Poczucie zmarnowanego życia - Netkobiety.pl

Medycyna jest innego zdania Ale to oczywiście Twój wybór.

Sony z biologicznego punktu kobieta dopóki ma owulacje może zająć w ciążę. Ale zajść, urodzić to jedna sprawa a wychować to drugie. No i dziecko to nie zabawka żeby świadomie skazywac  je na brak ojca.bo póki co jestem sama i tylko taka opcja wchodzi w grę.
Piegowata w tej konkretnej sytuacji dokonałam wyboru. Ale były sytuacje gdzie nie miałam wyboru. Bo do tanga trzeba dwojga. ...

Ella ale ja nie podwazam tego co napisala Sony. Zyje wsrod ludzi i wiem ze zdarzają się ciąże ok.40 zazwyczaj nieplanowane. urodzić to można pewnie i mając 45 lat ale jaka rozsądna kobieta się na to decyduje w tym wieku? Dziecko jeszcze trzeba wychować.

Ja bym sie zdecydowała, gdybym tylko miała do tego warunki Teraz dziecko by mi trochę spraw skomplikowało, ale jakby się przytrafiło, to by było. Co do wychowania. Aż tak nie demonizowałabym wieku rodziców, bo tych dziecko moze stracić niezależnie od ich wieku.
Możliwe że moje zapatrywanie na tę kwestię wynika z tego że miałam 'starszych' rodziców

Wlasnie Sony. Mojej kolezanki ojciec zmarl jak mial 33 lata. Ona chyba 7 miala wtedy. A drugiej koleżanki mama urodziła ją prawie w 40 urodziny. Nie ma reguły.

Troska o rodziców w ich starości istnieje przez całe życie dziecka, niezależnie od tego jakie życie prowadzi, czy jest studentem, czy ma własną rodzinę, czy mieszka tuż obok, czy na drugim końcu świata. To nie jest argument przeciwko późnemu macierzyństwu.

Oczywiście ze dziecko zawsze martwi się o rodziców zwłaszcza jak są starzy. Tylko decydując się świadomie na późne macierzynstwo niejako skazujemy to dziecko ze bardzo szybko będzie tym obarczone juz we wczesnej młodości. Nie mówiąc już o sytuacji gdzie kobieta decyduje się na bardzo późne samotne macierzynstwo.

Rossanka smucę się bo moje serce się smuci bo macierzynstwo było moim pragnieniem.
Poza tym facet o którym tu pisałam tez poruszył kwestię dzieci i z jego rozmowy wynikało ze chciałby je mieć. Gdy powiedziałam ze jeśli o mnie chodzi to temat zamknięty bo mam już swoje lata. Odpowiedział mi tak jak tu niektóre piszą o tym ze z medycznego punktu widzenia jest to możliwe żeby kobieta w moim wieku urodziła dziecko. Ja powiedziałam jak ja to widzę. I temat zakończyliśmy. Ale myślę, że gdyby było nam dane być razem to niestety ten temat mógłby kiedyś wypłynąć i nas podzielić. Niestety to pokazuje że wielu mężczyzn chce jednak dzieci. Zresztą na portalach wielu mi odpisywalo, ze szukają młodszych bo marzą jeszcze o pełnej rodzinie. Ciężko znaleźć faceta bez zobowiązań który nie chce dzieci.

Twoja mama jeszcze z tego trochę silniejszego pokolenia. Teraz ludzie mimo że mniej pracują fizycznie niż np ich rodzice to są słabsi, bardziej chorowici.
Nie wspominając już o tym że badania jasno mówią im starsi rodzice głównie matka (ale nie tylko wiek ojca tez ma znaczenie  ) tym większe ryzyko urodzenia chorego dziecka.

Nie rozumiem. Nie jesteś młodziutkamlodziutka Ale w wieku 43 lat jeszcze .oze byś mogła urodzić. Medycyna, badanie prenatalne- wszystko jest o niebo lepsze niż 100 lat temu.
Pojawił się facet A Ty z góry odpowiedziałaś, że temat dzieci już jest dla Ciebie zamknięty
Przecież tamten .mężczyzna dobrze wiedział, ile masz lat. I że z tą ciąża może być różnie.
Milka mi się zdaje że ty jesteś na wszystko na nie
Sama dokonujesz wyborów, a potem płaczesz że nie wyszło. Może urodzić w wieku 43 lat jest ciężko. Ale ciężej w wieku 50 lat.
Ja jakbym miała partnera zaryzykowalabym jeszcze oczywiście że stałą opieką lekarską z powodu wieku.

