Desperacja - co to właściwie oznacza? - Netkobiety.pl

W relacjach międzyludzkich jak dla mnie  desperacja oznacza to że bardziej kogoś interesuje fakt bycia z kimś  poznania kogoś bycia w związku niż ta konkretna osoba. Po prostu skupienie na swoich celach nie na niej.

Dla mnie desperacje jest wtedy kiedy jakaś osoba po zobaczeniu najmniejszej oznaki zainteresowania jest w stanie zrobić wszystko żeby tylko rozwianąć z tego relacje mimo że druga osoba robi znacznie mniej lub jest całkowicie bierna.

Jeżeli chodzi o zagadywanie na ulicy czy w parkach to w samym zagadaniu ciężko nazwać zdesperowanym bo stwarza ono nową możliwość dla zagadującego i może on sobie tworzyć takie możliwości jak długo zechce.

Moje kryterium wyboru mężczyzn było takie, że umawiałam się z każdym, który zaproponował mi spotkanie. W 100 procentach mezczyzni ci nie podobali mi się, charakterologicznie też było różnie, często zmuszałam się do spotkań, choć nie chciałam,  bo bałam się, że zaprzepaszcze okazję spotkania miłości, uważałam też, że każdemu należy się szansa.

Pozwolalam się im czasem dotykać , brać za rękę, chociaż brało mnie obrzydzenie, ale nie chciałam być niegrzeczna mowiac"zabierz reke". Żadnemu nigdy nie odmówiłam

Magnolia88 napisał/a:

Ela210 napisał/a:

W relacjach międzyludzkich jak dla mnie  desperacja oznacza to że bardziej kogoś interesuje fakt bycia z kimś  poznania kogoś bycia w związku niż ta konkretna osoba. Po prostu skupienie na swoich celach nie na niej.

Tu mnie nurtuje pytanie postawione przeze mnie w temacie - czy da się tak być z kimś nie zważając, kim ta osoba jest? Przecież każdego dnia, każdej godziny, mogą wychodzić różnice nie do pogodzenia... Moim zdaniem to by długo nie potrwało, nie wierzę, że niedopasowanie nie zaczyna każdego prędzej czy później "uwierać"

Jest cała masa takich związków, nawet tu na forum są miliony przykładów. Przeważnie nie są to szczęśliwe i trwałe  związki, ale jak najbardziej się zdarzają. O ile bycie z kimkolwiek, nie zważając w ogóle na to kim ta osoba jest faktycznie jest już dosyć hardcorowe, o tyle bycie z osobą, która odpowiada nam w jakimstam stopniu, ale nie ma dużej chemii jest powszechne.

Ela210 napisał/a:

W relacjach międzyludzkich jak dla mnie  desperacja oznacza to że bardziej kogoś interesuje fakt bycia z kimś  poznania kogoś bycia w związku niż ta konkretna osoba. Po prostu skupienie na swoich celach nie na niej.

Tu mnie nurtuje pytanie postawione przeze mnie w temacie - czy da się tak być z kimś nie zważając, kim ta osoba jest? Przecież każdego dnia, każdej godziny, mogą wychodzić różnice nie do pogodzenia... Moim zdaniem to by długo nie potrwało, nie wierzę, że niedopasowanie nie zaczyna każdego prędzej czy później "uwierać"..

Kris_Doc napisał/a:

Dla mnie desperacje jest wtedy kiedy jakaś osoba po zobaczeniu najmniejszej oznaki zainteresowania jest w stanie zrobić wszystko żeby tylko rozwianąć z tego relacje mimo że druga osoba robi znacznie mniej lub jest całkowicie bierna.

Zgodzę się ale tylko z pierwszą częścią wypowiedzi. Robienie zbyt dużo na samym początku, nie znając w ogóle kogoś i nie wiedząc, czy to ktoś dla nas wyjątkowy - tak, to desperacja. Natomiast jeśli druga osoba robi mniej, to może chwilę trzeba pozwolić dać się poznać, ale nie być natarczywym?;)

Kris_Doc napisał/a:

Jeżeli chodzi o zagadywanie na ulicy czy w parkach to w samym zagadaniu ciężko nazwać zdesperowanym bo stwarza ono nową możliwość dla zagadującego i może on sobie tworzyć takie możliwości jak długo zechce.

