Czy mam szansę pokochać męża na nowo - Netkobiety.pl

No wiec przestań tkwić w rozpoczetym błedzie.
Fajnie że przyznajesz że jest KTOŚ kto zapiera dech. On jest widać do Ciebie bardziej podobny, spełnia Twoje dosc wysokie wymagania, przynajmniej wiesz o kogo Ci chodzi. Nie o męża.
Nie dranatyzujmy, średnio pary rozchodza sie po 5latach, mam paru znajonych po rozwodach we wczesnym stadium małżenstwa. Żyją ,jednym jest lepiej innym gorzej, reguły nie ma.

Ale powiem Ci jeszcze że w mojej szklanej kuli widze jak po stażu Twoj ex wyjeżdża sobie do pracy do Nowej Zelandii ,zaczyna wszystko na nowo i jest szczęśliwy-może mniej marudny a może nadal, ale przynajmniej nie bedzie obarczony poczuciem że jest niewystarczający.

Wracamy do początku. W pierwszej, w Twoim wątku, swojej odpowiedzi zadałam Ci pytanie. Nie był to przypadek. Powtórzę:

Teraz już wiemy. Jest inny mężczyzna, który jest Twoim ideałem. Dlaczego od razu nie powiedziałaś?

K.O.

Daj szansę Michałowi na szczęście, i zostaw go w spokoju.

A Ty jesteś ideałem? Pewnie nie, a mąż Cię kocha.

Nie ma ideałów, są marzenia, wyobrażenia, postacie fikcyjne, które robią nam wodę z mózgu.
Nikt z nas nie jest ideałem, ale może być idealnym dla drugiej osoby. Wtedy ta osoba, bierze nas, takimi jakimi jesteśmy. Z całym naszym inwentarzem, z szafą wypełnioną szufladami  z napisami "wady i zalety".
Nie da się kochać kogoś tylko za zalety. Nie da się kogoś kochać i zmieniać tego człowieka na takiego "ze swoich snów".

Czytalem wpis i liczylem na przeczucie, ze jest ktos trzeci. No i bach. Stworzylas sobie idealny obraz znajomego i twoj maz nie ma szans. Z podejsciem autorki zaden facet nie bedzie jej pasowal. Wyglada na typowa ksiezniczke co szuka ksiecia na bialym koniu. Po raz kolejny potwierdza sie teza ze za dobrym mezem tez nie mozna byc.
Autorko powiedz mezowi co czujesz i Daj mu szanse by pokochal go Ktos z wadami i zaletami. A sobie Daj szanse zobaczyc jacy sa faceci. Jak cie kilku wykorzysta przez twoja naiwnosc to bedzie to dla ciebie cenna lekcja.

Dokładnie.

Już dość lat zmarnowanych.

Ja chyba jestem za mało odważna żeby podjąć taki krok już. Nie wiem czy całkiem się nie załamę w moim obecnym stanie ducha jak będę wracać do pustego mieszkania i jak będę musiała się zmierzyć ze skrzywdzeniem Michała, oporem rodziny i formalnościami rozwodowymi.

Jest za mało źle bym była pewna że powinnam odejść, a za mało dobrze, bym była szczęśliwa.

Hmmm.
Czyli jesteś zbyt wygodnicka, żeby postąpić zgodnie ze swoimi przekonaniami i w imię własnej wygody będziesz trzymać się męża.
Jeśli myślisz o rozstaniu, to wiedz, że w żadnej sytuacji nie da się bezboleśnie i bez zawirowań przejść tego procesu.
Nie chcesz być z mężem, ale nie chcesz się też z nim rozstać, ciągle roztrząsając co będzie dla Ciebie korzystniejsze.
Chcesz, żeby on się zmienił i stał się kimś, kim nie był nigdy, a najlepiej aby ewoluował w swojego najlepszego przyjaciela.
Jednocześnie Ty zmienić się nie chcesz.
Jak dla mnie, możesz to roztrząsać i przez następnych 100 lat.
Jednak jeśli nie podejmiesz jakiejkolwiek decyzji, to absolutnie NIC się nie zmieni.

