Moda na szczupłą kobietę - Netkobiety.pl

Dokładnie - takie jak to określiłaś "zjawisko" powinno się brać jako ciekawostkę przyrodniczą a nie brać jako coś znaczącego
Ciekawą reakcję zawsze wywoływała moja wiosenna opalenizna przywieziona z gór - konkretnie to wypalone wręcz gogle narciarskie na twarzy. Tak, jest to trochę śmieszne i nie przeszkadzało mi nigdy śmieszkowanie kolegów z mojej opalenizny. Bardzo mnie natomiast zaskoczyło wręcz współczucie koleżanek i szczere zmartwienie moją sytuacją no bo jak ja to wyrównam jak to wygląda itp... No wyglądałam jak 99% osób będących w maju na lodowcu, gdzie był ten dramat nie rozumiem do dziś :DDD

Nie uważam, że to do końca off-top bo w tym całym temacie wątku raczej nie tylko o szczupłość chodzi ale ogólnie o to, że taki a nie inny typ czy też ideał kobiet jest lansowany przez media, tudzież portale społecznościowe. Presja jest wywierana nie tylko na kobiety ale też mężczyzn bo przecież trzeba mieć dziewczynę z idealną figurą, makijażem, super ciuchami bo inaczej posypią się komentarze typu "co on w niej widzi" czy "stać go na lepszą". Zresztą, same kobiety takich uwag sobie nie szczędzą.
Pytanie, jaki jest sens się temu trendowi czy presji podporządkowywać, tylko po to bo "co ludzie powiedzą"?

Oczywiście, że wynaleziono Tyle, że nie jest na pewno tak popularny.
De facto makijaż ani fizycznie nie wyszczupli ani nie pogrubi, wszystko kwestia trików i złudzenia optycznego.

Wiesz Panno, po mnie takie rzeczy spływają bo ja wizualnie naprawdę siebie lubię (ja to nad charakterem muszę pracować : D ) ale mnie właśnie tak społecznie boli to, że to kobiety innym kobietom. No bo wiele się przejmie i ja empatyzuje za bardzo w tej materii chyba, bo np. moja siostra taka jest, że coś usłyszy na temat wyglądu i potem pół roku przeżywa zamiast uznać, że tamte laski są zakompleksione, a nie, że z nią coś nie tak. Tak samo jak drażni mnie to, że niby wmawia się kobietom, że mają być z siebie zadowolone, ale jak nie daj Boże są, to słyszą od innych kobiet, że zadzierają nosa i jednak lepiej, to żeby fałszywie skromne były niż z siebie zadowolone. No ale to są moje doświadczenia i po prostu zwracam uwagę na te presje dot. wyglądu i wpisywania się w oczekiwania innych.  Dlatego tak zirytowało mnie co napisałaś, że "wyglądają zwyczajnie", jak naturalna to niezbyt ładnie wygląda itd. Ale myślę, że wiemy o co wzajemnie nam chodzi.

Offtop to ja zrobię teraz : ) Ale czytając to, przypomniała mi się reakcja dziewczyn z pracy jak się dowiedziały, że idę na nocny marsz po lesie (a szłam z kolegą z pracy), takie 30 km. Rzuciłam to info chłopakom- "ooo, super, gdzie łazicie". Rzuciłam to info dziewczynom "ale po co ty idziesz?". Szkoda, że nie zadały tego samego pytania temu koledze, który też na marsz szedł. Także może jestem stronnicza w tej ocenie, że kobieta kobiecie... kobietą : ) ale tak to u mnie w otoczeniu się kula właśnie.

Otóż to!

