Poczucie zmarnowanego życia - Netkobiety.pl

Ptaki urodzone w klatce myślą, że latanie to choroba.

Wielu ludzi myśli, że kochać kogoś to być jak stacja benzynowa: jak brakuje paliwa, przyjeżdżam i uzupełniam braki. Humanistyczni psychologowie nazywają to miłością braku, gdzie drugi człowiek ma nam dać to, czego nie mamy.

Zgoda na relację z drugim człowiekiem, to zawsze jest ryzyko. Nikt nam nie da gwarancji, że nie zostaniemy zdradzeni.

Ludzie szybko uczą się bezradności, czyli poczucia, że ich kontrola i wpływ na sytuację są nieskuteczne. Bezradność chroni nas przed konfrontacją z innymi stanami, których nie chcemy. Ze złością, z frustracją, lękiem.

Poczucie osamotnienia ma to do siebie, że samo się wzmacnia, trzeba bardzo na to uważać. Nie obrażać się na życie. To nie samotność jest tragedią, ale nasze przekonanie, że jesteśmy pokrzywdzeni przez los.

Sony ale już wcześniej pisałam  że niezależnie od tego co mysle czy robię to do głosu i tak dochodzą pragnienia serca. Przeciez wiadomo ze tak naprawdę  to co robimy ,ile dzieci mamy ,czy jesteśmy biedni czy bogaci nie ma żadnego znaczenia. I tak skończy się to nasze ziemskie życie  Ja to wszystko wiem. Ale i tak nie żyje mi się łatwiej.

milka76 napisał/a:

Sony ale już wcześniej pisałam  że niezależnie od tego co mysle czy robię to do głosu i tak dochodzą pragnienia serca. Przeciez wiadomo ze tak naprawdę  to co robimy ,ile dzieci mamy ,czy jesteśmy biedni czy bogaci nie ma żadnego znaczenia. I tak skończy się to nasze ziemskie życie  Ja to wszystko wiem. Ale i tak nie żyje mi się łatwiej.

Ale pragnień serca akurat nie realizuje się zadaniowo. To nie plan, który ma być wykonany do określonego czasu, w określonej formie. Pisze jak jakaś męczennica.

milka, A jacy mężczyźni są dla Ciebie interesujący? I jaką ich sytuację życiową jesteś w stanie zaakceptować?

missnowegojorku napisał/a:

[...]To już pisała  kawaler bez zobowiązań.[...]

Tak przypuszczałam.

Rossanka wcale nie jest aż tak mało tych kawalerów tylko problem w tym, że oni zazwyczaj szukają młodszych bo chcą mieć jeszcze dzieci.
Dla niektórych to jakieś mega wymaganie. Jak ktoś jest po rozwodzie, ma dzieci to owszem może być mega wymaganie. Ale jeśli ktoś nie ma zobowiązan to co w tym dziwnego że chciałby być z kimś kto jest na podobnym etapie życia.
Na tym kończę mój udział w tym temacie.

SonyXperia napisał/a:

Znam taką jedną, która również twierdziła, że szuka partnera. Ona samotna była, sama mieszkała, a w domu ciągle się coś psuło, męskiej ręki brakowało, i trzeba było płacić za naprawy różnym hydraulikom, elektrykom itp. majstrom. Poza tym, całe życie nie było stać ją na dobre auto, więc najlepiej jakby kandydat takowe posiadał, to by ją wtedy podwoził tu i tam, bo jej się zużywa. Wymogiem dla kandydata do jej ręki było też to aby oczywiście zamieszkał w jej rodzinnym domu, bo ona nie będzie się nigdzie na 'stare' lata przeprowadzać. Żeby było śmieszniej to jest kobieta naprawdę ładna i atrakcyjna, zwraca uwagę mężczyzna. Niestety żaden nie przyjął posady "złotej rączki" od domowych napraw i podwózki

Czyli ladnośc  i atrakcyjność,  to za mało,  wbrew temu co niektórzy sądzą:)
To autentyczny przypadek?

rampampam napisał/a:

milka76 napisał/a:

Ale jeśli ktoś nie ma zobowiązan to co w tym dziwnego że chciałby być z kimś kto jest na podobnym etapie życia.
Na tym kończę mój udział w tym temacie.

Jakbyś miała 10 lat mniej, to ok. Teraz to już utopia, moim skromnym zdaniem. Ewentualnie szukaj wśród 50-latków.
Czasem, niestety - a wiem to z własnych bolesnych doświadczeń - trzeba przestać oszukiwać samą siebie.
Twoje szansę na taki związek, o jakim mówisz, są w moim odczuciu bliskie zeru. Warto albo zmienić kryteria, albo nauczyć się z tym żyć.

