Moje małżeństwo prawie nie istnieje nie chce rozwodu żal mi dziecka - Netkobiety.pl

Nie trać czasu na mój wątek. Zupełnie inny przypadek, inny problem.

W skrócie:
Ty- starasz się, zależy ci na żonie i małżeństwie. Żona ma to w poważaniu, nie wiele daje z siebie a już napewno nie nocami. Zdradzić ja nie zamierzasz bo kręgosłup.

Ja - nie staram się, na żonie mi nie zależy. Żona staje na głowie abym był zadowolony, stara się, nie chce słyszeć o rozwodzie. Seks mam na zawołanie a nawet więcej ale i tak ja zdradzam.

Różne problemy. Łączą nas dwie rzeczy. Obaj boimi się odejść bo dziecko i obaj nie jesteśmy szczęśliwi w swoich związkach.

ogólnie tak ,
ale mam gorsze dni.
Jestem bardzo wymagającym człowiekiem, zarządzam ludźmi , mam zapędy na pedantkę … i zapominam się w domu.
Poza tym, jestem też z zimnego chowu w domu, co powoduje że np. nie umiem otwarcie mówić o uczuciach, dużo łatwiej mówi mi się o namacalnych rzeczach.

Nie pamiętam tytułu, ale czytałam kiedyś o teorii że przyciągamy ludzi którzy wyciągają na światło nasze deficyty … i cos w tym jest .

Salomonka- aż tak czarno biało nie jest, że ja jestem idealny a żona calkowicie be. Choroby Jeszcze nie ma zdiagnozowanej ale środków nie szczędze. Ale nie chce również żeby zamknęła sie w swojej chorobie i kowila mi nie bo jestem chora. Chcę abyśmy poszli do terapeuty.
Chceuciekacstad- A wyobraź sobie Że ja w sumie nie wiem czego ona chce. Bo nie potrafi podjąć decyzji. Jak się jej pytam co dalej itp. Ona mi mówi: "nie wiem". Rzuca pracę i ma sobie tak nie wiedzieć ile czasu? Dla mnie to bezdecyzyjnosc osoby dorosłej. Ironia losu bo pisała z tego pracę magiaterska. Najbardziej mnie wkurza że ona nie podejmuje żadnej decyzji albo tak bardzo boi się odpowiedzialności za podjęcie decyzji że zrzuca ten obowiązek na kogoś innego. I to jest kwintesencją problemu. Od samego początku naszego związku o wszystkich pytałem, żeby nic nie mówiła że nie mogła podjąć decyzji. Ale to od początku było widać- szliśmy na spacer i rozwidlenie drogi- idziemy w lewo czy w prawo- nie miało to znaczenia, ale ona nie wiem. Pytałem kilka razy i co? Może do dzisiaj bym tam stał bo ona nie wiedziała. I tak jest zawsze . Chcoiaz czasami potrafi działać ale musi jej bardzo zależeć i działa wtedy po trupach. Nie chciała kanapy to uznała że wyrzucimy- bo zmieniła jej się koncepcja wystroju pokoju. No super. Kanapa dobra A ja mamwyrzucic bo już jej nie pasuje po 4 latach. I gdybhm sie nie postawił to jeszcze tego samego dnia wyladowalaby na śmietniku. Podobnie z innymi rzeczami. Ale właśnie w kwestii wystroju itd. Ale życiowe decyzje- ona nie wie. Decyzję zawsze podejmujemy razem chyba że rzeczywiście znowu nie wie. To wtedy musze ja podjac ostateczna. Wakacje jest w stanie określić czego chce. Plany- może się boi sprzeciwiać ale jakie to ma znaczenie skoro i tak potem ma to w pompie. Z mojego punktu widzenia sa ustalone zatwierdzone i do realizacji. Rozmawialiśmy o tym nie miała obiekcje. Ale.potem jak coś odwali to w nerwach tysiąc rzeczy jej się przypomina że ona się nie chciała zgodzić itd. Ogółem na pewno moje nastawienie do niej jest negatywne- to wynik mojego zmęczenia, że zawsze z nia jest jakiś problem. Też trochę mam problem z mówieniem o uczuciach. Ogółem lubię ciszę (tzn. lubie jak mi ktos ciągle nie gada) i nie muszę ciągle opowiadać jak się czuje itp. Wystarczy mi że coś powiem raz i uważam że nie muszę się powtarzać. Ale nie martw się nie raz mówiłem kiedyś że ja kocham. Pedantem w domu nie jestem. Jak coś kolekckonuje to faktycznie jestem. Mam lub miałem swoje hobby. To co zbierałem zawsze było przeze mnie szanowane. Dziecko nie może tego dostać w swoje ręce bo bym chyba szalu dostal że rozwali wygięcie itp. To przyznaje. Ale W domu może być syf nie rusza mnie to, ale nie gdy dziecko w przedszkolu A żona w domu na własne życzenie. Tu też chodzi o zasady.
Herfi- A pytanie A jakbyś się dowiedział teraz że żona Cię zdradza- nie ruszyło by Cię to?

