Pytanie do panow. kiedy sie zakochaliscie? - Netkobiety.pl

Bajki. Jak pierwszy raz przyjechałem do przyszłej żony, to miałem ochotę od razu wsiąść w samochód i spieprzać Ale zostałem... Trochę jednak zeszło zanim podjąłem decyzję, że biorę kredyt, kupuję większe mieszkanie i biorę ich (żona i jej syn) do siebie. Ślub był jeszcze później.

Misinx, o kurcze xDD no takiej to jeszcze nie slyszalam a moge sie zapytac, czego sie tak przestraszyles? ile miales lat, gdy sie poznaliscie i kiedy zaczales sie angazowac?

Piotr, jestes introwertykiem, myslalam, ze u was zaangazowanie przychodzi pozniej? kiedy juz sie lepiej poznacie? a widze, ze odwrotnie. znalam jednego introwertyka. tez byl nieco wolniejszy. no i co bylo inszego to to, ze wolal sie spotykac niz pisac, ale nie jestem pewna, czy to ma cos wspolnego z introwertyzmem.
jakie etapy masz na mysli?

"Nie wiem. Po prostu przyjechałem 150 km od miejsca zamieszkania. Na wieś. Stary dom. Kobieta sama z dzieckiem. Ja nigdy wcześniej z dziećmi nie miałem do czynienia. W ogóle nawet nie byłem w normalnym związku. Poczułem, że pakuję się w coś co mnie totalnie przerasta. Po prostu totalnie mnie strach obleciał. Smutne, ale prawdziwe. Nie będę ubarwiał.

Kurde po czym Ty poznałaś, że Piotr jest introwertykiem ? Czary"

z tymi czarami to chyba mnie wkrecasz

jednak zaryzykowales. brawa za odwage. jak mniemam male dziecko, odpada chociaz problem w kwestii akceptacji. nie jest trudno, aby "polubilo". do nastaolatkow trudno trafic.

Szacun, Misinx. Chcialabym poznac kiedys takiego mezczyzne jak ty.  Choc w tym pokoleniu to juz chyba wygineli i nie ma co liczyc.
Moge sie zapytac, jak dlugo jestescie ze soba?

A dlaczego nie ?
Co Ty jakiś dziwoląg czy co ?
Trudno uwierzyć że możesz być interesujący tłumoczku ehhh .

Ja tam też uważam, Misinx, że jesteś bardzo fajnym typem faceta i szczerze Ci życzę jak najlepiej nie umiem tego do końca uzasadnić, po prostu jak czytam Cię na forum to aż się miło robi. Bardzo podobna sytuacja do Wilczyska i moje odczucia są praktycznie identyczne w obu przypadkach, gdybym była starsza, albo Wy młodsi to bym brała w ciemno po samym tym, jak na forum piszecie (bądź pisaliście w przypadku Wilczyska). Nie będę się bardziej rozpisywać, bo aż mi głupio xD a jak kiedyś na siebie na ulicy wpadniemy to będzie mi bardziej głupio

Blue, ja uważam tak szczerze, że takie tematy nie mają sensu. Rozumiem Twoje rozżalenie czy jakieś rozgoryczenie, ale nie da się tak skategoryzować zakochania. Jeden się zakocha od razu, inny potrzebuje na to kilku spotkań, jeszcze inny kilkunastu. Jak na moje, to zamiast zadawać takie bardzo ogólnikowe pytania mogłabyś po prostu założyć sobie jeden wątek i tam ciągnąć te rozważania, bo odnosząc się do tego, co dzieje się u Ciebie, byłoby łatwiej Ci jakoś doradzić.

Skoro się kogoś nie zna to się chce go poznać, jeżeli zainteresował czyś np na forum z tego co ktoś napisał o sobie.

A skąd wiesz że po trzech wpisach może Blue czyta co pisujesz od dawna .

Nie no, chodzi mi o to, co piszesz na różne tematy, niekoniecznie związkowo a Wilczyska już tu nie ma, stąd u niego forma przeszła

Oczywiście, że bez sensu. To ciągłe szukanie szczęścia poza sobą. Ludzie w długotrwałych związkach, mogą być z różnych przyczyn. Blueangel uważa, że to musi być ta mityczna, wielka i dozgonna miłość. Zapominając jednocześnie, że największą i dozgonna miłością ,która nigdy nie odejdzie, jest ona sama.

