Mężowie i ojcowie dlaczego na to pozwalacie? - Netkobiety.pl

Skandal. Od siebie dodam jeszcze, że w przedszkolu mojego syna tylko woźny jest płci męskiej. Nie wiem jak my mężczyźni mogliśmy na to pozwolić...

Śledztwo trwa Zenek na tropie

Zenek odezwij się bo na forum może być wojna - początek końca cywilizacji.
Co zmalowały te przedszkolaki,jaki jest problem i źródło konfliktu,może uda się rozwiązać problem bez udziału ONZ,UE,KBWE,OBWE,Banku Światowego,Green Peace,NATO,Red Pills,Kazi Szczuki.

Moi rodzice to dwie silne, dominujące osobowości, no i im nie bardzo wyszło, z tym, że to był tylko jeden z powodów rozpadu związku. Podstawowym była niewierność.

Odpowiedź jest zadziwiająco prosta.

Był Adam i Ewa i mieli synka Jasia. Adam pracował dużo, aby Ewie i Jasiowi było w życiu dobrze. Ewa nawet nie musiała pracować, skupiła się na Jasiu, prowadzeniu domu, fitnesie. Jasiu miał wszystko, kolorowe zabawki, ciuszki z fajnym znaczkiem, komóreczkę dziecinną, mini komputerek... POtem się uczył w szkole, Ewa z nim razem siedziała (bo tak wszyscy rodzice robią...), a jak nauczycielka była nieodpowiednia, to walczyła przez kuratorium i dyrekcję (bo inni rodzice też walczyli). Jasiu żył pod kloszem mamy. Nic nie musiał, nie miał obowiązków. Stał się nastolatkiem, wciąż się uczył i uczył, angielskiego, francuskiego i muzyki. Dostał się na dobre studia. Mając 24 lata poznał dziewczynę Marysię, która też kończyła dobre studia -- Ewa tę dziewczynę zaakcetpowała, więc i Jasiu był zadowolony. Po studiach się zaręczyli, bo mama Ewa mówiła, że najpierw dyplom, bo na życie jest czas. Za rok był ślub, a potem Jasiu zrobił jedno dziecko i drugie dziecko. Pracował na bezpiecznym etacie, a gdy miał dostać awans na większą odpowiedzialność, to po konsultacji z żoną (nieważna) i z mamą (potajemna, ważna), odrzucił propozycję. 

Ale Jasiu nie był głową rodziny. Gdy kłócił się z żoną to konsultował to z mamą. Mama mówiła jaka synowa jest zła. Radzili razem jak spowodować, aby życie Jasia było lepsze. Bo jego koledzy choć nie uczyli się tak dobrze, i nie mają takiego prestiżowwego zawodu, ani nie znają tylu języków, no i na gitarze też nie grają Beatelsów, jakoś lepiej sobie w życiu radzą...

Marysia, żona Jasia też jest z "dobrego domu". Też miała podłożone wszystko pod nos, miała się tylko uczyć. Ale rodzina jakoś nie funkcjonuje dobrze. Jasiu jest ciapowaty, nie odkleił się od mamy. Nie walczy o ich dzieci, jak pani w szkole nakrzyczy, albo da tróję jak dziecko miało średnią 3.71, a przecież od 3.7 powinna być czwórka.

Jasiu, i drugi Jasiu, i trzeci i dziesiąty spowodują, że nastaną ciężkie czasy. Mężowie będą słabi, więc kobiety będą musiały sobie lepiej radzić od swoich mężów. Ostrzej będą chować dzieci, w dyscyplinie, bo nie będą miały innego wyjścia -- mąż pasożyt, ona na etacie, a tu jeszcze dziecko. To dziecko stanie się silniejszym mężczyzną z kiepskiej rodziny. Obieca sobie, że jego rodzina będzie lepsza. Nastaną lepsze czasy z silnymi mężczyznami.

