Poczucie zmarnowanego życia - Netkobiety.pl

rossanka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

rossanka, bo im to dziecko starsze ( a i nie zawsze wtedy) tym ten 'nowy drugi rodzic' jest praktycznie nikim. Może się stać kimś więcej, ale to już zalezy od wzajemnych relacji, sympatii, akceptacji, poszanowania. Poza tym więzy krwi tez nikomu nie gwarantują bycie dla kogoś kim więcej jak nikim

Na szczęście tylko teoretyzujemy.

Ironia losu jednak istnieje, nie wiadomo kogo się spotka.
Wywód hipotetycznych dzieci przyszlego oblubienca koncze, bo mówię,  teraz to takie bicie piany.
Ale obawę bym miała,  że te dzieci mnie będą miały za nic, ex żona tym bardziej.
A jakby co, to facet mając do wyboru mnie a swoje dzieci, jeśli jest oddany dzieciom i zależy mu na nich, to zawsze wybierze je a nie mnie. To po co mi taki związek.

rossanka, o ile o sympatię dzieci można zabiegać, i to jest dla mnie zrozumiałe, o tyle nie rozumiem, dlaczego miałoby mnie obchodzić za kogo mnie będzie miała ex-żona mojego aktualnego męża - tego to już autentycznie nie czaję.

SonyXperia napisał/a:

rossanka napisał/a:

Na szczęście tylko teoretyzujemy.

Ironia losu jednak istnieje, nie wiadomo kogo się spotka.
Wywód hipotetycznych dzieci przyszlego oblubienca koncze, bo mówię,  teraz to takie bicie piany.
Ale obawę bym miała,  że te dzieci mnie będą miały za nic, ex żona tym bardziej.
A jakby co, to facet mając do wyboru mnie a swoje dzieci, jeśli jest oddany dzieciom i zależy mu na nich, to zawsze wybierze je a nie mnie. To po co mi taki związek.

rossanka, o ile o sympatię dzieci można zabiegać, i to jest dla mnie zrozumiałe, o tyle nie rozumiem, dlaczego miałoby mnie obchodzić za kogo mnie będzie miała ex-żona mojego aktualnego męża - tego to już autentycznie nie czaję.

Oprócz eks żony chłopina może mieć jeszcze matkę, ojca, siostrę itd...

rossanka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

rossanka, bo im to dziecko starsze ( a i nie zawsze wtedy) tym ten 'nowy drugi rodzic' jest praktycznie nikim. Może się stać kimś więcej, ale to już zalezy od wzajemnych relacji, sympatii, akceptacji, poszanowania. Poza tym więzy krwi tez nikomu nie gwarantują bycie dla kogoś kim więcej jak nikim

Na szczęście tylko teoretyzujemy.

Ironia losu jednak istnieje, nie wiadomo kogo się spotka.
Wywód hipotetycznych dzieci przyszlego oblubienca koncze, bo mówię,  teraz to takie bicie piany.
Ale obawę bym miała,  że te dzieci mnie będą miały za nic, ex żona tym bardziej.
A jakby co, to facet mając do wyboru mnie a swoje dzieci, jeśli jest oddany dzieciom i zależy mu na nich, to zawsze wybierze je a nie mnie. To po co mi taki związek.

rossanka, o ile o sympatię dzieci można zabiegać, i to jest dla mnie zrozumiałe, o tyle nie rozumiem, dlaczego miałoby mnie obchodzić za kogo mnie będzie miała ex-żona mojego aktualnego męża - tego to już autentycznie nie czaję.

Kolosalne znaczenie. Jeśli ex Cię nie polubi, a nawet tylko nie będzie tolerować,  to dzieci zrobią to samo. Już je ex odpowiednio nastawi na ciebie.

rossanka napisał/a:

rampampam napisał/a:

V
Dokładnie! Kogo to obchodzi? Każdy żyje po swojemu. I jedno z drugim niewiele ma wspólnego...

No właśnie nie. Jak sobie bierzesz faceta z dzieckiem, to bierzesz faceta i dziecko w pakiecie, więc się musisz dostosować.