Misinx, to Ciebie przejrzały Panie na wylot Być może to ta słynna kobieca intuicja

Tak, co do głównego pytania: wprawdzie nie mam stałej partnerki, ale jakoś nie mogę sobie wyobrazić, żeby się nawet zakochać od pierwszego kontaktu..
Zresztą uważam, że ta cała "wielka czy dozgonna" miłość jest strasznie zmitologizowana, odrealniona, jakby to było jakieś zjawisko czysto metafizyczne lub mylone ze zwykłym zauroczeniem/zakochaniem.
Raczej utożsamiałem sobie to bardziej z relacją ludzi, którzy potrafią ze sobą się dogadać, pokonywac przeszkody w życiu, wspierać się.. Gdzie istnieją nie tylko blaski, radość i spijanie z dzióbków, ale też trudności i problemy. Co więcej, pokonywanie tych ostatnich, bardziej niż trzymanie się za ręce i patrzenie sobie w oczy, swiadczy o tym, żę dwie osoby się dobrze dobrały.
Zawsze mi się wydawało, że wlaśnie większą szansę przeterwania ma relacja, gdzie ludzie się w miarę, jako tako znają wcześniej, niż kiedy mieliby zaczynać od owekj strząły Amora..Szybkie zachłyśnięcie się uczuciami, może się szybko skończyć...

Problem w tym, że związki z przyjaźni, to też często związki z tak zwanego rozsądku. Jak nie ma od początku "chemii", to wątpliwe, że potem zrodzi.
Z tymi związkami z przyjaźni jest tez tak, że ktoś po prostu go sobie wychodzi i awansuje z tzw. friendzone. Owszem, można się super dogadywać ale uważam, że szalenie trudno utrzymać go kiedy nie ma głębszego uczucia.
Super jeśli przyjaźń przekształci w miłość ale chyba rzadko się to zdarza, jeśli już to zwykle sympatia jest od początku, tylko okres podchodów dłuższy, a to już co innego Przecież można się przyjaźnić będąc już zakochanym, tylko czekać na odpowiedni moment licząc, że druga osoba ma tak samo

Znam bardzo dużo małżeństw, które przekształciły się z przyjaźni
Ale to jest kwestia bycia w bardzo dużej grupie osób, np. jakiejś religijnej wspólnocie, gdzie ludzie latami się poznają, latami gdzieś się spotykają w różnych grupach, jeżdżą na wyjazdy wakacyjne i w pewnym momencie po prostu stwierdzają "a to może spróbujmy". Jak patrzę po znajomych, to zdecydowana większość takich związków kończy przed ołtarzem niż się rozstaje.

No nie wiem. Może mam takie zdanie ponieważ mi nigdy uczucie nie przyszło po czasie, tzn. miałam kolegów, którzy byli fajni, mili, zabawni ale jak od razu mi się nie spodobał, to i po czasie nie było "chemii". Co nie znaczy, że ich nie lubiłam.
Dla mnie jednak taki związek byłby związkiem z rozsądku czy też z braku laku, a to przecież nie o to chodzi. Szkoda by mi też było czasu tej drugiej osoby i jakichś złudnych nadziei.
Myślę, że najfajniejsze są związki, które zaczynają się fazą fascynacji, zakochania i powoli, swoim rytmem przekształcają w miłość i przyjaźń.
W końcu po coś natura nam dała tą możliwość czy też umiejętność zakochiwania się w drugiej osobie Skoro to wszystko opiera się o jakieś skomplikowane procesy biologiczno-chemiczne, to raczej dzieją się one w naszym mózgu od razu.
A co z tym uczuciem zrobimy, to już inna sprawa.

Pewnie tak, nie jest jednak powiedziane czy ta przyjaźń nie była budowana na bazie wcześniejszej fascynacji. Podejrzewam, że w takich wspólnotach te podchody trwają dłuższy czas, z seksem czeka się do ślubu itd. Także jedno nie wyklucza drugiego
Jak mi się w liceum jakiś chłopak podobał, to też starałam się bywać tam gdzie on bywał by go lepiej poznać czy choćby poprzebywać w jego towarzystwie

Właśnie Loka
.Ta wspólnota religijna prawdopodobnie utrzyma ich w ryzach gdy w przyszłości spotkają bardziej dopasowaną męsko damską energię.
Której sens biologiczny jest taki  by właśnie dopasowywać geny.
Albo mistyczny by coś wyzwalać .
W każdym razie mocniejszy i pozarozumowy.
Ludziom bez takich zakorzenień mniej bym polecała takie związki bo ryzyko spotkania osoby która wyzwoli więcej emocji jest wielkie a ryzyko spore.
W takim zdroworozsądkowym związku wiele rzeczy będzie drażnić wbrew pozorom. Takich na które przymyka się oczy gdy są emocje.