Chamskie odzywki raczej spływają po tych, którzy sami znają swoją wartość

Bo też w żadnym wypadku słowo "spasłeś się" nie jest chamstwem, przynajmniej w gronie dobrych znajomych. Prędzej się zastanowię, czy rzeczywiście mi nie przybyło dodatkowych kg, niż się obrażę o taką pierdołę

Większość facetów nie ma pojęcia o makijażu. Wielokrotnie zdarzalo mi się mieć taki delikatny, naturalny, a facet myślał, że żadnej tapety nie mam. O naiwności

Ale tak ogólnie, to rzadko się maluję na codzień, a jeżeli już to jest to podklad, róż, tusz do rzęs i błyszczyk- taki make up w pięć minut. Więcej przykładam się w weekendy jak faktycznie spotykam się ze znajomymi, ale w ciągu tygodnia jak siedzę w biurze domowym i wiszę na telefonie, to po prostu mi się nie chce. Stawiam raczej na dobrą rutynę pielegnacji skóry: dużo wody mineralnej, serum z witaminą C, porządne kremy z retinolem. I jak patrzę na kobiety w podobnym wieku to jestem mile zaskoczona, bo ani nie mam widocznych zmarszczek, ani mi usta nie opadaja, ani worów pod oczami nie mam. Bez jaj, nikt by nie powiedzial, że mam 30 lat, ale przynajmniej wyglądam na kogoś okolo 40stki, a nie 50tki.

Ok, bo raczej w stosunku do kogoś, powiedzmy, mniej związanego i spoufalonego z nami raczej takiego określenia się nie używa.

Co nie zmienia faktu, jak bardzo różnie jest to odbierane w zależności od płci: szczerze mówiąc, to nawet ciężko mi sobie to wyobrazić, kiedy jedna kobieta miałaby to powiedzieć do drugiej. W tym wypadku będzie wielki foch lub żal, podczas gdy po facecie spłynei to jak po kaczce. Nie mówię, co jest lepsze a co gorsze. Widać po prostu, jak wielka jest różnica..

R_ita Powiem Ci, że im bardziej człowiek jest świadomy tego, jakie mechanizmy rządzą naszymi zachowaniami, to tym bardziej staram się jednak spojrzeć na to od strony bardziej zrównoważonej. Czynniki biologoczne, psychologiczne i socjologiczne składają się na te wzorce zachowań, dlatego też jednej płci może się coś wydawać niepojęte, co dla drugiej jest szalenie ważne.
Mówiąc szczerze, takie docinki naprawdę nie zrobią na przeciętnym facecie specjalnego wrażenia. Co najwyżej na początku może się poczuć dziwnie, ale potem pewnie nie będzie za bardzo tego rozpamiętywał. Natomaist niech każda z Koleżanek sobie spróbuje pomyśleć, jak by zareagowała, gdyby usłyszała od nzajomej na babskim wieczorze taki tekst, jaki zapodał wcześniej Snake....

To, jak ktoś zareaguje na zaczepkę czy docinke to jedno, ale ciężko mi sobie wyobrazić kogokolwiek, kto prawie za każdym razem, słysząc jakiekolwiek uwagi odnośnie swojego wyglądu(czy ogólnie siebie) poczuje się urażony. Trzeba mieć naprawdę niskie poczucie wartości, aby się wszystkim tak bardzo przejmować.

No nie wiem. Facetowi przecież też ktoś może potem powiedzieć jakieś komplementy, a kobiecie pocisnąć. Tu raczej nie ma reguły, a ogólna odporność na krytykę jest raczej bardzo indywidualna i nie zależy aż tak bardzo od płci. Chyba każdy ma jakieś kompleksy i nawet jeśli jakaś uwaga po nim spłynie, inna może bardzo zranić. U kobiet wygląd jest chyba od zawsze bardzo wrażliwym tematem, w końcu jesteśmy "płcią piękną", czyż nie? Zresztą, jak słyszę komentarze czy docinki na temat wyglądu dotyczące facetów, to one skupiają się raczej do brzuszka i łysinki. Z kolei u kobiety można się przyczepić praktycznie do wszystkiego. Jak ma ładne oczy, to pewnie ma brzydki nos, jak ma łady nos, to pewnie brzydkie nogi, jak ma ładne nogi, to pewnie ma płaski tyłek, a jak ma ładny tyłek to pewnie zbyt szerokie ramiona, czy odstające uszy itd., itd.
Natomiast u facetów jedyne co może zaboleć, to stwierdzenie, że "ma małego".