Absolutnie nie masz racji. Jesteś w związku z facetem, reszta to okoliczności. A dostosowywać się trzeba do różnych rzeczy, kiedy się z kimś jest...

rossanka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

rossanka, o ile o sympatię dzieci można zabiegać, i to jest dla mnie zrozumiałe, o tyle nie rozumiem, dlaczego miałoby mnie obchodzić za kogo mnie będzie miała ex-żona mojego aktualnego męża - tego to już autentycznie nie czaję.

Miałam już kończyć,  ale jeszcze odpowiem.
Kolosalne znaczenie. Jeśli ex Cię nie polubi, a nawet tylko nie będzie tolerować,  to dzieci zrobią to samo. Już je ex odpowiednio nastawi na ciebie, chociaż nie wiem jakbyś się starala, to się sypie prędzej czy później,  bo dla nich będziesz obca. A w razie konfliktu, ojciec wybierze swoje dzieci. Chyba, że jest ogólnie nieodpowiedzialny, ma gdzieś swoje dzieci i widział je ostatnio lata temu. Ale takiego, to się nie bierze pod uwagę jako partnera,  nie ważne,  czy któraś jest panną czy ma swoje dzieci i jest po rozwodzie.

Ross, jak to czytam, to przychodzi mi do głowy, że macie z Milka76 bardzo wiele wspólnego...

rampampam napisał/a:

rossanka napisał/a:

Miałam już kończyć,  ale jeszcze odpowiem.
Kolosalne znaczenie. Jeśli ex Cię nie polubi, a nawet tylko nie będzie tolerować,  to dzieci zrobią to samo. Już je ex odpowiednio nastawi na ciebie, chociaż nie wiem jakbyś się starala, to się sypie prędzej czy później,  bo dla nich będziesz obca. A w razie konfliktu, ojciec wybierze swoje dzieci. Chyba, że jest ogólnie nieodpowiedzialny, ma gdzieś swoje dzieci i widział je ostatnio lata temu. Ale takiego, to się nie bierze pod uwagę jako partnera,  nie ważne,  czy któraś jest panną czy ma swoje dzieci i jest po rozwodzie.

Ross, jak to czytam, to przychodzi mi do głowy, że macie z Milka76 bardzo wiele wspólnego...

Bo To moje drugie konto.

Dobra. Nie ważne, ile kont. Ważne, że ten kto nie ryzykuje, nie pije szampana.;)

rossanka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Dobra. Nie ważne, ile kont. Ważne, że ten kto nie ryzykuje, nie pije szampana.;)

Sony. No bo co można było odpisać?
Nie lubię takich słownych przepychanek. Dajcie ludziom żyć.
Z resztą to wątek Milki, który się trochę rozbił o jakieś hipotetycznych historie, które jeszcxe nie miały miejsca i nie wiadomo,  czy będą miały.

Ross, to tylko dyskusja. Jak zawsze.

rossanka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

A ja, w tym co poruszyła rossanka, widzę inny problem - zazdrość o przeszłość.

Mówisz o manipulowaniu uczuciami.  Manipulować może nie tylko ex-żona, może matka nie akceptująca synowej, rodzeństwo z którym mocno związany jest małżonek, manipulować i próbować wpływać na postępowanie mogą przyjaciele, znajomi. I jeśli mówisz o manipulacji dziećmi, to masz chyba na mysli bardzo małe dzieci, które są takiej manipulacji podatne, i z takiej manipulacji wyjdą poobijane psychicznie. W takich przypadkach takim rodzicom ogranicza się prawa rodzicielskie. Bo to już nie są żarty - leczenie własnych frustracji na dzieciach.

Tak, miałam na myśli małe dzieci.
Ale dziwi mnie jedno, jakas nagonka się tu zrobiła.
[...]

Nie nagonka, tylko określone zapatrywanie. Jeśli jakaś kobieta boi się wchodzić w relację z mężczyzną posiadającym dzieci, to niech nie wchodzi w te relacje, jeśli uważa, że tylko z kawalerem bez zobowiązań (tzn. bez dzieci) jest w stanie stworzyć szczęśliwy związek.

