Trudny powrót po zdradzie... - Netkobiety.pl

Jeśli chciałeś na tej ruinie, którą stworzyłeś, zbudować nowy związek, taką samą wizję przedstawiłeś żonie, a jednak niedługo potem okazało się, że nie byłeś z nią szczery, że pojawiło się kłamstwo, jakieś rozterki, to ona ma prawo czuć się oszukana podwójnie.
Po zdradzie zaufanie jest równe zeru, nie ma tu miejsca na żadne wpadki. Dostałeś szansę, ale w zasadzie na samym starcie nawaliłeś. To, że teraz mówisz już tylko prawdę, wiesz wyłącznie Ty, dla żony Twoje słowa nie mają już żadnej wartości, gubi się między tym co słyszy, a tym czego doświadcza. Musisz zdać sobie sprawę, że na wszystko będzie już brać poprawkę i upłynie wiele czasu zanim staniesz się w jej oczach wiarygodny, o ile w ogóle to jeszcze nastąpi.

Dziękuję wam za odpowiedzi. Sytuacja rzeczywiście wydaje sie beznadziejna. Liczę w sumie jedynie na to, że jest w niej jeszcze chociaż iskra uczucia, które łączyło nas przez prawie 16 lat. Dopóki starczy mi sił, będę próbował. Najgorsze jest to, że od kilku miesięcy naprawdę się zmieniłem, przewartościowałem swój moralny kręgosłup i teraz nagle takie coś jak grom z jasnego nieba prosto w serce

Olinka jest dokładnie tak jak piszesz. ONa nie wierzy aktualnie w żadne moje slowo A teraz jestem czysty jak łza i nie okłamuję. Mam nadzieję, że zakończenie tej historii będzie poztywne i jeszcze będziemy razem. Może za rok, może za dwa... Mam nadzieję, że starczy mi tyle sił.

Dziękuję za Twoje słowa. Jest w nich dużo prawdy i nadziei dla mnie. Całkowiecie się z Tobą zgadzam.

Dziękuję Ci za Twoje słowa. Rozumiem co masz na myśli. Jeszcze w styczniu i w lutym zaprzeczałem żonie, że się z kimś spotykam robiąc to. Ale od tamtego momentu luty/marzec byłem już szczery. Zakończyłem definitywnie tamtą relację i skupiłem się na "naprawie" siebie i w kolejnym kroku na odzyskaniu żony.

Może nie przedstawiłem tego wystarczająco jasno, ale nasz związek reaktywowaliśmy dopiero trochę ponad tydzień temu. W momencie (i kilka miesięcy wstecz) kiedy się oboje na to zdecydowaliśmy, nie było żadnych kłamstw. Wszystkie kłamstwa zostawiłem za sobą i nie chcę już nigdy tego robić. Bardzo wiele rzeczy nauczyła mnie ta cała sytuacja. Głównie tego co jest dla mnie w życiu naprawdę ważne i tego, że zweryfikować życiowe wartości i drogowskazy.

Generalnie jesteś samolubnym dup...iem. Twoim jedynym problemem jest to, ze żona pokapowała się w twoich kłamstwach, a nie to, ze tak bardzo pragniesz być z nią. Skupiłeś sie na powrocie do zony i jednoczesnie baraszkowaleś z kochanką... no sorry Johnny - z kogo chcesz frajera zrobić? Piszesz co jej mówiłeś, czyli: "zapewniałem, ze bardzo ją kocham", "chcę, zebysmy do aiebie wrócili", "nie spotykam się z nikim" - kochance mówiłeś to samo?

Jesteś nadal, tylko teraz musisz sobie jakoś poradzić z ostatnim kłamstwem. I jakie to chwalebne z twojej strony, ze skupiłeś sie na swojej zonie:) Zauważyłeś, ze w kazdym poście piszesz: "napisałem"? Odnoszę wrażenie, ze to zwrot, który ma odciągnąc uwage od tego kim jesteś i co myślisz. Ja mogę napisać: "Jestem Batman!", ale czy faktycznie jestem?