Ja to widzę dokładnie tak samo, w takim zachowaniu nie widzę desperacji a jedynie stwarzanie okazji Byłam tak zaczepiana kilka razy, ale właśnie z powodu takiego zaskoczenia mnie zawsze odpowiadałam wymijająco, ale mój unik nie był związany z samą osobą zaczepiającą, nad którą nawet nie miałam czasu się zastanowić w ogóle w takiej sytuacji.

rossanka napisał/a:

Moje kryterium wyboru mężczyzn było takie, że umawiałam się z każdym, który zaproponował mi spotkanie. W 100 procentach mezczyzni ci nie podobali mi się, charakterologicznie też było różnie, często zmuszałam się do spotkań, choć nie chciałam,  bo bałam się, że zaprzepaszcze okazję spotkania miłości, uważałam też, że każdemu należy się szansa.

Szczerze mówiąc nie nazwałabym tego desperacją. Jeżeli piszesz o spotykaniu się poznając facetów przez internet, to z własnego doświadczenia powiem, że każde takie spotkanie było dla mnie zaskoczeniem, a spotkana osoba zawsze mniej lub bardziej inna (na + lub -) od moich wyobrażeń po internetowym kontakcie. Nazwałabym to włąśnie dawaniem sobie szansy, stwarzaniem jej. Jeśli (załóżmy hipotetycznie zupełnie) 1 osoba  na 100 mogłaby yć do nas dopasowana, to trzeba trochę jej poszukać i się pospotykać Także jeżeli tylko czas Ci na to pozwalał nie widzę w tym nic złego Co innego kontynuowanie znajomości, kiedy dana osoba w ogóle Ci nie odpowiadała - tu już byłaby desperacja.

rossanka napisał/a:

Pozwolalam się im czasem dotykać , brać za rękę, chociaż brało mnie obrzydzenie, ale nie chciałam być niegrzeczna mowiac"zabierz reke". Żadnemu nigdy nie odmówiłam

Tu już niestety jest bardziej hardcorowy fragment, tak, to desperacja. Dlaczego uważasz za niegrzeczność odmawianie fizycznego kontaktu osobie, która Ci się nie podoba? Odmowa w tym przypadku to asertywność i stawianie granic, nie wyobrażam sobie, dać się dotknąć komuś, kto mi się nie podoba. Rossanko, skoro się brzydziłaś to jak widziałaś dalej ewentualne rozwijanie tej relacji?

Nie wiem jak u Was, ale moja prababcia miala jeszcze aranzowane malzenstwo. I jakos urodzila 3 dzieci. Kwestia podejscia

Lady Loka napisał/a:

rossanka napisał/a:

A Ty jak się zmuszasz do seksu skoro Cię twój narzeczony nie pociąga?
Może to ja wydziwiam. Jak ktoś jest grzeczny to powinnam się chyba zgodzić z wdzięczności na współżycie z nim.

Znajdz, prosze, miejsce, w ktorym pisze, ze moj narzeczony mnie nie pociaga, ok? A potem rzucaj takimi tekstami

Ludzie sa rozni po prostu. Jedni potrafia uprawiac seks w ten sposob, inni nie. Jedny buduja zwiazek na pozadaniu, inni buduja zwiazek na przyjazni, ale wielkich fajerwerkow w sypialni nie ma i im to niespecjalnie przeszkadza. Najwazniejsze jest to, zeby isc w zgodzie ze soba i nie robic niczego wprew sobie.

Ty nie umiesz sie zmusic do seksu, to sie nie zmuszaj.
Desperacja to jest bycie z facetem, przy ktorym zmuszasz sie do samego bycia z nim.

Nie zrozumiałyśmy się.
Poza tym nie ma czegoś pośredniego między fajerwerkami a ich brakiem.
Dla mnie albo chce iść z kimś do łóżka, wtedy mam fajerwerki albo nie vhce i za nic w świecie się zmusić nie mogę bo mam odruch wymiotny na samą myśl.
Ale mogę się z kimś świetnie dogadywać na płaszczyźnie koleżeńskiej. I właśnie na tej płaszczyźnie próbował lare razy coś zbudować, bo myślałam, że przyjaźń to podstawa. Ale to było za mało. Nie umiałam zmusić się do seksu z tamtymi kolegami. Jako partnerzy może by I dobrzy byli, tylko niech się do mnie nie zbliżają fizycznie.  Ale na biały związek żaden się nie zgodził. I kicha.

