Desperacja - co to właściwie oznacza? - Netkobiety.pl

Dałem przykład zarówno zepsutego faceta jak i kobiety, żeby nikt nie zarzucił mi stronniczości. Szczerze mówiąc mnie nie obchodzi czy ktoś zniża wymagaia czy nie. Ważne jest tylko to, czy druga osoba się tej osobie podoba. Że ta relacja jest szczera, a nie na zasadzie "nie podoba mi się totalnie ta osoba, denerwuje mnie, ale co będę sam/sama? Lepiej być z byle kim niż samemu"
Dla mnie ktoś, kto celowo jest z osobą, którą gardzi, nic do niej nie czuje, ale widzi w niej korzyści ze związku - jest z nią tylko po to, byleby nie czuć się samotny - jest obrzydliwy. Nie ważne jakiej płci jest ten osobnik.

Kobieta w wieku 30-40 lat jest już stara. Starzeje się mocno. Dodatkowo czasu nie oszukasz. Biologii nie oszukasz. Teraz się tak wmawia młodym kobietom, że do 40 masz czas - róbta co chceta. Potem chcesz np dziecko a tu ryzyko poważnych chorób, problemy z zajściem w ciąże. Ja nikomu nie mówię jak ma żyć, ale nie oszukujmy się, że lepiej dla kobiety zajść w ciąże przed 30 niż po 30. Nie mówię tutaj że ogólnie lepiej (bo np dziecko przeszkodzi w karierze), mam na myśli tylko kwestie zdrowotne i urodę. Niektórzy wolą wierzyć w kłamstwo. Mnie też babcia i mam mówiła, że przystojny ze mnie kawaler Oj, kłamały mnie w żywe oczy Tak teraz mówi się kobietom, że są młode nawet i po 40. Każdy wierzy w co chce, warto sobie zdawać tylko sprawę, że nie jesteśmy robotami i mamy swoje ograniczenia biologiczne. Faceci też.

A ty lubisz tak sobie przekolorywywać rzeczywistość co? Nikt nic nie napisał o idealnych z wyglądu modelkach. Każdy rozsądny facet nie weźmie sobie takiej idealnej z wyglądu do stałego związku - utrzymanie takiej kobiety kosztuje. Bo ona będzie chciała botox, powiększyć usta czy piersi. Są dziewczyny brzydkie, przeciętne, ładne i bardzo ładne. To są relatywne oceny - bardzo subiektywne. Dla mnie ładna, dla mojego kumpla brzydka - na tej zasadzie. Oczywiście jak facet celuje w te przeciętne lub ładne, olewając zarówno bardzo ładne jak i brzydkie to dostaje zaraz z liścia. Nie ma w tym nic złego, nawet jak ktoś pragnie modelki do szczęścia - proszę bardzo. Ja nie potępiam. Dziewczyna chce umieśnionego przystojniaka 190 jak z okładki? Nie ma w tym nic złego. Tylko na tym forum można się dowiedzieć, że jak ktoś ma jakiś swój typ odnośnie wyglądu to jest "zły". A branie sobie osoby "brzydkiej" to coś szlachetnego i godnego podziwu. No nie do końca.

Faceci potrafią przyznać, że wygląd jest bardzo ważny. Zasada jest prosta - kobieta jest ładna - przechodzi wstępną selekcję. Ale sam wygląd to za mało. Następuje etap drugi - dajemy jej szansę się wykazać od strony charakteru i osobowości. Okaże się, że jest ładna ale pusta? Dostanie kosza. Jak jest brzydka, to nie przechodzi wstępnej selekcji. Może się okazać, że ma super charakter, ale co mnie to obchodzi, jeżeli minimalnie się nie podoba fizycznie? Dostaje kosza za wygląd. Jest ładna dziewczyna i ma fajny charakter? No to działamy dalej. Związek lub seks lub ślub lub wszystko naraz
Najpierw wygląd - potem charakter i wnętrze. Jedno drugiego nie zastąpi, samo jedno nie wystarczy, muszą istnieć obok siebie.