Czy ja dobrze rozumiem, że ten ponowny kryzys nastąpił tuż po tym, kiedy wróciłeś do domu? Jeśli tak, to żona jeszcze nie zdążyła oswoić się z nową sytuacją, w tym, że pomimo jej lęków znów jesteś, bo postanowiła dać Ci szansę, a już dostała po głowie. Usiłując postawić się na jej miejscu od razu mówię, że nie wygląda to ciekawie.
Sama zdrada emocjonalnie jest bardzo trudna do udźwignięcia, stawić jej czoła jest ogromnym, czasem niemal heroicznym wyzwaniem. Każde kłamstwo, każde potknięcie osobie zdradzonej tego ciężaru jeszcze dokłada.
Weź też pod uwagę, że choć - zgodnie z tym, co twierdzisz - od lutego minęło kilka miesięcy bez Twoich kłamstw, to dla niej to, które właśnie się wydało, jest czymś zupełnie świeżym, z czym zmierzyć musi się tu i teraz.

I na tym polega różnica. Dla Ciebie to przeszłość, dla niej - teraźniejszość.

Co myślicie, że będzie najlepsze co mogę zrobić w tej chwili?

Aktualnie staram sie jej nie narzucać za bardzo. W sumie mineło dopiero 3 dni. Czasem próbuję poruszyć temat. O ile na początku była bardzo kategoryczna, oschła nie chciala nic słyszeć etc. to widzę, że teraz ma dwa stany. Raz rozmawia ze mną bardzo oschle i formalnie a czasem normalnie. Wczoraj zapytałem ją czy odkąd się wprowadziłem zrobiłem coś złego albo ją okłamałem... i najpierw powiedziała, że tak, że ją oszukałem. Potem ja powiedziełem, że oszukałem ją wtedy, a odkąd się wprowadziłem nie zrobiłem nic złego. Zauważyłem chwilę wahania w jej wzroku. Oczywiście powiedziała, że nie chce przechodzić tego cyrku ponownie... Wtedy ja powiedziałem, że nie było żadnego cyrku... i nie będzie, że nic złego nie zrobiłem odkąd się wprowadziłem.

Codziennie piszę jej na dobranoc i na dzień dobry wiadomości. I czasem kiedy zatęsknię za nią w ciągu dnia też piszę, że bardzo mi źle bez niej, że bardzo tęsknię i że bardzo ją kocham.

Wczoraj prawie przez cały dzień zachowywała się w stosunku do mnie w miarę normalnie. Mam na myśli, że nie była niemiła i bardzo formalna i oschła. Bardzo chciałbym, żeby było dobrze. Żebyśmy byli szczęsliwi razem Mam zamiar drążyć tę skałę każdego dnia... może kiedyś uda mi się ją skruszyć i dotrzeć znowu do jej serca. Na razie mam chyba tak jak ona. Sinusoidy emocjonalne. Raz bardzo w to wierzę, a za chwilę tracę nadzieję i jestem totalnie załamany...

Niestety chciałbym, żeby mój ból i jej minął teraz, natychmiast i dlatego ciężko mi przyjąć na ten moment, że to wszystko potrzebuje czasu...

Może źle się wyraziłem. Zwłaszcza pisząc "w tej chwili".

Pytanie powinno brzmieć: Co najlepszego mogę zrobić w tej sprawie, żeby zmaksymalizować szanse na szcześliwe zakończenie?

Rozumiem to, że dla niej stało się to teraz. Nie chcę po prostu działać emocjonalnie i pogarszać sytuacji. Zapewne w tym momencie polepszyć się nie da...

Co masz na myśli pisząc "pozorna akceptacja przeżyć zdradzonej osoby" ?

Bo niby wszystko wiesz, niby rozumiesz, ale chcesz pstryknąć palcami i stworzyć świat wedle swej wizji. Bo, to co napisał BEKAśmiechu, jawisz się jako taktyk, nie ten, który żałuje tego, co zrobił.

Napisałam wyżej. Tobie jednak to za mało, bo ma być TERAZ, ma być JUŻ.

Krzywdę wyrządziłeś, gumką myszką jej nie wytrzesz, pamięć o niej nie zniknie ani u Ciebie, ani u żony.

***
Albo, albo.
Albo posty są wartościowe, albo hejtujace, atakujące.

Podstawą dokonania zmian jest świadomość przyczyn swego zachowania (a ich należy szukać w sobie, nie na zewnątrz).

