Poczucie zmarnowanego życia - Netkobiety.pl

Zmartwię cię, takiej całkowitej recepty to nie ma. Jakby była, to jej twórca wydałby książkę i zbił na niej fortunę.

Właśnie przed chwilą dostałam na Sympatii dwie wiadomości. Jedna od pana w wieku 57 lat a druga od chlopaczka lat 23 ;-)

A sama kogoś "wyhaczyłaś"? Jakiś profil wpadł Ci w oko?

czyli nie skorzystasz?

Milka , a jaki jest Twój przedział wiekowy? Jesteś skłonna do małych ustępstw?

Ananasowa Ty przynajmniej znasz tych panów z widzenia to wiesz czym pachną :-) Ja mieszkam w małej miescinie i nie znalazłam nikogo znajomego ze swojej miejscowości ani wyszukując po swojej miejscowości ani okolicy. Szukam do 100 km bo to taka rozsądna odległość.  choć pan z którym się spotkałam mieszka dużo dużo dalej.

Rossanka wiesz w sumie nie zakończyliśmy definitywnie naszej znajomości. Sa telefony, Skype. Ale niestety ciężko jest się w ten sposób poznawać np spotykając się raz na miesiąc.

Dobrze, dobrze, trzymaj kontakt.

No dokładnie!  Naprawdę chętnie bym się z kimś raz na miesiąc spotkała,  bo częściej to nie wiem

Mi się wydaje że spotkanie się raz na miesiąc to trochę za mało. Oczywiście jeśli celem takiej znajomości jest  związek .no i nie da się ukryć ze w przypadku takich znajomości na dużą odległość przy spotkaniach raz na miesiąc jest spore ryzyko ze zostaniemy oszukani np i druga strona będzie wobec nas nieuczciwa i prowadziła podwójne życie. Znam niejeden taki przypadek. Ale ryzyko zawsze jest.

Sony ja nie twierdzę że z takiej znajomości nie może być fajnego związku. Tylko trzeba zadać sobie pytanie czy jeśli faktycznie to się rozwinie w dobrym kierunku to będę wstanie przeprowadzić się kilkaset kilometrów ;czy będę wstanie zmienić pracę?

Skoro związek i macierzyństwo to twoje największe pragnienia, to chyba warto poświęcić wszystko?

No dobrze. A dlaczego zakładasz, że to właśnie Ty będziesz zmuszona się przeprowadzać?

Milka za dużo myślisz. Jak się rozwinie, to się będziesz martwić. A jak nie, to problem sam się rozwiąże.
Sony, czy bywasz na swoim GG?:)

Nawet złe relacje ( a rzadko coś jest czarne albo białe ) służą do poznania siebie w relacjach i się do czegoś  przydają. A życie bywa pokręcone i nie wiesz do końca która znajomość rokuje, a która nie, póki głębiej nie wejdziesz. Myślisz że inne kobiety nie mają kotłowaniny myśli, obaw? wiem że siostrze łatwo przyszło, ale nie zawsze tak jest gładko.

Milko, nie rozumiem, po co zaczęłaś z tym facetem, skoro to nie ma przyszłości.
Ja też nie chcę związku na odległość, ale informuję o tym od razu i nie brnę w takie znajomości.

A mnie się wydaje, że głównym powodem tego, że nie jesteś w związku, wcale nie jest ani wiek ani pech, ale lęk przed relacją. Kombinujesz bowiem jak kulawy koń pod górkę. Wymyślasz sztuczne przeszkody, zasłaniasz się "racjonalnym" mysleniem i kalibrujesz cechy jakie kandydat ma posiadać co do milimetra, tak tylko, żeby wyszło na to, że nic z tego nie będzie.

Możesz tu nawet 100 stron pisać, że chcesz mieć partnera- mnie nie przekonasz. Podświadomie robisz wszystko by być sama.

Też tak uważam.

Możesz tu nawet 100 stron pisać, że chcesz mieć partnera- mnie nie przekonasz. Podświadomie robisz wszystko by być sama. quote

Mam dokładnie takie same wrażenie.
Czytam Cię i widzę kogoś kto chciałby już na stracie dostać dożywotnią gwarancję, że TEN partner to jest właśnie tym odpowiednim. Nie chcesz zostać oszukana, zraniona- nikt nie chce, ale takie jest ryzyko. Chcesz budować relację, nieważne jaką- zawsze jest opcja zostania na lodzie. Samo życie.

Facet może Cię oszukiwać nawet mieszkając z Tobą

Sony piszę tu tylko o tym jednym przypadku,ze jak dla mnie związek na odległość to za duże ryzyko. Tym bardziej ze to ja miałabym rzucić wszystko i przeprowadzić się ponad 300 km.
Owszem każdy związek to ryzyko ale nie w każdy wkładamy tyle poświęcenia, nie każdy wymaga od nas zmiany środowiska, pracy.