Otóż to. Gdyby Panowie byli tacy cacy i wszyscy zadowoleni z siebie to nie byłoby tylu frustratów chcących np. ciągnąć Panie w dół i sprawiających, by czuły się brzydkie i słabe, bo oni się tacy czują. Mały penis, niski wzrost, wątły zarost, zakola, łysina, brzuszek to takie najpopularniejsze, fakt. Ale, no taki przykład: koledzy pośmieją się, że ich kolega ma uszy jak kulfon, bo takie odstające. A go mama czy tata cisnęli, że wygląda jak plastuś, czy w szkole wyśmiewali i wytykali przez te uszy. Nawet jak to przerobił to może zakłuć. Czy, że np. chuderlawy. I koledzy się śmieją, że mógłby przypakować bo wygląda jak tyczka. A on wie, że je, je by robić masę i nic, a w szkole go popychali i wyśmiewali za tę chudość... no takie przykłady. Przecież nie wiemy co tak naprawdę siedzi w człowieku, więc ja i względem facetów byłabym ostrożna z komentarzami dot. wyglądu. Co innego jak np. relacja jest bardzo zażyła i wiemy, że nikt nam źle nie życzy i jest luz. Bo w innych sytuacjach to może być takie błędne koło też: w niego coś uderzy, uda, że wcale tak nie jest, idzie dalej, uderza w kolejną osobę, tamta osoba idzie dalej, uderza w kolejną. itd. (to oczywiście tylko takie przykłady)

Powiem tak: zawsze uważałem, że to, na co mamy wpływ( głównie jeśli chodzi o wygląd) możęmy soebie kształtować, jeśli nam na tym tak bardzo zależy. Natomaist pewnych rzeczy nie przeskoczymy, przynajmniej nie uciekająć się do drastycznych środków, zatem nie widzę powodu, by się użalać nad czymś, czego zmienić się nie da.
W związku może różne rzeczy wychodzą, jak się partnerzy dobiorą w dość nietypowy sposób. Jak jedno zaczyna ciągnąć w dół drugiego to już się robi nieprzyjemnie, choć być możę czasami sobie z ytego sprawy nei zdajemy. Jeśli o mnie chodzi, to np miałęm w dzieciństwie kompleks odsytająćych uszu. Nawet czasami stawałem przed lustrem i przyciskałem sobie małżowiny do boku czaszki, po czym stwierdzałem: "Jak fajnie byłoby tak mieć!" Ze wzrostem nawet nie miałem takich problemów, choć w czasach szkolno-studenckich parę razy może i człowiek żałował, że nie ma tych 10 cm więcej. Ale co? Było minęło..
Sztampowy przykład łysiny i brzuszka: na jednoi i na drugie na razie nie narzekam, choć pierwsze i tak zależy od genów w dużej mierze a na drugie trzeba sobie solidnie zapracować, co na razie mi się na szczęście nie udaje. Myślę, że sporo osób powinno po prostu nieco "wyluzować" bo za bardzo pragną w swoim życiu tego perfekcjonizmu. Moim zdaniem,o ile w wypadku obowiązków warto się tego trzymać, to z kolei wygląd już nie jest tym, co należy doprowadzać do doskonałości. Jeśli zauważę jaką drobną fałdkę tłuszczu, to nie muszę od razu zapisywać się na maraton, żeby ją spalić. Grunt, aby nie powstał z tego wielki bojler
Dlatego, jeśli ktoś obcy będzie mi wypominał moje mankamenty i to w bardziej chamski sposób, to tylko świadczy o jego osobie a nie o tym, czy rzeczywiście ze mną jest coś nie tak. Wtedy mogę ewentualnie zapytać kogoś bliskiego

"Co on w niej widzi? "- no cóż, zapewne coś więcej, niż wygląd I to się liczy

To mi trochę przypomina motyw, jak dziewczyny się wstydzą tego, gdzie pracuje ich partner, jeśli nie jest to nic dobrze brzmiącego, prestiżowego. Spotykałam się z czymś takim.

Fakt, że oni by tego nie wiedzieli, jeszcze bardziej łagodziłaby sprawę, bo potem pewnie i tak większość by odpuściła.