I ten cykl będzie się powtarzał w kółko...

Silni mężczyźni spowodują, ża czasy będą dobre. W dobrych czasach matki wychowają słabych mężczyzn. Słabi mężczyźni zrobią ciężkie czasy. W ciężkich czasach kobiety wychowają silnych synów. Silni synowie znowu stworzą dobre czasy.   

Jasiu myślisz, że to widzi? Nie widzi... Najpierw matka, potem żona musi być głową rodziny.

Co Ty nie powiesz? Czy Jasiu musiał upadać? Nie, nigdy... Mama obroniła...    Czy jako dorosły wykształcony Jasiu na etacie ma jakiś ból? Nie... dostaje pensję, jest zdolnym pracownikiem.   Czy musi ryzykować? Nieeee... Odpowiedzialność? Niekoniecznie....   

Myślisz, że Jasiu wychowuje swoje dzieci? Nieeee... nie wychowuje, bo on nigdy nic nie musiał -- Ewa, jego matka zawsze wszystko za niego robiłą.

Jaki atorytet? Hę? Ewa Jasia wychowała... Jasiu nie wie co to jest autorytet. Co najwyżej mama, która robiła drakę w szkole o oceny, nauczycielkę, i że Rysiu złamał mu ołówek.

Musi, musi... ale w ciężkich czasach chłopcy staną się mężni... pod okiem kobiet, któ©ym jest ciężko łączyć życie i opiekę nad dziećmi...

Oh jak milo, nie ma to jak konstruktywna rozmowa.

Ciekawe czy traktowałbyś o feminizmie, gdybyś wiedział kogo cytowałam
Ja z racji starania się pozostawania względnie biernym obserwatorem zmian społecznie zachodzących i dopatrywania się słuszności obu frontów... to po tej wypowiedzi nawet nie będę się z Tobą Prego przepychać. Tymi paroma słowami uzmysłowiłeś- myślę, że nie tylko mnie- praktycznie zerową wiedzę na temat więcej niż ostatnich  150 lat. Jeśli chcesz takie tematy podnosić, dokształć się proszę nie tylko historycznie.

Do ojców i mężów... To umieściłeś to pytanie na właściwym forum.

Może Autor powinien postawić takie pytanie na męskim forum? W każdym razie, umieszczenie tytułowego posta nie dało zbyt dużo efektów, bo nie wiadomo tak naprawdę o co chodziło w rozmowie z panią przedszkolanką. Choć po sposobie, w jaki Autor się wyraził, przypuszczam, podobnie jak SaraS, że widzi on tą sprawę zbyt czarno-biało: żadnych pośrednich możliwości między patriachalną głową rodziny a bezwolną "pipą", która daje sobą pomiatać i nie chce podjąć się żadnego zadania.
Co do rządzenia, to nie lubię osobiście tego słowa, już lepiej brzmi "zarządzanie". Zawsze sobie wyobrażałem, że jeśli spotykają się dwie osoby dominujące, to naprawdę ciężko cokolwiek wypracować, bo każdy usilnie próbuje przeforsować swoje racje. Z dwiema uległymi może być problem. Natomiast nie wiem, czy słuszne jest uznawanie, iż jeśli jedna jest tą bardziej dominującą a druga uległą, oznacza to, iż jest tam jakaś wielka przepaść, bo czy tak jest zawsze? Chyba raczej nie..?

Mówiłem, że będzie ciśnięcie po facetach.
Najtrudniej rozmawia się o mentalności. Dlatego łatwiej rozmawiać o stereotypach, np. o facetach, beztroskich leniach, wykorzystujących te biedne kobiety. 
Zwyczajny gość poruszył trochę problematykę. Na kobiecym forum nie wypada mówić, co jest faktycznie najczęstsza przyczyną rozpadania się małżeństw.