Poza tym nie ma czegoś pośredniego między fajerwerkami a ich brakiem.
Dla mnie albo chce iść z kimś do łóżka, wtedy mam fajerwerki albo nie vhce i za nic w świecie się zmusić nie mogę bo mam odruch wymiotny na samą myśl.
Ale mogę się z kimś świetnie dogadywać na płaszczyźnie koleżeńskiej. I właśnie na tej płaszczyźnie próbował lare razy coś zbudować, bo myślałam, że przyjaźń to podstawa. Ale to było za mało. Nie umiałam zmusić się do seksu z tamtymi kolegami. Jako partnerzy może by I dobrzy byli, tylko niech się do mnie nie zbliżają fizycznie.  Ale na biały związek żaden się nie zgodził. I kicha.

rossanka napisał/a:

Poza tym nie ma czegoś pośredniego między fajerwerkami a ich brakiem.
Dla mnie albo chce iść z kimś do łóżka, wtedy mam fajerwerki albo nie vhce i za nic w świecie się zmusić nie mogę bo mam odruch wymiotny na samą myśl.
Ale mogę się z kimś świetnie dogadywać na płaszczyźnie koleżeńskiej. I właśnie na tej płaszczyźnie próbował lare razy coś zbudować, bo myślałam, że przyjaźń to podstawa. Ale to było za mało. Nie umiałam zmusić się do seksu z tamtymi kolegami. Jako partnerzy może by I dobrzy byli, tylko niech się do mnie nie zbliżają fizycznie.  Ale na biały związek żaden się nie zgodził. I kicha.

Niestety tak już jest, że jedni działają na nas i czujemy pożądanie, a inni nie. Ja też wielokrotnie czułam wręcz wyrzuty sumienia, że nie potrafię nic poczuć do faceta, który wydawał się bardzo w porządku, wręcz był idealnym kandydatem na męża. Lubiłam go, chciałam coś do niego poczuć ale niestety. Jak mnie próbował dotknąć czy pocałować czułam niechęć, odtrącałam, wprawdzie robiłam to wydaje mi się, że dyskretnie ale było mi z tym źle. Oczywiście gorzej by było gdybym się zmuszała ale wtedy naprawdę chciałam, szczególnie, że jako kolega był zaje*sty, wszyscy naokoło mi mówili, że on się we mnie kocha itd. Zresztą też to czułam, a ja nic.
Z kolei jak tylko poznałam obecnego faceta, iskry aż się sypały. Od początku właściwie. Nawet zastanawiałam się z czego to może wynikać i wydaje mi się, że to kwestia fizyczności i jakiejś gospodarki hormonalnej, która powoduje, że jedni nas przyciągają, inni nie. No bo jak ktoś nie pasuje, to nie pasuje i już, ale jeśli z kimś nam fajnie rozmawia, spędza czas itd. ale niestety nie ma nic poza tym, nawet jakbyśmy tego chcieli, to coś musi być na rzeczy. Był okres, że myślałam, że ze mną coś nie tak, że nie potrafię kochać, że się znieczuliłam i że może warto dać szansę, a miłość pożądanie przyjdzie z czasem... Nic bardziej mylnego. Po prostu to nie była odpowiednia osoba. Jak się ją w końcu spotka, to te wszystkie wątpliwości mijają.

Lady Loka napisał/a:

rossanka napisał/a:

Jakoś trudno mi sobie wyobrazić, że nam partnera, ale on godzi się na to, że seksu nigdy nie będzie.

Rossanko, w wielu tematach rozjezdzasz na drobne swoje problemy, wiec nie bede sie zbytnio wglebiac, ale zycze Ci, zebys poznala kogos, kto sprawi, ze Ty bedziesz miala ochote na seks. Tylko do tego potrzeba tez Twojej pracy nad Twoim podejsciem.
powodzenia!

Ale ja bardzo lubię seks i to jest jak dla mnie jedna z lepszych kwestii w związku. W zasadzie jak pamiętam ex zwiazek to miałam ochotę zawsze. Podejzewam, że miałam też większy temperament od ex, ale cóż, było, minęło.Tylko nie cierpię się zmuszać do kontaktów fizycznych z osobami, które nie działają na mnie na poziomie fizycznym.  Źle się wtedy czuje.

rossanka napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

No to sie nie zmuszaj. Po prostu szukaj kogos, przy kim sie nie bedziesz musiala zmuszac.