Natomiast gusta są różne i póki ktoś nie jest mi naprawdę bliski to nie będę skakał kumplowi do gardła, bo ośmielił się somentować urodę jakiejś obcej dziewczyny. Zależy przeciez też od tego, co rozumiemy pod pojęciem "niepochlebny"? Musiałbym pewnie usłyszeć ten konkretny tekst. Natomiast potem, jak już się jest z kimś w związku, to inna bajka...

Jak wiemy wszyscy gusta atrakcyjności sa różne, właściwie jest ich tyle,ile ludzi, więc niespecjalnie bym się nimi przejął..

Szczupła czy nieszczupła - ważne, co ona dla mnie znaczy i czy dla mnie jest atrakcyjna Zdanie innych na ten temat jest, delikatnie mówiąc, drugiej kategorii

Osobiście uważam, że mało kto jest całkowicie odporny na krytykę. Ważne też czego ona dotyczy i z czyich ust pada. Na pewno na poczucie wartości czy też atrakcyjności ogromny wpływ ma akceptacja bliskich. Przykładowo, jeżeli ktoś czuje się akceptowany i kochany przez partnera czy partnerkę, to w głębokim poważaniu ma to, że ktoś mu wypomni brzuszek, odstające uszy czy choćby wzrost.
Jeżeli jednak jakaś cecha ciągle jest mu wytykana, to rodzące się na tym polu kompleksy mogą naprawdę mieć poważne skutki dla tej osoby.
Ja naprawdę współczuję szczególnie młodym dziewczynom, które ze względu na swój wygląd są dyskryminowane. Mam wrażenie, że za moich czasów szkolnych czegoś takiego nie było, na pewno nie na taką skalę. Nie przypominam sobie też by sam fakt, że ktoś ma dziewczynę z nadprogramowymi kilogramami było powodem do kpin czy też źródłem wstydu.
Obecnie ten problem funkcjonuje nie tylko wśród młodzieży. Nawet faceci 40+ nie oszczędzają partnerek swoich znajomych, które swoim wyglądem odbiegają od lansowanego "ideału" ale też nie są jakieś otyłe (na moje oko rozmiar 42-44). Pół biedy jeśli to jest żona, z którą jest ktoś wiele lat ale jeśli nowa partnerka to... naprawdę facet musi okazać mega jaja by olać tego typu komentarze i nie poddać presji, że kobieta jednak MUSI być szczupła. 
Czasem naprawdę wystarczy niewiele by takie komentarze ukrócić. Nie każdego jednak na to stać. Wielu woli zrezygnować z własnych przekonań czy upodobań byle tylko podporządkować i przypodobać grupie.

Co do szkół to wiadomo jak sytuacja wygląda. W pracy niby czegoś takiego nie doświadczam ale jakieś pokątne komentarze się zdarzają.
Mam jednak przykład z życia wzięty, kiedy moja bliska znajoma w dość krótkim czasie bardzo przytyła. Tarczyca + kontuzja. Z rozmiaru s szybko wskoczyła na xl. Wcześniej miała ogrom adoratorów, a teraz żadnego, a przecież tylko wygląd zmienił. Dalej jest dyrektorem czy tam prezesem i ma wiele atutów ale... nikt w jej środowisku nie chce już z nią umawiać. Zaczęła szukać na portalach, to "tylko" jakiś kierowca tira był zainteresowany (nie obrażając kierowców tira). Inni może też ale nie oficjalnie.
Smutne...