Dużo rodzin wychowuje się bez ojca, matka go nie zastąpi, to nie jest problem żadnej cywilizacji Europejskiej tylko całego świata - - - - > patrz murzynskie gangi w Usa gdzie wiekszosc się wychowuje z rozbitych rodzin.
Świata nie ogarniesz, wychowaj swoją rodzinę jak trzeba. Światem nie rządzą kobiety, tylko w wiekszosci są to starsi mezczyzni i to oni wciaz nadają ton temu światu a jak gdzieś się pojawia kobieta to tez pokazuje wysoki poziom testosteronu i te rządy jakościowo wcale się nie różnią wiele - patrzy Merkel, czy Iron Lady

A odnośnie innych kwestii 8 na 10 rozwodów inicjuje kobieta.
Kobiety czesto zdradzają żeby sprawdzić swoją wartość rynkową i podnieść samoocenę.
Znam sporo domów gdzie facet ogarnia dziecko i dba o porządek i czystość a kobieta ani nie umie sprzątać ani zająć się dzieckiem, nie myśl plcią, kazdy człowiek jest inny, raz beznadziejni są faceci, innym kobiety.

Ja tylko zapytam, kto tutaj tęskni za "silnym mężczyzną" i co to znaczy? Pytam serio, nie w celu prowokacji. Widzę w tym jakieś dziwne marzenie, utopię, której nikt nie potrafi wyjaśnić, ale tak sobie powtarzamy jak to dobrze by było, gdyby był "silny mężczyzna".
Tylko co wtedy? Kobieta "mogłaby być sobie słaba" i już wszystko byłoby OK?

Odniosę się też do tego, co dawno temu w poście 46 napisał merle. Niezależnie od tego, czy klaps jest "dobrą metodą czy złą", jest zwyczajnie NIESKUTECZNA. No i to jest fakt. Nie przynosi zamierzonych efektów, które ma w głowie rodzic stosujący taki "instrument". (Np. rodzic myśli: nauczę go szacunku, posłuszeństwa - nie, uczysz w ten sposób dziecko strachu i oszukiwania).

I druga rzecz. Marzy mi się taka edukacja, że każdy wychodząc ze szkoły będzie wiedział, że nastolatek fizycznie nie jest zdolny do pojmowania konsekwencji. Wynika to z prostego faktu, że jego kora przedczołowa przebudowuje się przez wiele lat i w czasie, kiedy się oczekuje od nastolatków przewidywania przyszłości, to oni nie mają do tego narzędzia, jest odcięte, niekompletne, nierozwinięte do końca.
Dlatego nastolatek BARDZO potrzebuje rodziców, chce być z nimi w relacji, są ważni, chce z nimi rozmawiać i pytać, ale nie chce być pouczany w tej rozmowie. Szuka partnera do wymiany, kogoś, komu bezpiecznie może powiedzieć o swoich szalonych myślach, z kim może się posprzeczać, z kim może skonfrontować swoje poglądy, i nie zostanie za to obśmiany czy strofowany. Są potrzebne mu zarówno wyjaśnienia, jak i  granice.
Ale że rodzice sobie tak grabią w trakcie dzieciństwa różnymi rzeczami, że dziecko w okresie nastoletnim ma już w głowie tylko niechęć do rodziców, to jest wina rodziców.

Żeby to jeszcze jakoś ogłaszali od jakiego poziomu liczy się piękność i bogatość, to by człowiek miał jakiś jasny kierunek w życiu. A tak, kurła wszystko po omacku...

Dalej te feministyczne mity. Proszę Cię, lwia większość kobiet w te banialuki nie wierzy. Wiesz jaki procent głosów dostała feministyczna partia, pod nazwą Parta kobiet w wyborach?

Feminizm to nie walka z mężczyznami  Seksmisja to był film, w prawdziwym życiu kobiety lubią mężczyzn. Ogólnie to walka o równouprawnienie kobiet, dlatego rozumiem fakt, że partia kobiet nie zdobyła zbyt wielu głosów. Nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie popierał radykalizmu w żadnej postaci. Dziś kobiety są wykształcone i wiedzą, co dla nich jest dobre.