Czy dostaję kopa od kobiet po 30? Oczywiście no i co z tego? Ja nikomu wymagań nie zabraniam mieć. Spotykałem się z kobietami przed 30 i po 30 i powiem ci, że jest różnica w energii. Młodsza kobieta jest bardziej wyluzowana, pełna życia, werwy. Kobiety po 30 często są już sfrustrowane, zmęczone nieudanymi relacjami, beznadziejnymu facetami. Są zniecierpliwione i te ich wysokie wymagania wyglądają - śmiesznie. Działają na ich niekorzyść, bo kobieta przed 30 ma do zaoferowania przeważnie więcej. I nie mam na myśli tylko ładnego ciała, bo jak wspomniałem - energia i podejście jest całkiem inne - bardziej pozytywne. Młodsza kobieta ma do wyboru znacznie lepszych facetów. Kobieta po 30 też ma wybór, ale ograniczony. Ci wszyscy fajni faceci z rynku pierwotnego - znikneli, zostali sami faceci z odzysku, z rynku wtórnego, do remontu. Po nieudanych relacjach, rozwodach, bataliach sądowych, alimentach. Również wyprani z energii i sfrustrowani, wyłysiali czy z brzuszkiem Fajnych facetów zapewne może policzyć na palach jednej ręki. A żeby jeszcze facet nie był alimenciarzem, toksyczny, potrafił się zaangażować, czegoś się dorobił, miał stabilną pracę i zgodził na ślub czy dzieci to już w ogóle pewnie nie lada wyzwanie znaleźć takiego, bo taki będzie miał powodzenie u młodszych albo będzie chciał seksu.

Ale przyznam, że powodzenie to zwodnicza rzecz. Co za różnica czy masz powodzenie w dziesiątkach czy w tysiącach? W końcu chodzi o to, żeby znaleźć tą jedną osobą. Możesz mieć takie szczęście, że po zerwaniu już na pierwszej odbytej randce z pierwszym poznanym facetem - zaskoczy. Akurat trafi się "ideał" za pierwszym razem.

Tak z ciekawości - czy ten facet wziął sobie rówieśniczkę - grubo po 30, kobietę po przejściach? Czy kilka lat młodszą, 5 lub nawet 10 lat? Ciekawi mnie bo znam dokładnie jeden taki przypadek w rodzinie - facet zwlekał długo, ale to wynikało raczej z braku powodzenia. Przynajmniej takie plotki krążyły w rodzinie, że bardzo nieśmiały. Nie "szumiał", ślub wziął grubo po 30 ale wziął sobie kobietę 8 lat młodszą, a nie rówieśniczkę. Nie mnie oceniać, ale raczej ona była bardziej atrakcyjna od niego - zarówno fizycznie jak i zawodowo, więc to również było dla mnie zaskoczenie bo przypadek zupełnie sprzeczny z moimi teoriami.

Tak Elu, przejrzałaś mnie. Straszę tutaj kobiety, żeby obniżyły wymagania, a potem będę podrywał gdy będę miał szansę
Nie no tak całkiem serio - dla mnie takie wmawianie kobietom, że są młode nawet po 40 to po prostu kłamstwo, tak samo jak mówienie "przystojny z ciebie kawaler" przez babcie i ciocie na rodzinnych spotkaniach. Są kobiety, które starzeją się bardzo szybko i są takie, które po 40 wyglądają jak 25 latki.
Ale wygląd to przecież nie wszystko. Po prostu w pewnym wieku dziecko może urodzić się zdrowe, a w pewnym chore. Ciąża jest bardzo dewastująca pod względem wyglądu dla kobiety. Młoda kobieta jak zajdzie w ciąże to po kilku miesiącach - wróci do stanu sprzed ciąży. Im starsza kobieta tym gorzej znosi ciąże. Może być tak, że kobieta do 35 będzie wyglądać mega atrakcyjnie, urodzi w wieku 35 lat i drastycznie uroda jej się pogorszy.

Ale nie widzę w tym nic złego, że ktoś chce odwlekać ciąże nawet do 40. W dwojga złego lepiej, żeby dziecko miało dojrzałego i odpowiedzialnego rodzica, którego po prostu stać aby zapewnić dziecku normalny dom i godny byt. Zbyt szybka ciąża bez zaplecza finansowego i braku możliwości zapewnienia dziecku podstawowych potrzeb (ze względów finansowych) to trochę egoizm. Więc nie dziwie się kobietom, że nawet po 30 ostro cisną z karierami, doktoratami itd. Tylko nie potrzebnie sobie wmawiają, że są młode i zawsze będą takie urodziwe. Bo przyjdzie szybko ściana i może być tak, że w przeciągu roku dwóch drastycznie szybko sie zestarzeją i będzie za późno. To raczej zależy mocno od genów, stylu życia, sportu, diety, stresu, snu itd. ALe też idealnie zdrowe życie nie jest gwarancją na sukces.