Na pewno moja znajoma ma wymagania co do partnera bo i dlaczego by miała nie mieć? Owszem zaczepiają ją jacyś panowie ze względu na wdzięki ale to by było na tyle. Nie tacy z "jej półki". Żeby nie było, ja nie mam poczucia, że kobieta zarabiająca dziesiąt tyś. musi koniecznie wiązać z facetem zarabiającym średnią krajową by coś komuś udowodnić w odwrotną stronę ale... podkreślę, że to osoba, która w dość krótkim czasie przytyła bardzo dużo i nie wynikało to z jej zaniedbania. Ówczesny facet ją rzucił. Nie wiem czy dlatego, że przestała wyglądać jak miss ale związał z podobną tylko szczupłą, nawet nie młodszą.
Widzę, że z nią psychicznie coraz gorzej i nie wiem jak, nie umiem jej pomóc. Tak, leczy się ale ... niestety nie może (jeszcze) ćwiczyć przez kontuzję. Też zauważyłam, że zaczyna być czasami zgryźliwa. Docina mi i mojemu partnerowi.  Gdybym nie znała/przyjaźniła z nią n lat, to bym obraziła i zerwała kontakt. Natomiast staram się być wyrozumiała i przymykam oczy na jej złośliwości bo sama nie wiem jak bym się zachowała gdyby to mnie spotkało.
Co do wzrostu, to ona jest prawie 10 cm ode mnie niższa, czyli jakieś 165. Mając porównywać do znanych osób to bym powiedziała, że taka ciut odchudzona Wellman.

PS. A co kierowców tirów, o ile nie mam nic do zawodu jako takiego, to jednak jeśli chodzi o znajomości internetowe mam swoje wyrobione zdanie.

Półka choćby taka jeśli chodzi o wykształcenie i karierę. Nie mówimy tu o osobach 20-letnich tylko ok 40-stki, a nawet +, gdzie już każdy wykształcił i doszedł do czego miał dojść.
Autor wątku raczej jest młodym człowiekiem i w tym wieku takie szufladkowanie ma mega destrukcyjne skutki. Jednak jak widać w każdym wieku to może zdarzyć. Nawet osobie, która osiągnęła przysłowiowy "sukces".
Każdemu noga może podwinąć. Facet może stracić majątek, kobieta figurę.
Ja ogólnie uważam, że w tej całej sytuacji nawalił partner mojej znajomej, bo w końcu jest się ze sobą na dobre i złe a nie jak kobieta przytyje to ją się zmienia ja inną.
Oczywiście można mówić, że za tym też zmiana charakteru idzie ale... gdyby była akceptacja i wsparcie, to tego by nie było. Tarczycę można leczyć, z kontuzji też można.
To też daje do myślenia czy atrakcyjni jesteśmy tylko dotąd póki jesteśmy zdrowi?

Rox, masz całkowitą rację: zależy CO akurat dana osoba ODBIERA za krytykowanie i od KOGO ową krytykę słyszy. Od bliskich osób oczekuje się zrozumienia i wsparcia. Z pewnością, kiedy z jakiś powodów się zmieniamy a najbliżsi się od nas odwracają, to uczucie przykrości jest zdwojone. Już chyba najgorzej, kiedy się komuś noga powinie i wtedy druga strona odchodzi. To jest zwyczajnie obrzydliwe.
Natomiast opinie obcych osób są raczej łatwiejsze do zniesienia, jeśli tych samym osób nie widuje się regularnie cały czas. Problem może pojawić się w pracy czy w szkole. W szkole nie spotkałęm się żadnym skrajnym przykładem a w pracy miałem jednak towarzystwo na poziomie i takie docinki do kogokolwiek są uważane za chamskie bądź szczeniackie wygłupy.

Mnie się też wydaje, że ta presja, że trzeba być szczupłym, żeby się podobać, już minęła. Może to nadal dzieje się powoli, ale jednak zmienia się. Kobiety mają większą świadomość ciała, wiedzą jak się ubrać i jak o siebie zadbać, by pomimo posiadania jakichś nadprogramowych kilogramów wciąż czuć się i być atrakcyjną dla otoczenia. Sam kanon urody też się wyraźnie zmienia. Moim zdaniem pewność siebie i pełna akceptacja swojego ciała są tym, co sprawia, że pojawia się słynne "to coś", które przyciąga płeć przeciwną. Żeby jednak być uczciwą, warto dodać, że tylko do pewnej granicy, bo istnieje jednak taki punkt, kiedy kobieta staje się niemal przezroczysta dla większości mężczyzn. Niemniej dla większości, to przecież wciąż nie znaczy, że dla wszystkich.