Umówmy się zarówno wiele kobiet jak i mężczyzn wcale nie wie czego chce, stad potem ta cała idea wrzucania ludzi w pewne ramy i tęsknota za przeszłością, duzo zależy od domu rodzinnego. Jedni mają wzorce gdzie domem rządziła kobieta, inni facet. Podswiadomie czasem to w nas tkwi. Ważne żeby w związek z 2 człowiekiem wchodzić swiadomie i przepracowac wcześniej deficyty, które każdy z nas ma. Mówienie że facet ma być alfa, beta, omega jest tylko jedną z wielu teorii która stara się ubrać w pewne ramy fakt ze coraz mniej jest wartości i rozmowy między ludźmi a coraz więcej przemocy i dominacji. Stąd coraz więcej samotnych ludzi w związku.

Skoro tak wiele małżeństw (czy związków w szerszym zakresie) się rozpada, może to oznaczać, że ludzie nie dobierają się kompletnie pod względem charakterów, bo ciężko przypuszczać, że ktoś po tylu latach może się zmienić o 180 stopni. Odnosi się nieodparte wrażenie, że często jedna strona(albo obie wzajemnie) próbują zmienić tą drugą na swoją modłę i wyobrażenie, pozbawiając ją wszystkiego, co do tej pory było dla niej ważne. To trochę takie pseudowychowanie, gdzie jedna strona pokazuje palcem, co druga musi czy powinna zmienić w swoim życiu, aby związek się dobrze rozwijał. Poza tym, czy to nie jest tez tak, że jeśli ktoś uważa nas za słabego, to rzeczywiście my okazujemy się być słabi, czy może to druga połowa wymaga zbyt dużo, wyobrażając sobie,że wszystko się będzie dziać pod jej dyktando? Jeśli inni ludzie mają o nas dobre zdanie a tylko nasz połówka twierdzi inaczej, to już może dawać do myślenia..

Ale co daje do myślenia? Przecież to nie inni ludzie będą z tobą żyć Bagienniku, ale twoja żona (przyszła). To z nią będziesz dzielił stół i łoże. Mało jest przykładów tego, że facet (kobieta też, żeby nie było) ma dla wszystkich innych miłą, pomocną twarz, a w domu psychol, alkoholik, przemocowiec, damski bokser? Z resztą bez drastycznych przykładów, wystarczy że dla innych ktoś ma czas, zrobi wiele a w domu dzieckiem się nie zajmie, kranu nie naprawi tylko leży na kanapie z piwem albo mecze ogląda. Nie poznasz nikogo, zanim nie zjesz z nim beczki soli i naprawdę przekonałam się, że wiele w tym prawdy.

W porządku Tylko czy nie bierzesz pod uwage innej możliwości? Akurat takiej, o której wspomniałem? Choćby wtedy, kiedy dana osoba jest zaślepiona uczuciem a nie widzi, że ta druga połówka zwyczajnie jej/go nie szanuje, wymaga nie wiadomo czego, nie wspiera w codziennym życiu, ale już dla siebie tego wsparcia wymaga. Problem, kiedy wszystko staje się jednostronne, kiedy rzeczywiście jedna strona się stara i robi, co może a druga tego zwyczajnie nie docenia. Zresztą to, o co mi chodziło, to w szczególności to prowadzenie za rękę i pokazywanie, jak ma czyjes życie wyglądać i próba zmiany drugiego człowieka, którą widac zresztą dość często w opisywanych wątkach.