Jednak, jak dla mnie zabieranie się w wieku czterdziestu dwóch lat do poszukiwań kandydata na męża od strony kryterium sytuacji życiowej jest strzelaniem sobie w piętę.

rossanka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Nie nagonka, tylko określone zapatrywanie. Jeśli jakaś kobieta boi się wchodzić w relację z mężczyzną posiadającym dzieci, to niech nie wchodzi w te relacje, jeśli uważa, że tylko z kawalerem bez zobowiązań (tzn. bez dzieci) jest w stanie stworzyć szczęśliwy związek.

Jednak, jak dla mnie zabieranie się w wieku czterdziestu dwóch lat do poszukiwań kandydata na męża od strony kryterium sytuacji życiowej jest strzelaniem sobie w piętę.

Bo ja wiem, każdy ma jakieś swoje wymogi.
Co do Milki (mam nadzieję że to przeczyta), wydaje mi się,  że za dużo kalkuluje i wymyśla.
Założenie,  że ma być taki, taki i taki, i mieszukać tu i tu, i chcieć tego i tego - to nie realne.
Ale określenie paru cech-to już jest zdrowe.
Coś na zasadzie szukam faceta spokojnego, praktykujacego katolika,  takiego, który nie chce mieć dzieci- są to rozsadne wymogi, bo jest ich garstka i są to istotne rzeczy dla szukającej. Jeśli zaś dodaj do tego:ma mieszkać max 10 km ode mnie, mieć 170-177cm wzrostu, ważyć 80-82 kg,  co miesiąc czytać 3 książki,  nie lubić kawy i mieć  starazem siostry-do już są wymogi, ktorych nikt nie spełni(chociaż kto wie:).
Trzymać się sztywnych ram jest bez sensu, bo nie znajdzie się takiej osoby. Ale parę wytycznych trzeba mieć. Inaczej będzie,  wszystko jedno jaki jest byle by byl:(

Ale właśnie te wymogi wiele komplikują, bo bardzo zawężają pole poszukiwań. Dlatego piszę o tym żeby zamiast wymogów znać jedynie swoje ograniczenia, to czego w żaden sposób nie jest się w stanie zaakceptować. Nie kreować  litanii przesłanek pozytywnych, które na dodatek muszą być spełnione bezwzględnie. Tym samym dać sobie szansę na poznawanie, na dotarcie do kogoś.

Tak sobie podczytuję ten wątek i aż śmiać mi się chce. Jeszcze parę lat temu byłam dosłownie w takiej samej sytuacji jak Milka i miałam takie same podąglądy i "zasady" jak ona oraz jak widać rossanka. Jak bym czytała swoje mysli z przed kilku lat. Tez miałam takie oczekiwania a byłam panną po 40-tce z czystym kontem (bezdzietna). Jak to się zmienia punkt widzenia od punktu siedzenia )) Poznałam rozwodnika z 2 dzieci w moim wieku. Milion obaw dokładnie takich, o jakich pisze rossanka. Zaryzykowałam, związałam się, bo wydawał sie przyzwoitym facetem, a dzieci........................ hehe, facet po czterdziestce to juz ma dzieci nastolatki. Oni mają swój świat, swoje towarzystwo, nie spędzają weekendów i popołudni z tatusiem i mamusią tylko wybierają swoich rówiesników. Moje obawy okazały się niepotrzebne. Zupełnie nie mam z nimi problemów, nie wtrącam sie do ich wychowania, bo to nie moje dzieci, mają swoich rodziców. One są na tyle dorosłe, ze też nie robią jakiś scen zazdrości o mnie. Jest całkiem normalnie. Tu obalił się mój pierwszy stereotyp "dzieci faceta to problem. Teraz obalę następny stereotym myślenia Milki - urodziłam pięknego zdrowego synka w wieku 44 lat. Ciąża przebiegła książkowo, mały dostał 10 pkt i chowa sie dobrze. Piękny i zdrowy chłopczyk, moje największe szczęście. Można? Można. Dziewczyny mają rację w 100% co tu piszą. Milka i Rossanka - zmieńcie myslenie.