Czytanie ze zrozumieniem musiało ci kiepsko pójść na maturze? Bo ja nie wiem jak zagadywanie na żywo ma się wykluczać z podrywaniem na portalach randkowych? Autor tam pisał, że ma zamiar podchodzić "maszynowo" do różnych kobiet bez kontekstu. Po prostu idzie ładna laska ulicą - cyk, zagaduje. Więc wypowiedziałem się negatywnie o takim zagadywaniu, bo to niesmaczne. Ale nie mówiłem nic o zagadywaniu np: u znajomych na domówce. Albo w kółku różańcowym. Wspólny kontekst. I tak, przeważnie szukam na portalach. Ale to dlatego, że nie mam tyle okazji poznać "klasycznie" przez znajomych czy w pracy. A nie jestem płaczkiem co się użala że nie ma gdzie poznawać, wolę zdecydowane działanie - działam na portalach. Jak się zdarzy okazja na żywo to zagadam, ale nie "maszynowo" - musi być wspólny kontekst - koncert, domówka, wesele, wydarzenie, ławka w parku - cokolwiek. Wyraziłem dezoprabatę dla takiego zagadywania "z czapy" bez kontekstu na chybił-trafił. Jest różnica, gdy ktoś wychodzi z domu z nastawieniem "Dzisiaj zagadam do 20 kobiet" a "idę do parku poczytać książkę, potem przejadę się rowerem na basen. Nie jadę w celu podrywu, ale jak będzie jakaś fajna okazja to zagadam (przy okazji), jak nie to nie. Nic na siłę"

Nie ważna płeć - czy facet tak postępuje, czy kobieta, ale właśnie takim zachowaniem gardzę. Partner/partnerka ma spełnić zachciankę/cel i zostaje potraktowany przedmiotowo np: ma dać ślub "bo już w tym wieku wypada" albo niech da mi dziecko - a potem spada.

Bo zamiast czytać ze zrozumieniem to sugerujesz się podkolorawaną i przekręconą wypowiedzią roxxan. Daj cytat w takim razie gdzie pisałem coś o ideałach z wyglądu czy modelkach.

Uroda jest niezaprzeczalnie ważnym czynnikiem. Ktoś kto to neguje jest totalnie niepoważny. Ale to się liczy tylko w takim kontekście, że druga połówka ma nam się podobać. Czy to oznacza bycie modelem/modelką? Jeśli tak, to ja na ulicy widzę same modelki i modelów, bo mi się podoba mnóstwo kobiet mijanych na ulicy. Nigdy w życiu bym do związku nie szukał modelki (zakładając, że w ogóle bym ja się jej spodobał, bo na 999% - nie spodobałbym się), bo to same problemy. Ale kobieta musi mieć w wyglądzie to coś. Nie musi mieć idealnych kształtów - musi być szczupła. Nie musi mieć idealnej twarzy - nie może mieć brzydkiej (subiektywnie dla mnie brzydkiej, dla kogoś mieć ma ładną twarz). Nie musi mieć idealnego tyłka czy dużych piersi - wystarczą przeciętne jeśli da się to tak "wyskalować".

Dopiero gdy ktoś podoba się z wyglądu - to przechodzi wstępną selekcję i sprawdzamy wnętrze, charakter. Wygląd jest równoznaczny z wnętrzem. Jak ktoś ma super wygląd, beznadziejne wnętrze - dostaje kosza. Jak ktoś się nie podoba fizycznie (nawet minimalnie, nie musi to być efekt "wow, ideał", ale ma choć trochę zachwycać) - to nie ma sensu sprawdzać wnętrza. Może mieć idealne wnętrze - ale to nie nadrobi wyglądu.
Te dwa czynniki są równoważne i muszą istnieć obok siebie. I napisałem dokładnie to co ty, słowo w słowo, kropka w kropkę. Nie sugeruj się przekoloryzowanymi wypowiedziami innych.

Fuj, aż mnie na wymioty wzięło. O B R Z Y D L I W E zachowanie. Czym to się różni od prostytucji? Niby faceci traktują kobiety przedmiotowo - ale to w tym przypadku facet to przedmiot do wykorzystania, "środek" do celu - posiadania dzieci i płacenia za nie. On w niej widzi anioła, będzie jej szczerze pożądał, pragnął czułości. Ona na samą myśl dzielenia intymności dostanie odruchów wymiotnych. Miłość w tym przypadku to zasobny portfel. Po urodzeniu dziecka zapewne będzie starać się go jakoś znosić, a jak nie wytrzyma to zażąda rozwodu. Nie wiem czy pochwalasz takie zachowanie? Mam nadzieję, że nie.

