Poczucie zmarnowanego życia - Netkobiety.pl

Ja to rozumiem, bo też nie mam zbyt wielu znajomych. Czasem chodzę sama do kina, ale dziwnie się czuję, kiedy wszyscy są tam z kimś a tylko ja sama. Nawet bilet mi czasem głupio samej kupować. Odczuwam wtedy taki lekki stres. Potem jak już jest ciemno i zaczyna się film, to czuję się lepiej. Dziś odpowiedziałam na ogłoszenie kobiety, która chce poznać znajomych. Trochę się zdenerowalam . Ale suma sumarum było całkiem sympatycznie. Miałam z kim pospacerować i pójść na kawę. Co do bycia w związku, to jak wiem z własnego doświadczenia, to może nie być żaden wielki miód i szczęście. Moja koleżankę mąż zostawił po wielu latach wspólnego życia, chociaż urodziła mu dwójkę dzieci i poświęciła młodość. Teraz ma 60 lat i nawet w dzieciach nie ma zbytniego oparcia. Tak, że związek nie jest remedium na szczęście, przynajmniej nie zawsze.

Szukaj w dużym mieście niedaleko małej mieściny.

Pewnie trzeba ze sto panów poznać (spotkać w realu) zanim trafi się jeden fajny. Mało kto chce taką pracę nad swoim życiem wykonać.

Mnie osobiście za skarby świata by się nie chciało. Zapewne fajnie mieć dobry związek, ale nie za wszelką cenę. A te ciągłe frustracje i rozczarowania, nieuniknione przy okazji poszukiwań - masakra.
Nie zamykam się na nowe znajomości, ale bardziej męczyłaby mnie właśnie ta ciągła presja na samej sobie niż brak faceta u boku.

Oj co ja sie "zab nacalowalam" i te zaby niestety zabami zostawaly. Trwalo to kilka lat i prawie jak juz zrezygnowalam z mezczyzny "na zycie" i postanowilam sie zadowalac  toybojami od okazyjnego sexu to pojawil sie moj "ksiaze". Jestem juz w szczesliwym malzenstwie 15 lat a i mlodka nie bylam jak zaczelam ksiecia szukac kilka lat po rozwodzie ze zdradzaczem.
Da sie, choc duzo zawodow trzeba zniesc. Teraz mam wiele wspomien z tego okresu, zle sie zatarly, te mile zostaly. W tym czasie latwo nie bylo, ale to ja sie musialam zmienic by wreszcie przyciagnac mezczyzne, jakiego tak naprawde chcialam.

Autorka ma 42 lata nie 43 ja również ... Można by uznać ,ze jesteśmy w podobnej sytuacji bo i ja jestem single76 i nie było mi dane zostać mama .Odczuwam czasami samotność ,ale bardzo rzadko bo staram się  sprawiać sobie przyjemności i czerpać z życia ile wlezie .Kocham góry i podróże , ale tez nie lubię sama podróżować wiec dołączyłam do grup podróżniczych , wspinaczkowych etc na fb i okazało się , ze tam jest cala masa ludzi którzy szukają towarzyszy przygód -spróbuj
Do lasu , parku i na krótkie wycieczki zabieram fretke która jest wyjątkowym towarzyszem wiec pomysł o jakimś futrzastym przyjacielu Mam tez konto na sympatii i przytrafiają mi się całkiem sympatyczne randki  z których nic specjalnego nie wynika , ale ...jest miło czasem wyjść do restauracji , kina etc ..( chodzę na te spotkania na luzie i bez żadnych wielkich wyobrażeń )
Milka , jest tyle fajnych opcji i serio ...nie jesteśmy stare Z własnego doświadczenia wiem ze bycie samotnym w związku
jest o wiele gorsze , albo inaczej , będąc singlem nie czuje się samotna i mam mega moc , nie wspominając o horyzontach które się przede mną roztaczają własnie teraz kiedy to nie ogranicza mnie partner .
Na konie jeszcze raz powtórzę , ze jesteśmy w świetnym wieku , żeby  żyć pełnią życia , a doły i deprechy sobie zostaw na 80 te urodzinki

milka76 ale przecież jest jakieś życie poza związkiem. Są przyjaciele, jest życie zawodowe. Nawet powinno się mieć jakieś życie poza związkiem. Bo to, że ktoś ma męża i dzieci też wcale nie znaczy, że kiedyś nie zostanie sam. Moja mama miała męża i mnie. Tylko że ja dorosłam i wyprowadziłam się z domu 10 lat temu, a tata zostawił ją dla innej. Musi żyć sama. A do tego jeszcze doszła do wieku emerytalnego, więc nie może już sobie zapchać czasu pracą. Na szczęście ma koleżanki, z którymi robią różne rzeczy wspólnie, jeżdżą na wycieczki. Moja babcia miała dwóch mężów i trójkę dzieci, a i tak ostatnie 30 lat życia mieszkała sama. Bo mężowie umarli, a dzieci się wyprowadziły. Mnie osobiście przeraża myśl, że kiedyś mogę zostać sama. Ale realizm podpowiada, że raczej mało prawdopodobne, żebyśmy z mężem umarli tego samego dnia. Mogę mieć tylko nadzieję, że umrę pierwsza, ale któreś będzie musiało zostać samo.

milka76 nie wiem, czym się zajmujesz zawodowo, ale może warto poszukać tego sensu życia gdzie indziej. W lokalnej społeczności? W zainteresowaniach? W działalności charytatywnej? Ze związkami różnie bywa. Po pierwsze, jak napisałam wyżej, nie zawsze trwają wiecznie. Po drugie nie wszystkie są dobre, ludzie bywają też samotni w małżeństwach.