Przecież od lat szukam. Wszyscy na forum to wiedzą po moim wątku.
Ja mam naprawdę małe wymogi.
Wymagam tylko, by ktoś mnie pociągał na płaszczyźnie fizycznej i seks był udany i tego  aby mi było dobrze emocjonalnie z tą osobą,  mieli podobne poglądy, dobrze się dogadywali itd.

Nie dbam o resztę.
Z finansami radzę sobie sama.
Mam gdzie mieszkać.
Nerwice ujarzmiam sama, (tylko drugą osobą musiałaby zaakceptować to, że ją mam).
Problemy rozwiązuje sama  nie trzeba mi nianki.
Nie  musi mi nikt organizować czasu, bo sama to robię.

Pll

A może właśnie w tym braku czy małych wymaganiach jest problem? Jakby mi ktoś powiedział, że w zasadzie nie ma wymagań, wystarczy, że to to i to, no to by mnie zniechęciło na starcie bo w zasadzie uznałabym, że jest ze mną czy spot(y)kał z braku laku, a nie dlatego, że chce i mu pasuję. Nie bez powodu o drugiej osobie mówi się "wybranek". Tak też chce drugi człowiek czuć.

rossanka napisał/a:

Ale ja niczego więcej nie oczekuje. Z tymi innymi rzeczami radzę sobie sama i nie potrzebuje zapewnienia ich od drugiej osoby
Chce tylko towarzyszą życia codziennego (z pewna doza prywatności oczywiście  bo nie wyobrażam sobie życia 24/24razem)oraz dopasowania w sferze intymnej.
Jak mówię, nie oczekuje rozwiązywania moich problemów czy utrzymania materialnego.

Ale ja nie mówię o kwestiach materialnych czy innych problemach, tylko ogólnie jaki ten drugi człowiek powinien być.
Przykładowo (czysto teoretycznie), mówię facetowi, że dla mnie wygląd nie jest ważny, ani inteligencja, właściwie to w łóżku też nie oczekuję fajerwerków, także możemy się spotykać, no to co on sobie pomyśli? Desperat pewnie ucieszy ale ktoś "normalny" raczej podziękuje albo wykorzysta i jak najszybciej zwieje do innej.
I teraz odwróćmy sytuację: mówię facetowi, że lubię facetów przystojnych, inteligentnych, zaradnych, świetnych w łóżku... po czym nieśmiało dodaję i dlatego się z tobą spotykam Facet wtedy w 7 niebie
Nie mówię by kłamać, absolutnie nie... ale wymagania trzeba mieć tak wobec siebie siebie, jak i innych.

Ela210 napisał/a:

W relacjach międzyludzkich jak dla mnie  desperacja oznacza to że bardziej kogoś interesuje fakt bycia z kimś  poznania kogoś bycia w związku niż ta konkretna osoba. Po prostu skupienie na swoich celach nie na niej.
I pomijanie  oczywistych sygnałów że że nie jest zaangażowana w podobnym stopniu.
Czyli właściwie traktowanie tej osoby przedmiotowo a nie podmiotowo.

Trzeba przyznać, że idealnie ujęte (wg mnie )

Co do pytania o to, jak takie osoby mogą przebywać później w takim związku z "pierwszym lepszym" wydaje mi się, że desperaci w wersji hard raczej nie dochodzą do tego etapu, lub bardzo rzadko. Są spaleni już na etapie "podboju", bo to po prostu widać, słychać i czuć.

Jeśli chodzi o przykład faceta zagadującego na ulicy, to zazwyczaj jest za wcześnie, by stwierdzić czy to desperat czy nie. Wiele kobiet unika takich typów, bo to dla nich po prostu nienaturalne, dziwne, nie na miejscu, nieoczekiwane, ale nie znaczy od razu, że to jest klasyfikowanie na wstępie jako desperat. Ja za mało wiem o takim facecie, by stwierdzić, czy to desperat czy nie. Po prostu jestem zajęta i nie zamierzam się z tego tłumaczyć, ani tym bardziej angażować w relację z całkiem obcym człowiekiem, z którym kompletnie nic mnie nie łączy.