Milka 76, może masz możliwość dać coś z siebie innym? Jakiś wolontariat? Może pomoc w domu małego dziecka, albo w schronisku, jeżeli kochasz zwierzęta? Domy dziecka, świetlice, jadłodajnie dla bezdomnych? To indywidualna sprawa, ale być może nadało by to sens i wartości Twojemu życiu? Pomoc innym, świadomość, że jesteś dla kogoś ważna, ale także urozmaicenie codzienności. A każde wyjście z domu, to szansa na spotkanie tej drugiej połówki. Tylko błagam, nie nakręcaj się, nic na siłę. Myślę, że może być tak jak z ciąża, że pary które od dawna starają się o dziecko, nie mogą zajść. Gdy wyluzują, udaje się. Więc, niech i sensem Twojego życia nie będzie szukanie partnera na siłę. Wyluzuj, postaw na naturalność, a może los się odmieni. Czego Ci serdecznie życzę :-)  Absolutnie nie chcę Ci obrzydzać instytucji małżeństwa, ale ja również jestem osobą samotną w związku. Mam wspaniałe dzieci, ale mąż odsunął się ode mnie. Z powodu drugiego dziecka, musiałam zrezygnować z ukochanej pracy. Teraz siedzę w domu, jedyna rozrywka to zmiana pieluch i spacery po placach zabaw. Do tego uzależniłam się finansowo od męża, co też opóźnia moją decyzję o rozstaniu. A mąż w kryzysie wieku średniego, poczuł się jak młody bóg. Dlatego wierz mi, małżeństwo i dzieci to nie jest metoda na samotność. Najpierw nastaw się na szukanie przyjaciół, osób o podobnych zainteresowaniach, takich do spędzania wspólnego czasu, a może znajdziesz kogoś,  kto wygoni Twoją samotność.

Nic jeszcze nie stracone. Jeszcze wszystko moze się zdarzyć. Sama jestem przykładem osoby, której los się odwrócił po 40-tce.

A wiesz Milko, że ja już się chyba tego nie boję:  oszukania, zdrady i zawodu. Nie boję się w razie czego powiedzieć: "dość" i być dalej sama.  I ciekawa rzecz: nie boję się zaryzykować.
Piszę to nie bez powodu, bo właśnie ktoś się w moim życiu pojawił.  Nie wiem jeszcze, co z tego wyniknie, ale fajnie jest cieszyć się  tym, co tu i teraz  i nie tworzyć sobie za wiele scenariuszy,  dawać tyle na ile mnie stać, do niczego się nie zmuszając, ale i nie strzegąc zazdrośnie swoich zasobów.
To mówi osoba, która długo tworzyła różne dziwne teorie na swój użytek, a w końcu spróbowała trochę innych zachowań - w sumie sprowadzających się do zwykłej ludzkiej asertywności -  i okazało się że można...

Rozumiem o czym piszesz Piegotwata'76 - mam podobnie. Też mam takie poczucie, że potencjalny kolejny partner nie będzie mnie już w stanie zranić. Uodporniłam się i w pewien sposób zobojętniałam na to. Wynika to stąd, że dotychczasowe doświadczenia zahartowały mnie mocno pod tym względem.
Mówiąc w przenośni mam wrażenie że milka oczekuje księcia na białym koniu, który jechałby do niej przez setki mórz i rzek, żeby śpiewać serenady pod jej wieżą tęsknie wypatrując i wyczekując aż bąknie łaskawie 'tak'

Zabiegającego o nią uniżenie... będącego na każdy rozkaz, zawołanie i polecenie, które wyda...

milka, przepraszam, ale tak to widzę z perspektywy osoby trzeciej.

Nie uwazam, że Milka szuka księcia na białym koniu. Też nie odpowiadam mężczyznom z innych miast, czy z zagranicy. Jak można poznać kogoś poprzez rozmowy telefoniczne czy skejp. Najlepiej poznajemy drugiego człowieka widząc jego zachowania na codzien. Mówić o sobie można wiele, zresztą niezgodnie z prawdą. Też nie zostawiła bym wszystkiego i nie przeprowadziła się kilkadziesiąt kilometrów bez jakiejkolwiek rękojmi.

Sony bo jeśli czytam rady w stylu idź na wolontariat, kup sobie psa to nie będziesz samotna to  trudno żebym wykrzyknela z radością "wspaniale nigdy bym na to nie wpadła ".przecież to oczywiste, że próbowałam wielu rzeczy, a mimo to jest mi źle.
Jeśli chodzi o mężczyzn to prawda jest taka ze nie spotykam ich nie wiadomo jak dużo i nie wygląda to tak ze po poznaniu wszyscy ode mnie uciekają. Zazwyczaj jest tak ze nie zaiskrzy z obu stron. I na pierwszy spotkaniu kończymy bez żalu. Tak naprawdę to w realu wogole nie spotykam wolnych mężczyzn. Jedynie na portalach randkowych. A jak tam jest to kto tam był przez moment to wie.

Sony ale przecież już wcześniej pisałam ze udzielałam się społecznie, chodziłam na kursy, szkolenia. Nie robiłam tego z jakimś nastawieniem ze kogoś spotkam. Robiłam to bo chciałam to robić. Ale teraz jestem w takim momencie ze nie chce mi się tego robić. Wogole dużo rzeczy które kiedyś lubiłam robić juz mnie nie cieszą.

Były to kursy językowe, komputerowe, związane z księgowością.

Do miasta daleko, rower nie, fitnes- nie lubię, pływać nie umiem, samochodu nie mam...zaraz usłyszysz tysiące wymówek.
Jeśli dorosła kobieta przez większość życia czuje się pusta, niespełniona, samotna- żaden związek, żadna relacja jej nie uleczy. To są deficyty z dzieciństwa i tym może należałoby się zająć ??

Teraz pokazałam koleżance  zdjęcie Pana z Sympatii, z którym chciałam się umówić i ona go zna. To hazardzusta, robiła z nim wywiad na studiach.