Może kiedyś będzie dane Ci się zakochać, to wówczas nie będzie gorszych dni.
Pytałem czy jesteś zadowolona ze swojego związku bo osoby zadowolone nie siedzą na forach dyskusyjnych tylko cieszą się swoim zadowoleniem.

Hrefi, jesteś jednak prowokatorem.
Twoja kochanka przecież jest męzatką..
I zoną bys się brzydził, a kochanką nie?

Bardzo, ale to bardzo współczuje Ci śmierci mamy. Musisz strasznie to przezywac.
A także dziękuję za odpowiedź, zwłaszcza, że poczules się obnazony. Nie miałam takiego celu.
Sądzę, że zamiast na ratowaniu małżeństwa lepiej skupić się na przeżyciu żałoby...serio, Ty jesteś strasznie przybity. Mężczyźni tez płaczą, mają prawo mieć słabsze momenty - to żadna ujma na honorze. Daj sobie do tego prawo. Może tydzień urlopu na ...rowerze? Nie wiem..

Jestes świetnym mężczyzną, zobacz ile osiągnąłes!!! Każdy odpowiedzialny mężczyzna jest poniekąd materialista, bo troszczy się o dom, dba, żeby na wszystko starczyło.

Żony nie kochasz, kochanka jest jak dmuchana lalka do zaspokojenia..

To może z tobą jest coś nie tak? My tu się "rozpętlamy" żeby znaleźć jakieś wyjście, a wyjście jest... W poradni psychiatrycznej?

Pomyslałeś o tym?

A pomyslałes, że o twojej, tej niekochanej, zbywanej, całkowicie ignorowanej i poniżanej  żonie, ktoś napisze jak ty o kochance?

Nie twój wątek, więc się nie będę rozwijać... Jednak lecisz  mi na kilometr jakimś zaburzeniowcem.

Do tego... Żaden psycholog nie stwierdzi braku zaburzeń, jeśli nie poddasz się testom.

To tak na marginesie.

Całkowita racja. Każdy kto jest zarejestrowany albo śledzi to forum jest w pewien sposób doświadczony przez życie. Trochę uszkodzony.

Dobry Wieczór w ten deszczowy, pochmurny wieczór Hmm tak przeczytałam niektóre posty włącznie z postami autora i zastanawiam się jak można krzywdzić siebie i tkwić w związku który nie daje szczęścia, poczucia wartości etc., a no chyba jednak można. Tak sobie myślę, że związek z dłuższym stażem staje się przyzwyczajeniem, no to normalne oczywiście, że na początku są motylki trala la la, a później przychodzą inne etapy, myślę tu o swoim związku trochę. Jeśli ludzie często mają zgrzyty pomiędzy sobą, nie dogadują się, a jakiekolwiek rozmowy itp nie przynoszą efektów, i ciągle coś jest nie tak to po co w tym tkwić. Dla dobra dziecka ? Never. Będzie co raz starsze i coraz bardziej będzie odczuwać i przeżywać to co się dzieje w domu, chyba znam to trochę z autopsji. Niestety moim zdaniem ludzie się nie zmieniają, a jedynie stają się "lepsi" na jakiś czas.