Elu, nie trzeba być we wspólnocie, żeby mieć kręgosłup moralny.

To jest to, co ja tu ciągle powtarzam, że miłość jest wyborem podejmowanym codziennie. Nigdy nie będzie tak, że nas nie pociągnie do kogoś innego przez resztę życia. Tylko jak ktoś ma fundament i kręgosłup, to nie pójdzie w tango tylko wie, że to coś co przyjdzie i odejdzie jak się człowiek nie pozwoli temu uczuciu rozpanoszyć w głowie.

Rox, nie, to nie tak, że tam byly podchody. Ja znam ludzi, którzy bylo w kilku związkach zanim spróbowali z tą ostatnią. Więc to nie było jakieś latami ukrywane zauroczenie. To takie typowe związki bazowane na przyjaźni, o czym zresztą ci ludzie sami mówili przy jakichś rozmowach. Co nie wyklucza tego, że pojawiła sie tam miłość.

Kwestia tego, że nie każdy potrzebuje wielkich porywów serca, bo one są niestałe i mylące.

Elu, ale Ty chyba nie od dzisiaj mnie znasz i wiesz, jakie mam poglądy na to, co tu opisałaś
Jak mi z kimś nie po drodze, to się rozstaję/rozwodzę, a nie zdradzam - to jest miom zdaniem odpowiedni kręgosłup moralny. Odejście z relacji, kiedy czujemy, że ta relacja nam już nie pasuje i nie jesteśmy w stanie jej naprawić.
I sama zresztą napisałam, że widocznie ta miłość musiała się gdzieś po drodze pojawić.
fascynacja zresztą pewnie też, bo inaczej nie widzę sensuwchodzenia w małżeństwo.

No ja z kolei nie pojmuję i pewnie nigdy nie pojmę, jak można "od razu" wyczuć, że to jest to... Tym bardziej, jeśli i tak na samym początku to czyste zauroczenie, więc co tak naprawdę wiadomo o drugiej osobie?
Dlatego też się dziwę, że dla tylu ludzi "to coś" musi koniecnzie pojawić się od razu i to z odpowiednim przytupem. Według tego schematu, ci moi znajomi nie mogli mieć szansy na stworzenie związku, bo ich od razu po poznaniu się "nie wzięło". Tym bardziej, że przynajmniej w jednej  z par, każde z nich nie było wtedy w związku i mieli wolną rękę, ale nie zaiskrzyło widocznie od samego początku.
Mogę mieć trochę skrzywiony obraz tego, ale obracam się w takim towarzystwie, gdzie mnóstwo osób( w związkach czy przyjaźniach) łączy wspólna pasja, poglądy, zainteresowania czy nawet praca. Potrafią godzinami gadać o tym samym i im się to nie nudzi( zresztą się do nich zaliczam ), więc często jest to pewien silny fundament, który scala takie osoby razem Nie oznacza to, żę związek jest z rozsądku,  bo oczywiście uczucie między nimi jest, ale niekoniecznie od momentu, jak się poznali
Co do tych porywów, to się akurat zgodzę Sam poryw jeszcze nie wystarczy, aby kogoś uważać za "tego jedynego"

Ale Ty nie wiesz od razu, że to jest to zauroczyć i zakochać można się wieloma osobami, a nie z każdą zbuduje się związek. Tylko po prostu próbujesz ten związek stworzyć i sprawdzasz, czy oczekiwania są takie same, czy ważne sprawy wyglądają tak samo u obu stron itd.