Trzeźwy osąd z zewnątrz zawsze się przydaje

Autor rzucił gorący temat i poszedł po popcorn

Moim zdaniem w takich dyskusjach błędem jest - może nieświadome - wychodzenie z założenia, że jedyną rzeczą determinującą zachowanie w kontaktach międzyludzkich jest skłonność do dominacji lub uległości. Gdyby tak było, gdyby nic poza tym nie miało znaczenia, to jasne: weźmiemy dwóch dominujących i cały czas będą usiłowali postawić na swoim, weźmiemy dwóch uległych - nikt nie wyjdzie z inicjatywą. Tylko że w rzeczywistości (a nie - w czysto hipotetycznej sytuacji, w której rozważamy wpływ wyłącznie dwóch przeciwstawnych cech i niczego poza tym) zachowanie zależne jest od wielu innych czynników. Jeżeli pominiemy osoby, u których potrzeba dominacji/uległości jest tak silna, że zakrawa o zaburzenie i nadaje się do psychoterapii (czyli "NIGDY się nie odezwę, nawet, jeśli chcę" oraz "ZAWSZE musi być mojemu, nawet jeśli mi nie zależy"), to zostaną nam osoby mniej lub bardziej takie czy takie, które motywowane są do konkretnego działania przez multum innych czynników, a nie tylko przez tę jedną cechę.

Na przykładzie: mi i mojemu partnerowi bliżej do dominacji, w każdym razie na pewno nie jesteśmy ulegli. Tylko co z tego? Przecież:
- jeżeli poruszam jakąś kwestię, to dlatego, że jest dla mnie ważna, a nie dlatego, że jestem dominująca - motywacja;
- jeżeli partner mnie wysłucha, to dlatego, że jest zainteresowany tym, co ktoś, na kim mu zależy, ma do powiedzenia, a nie dlatego, że sam jest uległy - emocje, uczucia;
- jeżeli potrzebujemy dłuższej dyskusji, to dlatego, że chcemy poznać zdanie drugiej osoby, dowiedzieć się, na ile to dla kogo ważne, pogadać o możliwych rozwiązaniach, a nie dlatego, że jesteśmy dominujący - świadomość tego, co jest niezbędne do budowania relacji;
- jeżeli jedno drugiemu ustąpi, to np. dlatego, że wie, że dla drugiego akurat ta sprawa była ważniejsza, a nie dlatego, że jest uległy - znowu motywacja albo cokolwiek innego właściwie, bo przecież powodów ostatecznie podjętej decyzji może być mnóstwo.
I można by tak długo wymieniać...

Tak że uważam, że jeśli nie mówimy o totalnie skrajnych przypadkach, typu "zawsze po mojemu", "nigdy się nie odezwę", to skłonność do bycia dominującym/uległym stanowi tylko składową (i to raczej niewielką) tego, co prowadzi do danego zachowania w relacjach, bo motywowani do działania jesteśmy przede wszystkim przez inne rzeczy.

Natomiast nie twierdzę, oczywiście, że to w ogóle nie ma odzwierciedlenia w zachowaniu - ma, ale przede wszystkim w tych relacjach i sytuacjach, gdzie wiele powyższych powodów odpada, czyli najczęściej chyba w relacjach, powiedzmy, mniej ważnych. Bo tak: jeśli para planuje wakacje i ona chce jechać tylko z nim, a on - w większym gronie, to pogadają i podejmą jakąś decyzję. Jeżeli jednak to ktoś tam - X - usłyszy, że chcą jechać sami na wakacje, i zaproponuje wspólny wyjazd, to:
- bardziej dominująca osoba odpowie, że nie, że jadą sami, bo w tej relacji nie istnieją te powody, które sprawiały, że z partnerem podejmowała dyskusję; nie ma przekonania, że trzeba znaleźć rozwiązanie, nie wchodzą w grę /tak silne/ uczucia, emocje, nie ma powodu, dla którego ta osoba miałaby uważać, że zdanie X jest w tej sprawie równie ważne, jak jej itd. - zostaje przede wszystkim to, że ma skłonności do dominacji, więc decyzja będzie taka, a nie inna;
- z kolei bardziej uległa osoba może odpowiedzieć, że dobrze, jedźcie, bo jej z kolei znikną powody, dla których z partnerem by rozmawiała; może będzie się czuła mniej komfortowo, dyskutując z kimś nie tak bliskim, może zniknie motywacja, bo uzna, że w końcu z X kontakt jest mniejszy niż z partnerem, więc jak raz ustąpi, to świat się nie zawali, bo to "tylko raz" i większych konsekwencji nie będzie itd. - kiedy odpadną powody, dla których z partnerem "walczyła o swoje", zostaje uległość.