Cóż, jak świat to ładnie pokazuje, różne sytuacje i warianty się zdarzają..Jedni potrzebują tego natychmiastowego i ogromnego wycbuchu iskier, inni są w satnie coś zbudowąc stopniowo, nie zniechęcając się, że od piwrwszego wjerzenia nie poczuli do siebie "mięty", przez co inni wykluczają opcję innej relacji jak koleżeńska. A może u niektórych ta bliskość fizyczna i seks nie odgrywa AŻ tak wielkiej roli? Oczywiście nie chodzi tutaj o obrzydzenie czy zniechęcenie, ale przynajmniej brak fajerwerków od samego początku..

Desperacji doświadczyłem osobiście kilka razy. Widzę ją też w tym momencie, kiedy ta druga osoba pragnie ze mną kontaktu niemal bez przerwy. Jeśli ktoś mnie zalewa wiaodmościami, nie potrafi dostrzec, żę jednak chcę mieć chwilę prywatnośi, zatem niekoniecznie muszę codziennie z kimś rozmawiać po kilka godzin, aby poczuć się spełnionym. Zwłaszcza na początku znajomośći.
Ludzie zdesperowani, pragnąćy bliskiego kontaktu z drugą osobą, nie są w stanie pojąć, że ta osoba jest odrębnościa i ma zwyczajnie swoje zycie. Przecież nie rzucę wszystkjiego w diabły i nie pojade za "ukochaną" np na drugi koniec kraju, podczas gdy na miejscu mam też coś, na czym mi może zależeć..

Witold12 napisał/a:

Desperacja to jest np wtedy, gdy kobieta ma swój określony typ faceta i przez dłuższy czas nie może go znaleźć, bo np: w młodości szalała z fajnymi facetami, a potem zostali zaklepani, wybiła 30, zaczeła sie mocno starzeć i zostały na rynku same "gorsze" partie. Najlepszy okres na znalezienie normalnego partnera zmarnowany. W pewnym momencie trafia na faceta, który totalnie jej się nie podoba, ale że ma kase to się z nim wiąże. Wyrachowanie i związek z rozsądku, związek z "miłością" nie mający nic wspólnego. Niestety taki facet ją strasznie odpycha, a ona po prostu nie chce być sama i nie ma możliwości dorwać lepszego. I tak sobie żyją w związku - ona nieszczęśliwa, bo nie może mieć lepszego, ukochany ją brzydzi, zwłaszcza jego propozycje seksu, przy okazji się na nim wyżywa psychicznie. On też szczęśliwy nie jest, bo wypruwa sobie żyły w pracy, poza nią a i tak zawsze jest wszystko źle, jego wina i dodatkowo nie czuje się kochany przez swoją wybrankę. Potem biorą ślub, robią sobie dwójkę dzieci i za 10 lat rozwód. Taka typowa polska rodzina.

Inny przykład. Facet, który ma swoj określony typ, ale jednocześnie jest dla tych kobiet niewidzialny. Zamiast popracować nad sobą i zawalczyć o swój typ idzie na łatwiznę i zniża wymagania. Wiąże się z osobą, która go totalnie nie pociąga, nie podoba się fizycznie. Związek z rozsądku, wyrachowanie, lęk przed samotnością. I tak sobie z nią żyje bo mu wygodnie, ale jednocześnie rozgląda się za jakimiś innymi dziewczynami, szuka kochanek itd. W międzyczasie bierze ślub, robi sobie dwójkę dzieci i za 10 lat rozwód. Taka typowa polska rodzina.

Do przykladu pkt 1 pasuje też facet, który za młodu lata za swoim typem, szaleje, lata mijają a potem okazuje się, że wszystkie fajne kobiety już dawno mają dzieci, mężów, musi więc zaniżać wymagania i żeni się z pierwsza lepsza.
A przykład 2  , dziewczyna jest za młodu niewidzialna dla facetów, więc jak się już zestarzeje i wybije jej 30 bierze w końcu takiego  dla którego znacznie obniżą wymagania.
Teraz Twój opis jest kompletny.

Ps tylko skąd 30ka? Toż to młoda laska  że świetnym ciałem i 4 dzieci może jeszcze urodzić spokojnie:) To jest sana młodość.( chybaze to pisze 17 latek, to 30 jest dkaniego stara).

