Moja córka zakochała się w starszym chłopaku - Netkobiety.pl

Nawet, jakbym miał 20 lat to raczej nie "brałbym się "za 15 latkę..

Ja tez nie wierzę.
To troll.

Odpisałam na połowę twojej wiadomości , która już tu była . Potem pojawiła się druga połowa.

Prawdopodobnie ograniczę jego kontakt  z nią i pozwolę się im normalnie spotykać jak ona będzie miała 18 lat a on 26 . Tak będzie najlepiej.

Tu nie chodzi o to jak wygląda tylko o poziom mentalny - 15 latka nawet i super dojrzała na swój wiek jest dojrzała tylko NA SWÓJ WIEK i nie może się równać z dorosła osobą. Taki związek to jest ogromne pole do nadużyć względem tak młodej osoby, nawet nienaumyślnych

Wiesz, ja nie przeczę temu, co napisałaś. Chodzi mi tylko o osądy tego chłopaka, że tak łatwo napisać o młodym chłopaku, że pedofil, zbok, zaburzony. I to, że podważa się zdolności wychowawcze matki. I robią to kobiety, które same w życiu lekko nie miały, bo inaczej nie byłyby tu na forum.

Niby jak chcesz ograniczyć i pozwolić się spotykać za 3 lata? Ja mam wrażenie, że tu niektóre osoby zapomniały jak same były młode i przeżywały swoje pierwsze zauroczenia. Tak jakby ta 15-stolatka miała być od razu wydawana za mąż czy zaraz zostać matką. Ja rozumiem, że różnica wieku spora ale kazanie by czekali 3 lata na pozwolenie by się spotykać to jakieś kuriozum. No kto chce i będzie czekał? I kto powiedział, że to "ten" na życie i jak kocha to poczeka? No chyba, że chodzi o seks i/lub zawoalowane wymuszenie zakończenia tej znajomości.
Poznali się, spodobali sobie i mają 3 lata czekać? Ja już wcześniej powiedziałam, że moim zdaniem ta ich znajomość i tak długo nie przetrwa. Niech tylko dziewczyna wróci do (nowej?) szkoły. Zakładanie, że facet jest zaburzony, ma skłonności pedofilskie itd. jest totalnie bez sensu.
Ja może mam takie inne zdanie, bo mi Ojciec wszystkiego zabraniał, każdego mojego potencjalnego chłopaka, a nawet kolegę traktował jak wroga. Na szczęcie mama mnie trochę kryła bo mi ufała. A przez to, że ona mi ufała miałam jeszcze większą motywację by jej nie zawieść. Mi też zawsze podobali starsi i byłam, a przynajmniej czułam bardziej dojrzała niż rówieśnicy, tym bardziej bolało mnie to, że Ojciec chyba tylko dla własnej satysfakcji (bo nie wiem dlaczego jeszcze) zabraniał mi wychodzić ze znajomymi, spotykać z kim chciałam itd. Jak kolegę, "chłopaka" zaprosiłam do domu, to go pogonił w bardzo nieelegancki sposób. A facet był bardzo w porządku i z tego co wiem nadal jest. Tylko ja już byłam wtedy u niego spalona bo nikt nie chce problemów, szczególnie w młodym wieku (a wtedy nie mieliśmy tel czy netu, w co teraz trochę trudno uwierzyć ). No i też fama rozeszła, że mój Ojciec to jakiś despota i lepiej trzymać ode mnie z daleka. Był jeszcze potem jakiś śmiałek, też sporo starszy ale Ojciec i go przegonił, bo jak twierdził facet tylko będzie przeszkadzał mi w nauce, a on ma wobec mnie wielkie plany (wtedy byłam w liceum). Gdyby nie wsparcie matki, to nie wiem czy bym wtedy nie uciekła z domu i to najlepiej jak najdalej. Ona też Ojca trochę bała (a przynajmniej wiedziała, że nie ma co z nim dyskutować bo jej jaki jest i nie zmieni) ale zawsze trzymała moją stronę i zawsze mogłam na nią liczyć, pogadać itd. Z perspektywy czasu uważam, że to dla mnie jako wtedy nastolatki było bezcenne. Gdyby Matka stanęła za Ojcem, nie wiem co by było.