Nie zdążyłam się przywitać i napisać coś o sobie jak już wciagnelam się w lekturę:)Jestem wdową z 2 dzieci 12 i 15 lat która w chwili usunięcia swojego męża rozwodzila się z nim,dziedzicząc same d lugi włącznie z mieszkaniem do licytacji w którym nie mieszkam od 3 lat tulając się z dziećmi i 2 psami po kątach to tu to tam- obecnie wynajmuje 2 pokoje u starszego ode mnie wdowca(i widzę jak mnie osacza i ma zamiar mnie usidlic w sposób damsko-męski,obrzydzajac mi się coraz gorzej)Mam dług i po mężu w Polsce,Niemczech i Danii-kwota okolo 1000000zlotych w Niemczech 80000euro Dania w fazie zliczania- zrzekkam się spadku po nim i w imieniu dzieci wszczynajac tym proces spadkowy co oznacza szukanie innych zstępnych uprawnionych do spadku
**(d lugi tylko są w Polsce),A to komplikuje pewne procedury np odszkodowanie z polis jego zagranicznych i s wiadczen bo ukrywał przede mną fakt że rozwodzić się że mną w Polsce zostawi mnie na lodzie z długami nie patrząc na dzieci a sam w Danii na koncie posiadał oszczednosci których nie odziedzicze bo spadek odrzucilam oraz wiele innych należnych świadczeń bo nie mam albo uprawnień albo nie dziedziczy albo mam uważać bo żony w Polsce są ścigane za dług podatkowy męża w Danii np.Toczylo się śledztwo w spr jego śmierci...i dalej jakbym p isala to do rana by mi zeszlo.Dzieci i psy podnosimy mnie na duchu niestety jedna z suk chorował 2 lata na wątrobę trzustjke a sledzione wycinali niestety 4 tygodnie temu poddała się i uśpione druga suczka 2 letnia malutka została sama i jest zagubiona co mobilizuje mnie do spacerów zabaw treningów z nią i dzieci angażuje skutecznie w poczucie odpowiedzialności moralności empatii oraz rzeczowego podejścia do życia- korzystac z małych przyjemności spacery;gadanie z pisarzami złote liście piękna jesień a p rzeciez mam ciężką postać depresji wubiegunowej stałe na lekach, utylam  bardzo,A moim jedynym źródłem utrzymania jest renta rodzinna po nim ale konta bankowe mam zajęte do kwoty wolnej od zajęć czyli 1530zl oraz 500plus..na miesiac.Inny Social mi się nie należyAlinentt a funduszy uciekli z dniem jego smierci.zostalam bez domu bez s wiadczen sama z psami.Nie wspomnę o śledztwie gdzie teściowa została uznana za pokrzywdzona a ja z dziećmi mimo że jesteśmy glownymi pokrzywdzonymi wg prawa podobno nie byliśmy adresów uchwytni toteż nie mogli psów nas o śmierci  męża  i ojca oraz uznać ba piśmie  za pokrzywdzonych by móc mieć wpływ na spraw oraz być uprawnionymi do zadośćuczynienia czy odszkodowania..a tak syn wracając że szkoły dostał telefon od "wujka"(że tata nie żyje i powtórz mamie że zabrany jest mąż do nich do pochówku i nasteonego dnia jechałam 970 km zygzakiem na pogrzeb za ostatnie p ieniadze i tam dokonała sie..masakra ..dalej?ogólnie  to sprawa będzie zgloszona do rzecznika praw obywatelskich bo na 99%śledczy zostali przekupieni akta niekompletne- rozliczone się pod stołem bez mnie i sprawę wyciszony oraz przestanie prowadzić śledztwo i musiałam to zażądać i prosić o status pokrztszonej sama.nie dostałam akt kompketnych- wiele nadużyć niespojnosci oraz nieuwzgleniono wniesienia moich dowodów.Dalej też są jaja bo przez śmierć  meza(żal mi to strasznie)dzieci moje w szkole stały się podmiotem szczególnej obserwacji przez pedagogów pod kątem mojej wydolności oraz zapewnienia dzieciom warunków do np nauki lub sprawdzanie  mnie czy realizuje obowiązek szkolny syn bo we wrześniu mąż się utopil na jachcie i miał syn frekwencję 40%usptawiedliwionych godzin (nerwica zoladka)- aż w końcu szkoła pomijając procecury złożyła wniosek do sądu o ustanowienie kuratora jako dozór w spr frekwencję  .dalej?Chyba starczy- chcecie później jak odpocznę  to Wam napiszę jak traktowane są samotne matki i dzieci i jak moja córka  zaczyna być obserwowana przez pedagoga bo zgłosiła wypadek w szkole w którym uczestniczyl nauczyciel i się  zaczęło  zastraszania i że oni mogą przyjrzeć się skolei mi jako matce skoro niby to nasz nauczyciel popchnal moja córkę która chciała wejść do sali co zaskutkowalo urazem kolana i wielkiego krwiaka do punkcji(ściąganie krwi  woli kolana)i tak dalej.Uwazam że nie marnuje życia chociaż to nie mam...depresja nie daje mi spać siedzę nocami w przepisach i sama jakoś się bronie..czuje się tylko samotna i trochę jak skopany kundel i czasami płaczę i tęsknię za wspomnieniami z wesołych wydarzeń śmiechu wyglupow..samotna jako kobieta bo boję się nawet wyjść z domu bez psa to gdzie mam kogos spotkac?patrzę czasem przez okno na ulice i auta marzac o wejściu do auta bo jeździć też po lekach nie mogę samochód nie moj..to są  moje żale..tak,żałuję siebie bo jestem od wszystkiego każdy mnie ocenia ale nie zmarnowalam swojego życia 15% było dobre..jutro dslej.