Raczej jesteś "cichą wielbicielką " zauroczoną w przyjacielu Michała w dodatku "na głodzie " .Przyjaciel to taka gwiazdka na niebie nie osiągalna być może.

Idealizujesz przyjaciela - halucynujesz , deprecjonujesz męża to taki komplet jak euforia i depresja ,zaczynasz się przyzwyczajać do takiego życia w skrajnościach złudzeniami -  bardzo toksyczne to jest taka uczuciowa narkomania.

Na wspólnej terapii temat zauroczenia jest nie do obejścia, inaczej cały wysiłek i praca nad waszym związkiem pójdą na marne.

Zacznij od siebie dla siebie i wylecz to zauroczenie najpierw . Męza zostaw w spokoju on ma być może swój problem

Mam wrażenie że wiodącym tematem na terapii tej wspólnej może być raczej przemilczenie przez Autorkę zauroczenia.
To zaszkodzi nie pomoże ,oczywiście dobry terapeuta to się pozna w czym rzecz.
Michał straci zaufanie - nie wiem czy sobie poradzi z tym jeśli włoży wiele wysiłku w terapie.

Tak też mi się wydaje na razie Autorka odlatuje ,ale chyba szybko i mocno.

Też tak uważam. Egoiści i ludzie bez empatii, zazdrośnicy, wieczni malkontenci ciągną w dół. Można przy nich zgorzknieć, stracić radość z życia.
Mąż autorki jest sfrustrowany, marudny, ale czy na pewno egoistyczny? Opiekuje się autorką, pomaga, nie jest typem dbającym tylko swój tyłek. Nawet i romantyzm potrafi z siebie wykrzesać, tylko że autorka chyba tego nie zauważa, porównując go z "ideałem.

Niby z której strony ona jest mądra, rozsądna i obiektywna? Bo jak dla mnie to pozuje na wykształconą, a podejście do życia ma jak prosta baba ze wsi. Zaimponował jej pójściem na medycynę. No tak, wymarzony kierunek każdej babci dla wnuka. W ogóle to takie trochę typowe kierunki (prawo i medycyna) dla ludzi, którzy ciągną do awansu społecznego, bo im się to kojarzy z prestiżem. Poza tym byle szybko wyjść za mąż, obojętnie za kogo, a po ślubie wszystko magicznie zmieni się na lepsze i w ogóle tak fajnie było i ładna kiecka. Tak nie robią mądre, wykształcone i niezależne kobiety. Raczej takie zagubione mocno życiowo.

Mnie osobiście szkoda chłopa. Ma charakter, jaki ma, a teraz się babie przypomniało, że jednak jej się nie podoba i po 7 latach go rzuci. Jeszcze ją musiał przepraszać po drodze, że... jest sobą.

Autorko, spójrz czasem krytycznie na siebie, a nie tylko na męża. Choć to i tak pewnie skończy się rozwodem, bo facet też może nie wytrzymać takiego ciągłego suszenia głowy, że np. jest nietowarzyski, jak on widać lubi święty spokój.

Przecież już w jednym z pierwszych postów napisała, że jedynymi powodami, dla których dalej jest z mężem, to:

1. Posiadanie dużej ilości wspólnych znajomych
2. Wspólne wspomnienia
3. Znają siebie na wylot
4. Strach przed tym, że nikt inny jej nie pokocha.

Od samego początku nie było ani słowa o szacunku i miłości do męża. NIC.

Nikt nie jest jasnowidzem, wystarczy, że poczyta uważnie posty Autorki, która do żadnej mojej wypowiedzi się nie odniosła. Ciekawe, dlaczego.

Wrócę do mojej pierwszego wpisu, choć cytował już go nie będę, bo i po co?
Jest odejście emocjonalne. Bez dwóch zdań.
Zdradą tego nie nazwę, póki ona sama, Ambowalentna, nie zda sobie z tego sprawy.
To, że tamten nic o tym nie wie (przynajmniej z tego wszystkiego tak wnioskuję), niczego niestety, nie zmienia.
Powód? Jak na początku...