Super historia, te "żaby" też już przerabialam, człowiek był młody, naiwny, myślał, że żaba przemieni się w księcia a tu okazywało się, że jednak ropuch jest ropuchem chociażby nie wiem co
Ale żeby dostać  "księcia" trzeba samej się wpierw stać  księżniczką, a trochę to czasu zajmuje.

Oto "księców " to miałam nawet paru, tylko ja dla nich byłam "żabą".

Nie wiem czemu. Zależy, co kto oczekuje. Ale porównanie do zab trafne. Z perspektywy czasu doszłam do wniosku,  że z całowania żab nic dobrego nie wychodzi. Strata czasu.

rossanka, nigdy mi sie tych żab nie chciało całować; nie wiem dlaczego i jak, ale nigdy nie miałam parcia na związek, na układanie sobie życia a jednak Ci mężczyźni się w nim pojawiali, byli; ono toczyło się po prostu, przyniosło to co przyniosło; jest jak jest.
Niezbyt głęboka ta moja filozofia podsumowująca życie, ale czy nie nie wystarcza jeśli w życiu nie bedziemy dla siebie swoim największym wrogiem?

Okazuje się, że dobre miałaś podejście

Sony tak jak napisałam nie oczekuję niczego. Bo niby czego mogę oczekiwać?

Otóż to!

Z wlaswego doświadczenia powiem, że jeśli po 2-3 spotkaniach nic nie czujemy do drugiej osoby to już nic się w tej kwestii nie zmieni i nie ma sensu przedłużać, bo można zranić te drugą osobę, bo ona może jednak coś poczuc.

Nie zgadzam się, nie w dzisiejszych czasach i nie w naszym (sorry, jeśli zawyżyłam Twój) wieku.

Też uważam że z tym zapracowaniem na związek to trochę przesada.
Bo dlaczego tak jest ze jedni szybko kogoś poznają nadają na podobnych falach, od początku czują do siebie to coś. Później oczywiście trzeba pracować żeby relacja się rozwijała.
A drudzy nie mają już tyle szczęścia bo albo są adorowane przez osoby, które im się zwyczajnie nie podobają. Albo podobają im się osoby, które nie są nimi zainteresowane. Po prostu brak wzajemności, a przecież do tanga trzeba dwojga. Nic na siłę.

Taka jest moja natura. Nigdy nie szukałam uczuć. Znalazły mnie, tak prawdziwie - dwukrotnie, ale jak już stanęły na mojej drodze, dałam im szansę.
Co do wieku, to... nie wiem ile dajesz mi lat

Sony , ja ci daję 32 lata. Chociaż zupełnie nie wiem, dlaczego

Czy Ty Milka masz poczucie, że jakiś wpływ choćby minimalny na cokolwiek jednak masz ?

ram, to oznacza, że jestem wciąż młoda i radosna duchem w stosunku do upływającego czasu

Czyżbym niedoszacowała?

Czyli masz wpływ na swoje życie zawodowe, ale na relacje z innymi już nie ? Nie mówię tylko o facetach, mam na myśli wszelkie relacje. Naprawdę nic nie zależy od tego jaka TY jesteś, co wnosisz w relację ?
Kogoś obwiniasz o to, że żyjesz tak jak żyjesz ? Myślisz czasem nad tym jaki wpływ TY JAKO TY miałaś na tworzenie swojego życia ? Nie jestem wścibska,  dopytuję i jestem zawsze ciekawa Twoich odpowiedzi, bo temat bardzo osobiście mnie dotyczy

Ale Milko, pojawił się przecież.. To że nie to samo miasto to przecież nie problem nie do obejścia..

dzisiaj ot tak, dla picu zalozylam konto na portalu "s", zeby obczaic "towar:))) i powiem wam...no zalamka totalna:/ niektore osoby znam z widzenia i chyba coraz bardziej utwierdzam sie w przekonaniu, ze taki portal jest dla...no przykro mi mowic, ale nieudacznikow:/

A co z nimi nie tak? Tzn znasz z widzenia i wiesz, że mają żony, dzieci itd, czy po prostu je znasz i nie rokują?

Przede wszyskim najpierw się zorientowałam czego szuka. Po drugie, jakby się ulotnił w poszukiwaniu innego 10 lat młodszego kobieciątka, to bym spasowała i zaczęła szukac od nowa.

Tosię nazywa działanie proaktywne:)

Ale to jest statystycznie niemożliwe. Szczególnie, że wybierałam z wielu. No chyba, że miałabym jakiś psychologiczny feler/ blokadę.

Możeliwe , możliwe

jezeli chodzi o dobieranie sie w pary, to jednak mysle ze najwieksze znaczenie ma przypadek, szczescie-zwal jak zwal. w przeznaczenie nie wierze. pamietam taka kolezanke ze szkoly-zero imprez, o chlopakach nie wspomne, swojego meza poznala na pogrzebie!!
duzo piszecie tez o szukaniu "winy w sobie" itp. a moim zdaniem to g...o prawda. znam mase zakompleksionych kobiet, wrednych, zdradzajacych itp. a sa w zwiazkach, gdzie faceci sa do rany przyloz. ot, znalazly sie w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie. no nie ma sprawiedliwosci na tym swiecie:)))

Też taką miałam, zero randek, przytulanek, nic tylko nauka, czasem wyjscie z koleżanką na kawe, żadne tam piwo, a męża poznała na weselu kuzynki.

Tu się nie zgodzę do końca. Może one wydają się wredne, zakompleksione, ale mają w sobie coś, co przyciąga do nich tych ich mężczyzn, a postronne osoby tego nie widzą.

tak, masz racje, ale wkurza mnie gadanie typu: pokochaj siebie, wyjdz do ludzi itp. to na pewno sie znajdzie. taaaa:))) i mowia, to osoby, ktore tak naprawde nigdy nie byly same.