Mój pierdziel  spytany kiedy poczuł  że jestem akurat Tą,  odpowiedzial że przez  dwóch latach,  po czym zdziwiona spytałam to co robił ze  mną przez pierwsze dwa lata to z uśmiechem na twarzy odpowiedział,  że obserwował  moje poczynania  w kuchni i naukę  gotowania... Aha czyli przez żołądek do serca

Raczej o to mi chodziło

Powolne spokojne tempo, zamiast wielkiego wybuchu, szybkiego spalania i jeszcze szybkiego wygaśnięcia

Nie wiem, czy utożsamianie związku powstałego z przyjaźni z układem FwB jest zawsze słuszne. Zakładam, że ci moi znajomi w pewnym momencie OBOJE coś do siebie poczuli, coś więcej niż przyjaźń czy bliska znajomość.  Zresztą granica między kolegą a przyjacielem nie dla wszystkich może być wyraźna. Atrakcyjność fizyczna z pewnością odegrała tam pewną rolę, bo jedna z tych par ma już dziecko , choć nie wiem, jak ważną rolę u nich odgrywa. DObrali się tak a nie inaczej. Wiem jedno: łączy ich sporo w zakresie światopoglądu i zainteresowań, choć charaktery mają różne Znają się od dawna, ale nie są razem od samego początku.
Co do męskich przyjaciół dla kobiet, to Loka może chyba coś powiedzieć na ten temat, bo kilka razy o tym wspominała..
Sorki Loka, żę się wcinam, ale akurat to mi się właśnie podoba, żę ludzie potrafią mieć swoich bliskich i dalszych znajomych/przyjaciół płci odmiennej bez żadnych podtekstów i jednocześnie być w związku.

Stare dzieje , ale u mnie była 'strzała Amora'. Poznalismy sie w listopadzie, 2 miesiące pózniej, czyli w styczniu juz mielismy wyznaczoną date slubu, w tym roku strzeli nam 23 lata od tamtych chwil i dalej jestesmy razem. Jak sie ma 20 lat to sie takie szalenstwa robi. Teraz wiecej czasu potrzebuje aby wybrać kurtke niż wtedy by wybrać żone.

Też znam parę, która poznała w Wielkanoc, oświadczyny były na przerwie majowej, a we wrześniu ślub. Wszystko tego samego roku. Obecnie są jakieś 25 lat po ślubie i raczej nic nie zapowiada, że kolejnych rocznic nie będzie. W tamtych czasach to chyba nie było nic nadzwyczajnego. Obecnie raczej rzadko albo dużo rzadziej takie przypadki się spotyka.
Jak się jest młodym to takie pierwsze porywy serca mogą być traktowane jako coś nadzwyczajnego, co zdarza się tylko raz i już na całe życie. Z czasem już wiemy, że zakochać czy zauroczyć można wiele razy, w każdym wieku, oraz to, że ta pierwsza faza motylków trwa zwykle max 3 lata. Dlatego większą wagę stawia się na poznanie, dopasowanie by zwiększyć prawdopodobieństwo, że ten związek przetrwa po tym czasie.
O ile będę obstawiać przy swoim, że zauroczenie zwykle pojawia od razu bo ma po prostu podłoże biologiczne i ta cała "chemia" jest reakcją na drugiego człowieka, to jeszcze nie oznacza, że to ten jedyny i że to już "miłość". Natura chyba jednak wie co robi i w taki sposób nam podpowiada czy wręcz pomaga dobierać w pary. I tylko od nas zależy, jak dana znajomość rozwinie. Przy takiej strzale amora jest jeden, może i złudny plus, a mianowicie odpada problem czy też ryzyko, że uczucie może być jednostronne bo to się raczej od razu widzi. Przynajmniej początkowo. W przypadku (tylko) przyjaźni jest większa loteria. Wydaje mi się, że w takich relacjach mnóstwo osób ukrywa swoje prawdziwe uczucia czy intencje w obawie, że wyznając miłość, straci też przyjaciela. Przecież mnóstwo jest przypadków, kiedy jedno mówi, że sorry to nie to ale fajny(-a) z Ciebie kumpel(-a) i możemy dalej przyjaźnić ale wtedy to już czysty masochism dla osoby zaangażowanej uczuciowo. Z relacjami FwB jest trochę podobnie, choc moim zdaniem jeszcze większe robią szkody, szczególnie wśród osób uczuciowych/wrażliwych.
Gdyby to wszystko było takie proste, to po świecie chodziłyby tylko same szczęśliwe pary.
Z pragmatycznego punktu widzenia może i lepiej jest związać się z kimś z rozsądku, bez głębszych uczuć, traktując związek jako pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie, układ.