„Tak nie robią mądre, wykształcone i niezależne kobiety. Raczej takie zagubione mocno życiowo.„

Myśle ze jestem mądra, no i mam wyższe wykształcenie, wiec tez wykształcona. Ale nie jestem niezależna i jestem zagubiona życiowo.

Napisałam w pierwszym poście ze się rozstaliśmy na pół roku, nie przemilczałam tego.

Ja tylko raz się zakochałam i to w nim, nie mogę nazwać tego ze podoba mi się przyjaciel męża zakochaniem. Myśle tylko ze bardziej byśmy do siebie pasowali.

A nie jestem z nim tylko dla tych powodów i z tych powodów nie wyszłam za niego.

Wyszłam bo go kochałam, tylko może to był błąd, bo przez to ze nigdy nie zakochałam się w nim tak, ze nie widziałam poza nim świata i udało mi się z nim być, tylko tak ze był moim kolega i po troszku coś się urodziło między nami to zawsze miałam z tylu głowy takie pytanie „czy może jednak powinnam czekać na taka miłość?”.

Ale myślałam ze to głupie bo życie to nie komedie romantyczne.

Rozstawalam się z bim bo się kłóciliśmy wtedy bardzo, a  wróciłam bo nikogo nie spotkałam z kim bym chciała być bardziej niż z nim. No i mu zależało na mnie, a ja czułam ze nadal go kocham.

A teraz po prostu nagromadziło się tak dużo sytuacji gdzie mi sprawił przykrość, gdzie pokazywał mi się jako taka ciagle marudzaca, chora i pesymistyczna ciapa, ze straciłam wiarę ze kiedyś będziemy szczęśliwi. Ciężko być sześliwa z mężem który tylko narzeka, nie umie podjąć żadnej decyzji samodzielnie, ciagle złe się czuje i zawsze musimy szukać apteki albo prosić kogoś o leki przeciwbólowe gdzie nie jestesmy.

Poza tym sama mam trudny czas i jestem w depresji. Która trochę spowodowało moje ciagle zamartwianie się.

Ja serio bym chciała najbardziej żeby on na tyle się ogarnął żeby był do zniesienia ze swoim marudzeniem i ogarnął się życiowo na tyle żebym wiedziała ze nie będzie mu ciagle złe szlo w pracy, bo nie będzie umiał sobie nic załatwić przez brak pewności siebie i brak zaradności. Czy to czyni ze mnie taka zła babę jeśli martwię się czy nie będę musiała w życiu wszystkiego sama nam organizować włącznie z jego kariera?

Aż taka sierota nie jestem, jakbym go nie doceniała to bym z nim tyle nie była, no i chyba bym szukała innego faceta jeśli ten by mi nie wystarczał. A nie robiłam tego.

Wiecie teraz jest taki czas ze już ja chce się ustabilizować. A mój mąż zachowuje się jakby nie był gotowy na przyjęcie roli odpowiedzialnego męża.

I tak powoli czuje ze to wszystko mnie przytłoczyło i nie mogę wykrzesać miłości z serca. Ale tez w ogóle nie czuje żadnych uczuć ostatnio poza smutkiem. W pracy prawie płacze i nie robię połowy obowiązków, śpię 10 godzin na dobę i nie mam siły nic robić, nawet zmęczy które lubiłam, nawet nie chce mi się oglądać filmów ani grać na PS, czyli zwykłych rozrywek wykonywać.

Wiec może myśle, po prostu zapętliłam się w jakieś matni złych myśli i uda mi się z tego wyjść. I wtedy może tez znów poczuje miłość.

Serio jesteście w związkach gdzie nie macie żadnych wątpliwości czy jesteście z właściwa osoba? Ja myślałam ze to normalne i biorąc ślub nie robiłam tego „z braku laku” tylko z miłości.