No właśnie bagiennik tylko te trendy (czy też to jak się je w dzisiejszych czasach promuje) na to żeby być szczupłym pociągają za sobą często spore szkody w zdrowiu i samopoczuciu psychicznym. Bo co z tego że wezmę się za siebie i zacznę ćwiczyć jak będę wiecznie goniła za niedoścignionym ideałem z instagrama, porównywała się do osób które nawet nie przypominają siebie ze zdjęć, bo co jak co obecnie promuje się nieskazitelną sylwetkę, nie szczupłą. To niestety pokłosie tego że często zdrowie fizyczne stawia się ponad zdrowiem psychicznym. Jak ktoś jest gruby to będzie krytykowany za to że jest niezdrowy, jak ktoś jest szczupły ale w fatalnej kondycji psychicznej to ludzie już machną ręką bo przecież wygląda "zdrowo". Więc ja z tym plusem że ludzie biorą się za siebie bym była bardzo ostrożna.

Dla mnie temat znacznie szerszy niż tylko kwestia męskiego gustu w odniesieniu do kobiecej figury. Moda na "wieszaki" to dla mnie to samo zjawisko co moda na męski zarost, SUV'y, iPhone, Malediwy czy inny Zanzibar. Im większa powszechność mediów różnego sortu, tym większy stopień manipulacji naszymi potrzebami, preferencjami czy gustami. Jedni temu ulegają w większym stopniu, inni w mniejszym. Oczywiście robi się to z różnych pobudek - rzadko bezinteresownie i z dobrymi intencjami. Tyle, że w ostatecznym rozrachunki pewna część z nas, na którymś etapie życia stwierdzi, że chce mieć w tej czy innej sprawie własne preferencje - czego dowodem są m.in. takie rozważania jak w tym wątku. I choć sam fakt potrzeby "tłumaczenia się" z innego gustu można uznać za sukces manipulatorów naszych gustów, to jednak jest to z pewnością przejaw potrzeby wyrwania się spod szablonu.

W kontekście tematu rozważań dodam tylko, że moją tezę zdaje się potwierdzać tendencja, którą dostrzegam od lat wśród swoich kolegów (a i u siebie), że kobiety szczupłe i bardzo zgrabne oczywiście przyciągają wzrok i najszybciej działają na zmysły, ale w ostatecznym rozrachunku, jako życiowe partnerki - wybieramy takie panie, które bez retuszu komputerowego na okładkach pism modowych raczej by się nie znalazły (z całą, niemałą do nich sympatią i uwielbieniem). Jak to zwykł mawiać jeden z moich kolegów - "laleczki są super na jedną noc, ale w życiu trzeba mieć przy sobie misia", co zdaje się nawet mieć uzasadnienie naukowe i ewolucyjne (czytałem niejedno opracowanie, mówiące o tym, że jednym z czynników decydujących o doborze życiowej partnerki jest kryterium maksymalizacji zdolności rozrodczych i opiekuńczych nad potomstwem - a w tym kontekście przeraźliwie chude i "wymuskane" kobiety rokują gorzej). Pewniej niejednej z pań się tym narażę - ale z naturą się nie dyskutuje

Jeżeli chcesz założyć hodowlę misiów to może A nie było w tych opracowaniach nic o dobrych genach? Nie wiem czy bym widziała lepsze geny w misiu 157 cm wzrostu czy w łani 175 cm o długich nogach :DD
Nie bierzecie panowie pod uwagę takich kryteriów jak dobry przykład dla przyszłego potomstwa? Niby miło mieć w domu gosposię i nianię w postaci małżonki, która zajmie się rodziną ale czasu na własne zainteresowania czy sport już jej nie starczy ale potencjał opiekuńczo rozrodczy ma.... Tak chcecie wychowywać swoje przyszłe córki? W duchu potencjału rozrodczego?