Estera14 napisał/a:

Tak sobie podczytuję ten wątek i aż śmiać mi się chce. Jeszcze parę lat temu byłam dosłownie w takiej samej sytuacji jak Milka i miałam takie same podąglądy i "zasady" jak ona oraz jak widać rossanka. Jak bym czytała swoje mysli z przed kilku lat. Tez miałam takie oczekiwania a byłam panną po 40-tce z czystym kontem (bezdzietna). Jak to się zmienia punkt widzenia od punktu siedzenia )) Poznałam rozwodnika z 2 dzieci w moim wieku. Milion obaw dokładnie takich, o jakich pisze rossanka. Zaryzykowałam, związałam się, bo wydawał sie przyzwoitym facetem, a dzieci........................ hehe, facet po czterdziestce to juz ma dzieci nastolatki. Oni mają swój świat, swoje towarzystwo, nie spędzają weekendów i popołudni z tatusiem i mamusią tylko wybierają swoich rówiesników. Moje obawy okazały się niepotrzebne. Zupełnie nie mam z nimi problemów, nie wtrącam sie do ich wychowania, bo to nie moje dzieci, mają swoich rodziców. One są na tyle dorosłe, ze też nie robią jakiś scen zazdrości o mnie. Jest całkiem normalnie. Tu obalił się mój pierwszy stereotyp "dzieci faceta to problem. Teraz obalę następny stereotym myślenia Milki - urodziłam pięknego zdrowego synka w wieku 44 lat. Ciąża przebiegła książkowo, mały dostał 10 pkt i chowa sie dobrze. Piękny i zdrowy chłopczyk, moje największe szczęście. Można? Można. Dziewczyny mają rację w 100% co tu piszą. Milka i Rossanka - zmieńcie myslenie.

Estera witaj.
Ale sama zmieniłas myślenie, jak już poznałaś "kandydata",a wcześniej myślałam jak myślałaś . A równie dopbrze mogłaś poznać bedzietnego i się w nim zakochać, kto wie.
Bo tak też może być. Nie chcę mężczyzny z dziecmi, ale kto wie kogo spotkam? Moze zakocham się w takim, co to ma już dzieci? Jasne, ze wtedy moze będę mówiła inaczej.
Na tą chwilę sobie tego nie wyobrażam.
Ale równie dobrze mogę spotkać bezdzietnego.
Albo wcale nie spotkać.
Będę miała 72 lata i będę dalej pisała na forum: post numer 1 989 028 od x-lat szukam faceta, szukam i nigdy nikogo nie poznałam - a na kolanach siedział mi będzie kot, za dywaniku pies, a na oknie kanarek
44 lata - i zdrowe dziecko, to super, tylko się cieszyć.

Rossanka kiedys w wieku 37 lat poznałam kawalera, bez dzieci - no idealnie wręcz, zakochałam się i co? Rozleciało sie po 1,5 roku, bo Panu sie odwidziało, pomylił zauroczenie z miłością. 2 lata się nie mogłam pozbierać po tym związku. Między innymi dlatego tez znalazłam to forum i długo na nim siedziałam. Miałam inny nick. Ja już dziękuję kawalerom ok 40-tki. Teraz już wiem, że to ryzykowny "towar" Może ci poharatać psychikę tak że wyklądujesz u psychologa.

Estera14 napisał/a:

Rossanka kiedys w wieku 37 lat poznałam kawalera, bez dzieci - no idealnie wręcz, zakochałam się i co? Rozleciało sie po 1,5 roku, bo Panu sie odwidziało, pomylił zauroczenie z miłością. 2 lata się nie mogłam pozbierać po tym związku. Między innymi dlatego tez znalazłam to forum i długo na nim siedziałam. Miałam inny nick. Ja już dziękuję kawalerom ok 40-tki. Teraz już wiem, że to ryzykowny "towar" Może ci poharatać psychikę tak że wyklądujesz u psychologa.

Chyba miałyśmy tego samego kawalera
Ale zobacz, kawaler - to znaczy, że nie miał żony - i to tyle. Mógł być w związku np 5 lat czy 9 i się rozeszli. Równie dobrze mógłby być rozwodnikiem.
A przewronie zapytam, rozwodnik - z jakiegoś powodu mu nie wyszło - też może być z nim coś "nie tak "
(do rozwodników nic nie mam, chyba, że był rozwód, bo zdradzał albo bił żonę czy coś tam jeszcze)

rossanka napisał/a:

Estera14 napisał/a:

Rossanka kiedys w wieku 37 lat poznałam kawalera, bez dzieci - no idealnie wręcz, zakochałam się i co? Rozleciało sie po 1,5 roku, bo Panu sie odwidziało, pomylił zauroczenie z miłością. 2 lata się nie mogłam pozbierać po tym związku. Między innymi dlatego tez znalazłam to forum i długo na nim siedziałam. Miałam inny nick. Ja już dziękuję kawalerom ok 40-tki. Teraz już wiem, że to ryzykowny "towar" Może ci poharatać psychikę tak że wyklądujesz u psychologa.