Nie zdążyłam się przywitać i napisać coś o sobie jak już wciagnelam się w lekturę:)Jestem wdową z 2 dzieci 12 i 15 lat która w chwili usunięcia swojego męża rozwodzila się z nim,dziedzicząc same d lugi włącznie z mieszkaniem do licytacji w którym nie mieszkam od 3 lat tulając się z dziećmi i 2 psami po kątach to tu to tam- obecnie wynajmuje 2 pokoje u starszego ode mnie wdowca(i widzę jak mnie osacza i ma zamiar mnie usidlic w sposób damsko-męski,obrzydzajac mi się coraz gorzej)Mam dług i po mężu w Polsce,Niemczech i Danii-kwota okolo 1000000zlotych w Niemczech 80000euro Dania w fazie zliczania- zrzekkam się spadku po nim i w imieniu dzieci wszczynajac tym proces spadkowy co oznacza szukanie innych zstępnych uprawnionych do spadku
**(d lugi tylko są w Polsce),A to komplikuje pewne procedury np odszkodowanie z polis jego zagranicznych i s wiadczen bo ukrywał przede mną fakt że rozwodzić się że mną w Polsce zostawi mnie na lodzie z długami nie patrząc na dzieci a sam w Danii na koncie posiadał oszczednosci których nie odziedzicze bo spadek odrzucilam oraz wiele innych należnych świadczeń bo nie mam albo uprawnień albo nie dziedziczy albo mam uważać bo żony w Polsce są ścigane za dług podatkowy męża w Danii np.Toczylo się śledztwo w spr jego śmierci...i dalej jakbym p isala to do rana by mi zeszlo.Dzieci i psy podnosimy mnie na duchu niestety jedna z suk chorował 2 lata na wątrobę trzustjke a sledzione wycinali niestety 4 tygodnie temu poddała się i uśpione druga suczka 2 letnia malutka została sama i jest zagubiona co mobilizuje mnie do spacerów zabaw treningów z nią i dzieci angażuje skutecznie w poczucie odpowiedzialności moralności empatii oraz rzeczowego podejścia do życia- korzystac z małych przyjemności spacery;gadanie z pisarzami złote liście piękna jesień a p rzeciez mam ciężką postać depresji wubiegunowej stałe na lekach, utylam  bardzo,A moim jedynym źródłem utrzymania jest renta rodzinna po nim ale konta bankowe mam zajęte do kwoty wolnej od zajęć czyli 1530zl oraz 500plus..na miesiac.Inny Social mi się nie należyAlinentt a funduszy uciekli z dniem jego smierci.zostalam bez domu bez s wiadczen sama z psami.Nie wspomnę o śledztwie gdzie teściowa została uznana za pokrzywdzona a ja z dziećmi mimo że jesteśmy glownymi pokrzywdzonymi wg prawa podobno nie byliśmy adresów uchwytni toteż nie mogli psów nas o śmierci  męża  i ojca oraz uznać ba piśmie  za pokrzywdzonych by móc mieć wpływ na spraw oraz być uprawnionymi do zadośćuczynienia czy odszkodowania..a tak syn wracając że szkoły dostał telefon od "wujka"(że tata nie żyje i powtórz mamie że zabrany jest mąż do nich do pochówku i nasteonego dnia jechałam 970 km zygzakiem na pogrzeb za ostatnie p ieniadze i tam dokonała sie..masakra ..dalej?ogólnie  to sprawa będzie zgloszona do rzecznika praw obywatelskich bo na 99%śledczy zostali przekupieni akta niekompletne- rozliczone się pod stołem bez mnie i sprawę wyciszony oraz przestanie prowadzić śledztwo i musiałam to zażądać i prosić o status pokrztszonej sama.nie dostałam akt kompketnych- wiele nadużyć niespojnosci oraz nieuwzgleniono wniesienia moich dowodów.Dalej też są jaja bo przez śmierć  meza(żal mi to strasznie)dzieci moje w szkole stały się podmiotem szczególnej obserwacji przez pedagogów pod kątem mojej wydolności oraz zapewnienia dzieciom warunków do np nauki lub sprawdzanie  mnie czy realizuje obowiązek szkolny syn bo we wrześniu mąż się utopil na jachcie i miał syn frekwencję 40%usptawiedliwionych godzin (nerwica zoladka)- aż w końcu szkoła pomijając procecury złożyła wniosek do sądu o ustanowienie kuratora jako dozór w spr frekwencję  .dalej?Chyba starczy- chcecie później jak odpocznę  to Wam napiszę jak traktowane są samotne matki i dzieci i jak moja córka  zaczyna być obserwowana przez pedagoga bo zgłosiła wypadek w szkole w którym uczestniczyl nauczyciel i się  zaczęło  zastraszania i że oni mogą przyjrzeć się skolei mi jako matce skoro niby to nasz nauczyciel popchnal moja córkę która chciała wejść do sali co zaskutkowalo urazem kolana i wielkiego krwiaka do punkcji(ściąganie krwi  woli kolana)i tak dalej.Uwazam że nie marnuje życia chociaż to nie mam...depresja nie daje mi spać siedzę nocami w przepisach i sama jakoś się bronie..czuje się tylko samotna i trochę jak skopany kundel i czasami płaczę i tęsknię za wspomnieniami z wesołych wydarzeń śmiechu wyglupow..samotna jako kobieta bo boję się nawet wyjść z domu bez psa to gdzie mam kogos spotkac?patrzę czasem przez okno na ulice i auta marzac o wejściu do auta bo jeździć też po lekach nie mogę samochód nie moj..to są  moje żale..tak,żałuję siebie bo jestem od wszystkiego każdy mnie ocenia ale nie zmarnowalam swojego życia 15% było dobre..jutro dslej.

