mój nowy facet, moje stare problemy i wahania - Netkobiety.pl

Jezu, to już kolega koleżanki nie może się zapytać, jak jej się w związku układa?
Nie wchodź w związki, nigdy. To nie ma sensu w Twoim przypadku.

I w jaki sposób ten facet miałby Cię jeszcze przekonać, że mu na Tobie zależy?

Echhh. Wio na terapię, kobieto. Albo sama odejdź skoro Ci tam tak źle, ale to, że mu mówisz, że jak mu źle to odejdziesz, to jest szantaż emocjonalny.

Tylko ta Twoja propozycja to jest szantaż emocjonalny.

I ja nigdy nie pisałam, że on jest socjopatą. Ja uważam, że każdy mówi kocham w swoim tempie. Mój mąż mi powiedział po 2 tygodniach i żyjemy. Mogę uważać, że to naiwne i że nie do końca przemyślane, ale każdy to robi w swoim tempie, więc też nie traktuję tego jako wyznacznik i wyrocznię. A znam takich, co mówili dopiero po 3 latach.

Twój problem nie polega na tym, że on nadszarpnął zaufanie, tylko na tym, że uwidziałaś sobie, że ta dziewczyna jest dla Ciebie zagrożeniem i cokolwiek ten gość by nie zrobił, to Ty i tak uznajesz, że Twoja racja jest Twojsza i koniec.

Terapia.

CCC nie daj sobie wmówić jakimś nie wiadomo skąd damom, że jesteś chora. Bardzo dobrze czujesz. Zakochany facet tak się nie zachowuje, tak zachowuję się zwyczajny gnojek. Ot, co. I może z powodu takiego gnojka, to Ty masz iść na terapię? Wolne żarty! Dobrze czujesz i dobrze dedukujesz, ten gnojek to zwykły bawidamek. Daj sobie z nim spokój.

Wyobraź sobie, je jesteście małżeństwem, macie dzieci i on wtedy, po 10 latach małżeństwa, wywija Ci znowu taki numer.

Tak czy inaczej patrząc na Twoją historię uważam, że potrzebujesz terapii. Czy jestem cięta? Uważam, że duzo problemów do tej relacji wprowadzasz sama. Uważam, że stosujesz nieczyste zagrania, szantaże emocjonalne. Uważam, że takie sprawy da się załatwić bez robienia awantur.

Tyle, że ja nie kieruję się w życiu schematami wziętymi z forum, typu, że jak pisze, to na pewno szuka okazji, tylko patrzę na to, jak sytuacja wygląda realnie. Ja też mam kolegów, koledzy mają żony, a różne rodzaje rozmów się nam zdarzały po drodze. Doradzaliśmy sobie również czasami w kwestii naszych związków. Nie widzę w tym nic złego, bo czasami jest taka potrzeba.
Niektóre znajomości mają też takie fazy większego pisania i mniejszego pisania. Oni są w fazie większego. Zwróciłabym na to uwagę tylko w jednym momencie, czyli kiedy facet byłby ze mną, a jednocześnie intensywnie pisał co chwilę do tamtej. W innym przypadku olałabym sprawę, bo jakbym sprawdzała każdy dźwięk messengera u mojego faceta, to bym oszalała. Nie mówiąc o tym, że w życiu nie pozwoliłabhm sama się sprawdzać.

Facet nieustannie zapewnia Cię o tym, że Ty jesteś dla niego ważniejsza. Pozwala Ci na Twoje aferki, pozwolił Ci czytać ich rozmowy, ograniczył kontakt, bo tak mu kazałaś, mówi Ci, że mu zależy, nie skorzystał z okazji z tamtą kiedy była wolna i nie korzysta z okazji teraz, kiedy szuka bolca.
Jeżeli dla Ciebie to nie są wystarczające rzeczy, dalej czujesz się niepewnie, dalej czujesz zagrożenie i dalej masz problemy, to zamiast drążyć temat lepiej jest po prostu z gościem się pożegnać i znaleźć takiego bez koleżanek, a potem mu założyć klapki na oczy, zeby nie widział żadnej młodszej i ladniejszej niż Ty. Bo inaczej to zwariunesz w końcu.

Ja będąc w tak świeżym związku po prostu wrzuciłabym na luz zamiast przeżywać jak mrówka okres. Spędzałabhm z nim normalnie czas, tworzyła swoje i się nie przejmowała. Pójdzie do tamtej? Krzyżyk na drogę, nie był mnie wart. Kontakt im się wypali naturalnie? No to luz, święty spokój nastanie. Nie bałabym się o kolejne takie sytuacje, bo wtedy już będzie inaczej.
A on jakby chciał Cię zdradzić, to byś o niej nie wiedziała.