Karol, zachowałeś się jak skończony d*pek zdradzając i okłamując żonę.
Poczytaj sobie inne wątki w tym dziale. Z nich dowiesz się, że zdecydowana większość kobiet chce dać szansę niewiernemu, szczególnie kiedy są dzieci a ten żałuje tego co zrobił i udowodni, że zależy mu na rodzinie.
Nic się nie stanie ot tak z dnia na dzień, nie wystarczy powiedzieć, że się zmieniłeś. Pełnego zaufania żony już pewnie nigdy nie zdobędziesz.
Wiele kobiet po tym jak dało szansę niewiernemu, po czasie i tak odchodzi bo uznaje, że facet za mało stara, że wciąż kłamie, a nawet znów zdradził. Zwykle takie decyzje pojawiają się po roku czy nawet kilku latach.
Ciężka droga przed Wami. Nikt Ci tu nie da złotego środka. Czas wszystko zweryfikuje. I to czy Twoja skrucha i zmiana jest szczera i długotrwała czy też to tylko słomiany zapał.

Karol, ja wierzę, że można popełnić błąd, że może i szczerze żałujesz zdrady ale... ona już zawsze będzie miedzy Wami.
Można ją wybaczyć ale nie zapomnieć. Najmniejsze Twoje potknięcie będzie wywoływało w żonie podobne reakcje do tych, które spowodowało odkrycie Twojego kłamstwa.
Jak masz coś jeszcze na sumieniu od razu powiedz. Nie łudź się, że Ci się upiecze, że żona tego nie odkryje.
Tak jak tu wcześniej osoby pisały, dla Ciebie to przeszłość, dla żony teraźniejszość bo Twoje kłamstwo odkryła teraz i emocje TERAZ takie a nie inne jej towarzyszą.
Zdrada to jedno z najgorszych świństw jakie można zrobić drugiej osobie.

Czyli tuz po wyprowadzce czesto odwiedzałeś zone i dziecko, równoczesnie kontynuując romans. No dżentelmen starej daty! Dlaczego nic nie piszesz o swojej relecji z kochanką? Czyzby dlatego, ze zburzyłoby to twoj wizerunek skruszonego męża? Na anonimowym forum nie potrafisz wyłożyć kart na stół, a żonie niby powiedzialeś wszystko. Coś mnie się nie wydaje chłopie.

Nie wiem, czy żonie potrzebna jest szczegółowa wiedza dotycząca romansu i byłej kochanki męża. Nie wiem, czy chce wiedzieć wszystko. Co miałaby z tą wiedzą zrobić?
I komu (i do czego) tu, na forum, potrzebna jest też ta wiedza?

***
Karolu1212, czułeś się niedoceniany w związku. Sporo pracy przed Tobą.

pracuję nad sobą cały czas. Od początku roku jestem na terapii. Z powodu charakteru/temperamentu brakuje mi czasem cierpliwości do odraczania i dawana czasu pewnym sprawom. Nad tym też pracuję. Jestem zdeterminowany do odbudowy tego związku. Mogę poświęcić swoją prywatność (email, telefon, lokalizacja) jeżeli to sprawi, że będzie spokojniejsza. Dostępy na dobrą sprawdę już ma, mi.in. do lokalizacji. Nie wiem czy nadal ma u siebie tę aplikację, ale ja nie odinstalowałem więc ma non stop pogląd gdzie jestem.

Jutro ja i ona wyjezdzamy w rodzinne strony. Ona do swoich rodziców, ja do swoich. Jutro zamierzam porozmawiać z jej rodzicami i bratem. Przeprosić wszystkich za to co się stało. Moja żona chciała żebym zrobił to na początku roku. To było jednym z warunków powrotu. Ale wtedy było mi tak bardzo wstyd, że nie miałem na to odwagi. Teraz jestem zdecydowany to zrobić i mam w sobie odwagę. To też jeden z owoców terapii, że nie uciekam od trudnych i przykrych dla mnie sytuacji.

Nie wiem czy to coś pomoże w tej sytuacji, ale na pewno tak powinienem zrobić od razu kiedy wynikła cała sytuacja ze zdradą.

P.S. Zamierzam również powiedzieć, że bardzo mocno mi zależy na naszej rodzinie, na żonie i dziecku i że zamierzam się starać o to żebyśmy byli razem.

***
Wielokropek: Dziękuję!

Na terapię poszedłem ponieważ, przede wszystkim chciałem wyplątać się z tej toksycznej relacji (romansu) i lepiej poznać siebie i przyczyny tego co się stało. Uporządkować w sobie różne sprawy. Poczuć spójność wewnętrzną.

Co do rodziny to pewnie zależy od rodziny. Ja czuje w sobie poczucie winy z powodu tego co się stało więc też czuję trochę ich za to przeprosić. Może to chociaż trochę oczyści atmosferę...