Przepraszam że  taką  długą  odpowiedź a raczej opowiadanie mojej historii i pocieszenia że inni mogą mieć gorzej

Przepraszam że  taką  długą  odpowiedź a raczej opowiadanie mojej historii i pocieszenia że inni mogą mieć gorzej

Przepraszam że  taką  długą  odpowiedź a raczej opowiadanie mojej historii i pocieszenia że inni mogą mieć gorzej

Przepraszam że  taką  długą  odpowiedź a raczej opowiadanie mojej historii i pocieszenia że inni mogą mieć gorzej

Przepraszam że  taką  długą  odpowiedź a raczej opowiadanie mojej historii i pocieszenia że inni mogą mieć gorzej

Przepraszam że  taką  długą  odpowiedź a raczej opowiadanie mojej historii i pocieszenia że inni mogą mieć gorzej

Przepraszam że  taką  długą  odpowiedź a raczej opowiadanie mojej historii i pocieszenia że inni mogą mieć gorzej

Ale Ty nie jesteś kobietą A po drugie polemizować z naturą, to tak jak dyskutować z faktami. Tu nie ma reguły. Tak jak młode i zdrowe kobiety rodzą chore/kalekie dzieci, tak starsze, o których mówi się jako zasadniczo zagrożonych, rodzą zdrowe.

Niestety matka natura nie jest doskonała. Chore dziecko może urodzić każda. Różnica taka ze młoda ma więcej siły żeby to dziecko jakiś wychowywać, rehabilitowac.
Moja znajoma rodziła po 30stce i mówi, że to był ostatni dzwonek, że nie wyobraża sobie siebie teraz biegająca za 2-3 latkiem.
Nie lubię takich dni jak dzisiaj. Nie wiadomo co ze sobą zrobić. Wczoraj miałam dzień filmowy i na razie mi wystarczy. Samotny spacer mi się jakos nie uśmiecha. Może posprzątam coś. No ale ile można sprzątać.

