Poczucie zmarnowanego życia - Netkobiety.pl

Też mam takie wrażenie.  Milka pamiętam cie z 2016 tak samo wtedy pisałaś.
W tym wątku nie chciałaś rad tylko chciałaś się wygadać.  Szczerze czy ułożyło Ci. Czy czujesz się jeszcze gorzej, bo ja mam wrazenie,  że to drugie. Masz dopiero 42 lata a nie 82.

A co by  Ci dało szczęście?  Dobra, porzucmy  już to dziecko. Zalozmy, że nie będziesz już go mieć sama napisałaś,  To co innego da Ci szczęście?

Ale dla kogo sensu nie ma? Dla Twoich rodziców,  rodzeństwa,  czy kozynow,  czy koleżanek czy sąsiadek? Kto ci tak powiedział?

Kwestia wyboru tego co ważniejsze. Jeśli np. ważniejsze jest, by facet nie był po rozwodzie i nie miał swoich dzieci, co w przypadku mężczyzn 40+ jest rzadkością, to ja nie mam nic do dodania. Albo jeśli np. ważniejsze jest, by facet był z okolicy, bo z takim z innego miasta nie można spotykać się w weekendy lub wyjechać na wakacje, to ja też nie mam nic do dodania. I to chyba nie jest kwestia wartości, tylko czegoś innego...

Owszem, jak każdemu z nas. Nie każdy jednak obnosi się ze swoim niespełnieniem w życiu. Dla Ciebie jednak papierkiem lakmusowym Twojego własnego szczęścia jest szczęście innych ludzi, które to szczęście i tak postrzegasz przez pryzmat własnych pragnień i oczekiwań. Równie dobrze mogłabyś sie tu użalać, że masz krzywe zęby, a koleżanka ma proste, i Twoje nieszczęście polega na tym, że teraz kiedy stać Cię na założenie aparatu ortodontycznego, niestety z medycznego punktu widzenia niewiele Ci on już pomoże, w związku z tym pozostaniesz nieszczęśliwa z krzywymi zębami, podczas kiedy koleżanka dożyje swoich dni z prostymi. Nie na tym polega szczęście.

W ten sposób prawdopodobnie nigdy nic u ciebie się nie zmieni. Tak, jak napisały dziewczyny powyżej: trzeba nieco elastyczności...

A co do odległości. Aga nie każdy pracuje w takiej branży ze może zmienić pracę bez większego problemu. W wieku 40 plus każdy jest już w jakimś miejscu i uwierz nie zawsze jest możliwa zmiana. Wiec rodzi się pytanie czy warto pchać się w taką znajomość. Owszem jeśli komuś zależy tylko na przygodzie to jak najbardziej.

Ram nie Tobie oceniać moje wartości.
Ale widzę ze na tym forum wszelka inność niemile widziana.

Rossanka tak szczerze a Ty związałabys się z rozwodnikiem ze zobowiązaniami?

No wiesz, ty dopiero przed chwilą oceniłaś wartości Agi.
A oceniać sobie mogę, co chcę. Jak każdy.

Pisałam już gdzieś,  ale niechcący będzie że napisze jeszcze raz. Rozwodnik mi nie przeszkadza. Różnie się ludziom układa.
Z dzieckiem jest już gorzej, przeszkadzały by mi 2 powody (bo samo dziecko nie jest problemem, chyba bym dała radę je wychowac, a przynajmniej bym się starala)
1. Dziecko zawsze by było najważniejsze u ojca (co jestem w stanie zrozumiec), ja bym była numer dwa.
2. Zawsze w tle jest była żona,  a z tego co czytam na forach, to nowa "macocha" często bywa "nieładnie" opisywana.
Chyba,  że matka zrzeklaby się dziecka i mogłabym je adoptować jako własne - ale w życiu nie słyszałam o takich przypadkach.

Ram nie oceniam wartości Agi. Ma prawo mieć swoje. Tylko napisałam ze jej ciężko zrozumieć mój punikt widzenia bo ma inny światopogląd. To miałam na myśli. I tyle w temacie wartości. Każdy ma prawo mieć swoje.

Jej hierarchią wartości, są wartości będące na pozór atrybutami innych ludzi. I tu jest problem. Automatyzm myślenia - inni są szczęśliwi, bo mają właśnie to, czego ja nie mam.

Nie napisałam, że radości i szczęśliwości tylko. Ale siły na pewno. Wynikającej z instynktu.

Sony ale ja nie oceniam poziomu szczęśliwości innych ludzi.
Ja piszę o swoich odczuciach o swoich brakach niespełnieniach.

Pozwolę sobie pozostać przy swoim zdaniu.