Może.
Dla mnie 40 latka to oda babka. Większość moich koleżanek pozakładała rodziny właśnie po 30 stxe, bo wcześniej chciały się wyszaleć, skończyć studia i znaleźć pracę. Nie przeszkodziło im to w późniejszym budowaniu rodziny. Niektóre nawet z rozpędu doktoraty porobiły. Z tego co wiem rozwodów póki co nie ma
Jedna koleżanka była po rozwodzie, ale tam w grę wchodził alkoholizm męża i małżeństwo nie przetrwało.

Witold jest w sklepie z kobietami i ocenia "towary" sam też wystawiając się na ocenę.

. Ale wracając do kuzynów czy wujków no to umówmy się, równolatek to oni jednak nie brali. Te 5-10 lat różnicy zazwyczaj zachowane. Więc jednak przykłady nieco różniące się od tego, zaprezentowanego przez Ciebie.

Wychodzi na to, że lepiej zawierać małżeństwa bliżej 30-stki niz 20-stki, pomijając czynniki czysto biologiczne...

Co do tych typów, to wydaje mi się, żę tu nieco Witold przesadza. Kurde, naprawdę wiele jest kanonów urodyt czy czynników, które tą urodę tworzą. DO tego dochodza jeszcze pozostałe cechy osobowiści, dlatego ostateczny wybór będzie czymś więcej, niż tylko zwracaniem uwagi na długie nogi i ładną figurę.

Ross, co do zakochania, to raczej nie decydowałbym się zakładać z kimkolwiek rodziny, będąc tylko na tym etapie..

Z wyrachowanie nie da rady. Chociaż mam jeden przypadek. Koleżanka wyszła z mąż, przyznała się potem, że nie z miłości, ale podobało jej się, że był obrotny i zaradny, a  ona chciała mieć dzieci, a on za nią latał to się zgodziła. Można więc i tak.

rossanka napisał/a:

Roxann napisał/a:

Czy wyrachowanie? Jest nadal w pewnych środowiskach presja na ślub, facet zabiega, stara, czego chcieć więcej? Wiele osób w ogóle nie zaznało miłości w swoim życiu, inni stracili.
Prawda taka, że mamy skłonność deprecjonowania tego co mamy tu i teraz a zarazem przeceniania tego, co niedostępne, w tym jakąś zakazaną miłość.
Wiadomo, że ta zakazana miłość, jakby stała "legalna" już nie byłaby taka interesująca.
Nawet jeśli ta Twoja znajoma kochała kiedyś to po latach wiadomo... i tak teraz mówi.

Nie po latach. Niedługo po ślubie się przyznała.

Ile miała lat?

rossanka napisał/a:

Roxann napisał/a:

Ile miała lat?

Ślub brała jak miał chyba 28, czy 29 lat. Może że 2 czy 3 lata po ślubie to powiedziała.

Czyli pewnie presja rodziny zdecydowała, zresztą w każdym poniżej 35 czy 40l to presja rodziny. Nawet wśród 19-24 latków.
Sama w dalszej rodzinie miałam przykład kiedy młodzi zaczęli się spotykać, ale rodzinie dziewczyny nie pasowało, że facet wpada do niej i nocuje. Oni mieszkali we wsi ale mieszkanie mieli też w mieście, w którym córka mieszkała. Ostatecznie postawili ultimatum albo ślub albo jego noga nie powstanie albo jak córka zbuntuje to i ona mieszkanie straci. I co? Grzecznie wzieli ślub i w tym mieszkaniu mieszkają. Ona 21 on 23 lata.

bagienni_k napisał/a:

Wychodzi na to, że lepiej zawierać małżeństwa bliżej 30-stki niz 20-stki, pomijając czynniki czysto biologiczne...

Ja ogólnie uważam, że ta instytucja niedługo przestanie istnieć bo po prostu nie ma racji bytu i nie wpisuje kompletnie w obecne czasy podobnie jak nauki kościoła. Ogólnie jestem za tym tylko zastanawia mnie jak rozwiązane zostaną kwestie wychowania dzieci?

Te osoby, które chwalą sobie życie bez małżeństwa, najczęściej skupiali się na wewnętrznym charakterze i trwałości związku, twierdząc, że zawracie małżeństwa nie wpłynęło w żaden sposób na trwałość ich uczucia..
I tu też każdy może się inaczej na to zapatrywać...