Milka, twoja koleżanka może być maruda i tak sobie klepie.A Ty musisz jej słuchać?
Czyli nieważne czy masz 42 lata czy 32. Jakbyś miała 32 to też byś była za stara, bo byś nie miała tyle siły i wigoru co 20 latka,  aby biegać za swoim dzieckiem, bo niestety tak to wygląda z twoich wpisów.
Też uważam jak Sony, że zawsze znajdziesz powód by narzekać.  Załóżmy że w sylwestra poznałabyś faceta i załóżmy,  że zaszła byś z nim w ciaze. Zalozmy nawet, se urodziłabyś zdrowiutenkie  dziecko na 10 punktów,  a poród również przebiegły sprawnie.
To za rok założyłabyś temat, że znowu źle,  bo masz 44 lata i nie masz siły wstawać, biegać,  opiekować się dzieckiem i to Cię męczy i przytłacza. I znowu by było źle.

Wiem że kobiety rodzą w różnym wieku ,ale często ciaze po 40stce a właściwie bliżej 45 są to wpadki. Mało która świadomie decyduje się na dziecko po 40stce.
Rossanka nie planuje juz dziecka niezależnie czy kogoś poznam czy nie. Zresztą nawet nie wiem czy bym zaszla nawet gdybym chciała (ale to nie wątek medyczny ).
Sylwestera raczej spędzę w domu.Jakos nie uśmiecha mi się spędzić tego dnia wśród samych par.

Moim zdaniem to jest tak, że rzadko jest ktoś, kto nie ma jakiegoś "obszaru niespełnienia" w życiu. Tylko te obszary czy dziedziny życia u różnych ludzi są różne. Raz na jakiś czas każdy sobie pomyśli: co by było, gdyby? Gdybym wybrała inny zawód? Gdybym wyszła/nie wyszła za mąż? Gdybym zrobiła to czy tamto, a nie zrobiła tego? Przykłady można mnożyć. To naturalne, ludzkie. Tylko po co???
To, co możliwe, należy zmienić, a z całą resztą zwyczajnie się pogodzić.

Gdy czytam Ciebie Milka kojarzysz mi się z męczennicą, kimś kto czerpie jakieś korzyści (nie twierdzę, że uświadomione ) z dręczeniem siebie, bo to co robisz sama sobie to dręczenie.  Musisz siebie bardzo nie lubić i to jest smutne.
Co by było gdybyś puściła wolno tę "fiksację "?? Jak by wyglądało Twoje życie ? Co byś robiła ?

Mahika moje życie byłoby takie same, bo przecież obiektywnie nic by się nie zmieniło. Nadal byłabym samotna tak jak jestem teraz.Tak samo spędzała bym wolny czas, chodzila do pracy.
Ktoś pisał o presji sylwestra. Nigdzie nie pisałam ze ja mam. Dla mnie dzień jak co dzień. Może gdybym miała się z kim wybrać gdzieś to bym to zrobiła. Ale sama nie zamierzam się pchać w sparowane towarzystwo.

Moja odpowiedź dotyczyła tego, że z moich obserwacji wynika, że jednak większość osób w moim (naszym) wieku jest spełniona w podstawowych (dla mnie) obszarach życia. I jeśli ja też pragnę jednego z tych obszarów, to ci inni potęgują to poczucie niespełnienia.

Dokładnie Aga.

Mahika moje życie byłoby takie same, bo przecież obiektywnie nic by się nie zmieniło. Nadal byłabym samotna tak jak jestem teraz.Tak samo spędzała bym wolny czas, chodzila do pracy.

Ok, to zadam pytanie inaczej- jakbyś się czuła, jakbyś postrzegała siebie i swoje życie gdyby to poczucie niespełnienia rozmyło się, przestało istnieć ? wiem, trudne pytanie.

Jak każdemu z nas. Mnie również. Na pewne rzeczy mam jeszcze wpływ i staram się je osiągnąć, na inne już wpływu nie mam, czasu nie cofnę. Biorę życie takie, jakie jest i cieszę się nim na tyle na ile mogę, to są małe radości, ale są, dlatego jeszcze nie zgorzkniałam, nie siedzę i nie narzekam, co mi nie wyszło, a co mi wyszło nie tak. Nie na tym polega życie, żeby patrzeć wstecz.

I tu dochodzimy do sedna. Chodzi o to, żeby próbować dążyć do tego czego się tak bardzo pragnie. Ale niestety wziąć pod uwagę okoliczności i się bardziej otworzyć. Bo pozostawanie przez lata w takim samym schemacie oczekiwań efektu nie przyniosło. Dalej się wypowiadać nie będę, bo już wielokrotnie to pisałam. Ale ogólnie mam na myśli to, że czasem człowiek musi się trochę nagiąć do okoliczności.