Najgorsze jest to, że większość społeczeństwa nie widzi w takim zachowaniu nic złego. No bo przecież ona chciała dziecka więc jest usprawiedliwiona. A jak facet źle potraktuje kobietę - to zaraz jest oburzenie, że piotruś pan albo przedmiotowo potraktował. Oba zachowania powinny być tak samo piętnowane. I nawet chyba w takim przypadku ślub powinien być nieważny i zostać unieważnieniony, ale nie ma takiej możliwości dla "dobra dziecka". Facet ma płacić za grzeszki kobiety.

Albo facet powinien zostać poinformowany na samym początku - "nie podobasz mi się, wole innych. Ale chcę żebyś to ty zafundował mi dziecko - z rozsądku. Namiętności w związku nie będzie bo mnie nie pociągasz.". Wtedy to jest okej, jeżeli facet będzie wiedział na co się pisze i się zgodzi.

No wyobraźcie sobie odwrotną sytuację. Zakochana kobieta bierze ślub z facetem. A ten po ślubie jej mówi, żę w sumie to ona mu się nie podoba i nigdy nie podobała, wręcz go irytuje. Ale wział z nią ślub bo dostał kosza od jej koleżanki. Jest zaradna i mu w domu posprząta, ugotuje - a on boi się samotności to sie z nią z rozsądku związał żeby ludzie na niego krzywo nie patrzyli i nie gadali, że jest gejem. Ale byłby krzyk "co za świnia, cham, prostak".

W jednym na pewno masz Witold rację:ciężko mi sobie wyobrazić, że raczej większość kobiet, choćby mijanych na ulicy, będzie odrzucała z wyglądu tak, żeby się w nich nic nie podobało. Tak, aby je diametralnie odrzucić. Przypuszczam, że jeśli nie większość, to tak spokojnie z połowa w pełni by odpowiadała. CO byłoby dalej, to już inna bajka..

Ten przykład, który podała ross, gdyby był przedstawiony z odwróconymi rolami, to byłoby piekło dla faceta..

edit: terazsię zastanawim, czego jeszcze kobiecie było potrzeba..? Tzn, co dla niej jest miłością, bo pis, jai się teraz wyłania, przypomina normalną relację, gdzie partnerzy darza się uczuciem.Przynajmniej na podstawie tego, co się między nimi dzieje..

Dobrze, że w końcu jakaś kobieta to przyznała o fakcie różnicy w podejśćiu do atrakcyjności

Poza tym, niektórzy wyjątkowo lubią, jak inne osoby płci przeciwnej, poza partnerem, odbierają ich jako atrakcyjnych. Muszą po prostu czuć, że cały czas się podobają, bo ianczej popadają w depresję..
Wtedy sprawa się komplikuje...

Ale nie każdy facet chciałby iść do łóżka z każdą kobietą, która przykuje jego wzrok na ulicy, względnie skorzysta z okazji, by gdzieś indziej taką "upolować" (na ulicy trudno by było).  Wierz mi, że są też tacy, dla których więź emocjonalna z partnerką powoduje, że nie są innymi kobietami zainteresowani w taki sposób, nawet, gdy te się wizualnie podobają i wywołują jakieś tam reakcje podniecenia w pierwszym kontakcie.

To wiem.
Ale też wiem, ze potrafią iść do łóżka już nie z wielkiej miłości, nawet bez zbytniej sympatii, ale dla czystego seksu dla samych fizycznych doznań. Dla mnie to nie pojęte. Nie musze mieć od razu wielkiej miłości, ale jakąś sympatię, a potem rozmowy, spotykanie się, spacer, a nie, że spotykamy się tylko na seks a za 20 minut każdy idzie do siebie.

Jest tu cafejka 20 + Witold czemu z tymi starymi kobietami po 30 tu gawędzisz cały czas zamiast z tymi wyluzowanymi 20 stkami.?
Co do ciąży mylisz się. Burza hormonów powoduje że wygląda się pięknie  i potwierdzi Ci to każda kobieta co w ciąży była..
Tak to działa.

