Poczucie zmarnowanego życia - Netkobiety.pl

Czesc Milka.
Chętnie z Tobą popiszę. Na pewno nie będzie to pocieszające, ale jestem w podobnej sytuacji. Dla mnie również weekendy sa tym czasem, kiedy czuję się najbardziej samotna. Tak blisko drugiego człowieka, a tak bardzo samotna...
Pozdrawiam Cie ciepło

Kate to smutne co piszesz.
Wiem, że będąc w związku można być samotnym i pewnie  to jeszcze bardziej przytłacza niż samotność gdy faktycznie żyje się w pojedynkę.
Poczucie samotności, zmarnowanego życia jest bardzo subiektywne. Każdy tez czegoś innego oczekuje od życia.Jeden marzy o szczęściu rodzinnym, takim zwykłym życiu z partnerem u boku i dziećmi. Ktoś inny marzy o karierze zawodowej i ja stawia na pierwszym miejscu.
Wiadomo, że niezależnie od okoliczności trzeba jakoś  żyć ,ale nie jest to łatwe jeśli wiadomo, że nie zrealizuje się swoich pragnień. Są lepsze i gorsze dni. Takie długie weekendy nie nastrajaja mnie optymistycznie.
Teraz wzięłam się za porządki, później jakiś film obejrzany w samotności.
Pozdrawiam serdecznie mimo wszystko :-)

Kate zawsze pragnęłam mieć rodzinę dzieci, a tak mi się życie ułożyło, że jestem sama. Na dzieci już za późno. O partnera tez nie łatwo.
Kate trudno mi Tobie radzić, bo nie wiem co jest przyczyną tego, że nie ma porozumienia między Tobą a Twoim mężem. Terapia mogłaby Wam pomoc,ale tego muszą chcieć obie strony. Bo do tanga trzeba dwojga. ...i tak jest ze wszystkim.

Kate ja już na  nic nie liczę. Po prostu mija dzień za dniem i nie widzę w tym większego sensu. ...
Przykro mi,że Ty mając rodzinę, dziecko wcale nie czujesz się lepiej . Nie chcę pisać, że będzie lepiej ,bo tego nie wiem...

Sony ja nie szukam jakiejś adrenaliny w życiu. Chcę spokojnego, przewidywalnego życia co nie znaczy ze nudnego zycia, ale u boku drugiej osoby. Widzę po koleżankach ktore mają rodziny, ze ich życie mimo że czesto schematyczne jest takie pełniejsze, ze nie jest takie nudne jak moje, że dzieci są bardzo kreatywne i niejako wymuszają na rodzicach to samo. U mnie każdy dzień roboczy wygląda tak samo i weekend każdy taki sam .

Milko Droga nie wolno Ci tak myśleć. Cale życie przed Tobą. Wiem, łatwo mi tak pisać i sie mądrzyć, choc sama nie radze sobie z własnym życiem.
Moj maz zdradził mnie, kiedy nasz syn miał dwa lata. Dzisiaj ma 8. Nawet nie starał sie tego naprawić. Gdyby tylko chciał, starał sie, próbował... Nic, zero... Na domiar złego jest bardzo chory... I jak by bylo malo, w tym roku i ja poważnie zachorowałam... Wszystkie obowiązki spoczywają na moich barkach. On nie wychodzi w ogóle z domu. Ja- musze... Nie ma w nim za grosz zrozumienia ani współczucia. Jest bardzo źle między nami.
Próbuję z nim rozmawiać, ale to daremny trud. Już nie mam sily... Wiem, ze gdybyśmy rozmawiali, to byłoby mi o wiele lżej, nawet bez jego pomocy fizycznej, bo wszystko jest w głowie...
Tak Milko, wszystko jest w głowie. Daj sobie szanse... Samotnosc jest okropna. Zycze Ci z calego serca jak najlepiej. Walcz o siebie, o swoje szczescie... Ja teraz wszystko widzę trochę inaczej, gdybym tylko była zdrowa...
Moja choroba totalnie mnie dobiła... Boje sie, ze nikt nie będzie chciał być z osobą, powiedzmy, ze "stryczkiem na szyi"...
Ja naprawdę staram sie byc bardzo silna i jestem silna, ale sa właśnie takie chwile, gdy jest bardzo ciężko.
Jestem normalna kobietą, ktora potrafi sie śmiać mimo tego wszystkiego, tylko ta samotność...

Kate bardzo Ci współczuję i nawet nie wiem jak pocieszyć. Wstyd mi,że uzalam  się nad sobą, a inni też mają ciężko w życiu, a czasami nawet gorzej. ..
Sony jest czas na zasiew i czas na zbiory. I myślę że na dziecko jest za późno .Tym bardziej na samotne macierzynstwo. Zresztą zawsze byłam przeciwna temu żeby decydować się na samotne macierzynstwo. To takie egoistyczne. Co innego gdy życie tak się potoczy, ze kobieta zostaje sama z dzieckiem.