Loka, ja się z Tobą zgadzam, masz dużo racji. Tylko że ja nie potrafię tak odpuścić, nie przejmować się, bo boję się zranienia. Wiem że nie wytrzymałabym zdrady, upokorzenia, porzucenia. Poza tym o koleżance dowiedziałam się przez przypadek. Odkryłam miniaturkę na messengerze bo jak wysyłał mi screeny to ona ciągle tam była. Kiedyś wspomniał że ma koleżankę z pracy ale nie wymienił jej ani imienia ani nazwiska, ale o swojej przyjaciółce opowiedział, a mimo że to przyjaciółka, nie pisze z nią aż tyle, ba, nawet rzadko. Więc ja uważam że on ją przede mną po prostu ukrył. A los sprawił że ja to odkryłam. I teraz mam. Może lepiej było żyć w nieświadomosci i pozwolić się upokarzac?

No tak, tylko zastanów się, czy w swoim lęku przed zranieniem nie dochodzisz do absurdów, w których właśnie sama bojkotujesz to co się rozwija. I po to jest terapia. Nie da się być w związku, otworzyć się na drugiego człowieka i mu zaufać bez otwierania się na potencjalne zranienie.
Czy to jest upokorzeniem, że on pisze z inną. Dla mnie nie.

Ale tak jak już pisałam, jesteście razem 5 miesięcy. Jak Ci nie pasuje to się ewakuuj zamiast rozkminiać.

Edit. A tym co twierdzą, że wmawiamy CC terapię polecam lekturę poprzedniego wątku i poczytania o tym, jaką CC ma historię związku. I nie piszę tego, żeby jakoś Cię, CC obrazić. Uważam, że po tamtej sytuacji to normalne że człowiek się boi zaufać. Po to są terapeuci właśnie, żeby to przepracować.

Szkoda, że w Twoim myśleniu nie na opcji, że wydaje kasę na Wasze wyjazdy bo po prostu chce z Tobą spędzić czas.
I w sumie to jest chyba najbardziej smutne w całym tym temacie.

Żadnej miłości tu nie ma. Z obu stron ten pseudozwiązek jest 'z braku laku'.
Z Tobą Autorko żaden normalny facet nie wytrzyma tygodnia, bo taka paranoiczna kontrola jest powodem do zrobienia papa środkowym palcem.
I to czy masz problemy z zaufaniem, czy poczuciem własnej wartości raczej nie będzie brane pod uwagę.

On też widocznie ma ochotę na coś innego, zresztą trudno się dziwić. Kontakt oparty na pretensjach i siermiężnych manipulacjach wręcz zachęca do szukania czegoś lepszego.

Autorko, ile osób, tyle i opinii oraz subiektywnych poglądów wypowiadających się w wątku.
Nie chcę powtarzać po innych, bo chyba już wystarczająco jesteś skołowana tym wszystkim.
Napiszę Ci coś z zupełnie innej beczki i postaram się streszczać.
Myślę, że przy rozważaniach czy jest sens ciągnąć ten ni to związek, ni to nie związek powinnaś zadać sobie pytanie czy masz odpowiednią konstrukcje psychiczną, by znosić takie rzeczy w swoich osobistych relacjach z danym facetem?
To że jest Ci potrzebna terapia, to fakt, jednak dla tej akurat znajomości, to właściwie bez znaczenia w jakiej jesteś teraz kondycji psychicznej.
Załóżmy, że przejdziesz całą terapię, a nawet sto terapii, to nadal przecież zostaniesz ze swoim problemem z tym konkretnie facetem.
Masz przecież taki a nie inny charakter, wykształcona osobowość i taka a nie inną wrażliwość. Nawet sto terapii pewnych Twoich cech nie zmieni. Określony trzon Twojej osobowości i tak pozostanie takim samym.
Zastanów się więc czy nadajesz się do takiej znajomości. Facet jest trudny i żeby było jeszcze trudniej jest wojskowym- czy nadajesz się na kobietę dla tego typu facetów?
Niektóre kobiety nadają się do takich facetów idealnie, ale czy Ty też do nich należysz?
Mam nadzieję, że rozumiesz w jakim kierunku zmierzam, ale dla ułatwienia napiszę tak- ja np prędzej nadawałabym się do związku z narcyzem niż np z brudasem, który ma dwie lewe ręce do roboty, typ powolniaka z serialu "Co ludzie powiedzą?"( może trochę nietrafiony przykład, bo powolniak da się przecież lubić)
no nie wytrzymałabym z kimś takim nawet jednego dnia, bo taki mam charakter. Istnieją jednak kobiety, które świetnie czują się z takimi facetami, bo mają nad nimi bytowa, finansowa kontrolę.
Jest jeszcze kilka innych uroczych typów, do których ja po prostu bym się nie nadawała np nie zniosłabym erotomana gawędziarza, który bez przerwy oblapialby mnie lapskami. Porzygalabym się przy kimś takim.