Ela, ja Cię trochę nie rozumiem, ok sama nie jestem matką ale moja siostra to przerabia bo ma nastoletnie córki. Pamiętam jak przeżywała, kiedy jedna w wieku no właśnie 15-16; spotykała z prawie rówieśnikiem. On nawet nie chciał bywać w ich domu a jak przychodził to z kapturem na głowie coś odbąkiwał. Córka tłumaczyła, że się wstydzi. Przecież jak przeniesiemy taką znajomość o co najmniej +10l, to poznanie rodziców/rodziny świadczy o czymś "poważnym". A tu dwoje małolatów chce się ze sobą spotykać, spędzać czas. Wiele rodziców nie potrafi rozróżnić, kiedy dzieci czy młodzież siebie ot tak odwiedzają, a kiedy mają przysłowiowego "chłopaka/dziewczynę". Wtedy traktują to jako niemal narzeczeństwo. Ja wiem, że dawniej tak nie było, że nie było Internetu itd., i ludzie zwykle (statystycznie) później zaczynali swoje życie seksualne, choć z drugiej strony wcześniej wchodzili w związki małżeńskie.
Nie róbmy z tego patologii! Może dziewczynie ta ten czas chłopak imponuje i z nim jakiś czas pospotyka i znajdzie innego. Rozmawiam z siostrzenicami i wiem, że często w tym wieku faceta się ma i zmienia co kilka msc. Bo to nie są "normalne" związki. I nie każdy ze sobą od razu sypia. Często jest wśród rówieśników presja na to by być z kimś w związku, jednak dla takich osób często to oznacza tylko słowa i że razem spotykają, może przytulą i pocałują. Tej dziewczynie może zaimponował (choćby na chwilę) starszy chłopak bo np. wśród rówieśników nie poznała nikogo dla niej interesującego?
Ja może jestem nieobiektywna bo zawsze wolałam starszych.

Tu nikt chyba nie napisał, że z córką coś nie tak. Jak dla mnie zachowanie typowe dla nastolatki, taki chłopak właśnie może jej imponować, może mieć samochód, wozić ją etc. Koleżanki mogą zazdrościć.
Tu raczej chodzi o niego - nie jest normalne mając 26 (czy tam 23) lata interesować się gimnazjalistkami. To jest przepaść. I darujcie sobie teksty o rzekomej dojrzałości młodej bo ona może być najwyżej dojrzała jak na swój wiek - i właśnie tu leży szkopuł. Bo jest mega podatna na manipulacje i wpływy w tym wieku.
Zdania nie zmienię, gość albo z jakiegoś powodu nie miał szans u rówieśniczek więc bierze się za łatwy target (bo małolacie znacznie łatwiej jest zaimponować) albo z jakiegoś powodu rówieśniczki są dla niego nieatrakcyjne. Co jest jeszcze mniej fajne. I nie mówię, że jest pedofilem ale czystych zamiarów to on raczej nie ma.

Z nim jest tak, że on wygląda młodo mimo tych 23 lat. Jakby powiedział ,że ma 19 lat albo 20 to bym w to uwierzyła. Ma wygląd bardziej chłopaka niż mężczyzny więc być może dlatego mojej córce się spodobał.

Jak miałam sama 15 lat to mi się podobali 19 latkowie oraz 20 latkowie. Ale zupełnie nie interesowali mnie tacy ,którzy mieli więcej niż 20 lat i tak samo miały moje koleżanki

Dokładnie. To, że jej się on podoba to nic dziwnego. W tym wieku wiele nie potrzeba do podobania, a i to co sprawia, że ktoś jest atrakcyjny to np. prawo jazdy, auto, bycie zabawnym, jakiś tam rodzaj ubierania się.
To, że ona mu się podoba to jest już nieco dziwne. Czym dziewczynka może zaimponować facetowi?
8 lat między dorosłymi ludźmi to jest jednak coś innego niż w takiej sytuacji. Miałabym pewne obawy, np. o manipulowanie nią z jego strony.