E tam. A ja niedawno poznałam w moim wieku faceta bez zobowiazan. Istnieją  jeszcze tacy. (Uprzedzam, to tylko kolega).;)

rampampam napisał/a:

milka76 napisał/a:

Ale jeśli ktoś nie ma zobowiązan to co w tym dziwnego że chciałby być z kimś kto jest na podobnym etapie życia.
Na tym kończę mój udział w tym temacie.

Jakbyś miała 10 lat mniej, to ok. Teraz to już utopia, moim skromnym zdaniem. Ewentualnie szukaj wśród 50-latków.
Czasem, niestety - a wiem to z własnych bolesnych doświadczeń - trzeba przestać oszukiwać samą siebie.
Twoje szansę na taki związek, o jakim mówisz, są w moim odczuciu bliskie zeru. Warto albo zmienić kryteria, albo nauczyć się z tym żyć.

E tam. A ja niedawno poznałam w moim wieku faceta bez zobowiazan. Istnieją  jeszcze tacy. (Uprzedzam, to tylko kolega).;)

rossanka napisał/a:

rampampam napisał/a:

Jakbyś miała 10 lat mniej, to ok. Teraz to już utopia, moim skromnym zdaniem. Ewentualnie szukaj wśród 50-latków.
Czasem, niestety - a wiem to z własnych bolesnych doświadczeń - trzeba przestać oszukiwać samą siebie.
Twoje szansę na taki związek, o jakim mówisz, są w moim odczuciu bliskie zeru. Warto albo zmienić kryteria, albo nauczyć się z tym żyć.

E tam. A ja niedawno poznałam w moim wieku faceta bez zobowiazan. Istnieją  jeszcze tacy. (Uprzedzam, to tylko kolega).;)

A ja lubię mężczyzn ze zobowiązaniami (dziećmi) To jak traktują własne dzieci stanowi dla mnie bardzo ważne kryterium oceny.

SonyXperia napisał/a:

rossanka napisał/a:

E tam. A ja niedawno poznałam w moim wieku faceta bez zobowiazan. Istnieją  jeszcze tacy. (Uprzedzam, to tylko kolega).;)

A ja lubię mężczyzn ze zobowiązaniami (dziećmi) To jak traktują własne dzieci stanowi dla mnie bardzo ważne kryterium oceny.

A nie balabys się.  Że zawsze będziesz po dzieciach, że one będą zawsze na pierwszym miejscu i ich zdanie się będzie liczyło na pierwszym miejscu, a nie Twoje? Bo one i ich ojciec to rodzina, a Ty do niej nie należysz?

Tak bardzo kochamy swoje marzenia, że boimy się je realizować.

Aby dowiedzieć się, co ludzie naprawdę myślą, trzeba zwrócić większą uwagę na to, co robią, niż na to, co mówią.

rossanka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

A ja lubię mężczyzn ze zobowiązaniami (dziećmi) To jak traktują własne dzieci stanowi dla mnie bardzo ważne kryterium oceny.

A nie balabys się.  Że zawsze będziesz po dzieciach, że one będą zawsze na pierwszym miejscu i ich zdanie się będzie liczyło na pierwszym miejscu, a nie Twoje? Bo one i ich ojciec to rodzina, a Ty do niej nie należysz?

Ross, przecież to różne relacje. Naprawdę uważasz, że powinny że sobą rywalizować? Że tu musi być hierarchia?

rampampam napisał/a:

rossanka napisał/a:

A nie balabys się.  Że zawsze będziesz po dzieciach, że one będą zawsze na pierwszym miejscu i ich zdanie się będzie liczyło na pierwszym miejscu, a nie Twoje? Bo one i ich ojciec to rodzina, a Ty do niej nie należysz?

Ross, przecież to różne relacje. Naprawdę uważasz, że powinny że sobą rywalizować? Że tu musi być hierarchia?

W rodzinie tak było,  napatrzylam się i dziękuję za takie cos:( Druga strona na głowie mogła stawać,  a i tak było,  nie rozkazu mi, bo nie jesteś moim rodzicem. Dziadkowie tzn nie lepsi- nie będziesz się tak zwracać do naszych wnuków.
I koniec końców się rozpadlo. A szkoda, bo na początku rokowało dobrze.

SonyXperia napisał/a:

rossanka napisał/a:

A nie balabys się.  Że zawsze będziesz po dzieciach, że one będą zawsze na pierwszym miejscu i ich zdanie się będzie liczyło na pierwszym miejscu, a nie Twoje? Bo one i ich ojciec to rodzina, a Ty do niej nie należysz?