Zapytaj się więc sama siebie. Co da Ci ta znajomość, nawet jeśli przejdziesz przez sto terapii? Myślisz, że po pomyślnej terapii wszystko w tym człowieku będzie Ci nagle pasowało, a między wami się ułoży? Nawet jeśli zniknie ta konkretna od flirtu, to myślisz, że innych nie będzie?
Zwyczajnie jest- ten człowiek działa Ci po prostu na nerwy i żebyś usrala się po pachy nie zmienisz tego, to taka po prostu jestes.
Rozumiesz?

Albo masz do czegoś predyspozycje psychiczne, charakterologiczne itd, albo nie masz, czyli albo fundujesz sobie potencjalne komfortowe życie, albo wykańczalnie za życia.

Nie napisałam, że nie nadajesz się do związku, więc nie przekrecaj.
Napisałam tylko, żebyś mierzyła siły na zamiary, czyli nie upierała się na coś, co najwyraźniej nie jest dla Ciebie, do czego się nie nadajesz.
Skoro postanowiliście dać sobie szansę, to super, jednak jeśli zobaczysz, że wasz związek przypomina robienie kupy przy zatwardzeniu, to odpuść.
Naprawdę odpuść, bo tylko będziesz się meczyła, a ktoś męczył się będzie razem z Tobą.
Lęk przed samotnością to zła motywacja do tego, by budować zwiazek. To droga donikąd.
Tak czy siak życzę Ci powodzenia, chociaż cienko to widzę. No chyba że faktycznie tak w głębi serca Ty potrzebujesz faceta, który będzie krótko Cię trzymał i nie pozwoli sobie wejść na głowę. W takim przypadku jeszcze przez chwilę będziesz mu podskakiwała, az on na koniec weźmie cię za łeb i w pięć minut zrobi z Tobą porządek. Wtedy i terapeuta nie będzie Ci potrzebny, bo tak naprawdę będziesz zadowolona.
Jeśli natomiast jesteś raczej typem partnerki albo matki, to ja nie wyobrażam sobie, żeby wyszło Ci z tym facetem.

Życzę Ci miłego spotkania z jego rodziną i pamiętaj, nic na siłę. Bądź po prostu doba na tym spotkaniu, bo jeśli ktoś ma Cię polubić i zaakceptować, to taka jaka jesteś, a jeśli nie, to trudno.
Tak czułam, że ten facet pociąga Cię, ponieważ jest bardzo męski.
W waszym przypadku trafiła kosa na kamień.
Powodzenia.

Hej laski,
jestem po drugiej wizycie w jego domu i po spotkaniu z panią psycholog.

Zacznę od drugiego - pani psycholog słusznie stwierdziła, że i tak już "wpadłam do tunelu" więc wyjścia mam dwa - zaufać i wziąć na klatę możliwość cierpienia lub odejść i także cierpieć - bo jestem juz zbyt zaangażowana, żeby skończyć to bez emocji.

Czas u niego w domu przebiegł miło ze sporą zadrą - przeczytałam pozostałe wiadomości, których mi nie pokazał. I nie chciał pokazać, bo prosto z mostu przyznał, że MA COŚ DO UKRYCIA i NIE POKAŻE MI TEGO BO NIE CHCE MI STRACIĆ. Nie wytrzymałam i wymusiłam, by to zrobił.

"Znów się pokłóciliśmy, jak mnie wku*wia ta baba...", "spodnie (od munduru) Ci się opinają na pupie? ", "ale wczoraj fotkę wstawiłaś...;)", "sama jesteś fajna xD"...lub wypytywanie koleżanki, czy jeśli znajomi w pracy dają mi drobne prezenty, to świadczy o tym, że czegoś więcej ode mnie chcą a ja się puszczam za tabliczkę czekolady? Szukanie porad u "koleżanki", która prosto z mostu pisze "koledze", że ma ochotę na skok w bok bo jej chłopak nie daje jej tego, czego potrzebuje

a z drugiej strony...

"nawet jak się pokłócimy to cholernie za nią tęsknię", "kombinuję jak tu spędzić czas z moją", "strasznie tęsknię za swoją...", "mam nadzieję, że to ta jedyna", "patrzę pozytywnie i mam nadzieję, że się dogadamy", "póki co nie mogę zapewnić jej takich warunków, jakie ona ma" (chodzi o to, ze ja mam dom, on mieszkanie)....

Takie rzeczy. A w rozmowach, które mi wysłał - pousuwane fragmenty. Była ostra awantura. Po tym wszystkim dodał ją do ignorowanych i rzekomo zerwał kontakt.

Pani psycholog potwierdziła moje wątpliwości, że to nie były "zwykłe koleżeńskie rozmowy", a coraz bardziej zacieśniająca się więź, wykraczająca poza ramy koleżeństwa, i która nieucięta w odpowiednim momencie, mogłaby przerodzic sie w coś więcej. Powiedziałam mu, że nie mogę mu zabronić żadnej znajomości i usunę się z jego/ich życia, wtedy ja nie będę musiała czuć się tą "drugą", a on będzie mógł swobodnie z nią kontynuować znajomość. A nuż w końcu dziewczyna rzuci tego swojego nieszczęśnika i da szansę jemu. Nie zgodził się.