A, czyli jednak różnica wieku i wiek wchodzenia w małżeństwo zbliżony do tych nakreślonych w moim poście. W sumie jak dla mnie to do 10 lat to niemal żadna różnica wieku, jeśli mówimy o doborze w takich przedziałach jaki nakreślilaś. Jak tak przelecę myślami po przypadkach tych kuzynów czy wujków to jednak w większości ich żony, to kobiety które zostawały przy swoich nazwiskach po ślubie bo już zdążyły zacząć na nie pracować i były z nimi związane, były aktywne zawodowo, więc szybko wytrącały wszystkie argumenty z ręki osobom nieprzychylnym tym różnicom wiekowym. I lata mijają, a rozwodów ni widu ni słychu.

SaraS To wszystko bardzo subiektywne jest, zależy kto ocenia. Bo jak pytałam siostry, to mówiła, że wyglądam praktycznie tak samo, tylko że grubsza. Jak pytałam przyjaciela i kazałam być obiektywna, to mówił, że faktycznie pobrzydłam A jak pytałam partnera, to w ogóle wypiękniałam i najseksowniejsza ciężarna pod słońcem i raczej nie kłamał, skoro jeszcze "działamy". Także zależy kto ocenia

Gdzies przeczytalam ze przed wojną  różnica wieku w malzenstwach wynosila 10 lat wlasnie  czyli On około 30 ona 20 latka.
Inne przypadki to bohema albo dziwacy;)
Po ślubie szybko rodziły się dzieci a mąż miał za zadanie utrzymywać  rodzinę. 

Po wojnie zaczęła się galopująca emancypacja kobiet pod kątem zawodowego życia. I małżeństwa równolatkow.
A teraz kobiety się wyzwolily  mocno i wiele ma młodszych nie tylko kochanków ale i partnerów i coraz mniejsza  nieakceptacja jest na to. bo z pewnością  jakaś jest przy różnicy wieku akurat w tę stronę:)
Przyznam że pracując wśród ludzi w różnym wieku nie mierzę dojrzałości wiekiem i nawet 20 latkowi nie dałabym odczuć  że uważam go za dzieciaka bo po prostu nie uważam.

Desperacja zwykle oznacza parcie danej osoby na związek, bo myśli, że rozwiaże jej to wszystkie problemy emocjonalne. Jest to kompletnie szalone gonienie za nieistniejącym Graalem. No, i jest bardzo odpychające, bo traktuje inne osoby przedmiotowo; niewazne jaki on/ ona jest,byli tylko byli i naprawili mnie.

Spotkałam się z niemalże takim samym argumentowaniem od starszych pokoleń. Akurat u nas to były ekstrema, bo np. między rodzicami taty była różnica 20 lat- on miał 38 lat, babcia 18. Siostry były powydawane za mąż, rodzice którymi się opiekował byli schorowani i krótko przed metą, wszystkie prawa do majątku i ogólnie sytuacja prawna i pobytu czysta to i na niego przyszła pora by się za życie zabrać. Ale wracając do współczesnych czasów no to masz rację, to nic nadzwyczajnego, że faceci wolą młodsze, a kobiety starszych. Sama nigdy nie spotykałam się z równolatkiem, a i mąż mojej siostry jest starszy 9 lat i jak już pisałam, u kuzynostwa te 5-10 występuje zazwyczaj. A Witolda frustracje to tam... a niech ma chłopak. Każdy jakieś ma. Ale sama jestem ciekawa ile sam ma lat.

U mnie małżeństwa, które były w rodzinie to wszystko małżeństwa mniej więcej równolatków ( 1 -3 lata różnicy). Ja nie miałam nigdy starszego towarzystwa, z rodzeństwa wszyscy młodsi, dodatkowo czuję się jakaś ogólnie opóźniona w życiu ;-) prawie wszystko w moim życiu jest później niż u innych i praktycznie zawsze jestem w towarzystwie ludzi młodszych i sama też z tego co mi mówią sprawiam wrażenie dużo młodszej osoby. W życiu spotykałam tylko 2 razy ze starszymi (2 lata i 4 lata starszy) a tak reszta była młodsza. Tak się trafiało, ale też nigdy nie interesowali mnie starsi (trochę starsi, tak, ale na tyle, że nie widać różnicy).
Więc różnie bywa.. Większość par, które znam to równolatkowie, a kilka koleżanek ma sporo młodszych partnerów i mają z nimi rodziny..