I to i tak jest, wiadomo, w dużym uproszczeniu, ale tak tylko chciałam zwrócić uwagę na to, że rozpatrywanie WYŁĄCZNIE tych dwóch cech jest bardzo... niemiarodajne. Na pewno każdy zna osoby dominujące, z którymi się świetnie dogaduje, i takie, z którymi dogadać się nie da. Tak samo na pewno każdy zna osoby uległe, z którymi można coś ustalić, jak i te, z którymi kontakt może być trudniejszy niż z dominującymi. To tylko skłonności do jakiegoś zachowania; one nie determinują tego, czy dana osoba chce się porozumieć czy nie - a to jest przecież klucz.

Oczywiście, że są osoby, które muszą zawsze postawić na swoim, tyle że - jak to ze skrajnościami - myślę, że jest ich zdecydowanie mniej niż tych, powiedzmy, umiarkowanych, skierowanych bardziej w jedną czy drugą stronę. Poza tym obieranie takich za przykład to trochę tak, jakby dyskutować o związkach z alkoholikiem tłukącym żonę - można, ale wiadomo, że taka osoba do związku się nie nadaje, raczej nie zmieni tego sama i właściwie koniec dyskusji. Dlatego skupiłam się na pozostałych. Bo o ile to nie jest patologiczna potrzeba dominacji/uległości, tylko jakaś tam skłonność, to ta skłonność sama w sobie nie musi stanowić problemu. Można być dominującym lub uległym ORAZ umieć rozmawiać, szukać kompromisów itd., bo za tym nigdy nie stoi tylko jedna cecha, a do nich dochodzą jeszcze wyuczone zachowania, normy itd. Założenie, że każdy dominujący będzie stawiać na swoim, jest takie samo jak założenie, że każdy facet mający ochotę na seks będzie gwałcicielem, a każda kobieta, która chce zostać matką, wrobi kogoś w dziecko - totalnie bez sensu. Na to, czy i jak umiemy rozmawiać, ma wpływ wiele rzeczy, i tak samo o tym, czy uprawiamy seks/staramy się o dziecko, nie decyduje WYŁĄCZNIE ochota. Poza - właśnie - patologiami.

A co z kobietami, które:
- nie są niezależne,
- cenią mężczyzn, którzy o nie dbają w szerokim tego słowa znaczeniu,
- lubią ten stan i uważają za naturalny?
Może od razu wyznaczyć w systematyce jakieś podgatunki: kobieta prawdziwa, kobieta nieprawdziwa, albo kobieta nowoczesna i kobieta zacofana (w domyśle głupia, niewykształcona, bita, zastraszona)?
W końcu grunt, to dobrze zaszufladkować! Bez tego cały porządek świata diabli biorą!

Coś w tym jest! Długo płakałem jak mi żona zarzuciła, że w ramach kryzysu wieku średniego kupiłem sobie nową furę żeby dupy wozić.
Kombi.
Diesel.
Spalanie 5,6 litra na 100.

A może jeszcze nic nie wiem o świecie i są jakieś panny, które na coś takiego lecą?

No to ok, aczkolwiek nieprawomyślnie zmodyfikowałbym to na: wielu LUDZI jest niezależnych. Ewentualnie na LUDZIE mają różne wizje życia.
Jako mianowany seksista zwykłem klasyfikować kobiety jako LUDZI, wbrew ciemnym przesądom, że LUDZIE, to mężczyźni.