Zgadzam się z bagienni_k. Akurat dla mnie kwestia chemii i napięcia seksualnego i namiętności jest bardzo ważna, ale na pewno nie jest powodem by lecieć w coś jak w dym (a dla mnie wręcz przeciwnie, by trzymać się na wodzy i budować powoli) ale do czego dążę: ludzie są tak różni, że wartościowanie uczuć pod kątem tego, co jest sensowniejszym, głębszym i właściwym uczuciem, co jest lepsze a co nie, jest mocno niefajne. Nie wszyscy są romantykami marzącymi o wielkich porywach serca, wiecznym zdobywaniu się i damsko - męskich gierkach i potrzebujących tych szalonych uniesień, bo cenią przede wszystkim rzeczy, które opisał Bagiennik i oczywiście wiele innych. Ba, oni wręcz nie chcą tych szalonych uniesień, bo wiedzą, że to w dużej mierze reakcje chemiczne, które ustaną/ zmienią się i znowu rozczarowanie, że "się wypaliło" i trzeba szukać dalej. Ciężko też nie zgodzić się, że to co opisuje Bagiennik prędzej zagwarantuje długi i stabilny związek, niż coś opartego na porywach opierających się na tej biologii i chemii, skoro te reakcje chemiczne się zmieniają. Uczucia, definiowanie uczuć i potrzeb w relacji to jest tak indywidualna sprawa, że naprawdę nie trzeba narzucać innym, że też mają żyć wiecznym snem nastolatki.

R_ita Może w wypadku moich znajomych to prawda, bo oboje są biologami Zresztą sam, znając co nieco ludzką fizjologię i mechanizmy rządzące zachowaniami, które sa naszą spuścizną ewolucyjną, właśnie dlatego doceniam coś, co jest zbudowane powoli, na solidnych fundamentach, gdzie w grę wchodzą bardzie głębsze relacje, niż pierwotne instynkty
Podałem przykład tych ludzi, bo widzę mnie więcej jak się takie relacje rozwijają u osób, które łączy wiele wspólnego. Mając zbliżone cele w życiu, poglądy czy zainteresowania łatwiej jest im się dogadać i wspólnie układać swoje życie. Intuicyjnie przynajmniej, jak się patrzy na to z boku, ma się wrażenie, że rzadziej będzie dochodzić do poważniejszych konfliktów. Choć akurat jedną z tych par tworzą ludzie, którzy z charakteru są raczej przeciwnnymi biegunami. U innej pary, która ma już dłuższy staż, jest podobnie i to się jakoś  z czasem wyrównało
Wiele osób marzy o tych wielkich porywach serca, wybuchach namiętności i piorunach miłości w nie strzelających. Dlatego zapewne już pobieżny opis takiej relacji, jaką mają ci moi znajomi, może się wydawać nudny czy wręcz niemożliwy..Jak widać, różnorodsność w przyrodzie przybiera różne oblicza

edit: Rox, najwidoczniej wszystko się sprowadza do szybkośći i tempa, w jakiej się relacja rozwija. Część osób zapewne nie dopuszcza do siebie myśli, że uczucia mogą się pojawić z czasem a nie od razu.

Hmm, sympatia raczej z pewnością tam była, przynajmniej jeśli rozumiemy to w typowy sposób. Z pewnością przez to wszystko, co ich tam łączyło sympatia musiała powstać. Jak to się dalej potoczyło, to już wiadomo po efektach, choć szczegółów można się jedynie domyślać. Może też część osób nie wiąże tak silnie pożądania z zauroczeniem i niekoniecznie od razu muszą lądować w łóżku/ Przynajmniej w kwestii czystego seksu? Kto tam wie..?
Nie sądzę po prostu, żęby tam nie było niczego, ani żadna ze stron się do czegś zmuszała. Sympatia, powolne poznawanie się, wspólne cele a potem jakoś samo przyszło. Inaczej tego raczej sie nie da wytłumaczyć

No i super.
Ja z kolei znam a raczej znałam paczkę rowerową (bo się rozpadła), którą tworzyła grupa 8-10 osób. Jeździli nie tylko na wycieczki rowerowe ale również spotykali w wolnym czasie czy chodzili razem na imprezy, zapraszali na swoje urodziny czy wesela, jako osoby towarzyszące przy czym nawet jak nocowali razem to albo w oddzielnych pokojach, a przynajmniej łóżkach. Problem pojawił wtedy kiedy pojawiły albo wyszły na jaw sympatie bo okazało się, że dwie dziewczyny zakochały się w jednych chłopaku, a trzecia i jeszcze innym, z tym, że ci faceci tego nie odwzajemnili. Mało tego, jakież zdziwienie i zawód był jak jeden z nich pewnego razu wprowadził do paczki swoją nową dziewczynę. Paczka rozpadła, przyjaźń skończyła, został zawód i pretensje. Ja akurat znam wersję tych dziewczyn, natomiast był w tej paczce chłopak, który podobno zakochał w jednej z nich ale ona w innym. Pomieszane z poplątanym ale czasem tak to z tymi paczkami i przyjaźniami bywa, że pojawiają zauroczenia ale niekoniecznie odwzajemnione i wszystko slag trafia.
Także Ci Twoi znajomi mieli dużo szczęścia