Ja również zawsze lepiej się dogadywałam ze starszymi ode mnie osobami. Zresztą moje rodzeństwo jest ode mnie sporo starsze (jestem najmłodsza), więc to pewnie też dlatego.
U mnie w rodzinie prócz rodziców nie ma aż takich różnic wieku w związkach, zwykle ok 4-5l, w sumie u mnie jest chyba największa Ale i tak mój partner jest młodszy od mojego najstarszego brata

Bagienni_k, niech każdy dobiera się tak jak mu wygodnie. Ja po prostu zawsze miałam wokół siebie mężczyzn starszych ode mnie i z nimi najlepiej się dogadywałam. Przecież nie sprawdzałam im metryki na "dzień dobry", po prostu tak się samoistnie działo. Mówimy tu o pewnych schematach wyniesionych z domu. Ja sama mam rodziców (ojca) w wieku, w którym moi rówieśnicy mają dziadków, do tego dwóch starszych braci, w tym jednego kilkanaście lat starszego. Także nawet w rodzinie, w danym pokoleniu przez wiele lat byłam najmłodsza.
Odniosłam się tu głównie do tego co pisał Witold o kobietach 30+, nazywając je szybko starzejącymi się desperatkami, tak jakby życie kończyło się na 30-stce i jakby starszych facetów nie było, dla których 30-sto czy 40-stolatki to pożądany target. Nie każda 30-stolatka szuka młodszego, który będzie jej wypominał wiek i uważał, że powinna brać co leci bo lepiej nie będzie. Podobnie z drugiej strony, nie każda 20-stolatka chętnie zwiąże się z facetem sporo od siebie starszym.
Nie zgadzam się też z tym, że ktoś w wieku 30-40l, po przejściach, jest z automatu gorszą "partią" niż kawaler czy panna w tym wieku bez żadnego doświadczenia związkowego.

Witold mówił o innej "energii" wśród młodszych kobiet, co uznawał za zaletę. Innym to może jednak przeszkadzać i być odbierane jako beztroskość czy wręcz niedojrzałość. 20-stolati chcą się zwykle jeszcze bawić, korzystać z życia, uważają że mają jeszcze czas na poważne decyzje, zakładanie rodziny itd. I mają do tego prawo. Czasy, kiedy niezamężne dwudziestoparolatki uznawano za stare panny już dawno minęły. Obecnie coraz więcej kobiet decyduje się na tzw. późne macierzyństwo. I bynajmniej nie są to desperatki. To, że Witoldowi to nie pasuje, to już jego problem.

Pisząc "korzystać z życia" chodziło głównie o brak zobowiązań w postaci stałego partnera (męża) lub dzieci. Znam wiele osób w moim wieku, część już po rozwodach, którzy jasno przyznają, że żałują, że się "nie wyszumieli" za młodu, tylko od razu pakowali w związki i/lub małżeństwa często pod wpływem presji rodziny czy ogólnie otoczenia.
Kiedyś, te kilkadziesiąt czy set at temu, kobieta nie była w stanie sama funkcjonować, dlatego starano się ją jak najszybciej i jak najlepiej wydać za mąż by zwyczajnie pozbyć z domu. Obecnie większość ludzi opuszcza swoje gniazdka idąc na studia, mając pracę bez problemu można samemu utrzymać.
Oczywiście jak jest fajny związek, to na pewno lepiej we dwoje niż samemu ale jeśli ma się z kimś użerać, to po cho*rę? Moi rodzice przeżyli razem ponad 50 lat, tylko co z tego, skoro przez większość były albo kłótnie albo ciche dni, tygodnie? Były też fajne momenty, ale to momenty.
Miałam szczęście, że poznałam A., choć też nie wiem jak dalej będzie, niemniej wcześniej naprawdę było mi lepiej samej niż z kimś, kto mi nie pasuje do końca. Szkoda czasu, życia, nerwów... Dlatego nie rozumiem i nie zrozumiem "desperacji" w dążeniu do bycia z kimś jakby sam fakt powodował, że wtedy już wszystko będzie cudowne i problemy znikną. Problemy to się mogą dopiero zacząć jak z tej desperacji weźmiemy byle kogo by był.

Moim zdaniem, niezależnie czy mówimy o wzorcach z dzieciństwa czy jakiś preferencjach lub typach, nie można na ich podstawie z góry oceniać człowieka. Po prostu. Poza pewnymi skrajnymi przypadkami, wnioskowanie o przyzwoitoścoi czy wartośći partnera na podstawie powierzchownych ocen jest zwyczajnie nie w porządku.