Wybrałam sugestię nr 1 od pani psycholog i postanowiłam zaufać. Niestety nie umiem zapomnieć o tej dziewczynie i o tym, co tam między nimi było...ok, może i nie było takiego napięcia jak ze mną, no ale jakby nie patrzeć - póki co ze mną mógł uprawiać seks, nie z nią. On ciągle powtarza, że kocha, że wiąże ze mną przyszłość, że nie jest ze mną dla seksu bądź z "braku laku", że tak łatwo nie odpuści mimo wielu trudności i że jego czasem zbyt ostre słowa są tylko efektem złosci i wcale tak nie myśli...ale ja mimo swoich coraz glębszych uczuć, nie potrafię postawić tej kropki nad i, zapomnieć, zaufać i dać temu szansę.

Czy wy na moim miejscu byście odpuściły to czy dalej byście się zastanawiały, czy to nie jest po prostu próba uśpienia mojej uwagi? Bo mimo jego zapewnień ja nie wierzę, że on całkiem zapomni o tej dziewczynie i wytrzyma bez niej - w końcu raczej pęknie...

Syl,
to było tak, że ja mu prosto z mostu powiedziałam, że pracuję z dużą ilością ludzi (w większości mężczyzn) i czasem coś ktoś mi przyniesie. On wtedy wyleciał z tekstem, że nie ma nic za darmo i że na pewno każdy facet, który coś mi daje, chce ode mnie czegoś więcej...oczywiście mowa o seksie. Na nic moje zapewnienia, ze nawet jeśli to faceci, to znam ich kilka lat i przez te kilka lat dalej mnie do wyra nie zaciągnęli. Pytał ją, co o tym sądzi. Oczywiście ona potwierdziła, ze tak własnie jest. Tylko biedny albo nie zarejestrował albo zapomniał o tym, że powiedziałam czym są te "prezenty" - słodycze, jakiś drobny kosmetyk, kubek albo i...kawałek szynki.

Zapomniałam też dodać, że miałam "przyjemność" wymienić kilka zdań z tą koleżanką i wyjasniła mi, że z jej perspektywy to zwykła znajomość i wspomniała o tej rozmowie o prezentach. Dopiero jak jej wyjasniłam, czym one są, to przyznała mi rację.

Naprawdę uważacie, że przez 6 miesięcy można być aż tak wyrachowanym zwyrolem, tak mamić kobietę i to, że ciągle ze mną jest to wyłącznie kwestia nudy i seksu?

Pisałam ci już kiedyś, pisze ci i teraz - zostaw tego chłopaka bo na pewno nie zbudujesz z nim niczego skoro twierdzisz ze on

I to już nawet nie jest ważne czy on smalił trochę cholewy czy nie, chodzi o to ze ty do niego nie masz szacunku i nie nabędziesz go, nawet jakby zaczął chodzić na rzęsach, wiec daj sobie spokój.

Uuu, tutaj to chyba sami psycholodzy sławy światowej skoro tak łatwo przychodzi wam krytykować innych zajmujących się tą profesja.

Podsumowując,
nieważne że wypisywal z koleżanką - ważne że ja się czepiam.

Nieważne że te rozmowy nosiły znamiona zdrady emocjonalnej (tematu tak często tu poruszanego) i ich treść mnie zabolała - ważne że się czepiam.

Dziewczyny, litości...fakt, zazdrosna jestem i nie uważam że to jest ok. On zazdrosny nie jest wcale. No to jak to jest? Ponoć nie ma miłości bez odrobiny zazdrosci?

Nie piszcie mi że go nie szanuje, bo nie wiecie jaka jestem wobec niego fejs tu fejs. A to co napisałam to nie było stwierdzenie faktu a zwykłe zastanawianie się, czy można kimś takim być.

Loka, albo ja nie dopisałam albo Ty nie doczytałas.

Ja nie żądalam od niego pokazania tych rozmów. To była jego decyzja, że poprosi ją by mu je wysłała (bo on u siebie skasował, hmm, ciekawe czemu...)
Jedyne o co faktycznie poprosiłam to aby pokazał mi resztę. No i przy okazji odkryłam masę usuniętych i dotyczących mnie fragmentów....nic się nie stało, to ja jak zwykle straszna i chora :-)

Tak samo nie kazałam mu zrywać tej znajomości. Coś dziwnego że nie chciałam być drugą skoro on był dla mnie tym pierwszym i jedynym? Przecież powiedziałam że jestem skłonna usunąć się z jego życia, by mógł dalej swobodnie kontynuować tamtą znajomość. Nie da się zjeść ciastka i mieć ciastka, sory.

Zgadzam się z Lady Loka przeglądanie korespondencji innej osoby jest słabe.
Ale zachowanie tego chłopaka też nie jest ok. Powiedziałabym wprost co mi nie pasuje.  Poobserwowala czy następuje zmiana. Jak nie to żegnam. Szkoda czasu.