Chyba miałyśmy tego samego kawalera
Ale zobacz, kawaler - to znaczy, że nie miał żony - i to tyle. Mógł być w związku np 5 lat czy 9 i się rozeszli. Równie dobrze mógłby być rozwodnikiem.
A przewronie zapytam, rozwodnik - z jakiegoś powodu mu nie wyszło - też może być z nim coś "nie tak "
(do rozwodników nic nie mam, chyba, że był rozwód, bo zdradzał albo bił żonę czy coś tam jeszcze)

Miał bardzo "latającą" żonę

A propo kawalerów po 40-tce. Z doświadczenia wiem, że jak się facet (nie kobieta) nie ożenił do tej pory to marne szanse, że poleci ochoczo z wami do ołtarza. Nie łatwo im zrezygnować ze swojej wolności i swoich przyzwyczajeń. Piszę to z doświaczenia, bo znam paru takich. Kobiety maja inne podejscie.

Estera14 napisał/a:

rossanka napisał/a:

Chyba miałyśmy tego samego kawalera
Ale zobacz, kawaler - to znaczy, że nie miał żony - i to tyle. Mógł być w związku np 5 lat czy 9 i się rozeszli. Równie dobrze mógłby być rozwodnikiem.
A przewronie zapytam, rozwodnik - z jakiegoś powodu mu nie wyszło - też może być z nim coś "nie tak "
(do rozwodników nic nie mam, chyba, że był rozwód, bo zdradzał albo bił żonę czy coś tam jeszcze)

Miał bardzo "latającą" żonę

Też.
Kawaler mógł mieć "latającą partnerkę ":)
Ale ale, nie rozumiem o co taki hałas.
Jakbym napisała, ze nie chce z a męża ateisty to by mi napisali ludzie: to poszukaj sobie katolika. Nikt by mnie nie namawiał, na przekonanie się do niewierzącego.
Dziwne.

rossanka Pytanie z innej beczki - a Ty w ogóle lubisz dzieci?

Estera14 napisał/a:

Piszę tu z perspektywy osoby, która do pewnego momentu w swoim życiu, będąc panną po 40-tce, bez zobowiązań, miała dosłownie takie same podejście do wyboru partnera życiowego jak Ty i Mila, naprawdę. Dlatego napisałam wcześniej, że czytam wątek Twoj i Mili i tak jak bym siebie czytała z przed kilku lat. Ale w pewnym momencie spasowałam i zaryzykowałam związek wbrew swoim zasadom. Nie żałuję.

Estera, rozumiem wszystko, tylko Ty takiego mężczyznę poznałaś, więc mogłaś zaryzykowac. A ja sobie tylko teorytezuję.
Jak na razie żaden się nie kręci. Jak takiego poznam (tzn z dziecmi)to się będę zastanawiać co i jak.
Jak na razie główne kryterium, to ma być wolny (nie żadna separacja, a jak kawaler to bez żadnej kobiety u boku).
Ale mówię na razie to teoria. Teraz mam inne rzeczy na głowie. A że teraz jestem chora i zaraz zwariuję w domu, to sobie siedze na forum:)

Estera14 napisał/a:

rossanka napisał/a:

Estera, rozumiem wszystko, tylko Ty takiego mężczyznę poznałaś, więc mogłaś zaryzykowac. A ja sobie tylko teorytezuję.
Jak na razie żaden się nie kręci. Jak takiego poznam (tzn z dziecmi)to się będę zastanawiać co i jak.
Jak na razie główne kryterium, to ma być wolny (nie żadna separacja, a jak kawaler to bez żadnej kobiety u boku).
Ale mówię na razie to teoria. Teraz mam inne rzeczy na głowie. A że teraz jestem chora i zaraz zwariuję w domu, to sobie siedze na forum:)

Jeszcze powtórzę, co napisałam wczesniej. Panowie po 40-tce mają zwykle dzieci już nastolatki albo i 20-latki. One mają juz swój świat, swoje towarzystwo, z którymi wolą spędzać czas niż z rodzicami. Zawzyczaj tez mieszkają z matką.