Małżeństwo i dziecko jako recepta na NUDĘ ?? Współczuję.

Nudzisz się- poczytaj wciągającą książkę, pojedź do schroniska i weź psa na spacer, idź do lasu- porób zdjęcia.
Zmęcz się fizycznie- przekop ogródek Tak, wiem, to się nie liczy- ale nuda minie.

A ja napisze tak, - jak ktoś nie ma męza, dzieci, to mu się wydaje, ze gdyby miał, toby rozwiazalo to wszystkie jego problemy i bolączki. Tymczasem nie jest to prawda, bo problemy towarzysza każdemu człowiekowi, i majac partnera czy dzieci, tez pojawiaja się problemy, tyle ze innego typu. W malzenstwie tez można być samotnym, a dzieci mogą wkurzac. Rzecz jest w tym, jak sobie z tym radzimy, albo nie radzimy.

No właśnie. Ludzie różnie sobie radzą, albo nie radzą. Wydaje mi się, że kluczem do wielu spraw jest posiadanie skutecznego wsparcia.

Widziałem na pęczki wyznań kobiet, które mają podobne wrażenie, z tym że utknęły w kołowrotku obowiązków domowych, a każda chwila dla siebie jest na wagę złota. Tobie zdecydowanie łatwiej przerwać tę rutynę, np. spontanicznie urządzając sobie wycieczkę do innego miasta

Sądzę tak samo, Benita bardzo mądrze i klarowne to ujęła. To kwestia przyjęcia do wiadomości tego, że obecnie jest jak jest. Może za siedem miesięcy poznasz swojego przyszłego męża. A może nigdy go nie poznasz i co wtedy? Kolejne powiedzmy 30 lat zmartwienia się,  że przegrałaś życie?  Przecież tak się nie da. Jeszcze depresji dostaniesz a wtedy nie będzie za wesoło.  Jakbys teraz miała 70 lat, to co byś sobie powiedziała? Czy byłoby to : jeszcze dużo przed tobą,  żyj aby ci było najlepiej, rób o ci sprawia radość,  rozwijaj się,  dbaj o wyglad, ucz sie, miej przyjaciol, czy raczej: nic nie rób i się zamartwiaj przez kolejne 30 lat., nie strój się i nie maluj bo już nic cie w życiu nie spotka i zapomnij o facetach.  No chyba nie powiedziałabys sobie tego drugiego zdania?

LoneWolf problem w tym ,że mnie samotne podróże nie cieszą. Wręcz nie znoszę sama podróżować.
Benita ,ale większość samotnych kobiet sprawia wrażenie ze dobrze sobie radzi w życiu. Czesto to taka poza.To co czują w środku często nigdy nie ujrzy światła dziennego. Ja tez wśród mężatek nie zale się jak mi jest źle. Robię to tylko tu na forum.i spotkałam niejedną starszą samotną kobietę, która zalila się ze najbardziej żałuje, że nie założyła rodziny, nie ma dzieci, wnuków. Wtedy byłam jeszcze mlodsza liczylam, ze życie potoczy mi się inaczej. Dzisiaj już wiem, że podzielę ich los. ...

Milko, każdy w życiu ponosi jakieś straty. Ja na przykład po rozwodzie obiecywałam sobie, że gdy wyjdę z kłoptów finansowych, to wreszcie piszaleję, pochodzę na rajdy, zwiedzę rowerem całą okolicę - a tu bach! reumatyzm wlazł stopę i skazał mnie na spacerki tempem emeryta  (no trochę koloryzuję ale po przejściu dłuższej trasy jednak stopa boli). Oczywiście czuję frustrację i nawet sobie na nią pozwalam, ale nie chcę się w niej pogrążać. Żółwin krokiem zwiedzam te zakątki miasta, w których już dawno nie zdarzyło mi się bywać.
Nie masz dzieci, nie masz rodziny, ale może jednak da się coś fajnego ze swoim życiem zrobić, żeby nie było przegrane w100% a jedynie w 15, powiedzmy.

Rossanka oczywiście ze życie rodzinne to nie zawsze  sielanka. Ale fakt ze ktoś ma nieudane życie rodzinne nie zmniejsza mojej samotności.
Całe życie robię wszystko w pojedynkę i po prostu mnie to już nie cieszy.

Hm. To musisz, możesz zrobić coś,  aby cie to zaczęło cieszyć.  Przynajmniej niektóre rzeczy.
Załóżmy,  że 30 lat będziesz teraz sama, to nigdy nie będziesz szczęśliwa z takim podejściem.  Ma Ci być lepiej a nie gorzej.
Sam człowiek siedzi, wiem to trudne, ale co zrobisz jak jest jak jest?
MIka a co z tym drugim facetem co pisałaś? Z tym, co nawet coś zaczęło iskrzyc, ale coś pisałaś o odległości i o tym, że się nie chcesz angażować. Może jednak byłoby coś z tego, jeśli coś tam zaczęłaś czuć?  On mieszkal w Polsce?