Każdy jest inny.  Ze względu na swoje doświadczenie życiowe , na cechy charakteru.
Mi może przeszkadzać jedno zachowanie partnera a drugiej osobie nie.
Trzeba stawiać granice i mówić co mi nie pasuje, co mogę tolerować co nie.
Jeśli chłopak/ dziewczyna mają całkowicie różne podejście to ciężko pogodzić.

Bbaselle, przeczytaj prosze jeszcze raz - tych pierwszych rozmów pokazania nie wymusiła, tylko te z wcześniejszego okresu - bo czułam, ze coś przede mną ukrywa no i intuicja nie zawiodła.

Przestańcie mi zarzucać, że zabraniam mu mieć koleżanki - wiem, ze ma przyjaciółkę, pokazał mi ją i ja nie mam nic przeciwko temu! Sama mam przyjaciela, o którym wie. Ale co innego ukrywac koleżanke, z którą prowadzi się całodniowe, intymne rozmowy, o której uwagę się zabiega, troszczy, ciągle wypisuje i komplementuje. No litości, jakoś ja swojemu przyjacielowi nie mam potrzeby tego mówić/pisać...poza tym on ma żonę, dziecko i prawie 50 lat i nie jest młodą, atrakcyjną i otwartą na skoki w bok laseczką.

Lady Loka, nic złego wg Ciebie, serio? Powiedz mi, co mi po czyichś słowach? Wyznaję zasadę, że nie słowa, a czyny są w życiu ważne. Czuję do niego to, co czuję. Jakim idiotą musiałby być jakikolwiek człowiek, zeby powiedzieć drugiej osobie, która szuka poważnego związku - wiesz, jestem z toba tylko dla seksu wiec pamiętaj, że jak ta czy tamta w końcu mnie zechce lub po prostu znajdę lepszą, to po prostu cię zostawię. No ludzie, takich rzeczy się nie mówi! Zwłaszcza, że nie mam do czynienia z idiotą. To co, mam wierzyć we wszystko co mi powie? Już raz kiedyś jeden taki mnie zapewniał...i co?

I przypominam, zerwanie przez niego kontaktu z koleżanką nie było moim celem! Powtarzam, zaproponowałam, że odejdę, by nie niszczyć ich relacji. Bo jeśli ona jest tak silna, to nie miałam i nie mam prawa dopuścić do tego, by musiał ją odpuścić. To on zdecydował, do niczego go nie zmuszałam. Zresztą, i tak w praniu wyjdzie wszystko - czy koleżanka dalej jest na tapecie i kim dla niego jestem ja.

Poza tym, ja nie ukrywam, ze mam problemy z poczuciem wartości, ogromne kompleksy...co z tego, ze ludzie wokół mówią inaczej. Jest mnóstwo ładniejszych dziewczyn wokół, więc dlaczego to mnie mój chłopak ma kochać? Skąd mam wiedzieć, że on nie bawi się moimi uczuciami? Czy wy od razu tak wierzyłyście we wszystko, co mówi wam wasz facet? Zresztą, każdy facet jest inny. Jak poprzedni za mną biegał, to ten jest bardziej dumny i wg mnie mniej uczuciowy. Nie wymagam broń boże, żeby się przede mną płaszczył itp. ale wg mnie bardziej mimo wszystko zabiegał o koleżankę niż o mnie...nadal boję się zranienia i odrzucenia. Pani psycholog potwierdziła, że cierpię na lęk przed samotnością i odrzuceniem. Być może to też jest przyczyną moich zachowań - przyjmuję agresywną, obronną postawę i bronię się przed swoimi uczuciami i nie wierzę w cudze do mnie...chcę zaufać i uwierzyć, ale nie umiem...

Należałoby zapytać, czy rzeczywiście te jego działania wobec tej koleżanki są tak groźne, za jakie je uważasz, bo mam co tego wątpliwości. Choćby nqa podstawie tegpo, co sama przyznajesz:

Nie jesteś w stanie nikomu zaufać, to nic z tego nie będzie..

To nie jest mój kolega, a chłopak. Oficjalnie jesteśmy razem, chociaż ja długo nie potrafiłam mu się określić co do statusu naszej relacji. To on mi wyznał miłość, nie ja jemu, chociaż głupi nie jest i na pewno domyśla się, że też go kocham.

Póki co on nie był u mnie w domu, ja u niego dwu albo trzykrotnie. Skłamałabym pisząc, ze on nie wykazuje chęci spotkań, bo prawie wszystkie inicjuje on...ja oczywiście na nie się zgadzam bo chce się z nim widywać. W tygodniu możemy się spotkać tylko po południu, a w weekendy zwykle całe dni. Z tego co on o sobie opowiadał, to nie lubi baletów, a razem czasami idziemy do jakiejś knajpy albo po prostu na wyjeździe zamawiamy pizzę i pijemy flaszkę lub wino.