Nie wiem, Jak będzie to będzie, jak poznam, to się będę zastanawiała, jak nie to nie. Na portalach nie szukam od dawna, po prostu sobie żyję, mam swoje małe radości, staram się by było mi dobrze. Był czas, że bardzo wariowałam z samotności, szukałam gorączkowo, na szczęście w porę otrzeźwiałam, bo nie tędy droga.

rossanka napisał/a:

Estera14 napisał/a:

Jeszcze powtórzę, co napisałam wczesniej. Panowie po 40-tce mają zwykle dzieci już nastolatki albo i 20-latki. One mają juz swój świat, swoje towarzystwo, z którymi wolą spędzać czas niż z rodzicami. Zawzyczaj tez mieszkają z matką.

Nie wiem, Jak będzie to będzie, jak poznam, to się będę zastanawiała, jak nie to nie. Na portalach nie szukam od dawna, po prostu sobie żyję, mam swoje małe radości, staram się by było mi dobrze. Był czas, że bardzo wariowałam z samotności, szukałam gorączkowo, na szczęście w porę otrzeźwiałam, bo nie tędy droga.

Patrz na charakter i żeby tez nie był życiowym nieudacznikiem. Niech dzieci nie będą dla ciebie główną i PIERWSZĄ przeszkodą, bo mozesz sie minąc naprawdę z wartościowym człowiekie, który wart jest Ciebie i Ty jego. Jak by nie było, troche Cie tu podczytywałam kiedyś i wydajesz się bardzo fajną kobietką i oczywiście wartościową.

ananasowa napisał/a:

Estera14 napisał/a:

Tak sobie podczytuję ten wątek i aż śmiać mi się chce. Jeszcze parę lat temu byłam dosłownie w takiej samej sytuacji jak Milka i miałam takie same podąglądy i "zasady" jak ona oraz jak widać rossanka. Jak bym czytała swoje mysli z przed kilku lat. Tez miałam takie oczekiwania a byłam panną po 40-tce z czystym kontem (bezdzietna). Jak to się zmienia punkt widzenia od punktu siedzenia )) Poznałam rozwodnika z 2 dzieci w moim wieku. Milion obaw dokładnie takich, o jakich pisze rossanka. Zaryzykowałam, związałam się, bo wydawał sie przyzwoitym facetem, a dzieci........................ hehe, facet po czterdziestce to juz ma dzieci nastolatki. Oni mają swój świat, swoje towarzystwo, nie spędzają weekendów i popołudni z tatusiem i mamusią tylko wybierają swoich rówiesników. Moje obawy okazały się niepotrzebne. Zupełnie nie mam z nimi problemów, nie wtrącam sie do ich wychowania, bo to nie moje dzieci, mają swoich rodziców. One są na tyle dorosłe, ze też nie robią jakiś scen zazdrości o mnie. Jest całkiem normalnie. Tu obalił się mój pierwszy stereotyp "dzieci faceta to problem. Teraz obalę następny stereotym myślenia Milki - urodziłam pięknego zdrowego synka w wieku 44 lat. Ciąża przebiegła książkowo, mały dostał 10 pkt i chowa sie dobrze. Piękny i zdrowy chłopczyk, moje największe szczęście. Można? Można. Dziewczyny mają rację w 100% co tu piszą. Milka i Rossanka - zmieńcie myslenie.

estera14, gratulacje:)))fajnie ci sie ulozylo.

Dziękuję )
Mój przykład pokazuje, jak sie moze życie i los odmienić pannie po 40-tce o 360 stopni )

Nie kazdy z przeszłoscia i z barkiem doswiadczen jest zly . i tez mozna zycie ulozyc swoje zycie .
Rozwodnik nie jest tredowatym .
I nieraz wlasnie warto postawic na jedna karte .
A duzo zalezy od nas samych