Czemu za niego wyszłaś? ("bo go kochałam"). I co z przysięgą do grobowej deski? Już nieaktualna? Jak ta przysięga leci..

A to co przed ślubem był inny? Widziały gały co brały.

No może, a Ty na rolę żony?

Stany depresyjne, poważny problem.

____________________________________

Nie. Ja dla przykładu rozstałem się trzy tygodnie temu. Byliśmy ze sobą 3 lata. Ja ją zostawiłem - co prawda z innych powodów, i nie z żonę tylko dziewczynę, ale nie fantazjowałem o kimś innym.

Właściwie im dłużej Cie czytam, to mam wrażenie, że to jakiś szyderczy trolling.

Nigdy z Twojej strony nie było szaleńczej.miłości. Czasu nie cofniesz.
O ile nawet próbuje Cie zrozumieć, to jednak przeszkadza mi robienie z Twojego męża zdziadziałego ciula w kalesonach.
Jest przystojny, wykształcony, zapieprzał na studiach kiedy inni sie bawili, tacy inni co śpiewają i wymiotują teczą bo świat jest piękny...
A ten ciul w kalesonach za pare lat sie otrzaska i dojdzie do wielu rzeczy o których ludzie elfy, kwiaty i wróżki beda mogli poczytać w gazecie.
Byłoby super jakbyś zrobiła porządek z sobą, ze związkiem i każdy z Was zbudowałby swoje szczescie gdzie indziej.

Serio. A ze stanami depresyjnymi trzeba iść do lekarza, a nie na forum.

Piszesz, że go kochałaś, a potem, że ma same wady. To za co go kochałaś? Dziwna trochę taka miłość.

Ambiwalentna, Ty nie wiesz sama czego chcesz! Urodziłaś się tylko po to by narzekać na cały świat. Małżeństwo to nie tylko igraszki miłosne i seks. To zwykłe życie. Ja nie widzę u Twojego męża wad tylko u Ciebie. Musisz koniecznie skorzystać z terapi. Jestem babcią,  znam życie, dlatego zajęłam  tu kawałek miejsca.
Życzę Ci jak najlepiej, abyś z tego wybrnęła. Ale zacznij od siebie, zanim rozejdziesz się ze swoim mężem.
Pozdrawiam.Irena

Wszystko idealnie w punkt .- takie życie

Czyli, Ty męża kochać już nie musisz, jak rozumiem, bo to, co na zewnątrz ma większą wartość?
Składnia trochę namieszała, ale o Twojego rogacza chodzi przecież? Już mu współczuję małżonki.
Zapracowany, ale ważny, frajer, który sam sobie winien jest. Tak przynajmniej, mówią Twoje emotki na końcu.

Też tak sądzę, ale aż zatrzęsło mną na tę bezczelność.
I o to w tym chodzi zapewne.

Chodzi wyłącznie o podejście do problemu Autorki, która męża przestała kochać.

Reszta, to Twoja sprawa i Twojego w błogiej nieświadomości pozostającego, ślubnego. Bo, gdyby się wydało... Strach pomyśleć przecież!?
Dlatego zapytałem wcześniej, czy jego miłość do Ciebie ma wystarczyć za dwoje?
Bo z "prezentem", którym go obdarzyłaś dla jego nazwiska, nie wygląda na to.

Ideałów niie ma, mówisz?  Twój do takich chyba jednak należy, nieprawdaż? "Miłość wszystko wybaczy"?
Dosłownie - wszystko...

Excop, nie karm trolla. Przecież to wymyślona historyjka. Nie ma czym się pasjonować...