Z mojej perspektywy, jako faceta, spotykanie się, w jakimkolwiek celu ponad 20 letniego faceta z gimnazjalistką jest po pprostu niesmaczne. Mówię to, bo w wieku tego gościa nie patrzyłem na takie dziewczynki inaczej, jak na dzieci a jakakolwiek osoba w tym wieku, tej płci, mogłaby być co najwyżej moją kuzynką albo siostrą. Po prostu miałbym jakąś wewnętrzną blokadę, żeby w ogóle z kimś takim przebywać..

Córka twierdzi ,że obydwoje jak się poznawali to nie wiedzieli wzajemnie ile mają lat. Córka wygląda na starszą więc mógł rzeczywiście pomyśleć ,że jest trochę starsza . Tak czy siak jakoś ten kontakt ich ograniczę. Innej rady nie ma.  Naprawdę szkoda ,że on nie ma 19 lat albo maksymalnie 20 lat. Bo inaczej patrzyłabym na to .

Panowie udzielający się na tym forum nie są reprezentatywni dla gatunku męskiego raczej...
A na temat ''trefności'' to tym bardziej nie powinni się wypowiadać, zważywszy własne doświadczenia z płcią przeciwną.

Jeśli owa "niereprezentatywność" wyraża się w tym, że nie jestem zaintewresowany(po prostu) i nie byłbym nigdy, małymi dziećmi, to muszę przyznać rację Natomiast daleki jestem od posądzania kogoś o zboczenia czy złe intencje - przedstawiam to tak, jak toi widzę ze swojej perspektywy. Nie pozwala mi ona dostrzegać w 15 latce obiektu pożądania, przyjaciółki, partnera czy nawet koleżanki.

Dziwią mnie teksty o zabranianiu czy pozwalaniu. Nie masz wpływu na to, co córka zrobi - ale masz wpływ na to, co Ci powie.
Masz dwie drogi - szanować jej uczucia, jakkolwiek niedojrzałe by nie były, być przy niej, cieszyć się jej zaufaniem i doceniać, że cokolwiek Ci mówi, wysłuchać i doradzić w trudnych momentach, mówić co myślisz, pokazywać jej różne perspektywy, potraktować ją jak człowieka a nie bezmyślną istotę, której trzeba zakazać, bo nie daj borze popełni jakieś błędy.
Albo możesz uznać, że wiesz najlepiej, postawić się z góry, zakazać, zabronić, na coś pozwolić, poczuć się dobrą matką, bo "obroniła"... i stracić relacje, bo zakazami nie zbudujesz zrozumienia ani zaufania. Ona przytaknie, ale jeśli wystarczająco mocno będzie jej zależeć, to razem z nim wymyślą sposób, żeby się spotykać bez Twojej wiedzy. Również bez wsparcia, bo dziewczyna nie będzie miała matki, której może opowiedzieć "mój chłopak zachowuje się dziwnie" tylko będzie skazana na rady z internetu albo od równie niedoświadczonych koleżanek.

Najtrudniejsze i najsmutniejsze w całej historii jest to, że nie ma w Tobie ciekawości, co ją do niego przyciągnęło, co ona chce realizować przez tę znajomość, co jej daje... co on jej mówi, co ona od niego słyszy... nie masz ciekawości, jak jest jej w tej sytuacji, co ona sama myśli o tym, że on ma 23 lata... A dziewczyna mogłaby wiele zyskać z relacji z dorosłym, który jest nią zainteresowany, chce słyszeć co ona myśli, co czuje, co uważa na różne tematy, jak widzi siebie, co myśli o świecie, jaką ma filozofie, jakie wartości...