Pozwoliłam sobie bagienniku wyciąć te dwa fragmenty Twoich wypowiedzi. Dlaczego. Bo sama staram się poznawać te mechanizmy, będące spuścizną ewolucyjną, by nie przepaść, ale o tym za chwilę. Ale właśnie- napisałeś, że część osób nie wiąże tak silnie pożądania z zauroczeniem i nie koniecznie musi lądować w łóżku w kwestii czystego seksu. Tu na forum pisano wiele razy, że mężczyźni mają skaner/radar, wyłapują wszystkie kobitki i je lustrują/fantazjują i tak dalej. No to ja jestem jak facet chyba. U mnie to jest chwila by widząc męski tyłek, męskie dłonie, albo wypukłość w spodniach przechodzącego mężczyzny z automatu o nim przyfantazjować, wyobrażać nago, jak może wypadać w seksie i to ze mną. Potrafię rozmawiać z ludźmi i muszę odpędzać myśli, by sobie ich w takich kwestiach nie wyobrażać. Nagminnie.  A kiedyś to i kobitek dotyczyło. Więc gdybym ja miała kierować się pożądaniem, a jeszcze zestawiać je z zauroczeniem to bym przepadła lata temu. Może dlatego nie robi na mnie takiego wrażenia chemia z kimś, napięcie seksualne z kimś i może dzięki temu dało się przez lata trwać w oparciu o własne morale i przywysokie wymagania i czekać na coś sensownego w rozmowie i z tym co pisałeś- wspólnymi zainteresowaniami i tak dalej i dopiero swoją rozbuchaną seksualność realizować.

To ja mam zupełnie inaczej. Pomiędzy zauroczeniami/związkami potrafiłam być sama dość długo i nie odczuwałam z tego powodu żadnego dyskomfortu, nie miałam też pokus i nie fantazjowałam o napotykanych facetach. W ogóle to mało kto mi się podoba na tyle by w taki sposób o nim pomyśleć i chyba ta chemia jest dla mnie pod tym względem niezbędna. Albo chłód albo ogień, u mnie nie ma nić pomiędzy. Także jak już ktoś mi się spodobał, to raczej automatycznie szła za tym fascynacja, a za nią pożądanie.
I tu nie chodzi o jakieś pierwotne instynkty. Na zauroczenie wpływa nie tylko wygląd, ale też sposób bycia, prowadzenia rozmowy itd., itd. Po prostu ta chemia sprawia, że chcę daną osobę bliżej poznać, a jak i czy znajomość rozwinie, to już czas pokaże.

Szczerze Bagienniku, to bardzo długo byłam przekonana, że większość z nich (kobiet) tak ma, że też lustrują jak zwierzątka, ale z powodu jakiś tam norm społecznych nie mówią o tym głośno albo odrzucają to, bo to jednak przypisane mężczyznom. Forum mi trochę oczy otworzyło, że jednak nie do końca... tak mają.

Wiesz co Rox, nie wiem czy się nie przeceniasz I mówię to poważnie, choć z drugiej strony może rzeczywiście masz jakiś tam dar..