Klaudia999, ciężko nie zaprzeczyć, ja mimo wszystkich swoich wad, w środku jestem bardzo uczuciowa i jak się w kimś zakocham, to nie istnieje nikt inny...jestem jak taki pies wpatrzony w właściciela. Mam swoje zajęcia, trenuję pole dance, spotykam się z koleżankami...ale on jest moim priorytetem - może to źle?

bagienni_k, on cały czas twierdzi, ze to tylko koleżanka, ale jak dla mnie to ta koleżanka bije w urodzie mnie na głowę....rozumiem to, że miał w niej odskocznię od naszych kłótni, mógł się jej zwierzać, ale we mnie ciągle siedzi myśl, ze to w nią "celuje/celował" i to nie ja jestem/byłam priorytetem...

Teraz siedzi na izolacji (covid) i praktycznie całe dnie siedzimy na kamerce i nie dochodzi do jakichś awantur...

Nigdy nie czyń żadnego człowieka priorytetem. Czymś w rodzaju Boga. Miejj swój świat, swoje marzenia, znajomych. Partner nie może być bostwem. Rozmowa i szacunek to podstawa. Czym innym jest nie granie na dwa fronty. 
Przeżyłam coś dlatego jest tak a inaczej w twoich myślach, emocjach. To trzeba na terapi przepracować.
Zależy ci to normalne.
Musisz Ciebie w środku uporządkować.
Powiedzieć w rozmowie co Ci nie pasuje i obserwować.
Ochłonąć, zdynsansuj siebie . Facetowi jak zależy to uwierz mi będziesz wiedziała.

To wygląda trochę inaczej niż wywnioskowałam z pierwszego postu.Czytając powtórnie Twoje wypowiedzi zauważyłam, że niemal w każdej wspominasz o lęku, że chłopak rzuci Cię dla ładniejszej dziewczyny albo znajdzie sobie inną. No cóż, w życiu tak już jest, że jeśli chcesz wejść w związek z drugim człowiekiem musisz się liczyć z możliwością rozstania. Takie po prostu jest życie. Boisz się cierpienia po rozstaniu, a w efekcie tego cały czas cierpisz będą w związku, bo szarpie Tobą lęk przed porzuceniem. Te porzucenia przerobiłaś już w swojej głowie tyle razy, i tyle razy już cierpiałaś w wyniku przeżywania własnych lęków, że właściwie nic nowego nie może Cię spotkać. Ten lęk przed odrzuceniem niszczy Ciebie i Waszą relację.

Najgorsze jest to, że ja nie potrafię rozpoznać czy jemu naprawdę zależy - niby ciągle piszemy, rozmawiamy, on chce się spotykać...ale tu pojawia się mój lęk przed odrzuceniem - po prostu boję się, że znajdzie kogoś innego i odejdzie. Nie czuję się pewnie. A to chyba nie tak powinno wyglądać.
To na pewno nie powinno tak wyglądać. Jedyną osobą, która może to zmienić jesteś Ty sama. Najlepiej poznacie się przez częste spotkania. Kilkudniowe wspólne wyjazdy powinny dać Ci dosyć dobry obraz Twojego chłopaka, taki wyjazd jest wart co najmniej dziesięciu randek. Jeśli on chce się spotykać to nie pozostaje nic innego jak właśnie to robić, bo tak najlepiej poznasz jego uczucia i intencje.
Jeśli myślisz o zakończeniu relacji w obawie przed porzuceniem to właściwie nie ma większego znaczenia kto to skończył, bo efekt będzie ten sam. W tej sytuacji nic nie ryzykujesz kontynuując związek, a możesz sporo zyskać.

Agnes76, masz sporo racji...to tak jak powiedziała pani psycholog, nieważne czy z nim zostanę czy go zostawię, i tak będę cierpieć bo włożyłam już w te relacje mnóstwo energii i uczuć.
Wiem, że muszę pracować nad swoim poczuciem wartości i walczyć z kompleksami ale to jest tak trudne...ciagle wynajduje w sobie jakieś wady i niedoskonałości, ciągle się porównuję do innych. Nie potrafię nawet wyjaśniać skąd to się wzięło, bo rodzice nigdy nie narzucali mi żadnej presji ani nie porównywali...tak samo znajomi.

bagienni_k, ponowie pytanie - skoro tak mu było źle, że musiał uciekać do takiej koleżanki (i ponownie dodam że młodszej, atrakcyjnej i najwidoczniej spragnionej wrażeń), to DLACZEGO MNIE NIE ZOSTAWIŁ? Może masz jakiś pomysł? Przecież ja go nie trzymam w ten relacji na siłę, nie szantażuje itp itd...i znów powtórzę, byłam gotowa zniknąć, żeby nie psuć jego relacji z koleżanką. Hmm....moze brak chęci zerwania ze mną wynikał z faktu, iż koleżanka nic do niego więcej nie czuła oprócz jakiejś satysfakcji, że chłop miko posiadania dziewczyny, zarywa do niej? Może to, że to ja dawalam mu swoje ciało? Nad tym nikt się nie pochylił, tylko od razu jaka to ja zła że mam czelność snuć takie podejrzenia...