Ha! Powiało optymizmem! Znaczy jeszcze wszystko przede mną!

Ale mężczyźni są zawsze niezależni.
Społeczeństwo im od zawsze zezwalało na nie zajmowanie się domem i dziećmi jeśli utrzymują dom. Nawet ojciec 3 dzieci nie brał zwykle wolnego w pracy gdy dzieci miały anginy.

To się od zawsze nazywało - pragmatyzm. Wolne bierze ten z rodziców, który przynosi do domu mniej dutków. Zwolnienie, 80 % pensji mniejszej czy większej mniej kosztuje CAŁĄ rodzinę? Rodzic A, żeby nie stosować określeń dyskryminujących płeć zarabiając 5 razy więcej niż rodzic B powie - kochanie, ja posiedzę z chorym dzieckiem 2 tygodnie, a ty:
- zaakceptujesz brak 20% z 5 razy większej pensji rodzica A,
- pokryjesz różnicę w dochodach RODZINY.
Stanowisko rodzica B dla mnie jest dość oczywiste w większości sytuacji ale to nie oznacza, że jedyne możliwe.
Ciekawe, że dla ciebie codzienna orka na utrzymanie trójki dzieci i żony, to przejaw niezależności, ogólnej swobody i niemalże życia jak tzw. niebieski ptak.
Żeby było śmieszniej. Bezapelacyjnie wychowałem się w tzw. tradycyjnej rodzinie. Ojciec zarabiał na rodzinę w pracy podstawowej, pracach dodatkowych, dbał o techniczne funkcjonowanie domu itp. Całą pensję oddawał matce i nie interesowało go jak i skąd pojawiało się jedzenie na stole. Nie interesowało go jak dom robi się czysty, a ubrania uprane. No chyba, że trzeba było naprawić odkurzacz czy pralkę. Matka oczywiście jak to w czasach słusznie minionego reżimu pracowała normalnie na etacie.
Dziś moja matka, już jako babcia nie może się nadziwić skąd jej synom wzięło się, że:
- pracują,
- robią zakupy (żony jej synów praktycznie nie pojawiają się w sklepach spożywczych),
- płacą wszystkie domowe rachunki (mój ojciec nic nie wiedział w tej materii, nie po to oddawał żonie pensję żeby sobie zawracać głowę rachunkiem za prąd, czynszem itp.),
- sprzątają i gotują (tu muszę się posiłkować głównie przykładem braciaka, ja to raczej okazyjnie jak trzeba trochę zabrylować he, he),
- zajmują się dziećmi ile tylko trzeba (brat pensja państwowa zbliżona do takiejże państwowej bratowej, ja od zawsze wolny strzelec, który zarabiać może i w knajpie, i przy kołysce),
- ogarniają dziecięce potrzeby i zainteresowania (mój ojciec ogarniał tylko swoje zainteresowania realizowane przez synów, naszych własnych nie ogarniał traktując je jako jakieś nowomodne czy wręcz dziecinne pierdoły). My spełniamy życzenia dzieci, próbując w miarę możliwości, a czasem właśnie zaharowując się spełnić ich oczekiwania, życzenia, potrzeby jak głupie by się nam nie wydawały.
Nie przeszliśmy żadnego nowomodnego szkolenia jak nowocześnie żyć. Obaj mamy po 40-tce. Obaj po prostu założyliśmy rodziny i żyjemy jak nam się wydaje najlepiej.
Niezależność? Nazwałbym to raczej niewolnictwem. Jeśli wiem, że aby utrzymać RODZINĘ, nie mnie osobiście, muszę co miesiąc przynieść do domu dajmy na to 15 koła złotych, to jaki jest mój margines niezależności? Ze niby mogę pie*****ć tym wszystkim i zawołać, że jadę w Bieszczady? Acha....