Rossanka dla każdego przegrane życie oznacza co innego. Dla mnie jest to niespełnienie się jako matka. Moim zdaniem jest to jedna z ważniejszych ról w życiu  kobiety. Podkreślam moim zdaniem. Oraz życie w samotności.

Piegowata Ty jesteś matką  więc w tej roli się spełniasz. Ja nie spełniam się ani jako matka ani jako żona.
Rossanka mieszka w Polsce ale dzieli nas sporo km a to utrudnia poznawanie.

Czekaj czekaj to może nie wszystko stracone? Jakbyś pisała,  że to znajomość z rozsądku,  to bym cie nie namawiala.
Ale pisałaś,  cze było jakieś zainteresowanie z obu stron, coś się działo,  może warto spróbować,  życie bywa nieprzewidywalne. Ja bym nie rezygnowala, zwłaszcza,  że jaki mówiłaś zaczęłaś się angażować.
Chyba, że on ma jakiś feler, jest żonaty,  albo narkomanów,  albo lubi hazard itd.

Milko, długo byłam sama,  miałam też obawy, że z powodu stanu zdrowia nigdy nie zostanę matką. Ale uwielbiałam być ciocia nie tylko dla dzieci z własnej rodziny ale także dla tych z sąsiedztwa. O pewnej dziewczynie, która dziś jest prawie 30 letnią kobietą do dziś wmawiam "moje dziecko".
Forumowa koleżanka napisała mi kiedyś, że jeśli nie da się pójść do celu jedną drogą, to trzeba poszukać innej.
W stu procentach może nie spełnisz swoich marzeń, ale dlaczego miałyby być w 100% niespełnione?

Widzieliście się na żywo, czy to były tylko e-maile,  czy rozmowy przez telefon?

Rozmowy przez telefon i jedno spotkanie.

Ale masz język w gębie jak to się mówi? Nie znasz ludzi?Miałabyś dzieci to też by ci dogryzali. Tylko tu trafili w Twój czuły punkt dlatego cie zabolało.
Z ciekawości  zawsze chciałeś mieć dzileci czy to przyszło z czasem?

Ram to jest spora odległość wiec w jeden dzień nie obroce. Poza tym chyba nie chcę się angażować bo wiem ze to ja musiałabym zmienić pracę  (co nie byłoby takie łatwe ).on z rożnych powodów nie może tego zrobić.

Rossanka zawsze chciałam mieć rodzinę dzieci. Tak te słowa zabolaly tym bardziej ze były to slowa bliskich osób.
Spotkanie było miłe, ale za krótkie.jeśli chodzi o wygląd to zaskoczył mnie pozytywnie. Jednak jak dla mnie trochę za bardzo inicjowal bliskość. Jak na pierwsze spotkanie.

Naucz się albo olewac  takie słowa,  albo stanowczo  odpowiadac. To że to były bliskie osoby, nie ma tu żadnego znaczenia.
W sumie bez obrazy, mile masz towarzystwo
Czyli wygląd ok, a zachowanie, charakter, poglądy? Jak się z nim czułaś?
Jak inicjowal bliskość -tzn lapal za rękę,  czy obejmował czy co? Bo to różnie można rozpatrywać.

Czyli z obydwu stron brak chęci.  Dobra, w takim  układzie nie ma tematu.
A ten pierwszy mezczyzna-z nim nic a nic nie zaiskrzyło?  Tak?

Ram wiem ze nawet gdyby coś wyszło to bardzo trudno byłoby mi się przeprowadzić, zmienić pracę. Wiec mam obawy czy to ma sens . Wspolny weekend  byc moze sie zdecyduje .Ale nue chce nikogo oszukiwac ani tym bardziej siebie.brnac w coś co nie rokuje.  dochodzi jeszcze inne aspekty ale nie chce o wszystkim pisać na forum.

Milka, twoja decyzja, każdy jest kowale własnego losu, jak mówi ludowe przysłowie.  Tylko trochę szkoda, skoro Ci się podobał ogólnie,  ale jesteśmy dorośli i każdy podejmuje własne decyzję.
Nie chcesz to nic na siłę.

Tu mam akurat inne zdanie. Prace zawsze można zmienić.  Może być trudno, ale życie jest ogólnie trudne.
Dzieci-to sama widzisz, pewnych rzeczy nie przeskoczysz.
Ale jak mówię,  Twoja decyzja, Ty sama koerujesz swoim losem, nikt z forum nie może ci niczego narzucic.

Rossanka oprócz dzieci ludzie maja jeszcze inne zobowiązania. I drugi ej stronie nie koniecznie musi to odpowiadać.