No to masz jeden wybitny talent - wyszukiwanie w sobie niedoskonałości
Na pocieszenie powiem Ci, że nie Ty jedna. Porównywanie się do innych to nasz spadek po przodkach, podobnie jak wymyślanie, co złego może nas w życiu spotkać. Te zachowania pomagały  człowiekowi pierwotnemu przeżyć w nieprzyjaznym świecie przyrody, w którym czyhały na niego drapieżniki. Każdy z nich był szybszy albo silniejszy i miał większe zęby albo pazury do człowieka. Przewagę zapewniał człowiekowi mózg i jego zdolność do przewidywania co złego może mu się przytrafić. Człowiek samotny nie był w stanie utrzymać się przy życiu, stąd tak wielka potrzeba utrzymania się w grupie. Dlatego stale się porównywał do innych członków, żeby nie być gorszym od nich i zyskać  ich akceptację,  a czym wyższą pozycję w grupie zajmował, tym pewność na stałe miejsce w grupie była większa.
Dzisiaj nie musimy obawiać się utraty życia z powodu odrzucenia przez innych ludzi i możemy spokojnie spać w swoim łóżku w nocy albo chodzić po ulicach, jednak ten bezpieczny  okres jest ułamkiem życia człowieka na planecie i trudno by te pierwotne instynkty zniknęły.
Twoje lęki o porzucenie przez partnera i porównywanie się z innymi,  to właśnie pokłosie tamtych czasów. Nasze czasy też mają w tym swój udział - ludzi celowo wbija się w poczucie niskiej wartości by zmusić ich do określonych zachowań. Na tym doskonale bazują reklamy i każdy kto chce coś mu sprzedać, bo bez jego towaru  nie będzie taki, jaki być powinien.

Ludzie silni to zagrożenie dla wielkich tego świata. Trudno ich wykorzystać do swoich celów, w tym również do wojen. Człowiek musi mieć braki, które będzie chciał uzupełnić, ładując w to pieniądze zarobione pracą, taka współczesna forma niewolnictwa. Nikt Cię do niczego nie zmusza, sama chcesz być taka, jak nakazuje moda. Dlatego moda często się zmienia, a ludzie niemodni powinni czuć się niedowartościowani.
To tak w wielkim skrócie.

Na pewno jesteś taka jaka powinnaś być. Nikt nie jest doskonały. Na szczęście jesteśmy różni i dlatego potrafimy się uzupełniać.
Nasze życie to nie jest osiągnięcie jakichś celów, w tym szczęśliwego związku czy doskonałej pracy. Nasze życie to droga. Pewne rzeczy pomagają nam wygodnie tą drogę przejść, ale żadna z nich nie jest decydująca i gwarantująca szczęście. Twoja relacja to tylko składowa życia. Z partnerem czy bez nadal będziesz pracować, zarabiać na swoje życie w taki czy inny sposób, jakiś czas poświęcisz na sen i tylko niewielką część życia spędzisz na rozrywkach z partnerem. Tymczasem Ty w obecnej chwili zatracasz cały urok swojego życia martwiąc się jedynie tym, czy on będzie z Tobą przez kolejne lata czy pójdziesz tą droga bez niego. To wielkie marnotrawstwo życia. W tym lęku możesz przeżyć całe życie, bo zawsze będzie istniała możliwość, że coś się stanie i jego przy Tobie zabraknie. Uwierz w to, że jesteś na tyle silna i odpowiedzialna, że zawsze dasz sobie radę. Jesteś w stanie zapewnić sobie dobre, godne życie i zawsze znajdziesz ludzi, z którymi będziesz mogła dzielić swoje radości i smutki, że zawsze znajdzie się ktoś, kto poda pomocną dłoń. Nie jesteś sama i nigdy ne będziesz.

Jeśli miły wspólny weekend kończy się potokiem łez to nie jest dobrze.
Trudno by ktoś z boku jednoznacznie stwierdził, czy winny jest partner, czy wszystko wynika z przeświadczenia, które ciągle w Tobie tkwi. Tytuł wątku też jest dość znamienny - mój nowy facet, moje stare problemy i wahania.

Pisałaś wcześniej, że korzystasz z pomocy terapeuty. Postaraj się  z jego pomocą wzmocnić swoje poczucie wartości. Bez tego trudno Ci będzie zaufać innym.

Czemu Ty kobieto za wszelką cenę negujesz to że ten facet może być w porządku ? Otwórz się na to co jest , jeśli Cię zrani to trudno przecież świat się nie skończy z powodu tego faceta . Teraz zamykasz się być może na naprawdę fajny udany związek bo ciągle myślisz , że on coś kręci ... Gorzej jeśli on jest szczerze zakochany i mu zależy a Ty nawet na chwilę nie odstawisz na bok swoich podejrzeń i się rozejdziecie.... Zastanów się czy nie warto choć trochę zaufać , zobaczyć jak to się rozwinie ?