HH Dzięki za nowy punkt widzenia. Z tym, że kobiety nie lubią płączących mężczyzn to akurat sie nie zgodzę. To jest powielany stereotyp mężczyzny maczo, "z jajami" etc. Nie lubię też posługiwać się uogólnieniami ponieważ nie we wszystkich przypadkach są prawdziwe i skuteczne.

Wnioski wyciągnąłem. Wystarczą mi na całe życie. A ponieważ zależy mi na tej kobiecie to mogę poświęcić część swojej męskiej dumy na to, żeby spróbować ją odzyskać.

To co robi autor to manipulacja. Przecież jak na dłoni widać, że bohaterem tej egzaltowanej skruchy jest ten biedy zdradzający autor. Daj spokój z tym teatrem przepraszania. Zajmij się soba, zadbaj o dziecko i daj kobiecie zdecydować w spokoju. Macie małe dziecko, a to dużo zmienia na Twoja korzyść. Cierpliwości tylko.

Koledze chyba chodziło o to, że Autor nic nie wskóra samymi słowami i przeprosinami, po których mógłby oczekiwać, że żona ot tak z dnia na dzień zapomni. Raczej warto okazać skruchę i żal, ale potem zacząć udowadniać żonie, że to nie słowa rzucane na wiatr. Kobieta (chyba?) też musi widzieć, że facetowi jest przykro i tego żałuje a jak on tego nie pokaże, to żona znowu odbierze jego zachowanie tak, że wydarzenia były nic nie znaczącymi incydentami. Potem już rzeczywiście powinien stanąć twardo na nogi.

Albo ktoś uważa, że zrobił świństwo i jego zachowanie o tym świadczy (i nie jest to bycie podnóżkiem, nie jest to też użalanie się i filcowanie do poziomu małosprytnej istoty), albo nie zmienił myślenia, a czynione gesty są fałszywe. Jedno od drugiego dość łatwo odróżnić.

Są amatorki facetów (bo nie mężczyzn) typu maczo. O gustach, podobno, się nie dyskutuje.

Była rozmowa z teściami. Dobrze, że się odbyła. Może teraz atmosfera się trochę oczyści. Żona była zaskoczona tym, że chcę z nimi porozmawiać. Myślę, że pozytywnie, ale nie dała po sobie tego poznać.Na razie trzyma się wersji, że to kategoryczny koniec. Uzbrajam się teraz w cierpliwość i będę drążył w skale...

Wielokropek: dzięki

Dowody były już wcześniej. Raczej nie potrzeba świadków.

Wielokropek: sobie też! Jeszcze pół roku temu nie byłem w stanie się na to zdobyć. A dzisiaj poczułem się lepiej kiedy to się stało. Chociaż stres był ogromny no i przyjemnie nie było. Ale dałem im przestrzeń na wyrażenie emocji, które w nich również siedziały w związku z tą sytuacją. Myślę, że im też jest trochę lepiej przez to, że zainicjowałem tę rozmowę.

BEKAśmiechu: co do alimentów i "golenia" Karola to u nas nie było, z tym żadnych problemów. Odkąd się wyprowadziłem płacę co miesiąc, ustaloną wspólnie kwotę na malucha. Bez sądów, bez rozpraw.

Pamiętaj, że u niej są gorsze.

Działaj cierpliwie. Może za rok lub dwa zobaczysz rezultaty. Nie zniechęcaj się nawet jak będzie bardzo źle. Rób swoje. To jedyna droga ale bez żadnej gwarancji...

Zastanawia mnie na dany moment jedno... Czasem "w przelocie" delikatnie ją dotykam, w dłoń, przez ubranie. Tylko bardzo delikatne muśnięcia. Ona wtedy mówi, żebym jej nie dotykał. Czasem to całkiem ignoruje. Czasem przyjmuje kategoryczną minę i stanowczo mówi, żebym tego nie robił.

Zastanawiam się czy czy robić to dalej czy przestać... Trochę się dopatruje w tym iskierki nadziei. Że gdyby tak 100% nie chciała żebym ją dotykał to najprawdopodobiej by zrobiła awanturę i powiedziała mi to w taki sposób, że rzeczywiście więcej bym tego nie zrobił...

Po takiej przykrości, jaką się doświadcza od jednego człowieka, który jeszcze do niedawna był bliski a wywinął taki numer, nawet dotyk może być nieprzyjemny.