To właśnie o tą otwatość mi chodzi, aby nią się kierować Czasami stykam się z kolei z opiniami zgoła przeciwnymi, kiedy ten jeden czy kilka cech, ma sugeroiwać, żę partner się nie nadaje do wspólnego życia. Raz, że pewne wskazówki wcale nie przekładają się na to, na co nam zależy, choćby pod kątem wieku: niekoniecznie ten starszy będzie bardziej wartościowy czy atrakcyjny. Zatem albo wybory mają miejsce na podstawie jakiś przeczuć albo pierwszego wrażenia, co bywa złudne. Albo zawęża się obszar poszukiwań do takiego przedziału, że omija się innych tracąc okazję na poznanie kogoś wartościowego.

To prawda. I desperacja nie zależy wcale od wieku.
Kiedyś koleżanki "zeswatały " mnie ze swoim kolegą. I niby fajnie, niby super się rozmawiało, wiem, że mu sie podobałam), niby sie pospotyaliśmy, a to kino, a to zapiekanka, a to spacer czy telefon, ale jakoś tak czułam, zę to nie to. Ale tez nie chciałam być sama, bo byłam już długo sama, koleżanki wchodziły w związki a ja nic. Bałam się, ze nikogo sobie mogę nie znależć, że jak jest okazja, ze się już podobam, to nie mogą jej zmarnować, bo w moim wieku nie modę już wybrzydzać, bo zostanę starą panną. Koniec końców i tak nie wyszło, jakoś nie umiałam sie do niego przekonać. Cała historia rozegrała się, jak miałam niespełna 20 lat
Umawiałam się wtedy z każdym, kto wykazał minimum uwagi. Desperacja level master.

To nie kompromis, tylko horror, jak się jest z kimś na sile.

To nie ma szans. Wiem, bo to próbowałam nie raz. Na siłę nic a nic nie wychodzi. Na tej zasadzie już mogłam być w kilku związkach, tylko zamiast zakładać watki, gdzie żale się, że jestem sama, zakładałabym watki typu:Nie kocham męża, jestem nieszczęśliwa w małżeństwie. To ja już wolę mój stan singlostwa. Przynajmniej na legalu sobie mogę kogoś poszukać. Bo jako mężatka  to już po zawodach, no chyba, że kochanka. Ale to bez sensu.

Dla mnie to oni są nieszczęśliwi, ja bym była.
Ale może być I tak,że sami siebie okłamują.

Nie. Nie wyobrażam sobie być w związku z kimś, kogo nie lubię, albo lubię tylko jako kolegę, ale nie koniecznie chce być z nim w związku, albo z facetem, który odpycha mnie fizycznie.

Czy bym chciał ? Gdybym miał tego świadomość, to pewnie bym powiedział, że nie. Ale całe mnóstwo nas nie zdaje sobie sprawy z tego, że ktoś nas wybrał idąc na jakiś kompromis z samym sobą Takich związków jest naprawdę mnóstwo i one działają. Ludzie są szczęśliwi Zresztą można się przyjrzeć wielu innym seryjnym przypadkom, w których ludzie wiążący się ze sobą są tak w siebie zapatrzeni, że mają wrażenie, że wygrali los na loterii, że spotkali "drugą połówkę pomarańczy" i inne tym podobne mity. A potem co ? Z czasem się okazuje, że jednak coś nie tak z tą "pomarańczą" i trzeba albo zaakceptować pewne wady tej "pomarańczy", albo koniec. I co ? Znów dochodzimy do kompromisu z samym sobą, ale tym razem odroczonego

Życie to nie "je-bajka" To nie ma sprawdzonego modelu, który jest dobry dla każdego.

Też bym nie chcial być w związku z kimś, kto jest że ze mną tylko dlatego, że nie chciał zostać sam, zaniżał wymogi, bo naprawdę chciał być z inną, ale wybrał mnie, tak z rozsądku i z braku laku. To ponizające dla tej drugiej osoby.

Bardzo mądrze napisane, tak zawsze moja mama mówiła Ja staram się nie oceniać związków moich przyjaciół i rodziny. Za mało wiemy zazwyczaj, widzimy tylko wierzchnią warstwę. Każdy ma inne potrzeby. Znałam związki gdzie każdy o nich mówił, że Ci to do siebie pasują jak ulał a w domu nie było dobrze. I odwrotnie. Nie ma sprawdzonego modelu Mój los na loterii i moja druga połówka pomarańczy okazała się bardzo zgniła. Rozsądny wybór mojej mamy zaowocował 30letnim dobrym małżeństwem. A u innych to się już nie sprawdzi, wręcz przeciwnie. Nie ma modelu dobrego dla każdego.