Nie, nie bałabym się, bo dzieci powinny być na pierwszym miejscu, przynajmniej te, które ze względu na swój wiek tego miejsca jeszcze wymagają. I gdybym się jeszcze miała decydować, to właśnie z takim mężczyzną chciałabym mieć dziecko. Gdyby te dzieci mnie lubiły, chciałyby spędzać ze mną czas, bardzo by mnie to cieszyło. Wcale, ale to wcale nie stawiałabym się na miejscu ich matki.

e.

Podejście warunkiem, że by cie polubily. A jak nie? Bo niby dlaczego dzieci by się miały cieszyć,  że ich tata ma nową partnerkę?
Mi się zdaje, że dzieci zawsze chcą aby ich rodzice byli razem (pomijając skrajne przypadki,  gdzie mąż maltretuje zone), a do nowej osoby mają wrogie uczucia. W końcu to kobieta, która odciąga od nich ich ojca.

SonyXperia napisał/a:

rossanka napisał/a:

A nie balabys się.  Że zawsze będziesz po dzieciach, że one będą zawsze na pierwszym miejscu i ich zdanie się będzie liczyło na pierwszym miejscu, a nie Twoje? Bo one i ich ojciec to rodzina, a Ty do niej nie należysz?

Nie, nie bałabym się, bo dzieci powinny być na pierwszym miejscu, przynajmniej te, które ze względu na swój wiek tego miejsca jeszcze wymagają. I gdybym się jeszcze miała decydować, to właśnie z takim mężczyzną chciałabym mieć dziecko. Gdyby te dzieci mnie lubiły, chciałyby spędzać ze mną czas, bardzo by mnie to cieszyło. Wcale, ale to wcale nie stawiałabym się na miejscu ich matki.

e.

Podejście warunkiem, że by cie polubily. A jak nie? Bo niby dlaczego dzieci by się miały cieszyć,  że ich tata ma nową partnerkę?
Mi się zdaje, że dzieci zawsze chcą aby ich rodzice byli razem (pomijając skrajne przypadki,  gdzie mąż maltretuje zone), a do nowej osoby mają wrogie uczucia. W końcu to kobieta, która odciąga od nich ich ojca.

rossanka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Nie, nie bałabym się, bo dzieci powinny być na pierwszym miejscu, przynajmniej te, które ze względu na swój wiek tego miejsca jeszcze wymagają. I gdybym się jeszcze miała decydować, to właśnie z takim mężczyzną chciałabym mieć dziecko. Gdyby te dzieci mnie lubiły, chciałyby spędzać ze mną czas, bardzo by mnie to cieszyło. Wcale, ale to wcale nie stawiałabym się na miejscu ich matki.

e.

Podejście warunkiem, że by cie polubily. A jak nie? Bo niby dlaczego dzieci by się miały cieszyć,  że ich tata ma nową partnerkę?
Mi się zdaje, że dzieci zawsze chcą aby ich rodzice byli razem (pomijając skrajne przypadki,  gdzie mąż maltretuje zone), a do nowej osoby mają wrogie uczucia. W końcu to kobieta, która odciąga od nich ich ojca.

A to byłyby już problem tych dzieci gdyby mnie nie polubiły. Poza tym rozmawiamy bardzo teoretycznie. Akurat ten 'problem' ma wiele twarzy. To zależy od wieku dzieci, od tego z którym z rodziców mieszkają, i od wielu innych kwestii. Nie sądzę aby interesowało mnie zdanie na przykład jakiegoś nastolatka, który raz na dwa tygodnie przyjeżdża zobaczyć swojego rozwiedzionego z jego matką ojca. Natomiast interesowałoby mnie to jak ten ojciec traktuje tego syna, bo to by mi dużo mówiło o tym człowieku, oraz to jak traktuje mnie.

rossanka napisał/a:

rampampam napisał/a:

Nie. Tak jest raczej rzadko - zwykle wtedy, gdy relacje między rodzicami są patologiczne. A i to nie zawsze.

Ram-Nie pamiętam,  czy twój były partner ma nową partnerkę czy żonę.  Zakładamy,  że się ożenił to czego oczekiwaliśmy od jego żony względem swojego dziecka?co ona musiałaby robić,  o czym decydowac, jak ziemi zachowywać,  jakie czynnosci  wykonywać względem dziecka ?

Żadnych. Ja jako matka nigdy nie miałam żadnych oczekiwań wobec partnerki ojca mojego dziecka. Miałam oczekiwania wobec niego.

SonyXperia napisał/a:

rossanka napisał/a:

Podejście warunkiem, że by cie polubily. A jak nie? Bo niby dlaczego dzieci by się miały cieszyć,  że ich tata ma nową partnerkę?
Mi się zdaje, że dzieci zawsze chcą aby ich rodzice byli razem (pomijając skrajne przypadki,  gdzie mąż maltretuje zone), a do nowej osoby mają wrogie uczucia. W końcu to kobieta, która odciąga od nich ich ojca.