Zastanawiam się, jak ktoś musiałby wyglądać i jak się zachowywać, żeby go po pierwszym spotkaniu skreślić..? Choćby z tego powodu, że pierwsze psotkanie na żywo może być stresujące i ktoś nie wypadnie tak, jakbyśmy się tego spodziewali. Uczciwie się przyznam, że to poprostu zbyt powierzchowne, aby sądzić, że się wie o drugie josobie wszystko już po kilku godzinach rozmowy, tym bardziej jak się wcześniej z kimś tylko pare razy rozmawiało a nie widziało się go na żywo..Myślę, że byłbym głupi, jakbym sam sobie wmawiał, że większość spotkanych przez mnie osób, miałbym skreślać już za pierwszym razem...Myślę, że to jest pewien odsetek, ale raczej mniejszt niż większy..
Zresztą stwierdzenie, że większość osób płci odmiennej, jakie spotykam na swojej drodze mi się nie podoba, to musiałbym sprecyzować, jak bardzo te osoby znam. Pomijajam ewentualne wydokie wymagania, ale jeżeli kogoś regualrnie widuję, to prędzej ocenię, czy ktoś się nadaje na partnera i to pod wieloma względami, które były tu już nieraz wymieniane.
Ale jeżeli kogoś widuję przelotnie, to na Boga jak ja jestem w stanie kogoś ocenić, poza atrakcyjnością fizyczną? Owszem, jeśli taka osoba atrakcyjną nie jest to sprawa jest prosta. Ale już w drugą stronę idąc, to pewnie niejedna kobieta się przejechała na takich atrakcyjnych facetach w późniejszym czasie...W moim odczuciu można mieć wokół siebie tabuny ludzi, którzy nam się podobają, nawet poza czystym pożądaniem czy atrakcyjnością, ale związku z nimi nie zbudujemy, też z jakiś konkretnych względów.

Bagienniku, nie mam 20 lat tylko prawie 2x więcej i poznałam w swoim życiu wielu mężczyzn, stąd ta szybka weryfikacja na "nie" jest podparta obserwacjami i pewnego rodzaju doświadczeniem. Mówię tu oczywiście o weryfikacji jeśli chodzi o ew partnera, nie znajomego. Nie lubię jak ktoś mnie zwodzi i sama tego staram się nie robić a często bywa(ło) tak, że moje bycie uprzejmą czy miłą było odbierane jako zainteresowanie rozwojem bliższej relacji. Dlatego wolę od razu takie rzeczy ukrócać by nie powstawały niepotrzebne nieporozumienia.
Niektóre relacje zapowiadały obiecująco i ta weryfikacja na "nie" przychodziła po nieco bliższym poznaniu i dłuższej znajomości.
Po prostu nie mam zbyt dobrych wspomnień z przyjaźni damsko-męskich bo większość z nich zakończyła zranieniem drugiej osoby. Kiedyś nawet wyśmiałam koleżankę, która mi powiedziała, że nasz wspólny znajomy się we mnie podkochuje. Jakie było mojej zdziwienie, jak się okazało, że tak właśnie było. W sumie mogłabym tych facetów wykorzystywać, tylko po co? Sama też dostałam po nosie. Raz ale porządnie i ta nauczka mi wystarczyła by nie bawić się uczuciami innych.
Także moje podejście to raczej wynik ostrożności, a nie zbyt wygórowanych wymagań. Może i tym tracę czy raczej traciłam ale ... coś za coś. Ja tam wolę mieć czyste sumienie bo tak żyje mi się po prostu lepiej

Dla mnie również to co piszesz jest ciekawe bo zupełnie inne. Jednakże będąc w Twoim wieku również traktowałam facetów dość instrumentalnie, nie angażowałam uczuciowo. Z różnych względów. Moje podejście do spraw damsko-męskich zmieniło po 30-tce kiedy, że tak to ujmę "trafiła kosa na kamień" i jeden facet zabawił moimi uczuciami. Odchorowałam to bardzo.
Był nawet czas, że wolałam być sama i wręcz współczułam osobom zakochanym czy czekającym na TĄ MIŁOŚĆ. Wtedy również mi przeszło przez myśl, że może relacje bez tego uczucia są lepsze, bardziej stabilne i nawet jak nie wyjdzie to łatwiej rozstać ale... problem w tym, że jak się okazało ja nie potrafię w takich związkach być. Nawet bardzo lubiąc daną osobę i widząc jak stara, nie umiałam tego odwzajemnić. Wiadomo, przy odpowiedniej atmosferze i symulacji ochota na seks pojawiała ale nie czułam ot tak pożądania a z czasem wręcz zaczęło mnie to wszystko drażnić i wolałam święty spokój, a chyba nie o to w związku, szczególnie dość świeżym, chodzi. A wiadomo, że jak ta sfera nie gra, to rzutuje na całą resztę.
Był nawet taki czas, że myślałam, że ze mną coś nie tak aż poznałam obecnego partnera. Wpadł mi w oko od razu, co baaardzo rzadko zdarza, a kolejne spotkania tylko potwierdziły, że to jest "to" czy "to ten". Czy na zawsze, nie wiem. Jednak nie zamierzam tym zawracać sobie teraz głowy.