Droga autorko, przeczytanie Twojego tematu zajęło mi dwie godziny, ale to, że zamilkłaś, oznacza, że wreszcie zrozumiałaś, że problem jest w Tobie, a nie w mężu... Dla mnie po przeczytaniu całego wątku wyławia się obraz kobiety wyrachowanej, toksycznej i egoistycznej, która robi wszystko pod publiczkę (nie rozwiedziesz się z mężem, bo rodzice są religijni, nie rozwiedziesz się, bo boisz się, że nikt Cię nie pokocha i jesteś z opcją rezerwą (którą nikt nie chce być i nikomu nie życzę), bo Twój "ideał" wielbi inną) i ogólnie bardziej przejmujesz się zdaniem innych niż swojego męża, zarzucasz swojemu mężowi, że krytykuję i obraża innych, a sama robisz mu to samo porównując go do jego świadka i swojego "ideału"... Ze swoim mężem nie jesteś szczera, bo to co on robi na głos Ty robisz w swojej głowie jemu...

Tak jak już napisali inni Twój mąż musi na swoje nieszczęście bardzo Cię kochać, bo dla mnie we związku obie strony powinny się wspierać, tymczasem Ty go dobijasz i jeszcze masz pretensje, że jest marudą... Ciężko być wesołym, gdy w jedynym miejscu, które powinno być azylem (domu) jest dobijany i poniżany przez własną ukochaną... Gdzie on ma się odbudować, nabrać sił do walki z szarą codziennością?

Może i masz studia skończone i zarabiasz więcej od niego, ale jak to ktoś napisał masz mentalność przysłowiowej baby ze wsi, chciałaś awansować społecznie i być ustawiona jako żona lekarza, a tu bieda i jesteś zła... Wykształcony człowiek to nie to samo co mądry człowiek... Trzeba włożyć trochę wysiłku i poczekać i już jesteś marudna... Nie potrafisz zrozumieć, że Twój mąż ma prawo się tak czuć jak się czuje, bo studia medyczne to jedne z najtrudniejszych jakie są i przez cały okres stażu zarabia mniej niż ludzie, którzy włożyli mniejszy wysiłek w edukację... Stąd pewnie niczego nie planuję teraz, bo sorry, ale na stażu pensje są bardzo niskie ciężko, żeby coś teraz zrealizował...

Nie potrafisz zrozumieć, że ludzie są różni... Twój mąż to typowy introwertyk, który dobrze czuję się w małym gronie, mimo to poszedł z Tobą na koncert Twojego ulubionego zespołu, ale dla Ciebie to za mało, zawiódł Cię, bo nie chciał śpiewać głupiego na na na na koncercie... Czy to naprawdę ważne? Czy to Twój mąż jest marudą czy Ty? To, że spędziłaś czas ze swoim ukochanym, który poszedł z Tobą na koncert Twojego zespołu by sprawić Ci przyjemność czy to nie prawdziwa miłość z jego strony? Tak samo, z Twoimi rodzicami, Twój mąż po prostu jest małomównym człowiekiem, nie jest duszą towarzystwa, nie znaczy to, że jest złym człowiekiem niechętnym do pomocy jak go oceniłaś... Niestety Ty kochasz Twoje wyobrażenie Jego, a nie jego, zacznij doceniasz to co masz, cieszyć się chwilami, a z czasem wszystko przyjdzie. Z cierpliwszą i mądrzejszą kobietą Twój mąż ma być szansę szczęśliwym człowiekiem..

Co do pytania tytułowego, jeśli nie zmienisz swojego podejścia i nie zmienisz się, to nie ma szans byś pokochała nie tylko męża, ale wątpię, by jakikolwiek mężczyzna był dla Ciebie idealny...

Są trzy rzeczy ktore unieszczesliwiaja Cie w mezu. Omowie je.
1. Nie jest Twojà bratnia duszą
2. Nie zachowuje sie w sytuacjach towarzyskich tak jak bys oczekiwała - odludek, introwertyk
3. Nie jest zaradny/inicjatywny