Jak się kiedyś zakochałam w starszym ode mnie 9 lat księdzu to po latach zrozumiałam, że najbardziej ciągnęło mnie to, że byłam dla niego... osobą. Dla nastolatki otoczonej przez dorosłych którzy "wiedzą lepiej" to była najbardziej pociągająca rzecz na świecie - być widzianą.

Zastanawia mnie czemu tego typu podobnych tekstów pada w tym wątku. Czy naprawdę większość z was to takie fatalne matki?
Spokojnie można wpłynąć na 15, 16, 18 czy nawet 20 latkę, moja matka z moimi siostrami radziła sobie całkiem dobrze. Sam pamiętam, że moje siostry miały podobne fazy na jakichś dziwnych gości w okresie dojrzewania i jakoś moja matka nie mówiła, "że nic się nie da zrobić". Tylko po prostu moja matka od zawsze była autorytetem dla moich sióstr, tak samo ojciec i jakoś po kilku rozmowach nie było żadnych buntów, spotykania się za plecami czy kombinowania, nie było sztonów, płaczów.

Ja widzę nieraz jak niektórzy rodzice "zabraniają" - robią to na zasadzie takiej, jakby chcieli dziecku zrobić na złość bez powodu - no to nic dziwnego, że dziecko się buntuje. Jak rodzic nie potrafi wytłumaczyć czemu zabrania tylko rzuca tekstami "masz mnie słuchać i już", "bo ja tak mówię" to bunt gwarantowany, ale jak się podejdzie odpowiednio do tematu i pokaże rodzic, że najpierw jest PRZYJACIELEM a dopiero potem wyskoczy z zakazem, dobrze uargumentowanym to jakoś największe buntowniczki rodziców posłuchają. Tylko to zależy od całokształtu wychowania, jeżeli nie buduje się latami u dziecka niskiego poczucia wartości, jeżeli buduje się od lat u dziecka przyjaźń i jednocześnie autorytet to dziecko słucha bo wie, że może ufać rodzicom. Niestety, w wielu polskich rodzinach jest albo kult gnojenia samooceny dziecka, albo kult rozpieszczania i pozwalania na wszystko, "bo jeszcze się zbuntuje".

To tylko dowodzi tego, że nie każdy nadaje się na rodzica, skoro nawet nie potrafi czegoś zakazać (w racjonalnej sytuacji np: spotykania się z ćpunem, dealerem) synowi/córce tak żeby ten/ta się nie buntowała, ba większość tutaj wiedząc że np: 15 letnia córka/syn spotyka się z narkotykowym towarzystwem to by niczego nie zakazała dla ich dobra, bo jeszcze się zbuntują i co będzie, a najlepiej nastoletnich ćpunów zaprosić na obiad i obserwować - złota rada

Wow, grubo poleciałeś z oceną. Poczułam się urażona, mimo że matką nie jestem i nie zamierzam być.

Ależ mnie odpaliła Twoja oceniająca wypowiedź.

Czy ja napisałam, że nie da się wpłynąć? Nie bardzo rozumiem jak to, co napisałeś, różni się od tego, co napisałam ja, wydaje mi się, że nie czytałeś całej wypowiedzi i odnosisz się do wyrwanego z kontekstu zdania.
Z drugiej strony... może miałeś szczęście wychowywać się w domu gdzie zakaz był poprzedzony rozmową, wyjaśnieniem. Śmiem twierdzić, że większość ludzi w Polsce nie ma takiego doświadczenia i nie ma mowy o wpływie a tylko o zakazie popartym groźbą kary.

Umiejetność "zakazania" nie jest jakąś wybitną zdolnością rodzicielską. A może ja mam awersję na to słowo. Mówienie "nie", stawianie granic, wyrażanie swojej niezgody - spoko. Ale zakazy? Takie rzeczy to mogą nakładać na mnie państwo czy jakieś sądy, a nie najbliżsi ludzie.