A kto powiedział, że miś musi mieć 150cm wzrostu i 200kg wagi? Przecież to oczywiste uproszczenie

Ależ oczywiście, że było o dobrych genach. Ale te raczej mogą mieć więcej wspólnego z długowiecznością i wielkością miednicy niż długością nóg

Ech, jak Ty wszystko bierzesz dosłownie Przecież ja nie mówiłem o czynnikach uwzględnianych świadomie. Oczywiście, że patrząc na kandydatkę - zwracamy uwagę na to jak jest wychowana i z jakiego domu pochodzi. Tyle, że każdy człowiek poza aspektami jawnie przez nas określanymi, kieruje się również trochę instynktami pierwotnymi.

Uprościłeś jak dzisiejsze media - albo zgrabna albo miś, nie ma miejsca dla normalnych kobiet

A mnie się wydaje, że doszukujesz się sensu tam gdzie go nie ma. Serio i bez zbędnego rozwijania tematu
Uszczypliwie zapytam tylko - przedstawiłaś swoją teorię autorowi wątku?

A na poważnie - tak jak pisałem - mówię o obserwacjach i doświadczeniach nie tylko z własnych czterech ścian. Ale też - całkowicie w duchu własnej wcześniejszej wypowiedzi - nie zamierzam nikogo przekonywać o wyższości jednego rodzaju figury nad inną. Każdy wybiera wedle własnych preferencji. A przynajmniej powinien - żeby unikać potem rozterek i filozofowania na temat racjonalizacji podejmowanych wyborów

Jeśli o mnie chodzi - wszystkie od góry do dołu możecie być szczuplutkimi, długonogimi "łaniami". Ja już kandydatek nie szukam

Otóż to,
Jak można na podstawie dbałości o siebie, swoją figurę i wagę wnioskować o możliwościach rozrodczych i opiekuńczości danej osoby. Prędzej bym zapytała o to, jak ktoś p, kto nie potrafi dbać o siebie, zadba o innych?
A Twoi kumple to pewnie zwyczajnie zazdrośni byli, jak Twoja wybranka odstawała in plus od ichnich wyborów ;-)

A Ty się cały czas upierasz przy świadomych aspektach wyboru.
Zagadka - w ilu przypadkach statystycznie wiążemy się trwale z osobami, które w 100% odpowiadają preferencjom, które jawnie umieliśmy określić zanim tę osobę poznaliśmy? Mówisz, że twierdzenie potem, że jednak blondyni są fajni mimo, że zawsze ciągnęło się w kierunku brunetów to zawsze relatywizowanie swojego wyboru?
Od razu zaznaczę, że nie przyjmę argumentacji, że w takich przypadkach o wyborze mogły zadecydować inne cechy niż preferowany kolor włosów czy postura - bo w ten sposób można całą dyskusję w tym wątku wywalić do kosza

Nadinterpretacja.
Nie deprecjonuję nikogo. Mówię o mechanizmach, które dostrzegam i o których czytałem. Nie przekonuję nikogo że to "prawda objawiona". Jeśli jakaś "laleczka" poczuła się z powodu moich mądrości sprowadzona do stereotypu zabawki na jedną noc - serdecznie przepraszam - absolutnie nie o to mi chodziło.

Nie musisz mi mówić co to racjonalizacja, niemniej dzięki za definicję
Jak rozumiem - nie obrazisz się, jak się uprę przy swoim i powiem, że moje stanowisko nie jest racjonalizacją (choć nie twierdzę, że w przypadku innych dyskutantów nie może nią być)?

Abstrahując już całkiem od słuszności przytoczonych przeze mnie poglądów, prowokacyjnie dodam tylko, że mówiąc o relatywizacji wyborów kogoś kto wybrał inaczej niż mu nakazuje powszechny szablon - niejako przyczyniasz się do tego, żeby tacy ludzie jak bohater naszego wątku, mieli potrzebę tłumaczenia się z innych preferencji. Bo zakładasz, że szczupła i wysoka z definicji jest ładniejsza i bardziej atrakcyjna, dlatego każdy kto wybiera inaczej potrzebuje relatywizacji żeby nie czuć rozczarowania. A może po prostu dajmy wszystkim szansę wybierać jak kto chce?

Z serdecznymi pozdrowieniami

A tak w ogóle to omiotlam pamięcią dzieciatosc/ rozłożyste biodra czy duży biust i to jakaś ściema jest z tą dzietnością.