Komentarz:
1.  Chęć tego by miec w swoim zyciu takie " soul mate" nie jest przypadkowa. Wszyscy lubimy osoby podobne do nas. Jednak u niektorych ta potrzeba jest wyjątkowo silna, determinuje poczucie szczescia.
Bierze sie to jeszcze z okresu niemowlęctwa. Dziecko tworzy z matką cos na kształt fuzji - nie czuje swojej odrębnosci, w jego swiadomosci ja i mama to jedno. Oddalenie sie matki budzi strach. Dopiero pozniej powstaje faza indywidualizacji, o ile nie sa zaniedbane przez matke czynnosci opiekuncze wzgledem dziecka lub matka nie przesadzi w druga strone nadopiekunczoscia. Zaburzenie tego procesu ma ogromne reperkusje na dalsze zycie. Z dziecka wyrasta osoba ktora dazy wciaz do fuzji - połączenia z innym tzw obiektem ( tzn wazna dla siebie osobą) , najczesciej jest to partner. Fuzja oznacza ze czuc sie komfortowo mozna tylko w poczuciu jednakowosci, identycznosci, szuka sie w partnerze jakby przedluzenia swojej wlasnej osoby a kazda roznica odbierana jest jako zagrozenie i unicestwienie calej relacji. Jakby powiedzial terapeuta - to jest nieintegrowanie w sobie negatywnych cech drugiej osoby. Patrzysz na kogos jak w kawałkach - widzisz osobne elementy, wady zaburzaja Ci calosc. Nie integrujesz meza jako calosci.

W pewnej ksiazce bylo takie cwiczenie - pomaluj kartke a4 na 3 pasy - 2 w roznych kolorach i jeden czarny. Zagnij te pasy tak by widoczny byl tylko czarny kolor. Odpowiedz na pytanie. Jakiego koloru jest kartka?
Odpowiedz poprawna - kartka ma rozne kolory. Po prostu patrzysz w danej chwili na jeden jej fragment. Rozwin kartke. To wlasnie calosc. Twoja kartka.
Podobnie jest z Twoim mezem. On ma rozne cechy. Jest kim jest. To, ze nie spiewa z Toba " na -na -na" nie oznacza ze jest zlym czlowiekiem. Przezywasz to, ze jest inny niz Ty w sposob, ktory pokazuje, ze dla Ciebie to przekreslenie czegos dobrego miedzy Wami, zaprzeczenie wiezi. To chore. Jesli np moj partner skrzywi sie na cos co mi sie podoba (wczoraj stwierdzil ze film jest nudny)  - to nie traktuje tego jako zamach na nas i nasza relacje. To mnie nie sklania do mysli o niedopasowaniu i rozejsciu. Ja nie czuje tego jako "cios prosto w serce" a Ty tak. Bo dla Ciebie to jest zaprzeczenie fuzji - i cos na ksztalt smierci. Zupelnie jak dla noworodka. Podobno gdy dziecko nie widzi matki to przezywa to jako unicestwienie. Ono nie ma poczucia odrębnosci. Dla niego : nie ma matki = nie ma mnie.
U Ciebie ta faza jest zachwiana. Na skutek braku opiekunczosci we wczesnej fazie niemowlęctwa lub zaburzonego procesu indywidualizacji nie wyszlas z etapu fuzji. Potrzeba Ci uswiadomic ze roznice tego typu jak muzyczny gust czy stopien towarzyskosci to nie musi byc zaraz zagrozenie ani zaprzeczenie Waszych wiezi.
Tu przejde do sprawy nr 2. Introwertyzm Twojego partnera :
2.  Mam w rodzinie osobe po medycynie. Ci ludzie nie mieli normalnego zycia. Tam nie bylo miejsca na budowanie relacji spolecznych. Kiedy inni sie bawili, imprezowali, przezywali pierwsze milosci, studenci medycyny zakuwali od kolokwium do kolokwium, non stop. I tak czesto przez jakies 10 lat. To nie jest normalne zycie. To sa wyrzeczenia. To jest wszystko kosztem normalnosci, rozrywki, relacji. Tak ciezko Ci to zrozumiec??? Cos za cos. Po prostu. Zamiast dolowac meza i robic z niego na sile uposledzonego spolecznie, moze chwila refleksji najpierw? Czy chcesz byc jak Twoja matka która stala nad Toba i tylko wywierala presje kim masz byc i jak sie zachowywac i jakie oczekiwania spelnic? Tragiczne jest to ze powielasz schemat...robisz drugiemu czlowiekowi to co zgotowano Tobie....Masakra.

