Powrót po czasie- czy komuś się udało? - Netkobiety.pl

witam was, ja tez bym wszystko oddala zeby moj byly do mnie wrocil. bylismy para 4,5 roku od roku nie jestesmy razem a zostawil mnie bo stwierdzil ze mnie juz nie kocha. bardzo mnie to boli i staram sie zeby zmienil zdanie i sprobowal ale czy jest mozliwe zeby n anowo mnie pokochal? jak narazie to on nei chce wrocic. tez dawniej myslalam ze jestesmy dla siebie przeznaczeni. nei potrafie nawet zwiaac sie z kims innym bo bardzo go kocham

dearly a jak twoja sprawa z chlopakiem rozmawialas z nim czy ni`?

Ja właśnie wróciłam z tego spotkania klasowego. Ogólnie to siedziałam tam z jednym kumplem, a mój M miał minę, jak to mówili wszyscy: "kota srającego na pustyni". Dowiedział się, że kumpel po mnie przyjedzie i odwiózł mnie do domu bo niby ma po drodze a wcale nie miał, według moich znajomych bał się, że pod wpływem alkoholu coś zrobię. Ludzie niektórzy go wiedzieli pierwszy raz po dwóch latach i mówili, że on jeszcze przyjdzie..

Od siebie napiszę tylko tyle, że byliśmy ze sobą 25 miesięcy, po tym rozstaliśmy się, w sumie ciągłe kłótnie, sytuacja była skomplikowana, bo zmarła jej bliska osoba, wspierałem, pomagałem, niestety miałem dosyć nadskakiwania a i tak ciągle narzekała, nie było tak jak wcześniej, w końcu powiedziałem co o tym myśle, pokłóciliśmy się, milczeliśmy, w końcu zadzwoniłem i powiedziałem jej o co mi chodzi i że chcę z nią porozmawiać, pogodzić się, w rzeczywistości, nie spodziewałem się, że zechce tego samego dnia się spotkać, ja nie mogłem, ona nie chciała w inny dzień, przyjechałem w to miejsce o określonej sytuacji, jej już nie było, powiedziała, że za późno, wygarnąłem jej co o tym myśle. Nie odzywaliśmy się do siebie, po 3 tygodniach spotkaliśmy pogadać, ona rzuciła się na szyję z płaczem, ale ja sceptycznie do tego podchodziłem całe rozstanie w sumie olałem, raczej czułem ulgę, ale to spotkanie mnie złamało, mimo tego, że później był luz, w sumie inna kobieta mi zawróciła troszkę w głowie, niestety może sentyment, a może przyzwyczajenie, może te cechy, których szukałem w kobiecie miała moja eks, spotykaliśmy się, pisaliśmy ze sobą, ciągle była ta druga też, w końcu wiedziałem, że dwóch srok za ogon ciągnąć nie mogę i.. wybrałem eks. Niestety, zmiana nastąpiła, ona poszła na studia, w końcu, wymarzone, ciągle mi opowiadała o tym, jak inni faceci komplementy jej prawią (przed dostaniem się na studia siedziała w domu i kuła do matury, żeby wyniki poprawić), koniec końców poznała tam kogoś, znajomość im się przerodziła w coś, że moja eks wybierała częściej jego niż mnie, powiedziałem, że mam dosyć, ma wybrać, miotała się, były łzy, ale powiedziała mi, że nic nie czuje. Po rozstaniu mieliśmy kontakt przez miesiąc, ciągła męczarnia, bo ona nie była pewna swej decyzji, mi robiła nadzieje, w końcu kontakt się urwał. Spotkaliśmy się po 2 miesiącach, oznajmiła mi, że jest z tym typem i jest jej dobrze, nie chce nic zmieniać i nie chce bym walczył. Od tamtej pory cisza, choć, jej przyjaciółka mnie wypytywała co u mnie. Rozstanie przeżyłem bardzo to drugie, w końcu wyszedłem na prostą, a teraz patrząc na to wszystko, myślę, że ta dziewczyna to "nieoszlifowany diament", tylko musi coś zrozumieć w życiu. Pożyjemy, zobaczymy, może coś będzie z tego, a może nie, na chwilę obecną żyje swoim życiem

I czekałem aż ktoś ujawni tą prawdę z peesa:) ale niektórzy są tak zmanipulowani iż sądzą, że tylko nowe inne dorzecze przyniesie szczęście. Wszystko zależy jak ta rzeka jest dla nas ważna. Ale może to czas ewolucji, że musimy wyjść z rzeki żeby urosły nam skrzydła? Ja dostaje po dupie że trwam jak włóczykij przy mojej rzece, która płynie innym nurtem, i mami że wróci do głównego koryta, ale tak naprawdę chyba ciągnie ją do terenów zalewowych. a tam śmierć i zmartwychwstanie niczym dorzecze Nilu. Temat rzeka od rzeczy

A co w sytuacji, kiedy jedna strona pary która się rozeszła przeszła swoją "kwarantannę", nie wiązała się z nikim by przegryźć się przez swój ból, cierpienie po stracie ukochanej osoby, natomiast ta druga połówka przetoczyła się przez ileś związków/romansów ? Czy taki powrót ma sens? Ja osobiście tego nie widzę. Kiedy Para/małżeństwo się rozchodzi, to z powodów, które uniemożliwiły im bycie ze sobą na zawsze, czyli jest spora rozbieżność celów/osobowości/charakterów/priorytetów między nimi. Jakie jest prawdopodobieństwo, że w trakcie rozłąki, jeśli nie spędza się tego czasu na szlifowaniu swoich niedoskonałości, nabiera się pokory do osoby z która się rozstaliśmy? Według mnie małe, bo albo w pierwotnym związku umiemy się "dotrzeć", osiągać kompromisy, zrozumienie, albo w późniejszych "zejściach" jest to tylko gra pozorów mająca na celu nie zostanie kawalerem/panną/rozwodnikiem/rozwódką. Raz zbita szklanka nawet po sklejeniu nie będzie taka sama. Można by było pokusić się o stwierdzenie, że te rysy po zbiciu i sklejeniu uszlachetniają, pozwalają zyskać jakiś poziom dojrzałości. A ja w to nie wierzę. Za duży jest bagaż emocji, przeszłości która miała miejsce "pomiędzy". Zejście się po rozstaniu to albo związek z rozsądku, albo bomba z opóźnionym zapłonem.

nie pozwolcie zeby temat umarl

a ile byliscie razem i kto z jakiego powodu zerwal?