I ładnie napisane znowu Nie ważne jak się zaczyna, a jak kończy. Pozdrawiam cię Misinxie, fajny rozsądny głos faceta

Zaraz ,teraz to akurat dałeś definicje udanego prawdziwego związku. Ja tu pisze o sytuacji, gdy czas mija a nic więcej się nie pojawią, albo co gorzej czujesz niechęć, ale godzisz się ma związek by nie być samemu.
To co teraz opisales-jesli by tak było, to nie ma tematu, bo związek sam się stworzył z biegiem czasu.

Są faceci, którym seksu za mało, a są tacy dla których jest w sam raz. Bywa i tak, że kobieta narzeka, że seksu za mało Masz pewność jak będzie w przyszłości ? Nie masz. Młody "ogier" może z czasem zamienić się w "kanapowca" i nic na to nie poradzisz Wszystko ewoluuje.

Rossanka jeśli Ty masz zdolność jasnowidzenia i jesteś w stanie przewidzieć jak potoczy się dalej dany związek, to zazdroszczę. Ja uważam, że tego się nie da zaplanować Można się jedynie łudzić.

Gdzie tak napisałam?

Z takim podejściem, to w sumie wszystko jedno z kim się zwiążesz :-D Przecież niczego nie można przewidzieć :-P

Jednak uważam, że jak idziesz na kompromisy z samym sobą przy wyborze partnera, to prędzej, czy później zacznie odbijać się to czkawką. Gdy pojawią się problemy, to łatwiej będzie przypisać je temu drugogatunkowemu wyborowi zamiast z miłości wziąć się za ich rozwiązywanie. Brak pełnego oddania da o sobie znać w łóżku i poza nim, w drobnych i wielkich zachowaniach, będzie widoczny w braku szacunku, w zapominaniu o Twoich ważnych sprawach, ważnych dla Ciebie momentach, w braku rozmowy, w braku zainteresowania, itd.

PS. O tego słowa mi brakowało: DETERMINACJA.
Jak zabraknie determinacji Twojej partnerce, dla której będziesz wyborem z braku laku, to nie zatroszczy się się o Ciebie tak jak na to zasługujesz, bo przecież maksimum jej możliwości uruchomiłby kto inny. Cierpieć będzie Twoja godność, poczucie własnej wartości, może w końcu pomyślisz, że tak ma być, że na to zasługujesz.

Każdy wybór może się odbijać czkawką. I nie przesadzajmy z tym, że wszystko jedno z kim się zwiążesz. Podstawowe założenie jest takie, że jednak z jakiś względów bierzesz daną osobę pod uwagę. Względy mogą być przeróżne. Nawet takie brutalnie pragmatyczne. Nie ma szans na stworzenie długiego związku z osobą do której czujemy np. odrazę, z którą nie mamy absolutnie żadnych punktów wspólnych.
Weź też pod uwagę to, że w trakcie trwania związku zmienia się też jego postrzeganie. W ogóle zmienia się związek. To całkowicie naturalne. Jeśli trafisz na osobę nieodpowiedzialną to ona się nie będzie o Ciebie troszczyć bez względu na to jak wasz związek się zaczynał. Ludzkie emocje, uczucia to nie jest coś stałego, tylko jest to zmienna. Tak jak pisałem wcześniej początkowy "kompromis", może po jakimś czasie okazać się "miłością życia", a początkowa "miłość życia" może zamienić się w "zgniły kompromis". Nie przewidzisz tego co będzie w przyszłości. Nie jesteś w stanie nawet przewidzieć swoich pewnych zachowań. W sytuacjach ekstremalnych potrafimy zaskakiwać samych siebie i to zarówno pozytywnie, jak i negatywnie. Nie przewidzisz tego jaką determinację będzie mieć Twój partner za jakiś czas. To jak się zaczął związek może być tylko ewentualną wymówką. Ale jak ktoś szuka wymówek, żeby się usprawiedliwić przed sobą to zawsze je znajdzie. Nigdy nie słyszałaś jak ktoś powiedział do kogoś "Boże, jaka ja byłam ślepa" ?

Desperacja to jest ostatnie stadium przed rezygnacją z czegoś kiedy nic kompletnie nie wychodzi jak się komuś oczywiście spieszy

A ja mówię o tym, że po pierwsze to co nam z zewnątrz wydaje się aktem desperacji, wcale nie musi tym być. A po drugie, nawet jeśli to desperacja, to wcale nie oznacza, że podyktowana nią decyzja jest zła. To jest kwestia indywidualna w każdym przypadku.