Teraz będzie banalnie.
Trzeba być szczęśliwym że sobą,  od wewnątrz.
To ciężka praca, niektórym się nie udaje. A niektórym przeciwnie,  chociaż trochę to trwa.
Życie też nie jest koncertem życzeń,  nie zawsze dostaje się to co się chce, czasem trzeba długo poczekać ale gwarancji i tak nie ma.
Milka- zacznij od środka,  nad budowaniem samej siebie, może Ci to przynieść zaskakujące rezultaty.

Sony chęć posiadania kogoś bliskiego u swojego boku, spełnienie się w roli matki to chyba pragnienia większości kobiet. Owszem są wyjątki. I wiekszoci udaje się je w większym lub mniejszym stopniu zrealizować. Większość kobiet w moim wieku jest już od dawna w związkach, posiada dzieci  A czy są szczęśliwe i w jakim stopniu to nie mnie to oceniać. I myśl ,że Kowalska spod czwórki może ma męża i 2 dzieci ale pewnie płacze w poduszkę bo mąż niedobry a dzieci też nie takie idealne,a studia rzuciła itp. Itd. jakoś nie wpływa na wzrost mojego poczucia szczęścia.

Ty po prostu wiesz lepiej że większość kobiet chce tak jak Ty, więc jeśli one tak mają to = są spełnione, nie mają = nie są spełnione. To jest jak grochem o ścianę.

Sony ale ja piszę wyraźnie ze guzik mnie obchodzi czy sąsiadka spod 4 matka 2 dzieci i żona jest spełniona czy nie.
Ja wiem jedno ja jestem niespełniona i samotna.

Poza tym skoro wyszła za mąż ma 2 dzieci to chyba chciała. A czy czuje się spełniona to już jej odczucia które nijak  nie wpływają na mój poziom szczęścia.

Mahika pisałam że chciałabym mieć kogoś u swojego boku kogoś do dzielenia radości i troski dnia codziennego.
Ja w tej chwili nie mam nawet nikogo z kim mogłabym od tak poprostu wyjść na wspólny spacer.

A co obecnie robisz w tym kierunku aby mieć koleżankę?
Nie nie mam partnera i dzieci, dlatego po części cie rozumiem (parę lat temu też przez to przechodzilam), dlatego tak się produkuje w tym wątku.

Hm co robię? Ciężko coś robić gdy wkoło same mężatki dzieciate i pójdą z Tobą na kawę jeśli one mają akurat czas,na urlop z tobą nie pojadą bo mają rodzinę .Dodam ze mieszkam w małej miescinie wiec nie mam wielkich możliwości poznania kogoś w zbliżonym wieku i podobnej sytuacji i jeszcze żeby mieć wspólny język.

Na miejscu faceta umówiła bys sie z taką kobieta jaka jesteś?

Chodziło mi o to, czym możesz faceta zaciekawić.

Rossanka trudne pytanie. Patrząc na ludzi w związkach każdy jest inny każdego co innego przyciąga.
Na pewno nie mam zadziornego charakteru ani nie sprawiam ( i nie jestem) wrażenia kobiety zbyt silnej.
Słyszałam natomiast od mężczyzn (od tych których poznałam w ostatnim czasie ) ze sprawiam wrażenie osoby spokojnej pogodnej i to własnie ich przyciągnęło ze do mnie napisali i później chcieli się spotkać. Ale że nic z tych znajomości nie wyszło to wiesz.

Spokojna, pogodna.,.. A dalej?

Mnie inni nie obchodzą.  Mnie ciekawi, co Ty o sobie sądzisz? Jaka jesteś?

Bezkompromisowa
Jeśli chodzisz na randki, spotykasz się z mężczyznami to jakieś szanse na związek masz. Kwestia tego co z tym zrobisz.

Jakie masz podejście do tych randek. Czy przypadkiem nie masz zbytniego parcia na związek, czym potencjalnie odstraszasz mężczyzn itp. Generalnie chodzi o to jaki jest Twoj wkład, i ten pozytywny i negatywny, w te znajomości.

Chodziło mi o opis a nie o wymienianie cech. Coś w stylu: jestem inteligentną kobietą, bardzo wymagającą ale i jednocześnie leniwa, lubię jak ktoś mnie rozpieszcza, lubię zmiany w życiu, chciałabym zwiedzać świat i założyć hodowlę dogów arlekinów. Nienawidzę życia z zegarkiem w ręku i wizyt niespodziewanych gości. Nie widzę siebie jako gospodyni domowej, uwielbiam życie w wielkim mieście... o mniej więcej coś takiego. Opis.