Ciężko to mieli x-set lat temu, gdy co roku rodziło się nowe dziecko, co drugi rok któreś umierało. Od świtu do nocy zasuwało się w polu, a i tak większość zabierały wojska, stale i wesoło maszerujące wzdłuż i wszerz kontynentu realizując chore ambicje posranych władców.

W porównaniu z tym, zarówno kobiety jak i mężczyźni mają dzisiaj jedne wielkie wczasy od urodzenia aż po kres życia.
A to powszechne marudzenie, narzekanctwo i licytowanie się kto ma gorzej jest epidemią gorszą niż średniowieczna dżuma.

Te wszystkie ruchy kobiece, jak feminizm. Czy męskie, ostatnio coraz bardziej aktywne. Kierują ludzie mający problemy w relacjach z druga płcią.
Gdy tak się na to popatrzy z boku, to w sumie te same manipulacje do głowy ludziom ładują. Typu kobieta i mężczyzna są niezależni, w sumie do niczego nie potrzebują drugiej płci. Twierdza, że wystarczy się rozwieść, albo nie wiązać z nikim i będziesz szczęśliwy.

Bagienni_k jesteś tu długo na forum. Powiedz tak z lektury forum, jacy faceci są najczęściej zdradzani? Ci co zwalają dużo roboty na kobiety, zaglądają do kieliszka, czy ogólnie kiepsko traktują kobiety. Czy jednak ci spokojni, ułożeni, wykonujący swoje obowiązki domowe, starający się dogadywać.

W biografiach wielu podróżników czy odkrywców(szczególnie żeglarzy) można wyczytać, że taki 15 latek zaciąga się do służby na morzu. Wyobrażacie sobie dzisiaj analogiczną sytuację?

Nie sposób się nie zgodzić merle. Najgorsze w tym wszystkim, to chyba to szybkie tempo życia, jakie jest narzucane, które jednocześnie zaburza to poczucie równowagi między ciągłym korzystaniem i doskonaleniem się a świętym spokojem

Ależ skąd :-/

Wiesz co wg mnie świadczy o sile mężczyzny, ale też kobiety, czyli człowieka?
Nie to, że nie zalicza upadków. Nie to, że nie ma problemów. Nie to, że nie ma słabości, słabszych dni, jest wrażliwa(y) czy krucha(y).
Ale to, jak się podnosi z trudnych życiowych sytuacji, jak mierzy się z problemami, jak wyciąga wnioski z własnych potknięć, jak nie poddaje i nie rezygnuje w dążeniu do akceptacji i/lub usunięcia własnych słabości.

Już się nauczyłam, że niektórzy nad sobą pracują, a inni narzekają na forum, jaki to świat jest zły, jakie to kobiety są złe, dają wyraz swoim frustracjom narzekając na kobiety, albo się z nimi wykłócając. Sam jeden z drugim nie za bardzo nad sobą pracuje, ale teorii na temat kobiet, relacji z nimi mają cały wór. Oczywiście oni są biedni, wszystkiemu winien ten świat, kiedyś to było lepiej itd.

Ja tak sobie myślę, że to u nas pokutuje takie przeświadczenie, ze dziecko to jeszcze ktoś kto ma np. 25 lat.
Na przykładzie sportu. Pamiętacie ten wypadek kolarzy na Tour de Pologne. Chłopaki mieli niewiele lat, a obaj już znani i niestety bezwzględni w osiąganiu swoich celów.
Inny przykład to zaskoczenie jednego z dziennikarzy sportowych, gdy pojechał pooglądać klub PSG w Paryżu. Był zaskoczony, tym że tam młodzi piłkarze wiek 15-16 lat , są doskonale przygotowani do gry pod względem motorycznym, taktycznym i technicznym - prawie dorosli piłkarze, czekający na szansę na grę w pierwszym składzie.