Agnes76, naprawdę fantastycznie spędziliśmy czas, aż żal było, że weekend się kończy. I posiedzielismy sami, i z jego rodziną, i poszlismy na spacer, i uprawialiśmy zajebisty seks i ciągle się przytulaliśmy. Nie wiem czemu nagle we mnie coś znów pękło. Wieczorem jeszcze rozmawialiśmy na kamerce i wspominaliśmy, m.in. właśnie seks i on przyznał, ze po takim weekendzie nie musi się sam zaspokajać...(tak, przyznał się ze czasem ogląda porno co jeszcze bardziej zgniotło moje poczucie wartości ale z drugiej strony domyslam się, ze mnóstwo facetów będących w związku to robi), na co ja powiedziałam pół zartem pół serio, ze porno nie zastąpi ciepłej ci*ki. Uśmiechnął się i pokiwał głową. Poczułam się jak się poczułam. Dzisiaj miałam bardzo cięzki dzień, on zauważył ze cos jest nie tak i spytał czy jeśli chodzi o to, to źle mogłam go zrozumieć i jeśli było mi przykro to mnie przeprasza bo nie miał nic złego na myśli tylko nawiązywał do tego, że cieszymy się że jest nam ze sobą dobrze w łóżku...Przypuszczam, że przeczytam, że przesadzam, nadinterpretowuję itp. itd., ale ja po prostu chcę być dla niego kimś więcej nić "ciepłą ci*ką". Może niepotrzebnie wyskoczyłam z takim tekstem. Może jestem przewrażliwiona, nie wiem. Mało to typów, którzy tylko w jednym celu spotykają się z kobietami?

Dziekuję Ci bardzo za polecenie ksiązki - słyszałam gdzieś o niej, moze w końcu czas najwyższy sięgnąć po nią

Aneczka_296, ja po prostu nie wierzę w miłość, w to, że ktoś po prostu może szczerze i bezinteresownie kochać. Chyba, że rodzice - to co innego. Próbuję się otworzyć, próbuję zaufać, niestety nic z tego. Myślę - chociaż wcale broń boże nie oczekuję by było na odwrót - że w przypadku naszego rozstania to ja byłabym stroną bardziej cierpiącą. Ufam tylko dwóm mężczyznom w swoim życiu i nikomu innemu. To brzmi jak bełkot feministki, którą broń boże nie jestem, ale uważam że faceci uwielbiają się bawić kobiecymi uczuciami, pogrywać z nimi i wykorzystywać wyłącznie do jednego. Oczywiście sama uwielbiam seks, ale nie jest on dla mnie "wsadzeniem i wyjęciem", ale czymś więcej. Zwłaszcza jak w grę wchodzą uczucia, to seks to tylko super dodatek, który de facto powinien pogłębiać uczucie między dwojgiem ludzi a nie powodować zastanawianie się, czy druga strona chce po prostu się opróżnić, brzydko mówiąc.

bagienni_k, niczego mu nie zarzuciłam, naprawdę super spędziliśmy czas, 0 kłótni, sprzeczek - po prostu miód malina. Może dlatego poczułam sie tak bo było ZA DOBRZE? Tak dobrze, że aż niemożliwie że prawdziwie?
Nie potrafię odpowiedzieć, co kto musiałby zrobić, zeby zapewnić mnie o swoich uczuciach. Ja nie potrzebuję prezentów itp. itd. - wystarczy miłość, wierność i uczciwośc. Ale skad wiedziec, ze to wszystko się dostaje? Z mojej strony to jest, bo dla mnie spotykanie się z kimś wyłacznie dla seksu albo żeby robić komuś jakiekolwiek nadzieje zeby potem bezlitośnie złamać serce to okrucieństwo i rzecz nie do przyjęcia...można mi zarzucać, że jestem walnięta, że mam nierówno pod kopułą, ale nikt mi nie zarzuci braku wierności i zaangażowania bo nigdy się z tym nie zgodzę.

Warty uwagi jest fakt, iż nie masz zamiar bawić się, jak inni tutaj, w lekarza i stawiać diagnozy ale powiem szczerze, że są chwile kiedy podzielam Twoje przypuszczenia. Albo coś ze mną jest nie tak i wynika to z jakiegoś zaburzenia albo jestem tak ekstremalnie nieufna i lękliwa w kwestii uczuć. Bo w innych aspektach życia nie przejawiam takich zachowań. Tylko jeśli chodzi o miłość i wszystko co z nią związane...

Co ona musiałaby zrobić z samą sobą, żeby przestać go o cokolwiek podejrzewać. On prawdopodobnie nic nie jest w stanie zrobić, nie jest to od niego zależne.