3. Zaradnosc meza.
Narzekasz na brak planow z nim. Jako stazysta to on moze miec guzik a nie plany. Jeszcze przez kolejne lata bedzie slabo, na rezydenturze. Twoj maz rozwinie skrzydla dopiero po specjalizacji. O ile go nie zamordujesz psychicznie do tego czasu.

Ja nie wiem ile egoizmu i egocentryzmu i roszczeniowosci trzeba miec zeby tak podchodzic do zwiazku jak Ty.

Powiem Ci wprost - to co Cie razi w mezu to po prostu LUSTRO - on jest odbiciem tego czego sama w sobie nie lubisz. Zarzuty ze on studiuje ale sie pomylil z zawodem - przeciez sama wybralas zle studia i to Cie boli. Zaradnosc i decyzyjnosc - sama jestes niezaradna i niedecyzyjna, nawet nie umiesz zdecydowac czy byc z nim czy nie. Baaa, nawet sie boisz byc sama. I to bardzo. Kto jest niezaradny???
Jestes jednym wielkim POZOREM siły, ktory swietnie Ci sie udawalo dotad maskowac przy mezu. Boisz sie odejsc bo jak odejdziesz to cala ta iluzja Twojej sily by runęla jak domek z kart.

Poza tym masz jeszcze jeden potezny problem - to jest zamaskowany lęk przed bliskoscia. Wybierasz partnera tak by sie moc od niego zdystansowac. Skonczysz jako kochanka zonatego - jestes idealną kandydatką. Bedziesz czula swoja upragnioną jednosc z facetem ktory bedzie odpowiedni moze mentalnie czy emocjonalnie ale niedostepny w inny sposob. Juz zreszta fantazjujesz o kims kto jest zajety.

Podsumowujac : masz mase problemow wlasnych. Zejdz z meza, nie probuj sie lepiej poczuc ciagle go naprawiajac, napraw sama siebie najpierw.

Swoją droga - niezle to wykombinowalas - najpierw wybierasz lekarza by sobie dodac splendoru...potem go ponizasz, - no skoro lekarz Ci nie dorasta do pięt - to w takim razie niezła z Ciebie sztuka. Sprytna jestes. Tak sobie kompensujesz zanizone poczucie wartosci. A ze jest takie - swiadczy o tym mysl ze odejdziesz od meza i bedziesz singielką.  A czegoż sie tak boisz? A moze dobrze wiesz jaka naprawde jestes? Wiesz...przy tym obecnym to wszystko jakos uchodzi...Bo on zapatrzony w Ciebie ( swojà drogą on tez powinien przemyslec jaka to siła destrukcyjna trzyma go w zwiazku z osobą tak niestabilną i labilną emocjonalnie jak Ty, oraz traktującą go przedmiotowo - wrocilas do niego bo nie mialas gdzie mieszkac, wybralas bo Ci imponowal, nie majac głębszych uczuc ).  Masz racje.  Sluszne Twoje obawy. Takiej niedojrzalosci inny facet nie musi tolerowac.

Masz mega problemy. I cechy narcystyczne. Masz tzw ranę narcystyczną co widac jak na dłoni.
Idz kobieto na terapie a porzadki malzenskie bedziesz robic pozniej.

Ależ oni oboje się dobrali po jednych pieniądzach. Jedno i drugie "straciło" 5-6 lat studiów, jedno i drugie nie potrafi się zmobilizować do zmian, przy czym do tej pory to ona była tą bardziej ogarniętą życiowo i ewidentnie się tym zmęczyła.

"Czy mam szansę pokochać męża na nowo"

Z tego co tu da się wyczytać, to nie "na nowo" a "po raz pierwszy".

Autorka się ulotniła, szkoda.