A to byłyby już problem tych dzieci gdyby mnie nie polubiły. Poza tym rozmawiamy bardzo teoretycznie. Akurat ten 'problem' ma wiele twarzy. To zależy od wieku dzieci, od tego z którym z rodziców mieszkają, i od wielu innych kwestii. Nie sądzę aby interesowało mnie zdanie na przykład jakiegoś nastolatka, który raz na dwa tygodnie przyjeżdża zobaczyć swojego rozwiedzionego z jego matką ojca. Natomiast interesowałoby mnie to jak ten ojciec traktuje tego syna, bo to by mi dużo mówiło o tym człowieku, oraz to jak traktuje mnie.

Zakładałam, że dzieci przychodzą prawie codziennie, przecież to ich ojciec. A nie raz na 2 tyg. (Jeśli to to samo miasto)
Co do wieku to pewnie inaczej jak dziecko ma 5 a 15 lat. Albo jest już pelnoletnie.
Tak, tylko teoretyzujemy, bo nie ma obecnie takiej sytuacji.

rampampam napisał/a:

rossanka napisał/a:

Ram-Nie pamiętam,  czy twój były partner ma nową partnerkę czy żonę.  Zakładamy,  że się ożenił to czego oczekiwaliśmy od jego żony względem swojego dziecka?co ona musiałaby robić,  o czym decydowac, jak ziemi zachowywać,  jakie czynnosci  wykonywać względem dziecka ?

Żadnych. Ja jako matka nigdy nie miałam żadnych oczekiwań wobec partnerki ojca mojego dziecka. Miałam oczekiwania wobec niego.

Chodziło mi o coś np:  podały się spodnie-trzeba kupić nowe, albo dziecko ma kłopoty w szkole-trzeba z nim porozmawiac, albo pomoc w lekcjach, albo podwiezc na basen,  albo dać karę bo wagaruje/pobiło się z kolegami/przeklina - cokolwiek.
Co ma zrobić w takich sytuacjach nowa żona? Czy nic, bo to obca osoba, noe rodzina?

rossanka napisał/a:

  Mi się zdaje, że dzieci zawsze chcą aby ich rodzice byli razem (pomijając skrajne przypadki,  gdzie mąż maltretuje zone), a do nowej osoby mają wrogie uczucia. W końcu to kobieta, która odciąga od nich ich ojca.

Ross, naprawdę tak uważasz? Skąd w dzisiejszych czasach bierze się w ludziach takie stereotypowe myślenie?
o.

rossanka napisał/a:

rampampam napisał/a:

Żadnych. Ja jako matka nigdy nie miałam żadnych oczekiwań wobec partnerki ojca mojego dziecka. Miałam oczekiwania wobec niego.

Chodziło mi o coś np:  podały się spodnie-trzeba kupić nowe, albo dziecko ma kłopoty w szkole-trzeba z nim porozmawiac, albo pomoc w lekcjach, albo podwiezc na basen,  albo dać karę bo wagaruje/pobiło się z kolegami/przeklina - cokolwiek.
Co ma zrobić w takich sytuacjach nowa żona? Czy nic, bo to obca osoba, noe rodzina?

Spodnie bym kupila, w lekcjach bym pomogła (o ile by tego chciało), na basen bym podwiozła, o kłopotach w szkole porozmawiałbym (jeśli by tego chciało), jedyne do czego bym sie nie brała, to do karania. Nie bardzo rozumiem dlaczego masz problem z tą hierarchią?

rossanka napisał/a:

Aga30 napisał/a:

Ross, naprawdę tak uważasz? Skąd w dzisiejszych czasach bierze się w ludziach takie stereotypowe myślenie?
o.

Pisałam, że miałam taki przypadek w rodzinie. "Drugi nowy rodzic" był praktycznie nikim dla dzieci.

Wiesz, a ja znam takie przypadki, że ludzie bez dzieci i bez byłych mężów też się rozstają.

rossanka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Spodnie bym kupila, w lekcjach bym pomogła (o ile by tego chciało), na basen bym podwiozła, o kłopotach w szkole porozmawiałbym (jeśli by tego chciało), jedyne do czego bym sie nie brała, to do karania. Nie bardzo rozumiem dlaczego masz problem z tą hierarchią?

A jakby jego matka miała pretensje, że dlaczego rozmawiasz z jej dzieckiem o problemach w szkole, czy kupiłaś takie a takie spodnie (ona by kupiła inne, ), że to nie Twoja sprawa?

rossanko, Ty tak na serio? To bym jej powiedziała, żeby mnie o to pozwała A póki co może mnie cmoknąć dowolnie gdzie chce