A ktoś Wam rozkazał tu siedzieć?
ktoś Was łańcuchami przypiął i kazał czytać netkobiety?
Przecież jak Wam się nie podoba, to w prawym górnym rogu macie krzyżyk.
I krzyżym Wam na drogę

Ja tez to zauważyłem od samego początku.

Hmm zbłądzić, chyba za dużo powiedziane. Człowiek może zbłądzić, owszem ale jeśli robi coś notorycznie to robi to naumyślnie i raczej chce to robić, tak mu wygodnie, no nie wiem, to tak według mnie. Tak sobie przypominam ile razy kiedy byłam starsza mówiłam mamie czemu się nie rozwiodła z tatą skoro tak się im nie układało (a uwierz mi było gorzej niż u Ciebie), to wiesz co mi odpowiadała zawsze ? Że ze względu na mnie! Nie uważam to jako poświęcenia. To jest męczarnia.

Netkobieta88 i Hredfi - witajcie wśród swoich hehhehe

czujcie się jak u siebie …

,,Heh, tylko że ja bym mógł mieć jeszcze z 10 dzieci tylko nie z nią I w tym tkwi problem. Dopóki się nie zmieni i nie ogarnie to może.dostac ode mnie tylko rozwód.,,
Z takim podejściem partnera, to nikt nie chciałby się starać. Pogarda i brak szacunku do niej wylewa się z każdego twojego postu.
Co ciebie w takim razie powstrzymuje przed rozwodem? I nie zasłaniaj się dzieckiem.
A ta koleżanka to byłaby idealna na matkę twojego dziecka?!

Ja wiem co go powstrzymuje. Koszty rozwodu. Nie mówię tu o 600 zł za złożenie pozwu.
1. Ustalenie czy żona zgodzi się na rozwód bez orzekania o winie, jeśli się nie zgodzi to walka na całego. Mnóstwo nerwów i czasu.
2. Podział majątku i związany z tym niejako restart w życiu.
3. Niełatwa opieka na dzieckiem - może być wyrywanie sobie dziecka.
4. Ewentualnie nowy mężczyzna w życiu kobiety (to nie powinien być problem skoro sam chce odejść) ale i nowy ojciec dla jego dziecka.
5. Restart w życiu towarzyskim - od nowa szukanie partnerki a lata lecą, na rynku coraz mniej atrakcyjnych jednostek. Choć jak Slavian ma 30+ lat to jeszcze nie jest tak źle.

A moim zdaniem to ci się dużo wydaje bo zapewne doświadczenia nie posiadasz. Miałaś kiedyś romans ? Masz męża, dziecko ? Stanełaś kiedys w obliczu zdrady malzenskiej po ktorejs ze stron ?
Natomiast stroisz się na domorosłą psycholożkę, co udowadniasz próbując wydać opinie na mój temat po kilku moich postach.

Tak, dziecinstwo było OK, do dzisiaj moi rodzice stanowią kochającą się parę, prawie 40 lat razem. Żadnych patologii nie doświadczyłem,

To się nazywa gwałt. Chyba, że ty z tych co uważają, że w małżeństwie gwałtu nie ma? Ty jednak jesteś bardzo biednym, sfrustrowanym facetem.

Entropia- od miłości do nienawiści tylko krok. Ale to jeszcze nie ten etap. Jestem blisko nienawiści ale jeszcze jej nie nienawidzę. Poza tym uważam, że nie napisałem o niej aż tak źle. Nie było obelg itd. Na co dzień nie raz słucham jak niektórzy gorzej się wypowiadają o swoich zonach wyzywając je chociażby od debilka czy idiotek. Opisałem trochę jak nasze zycie wygląda. Przyznaje że trochę negatywnych emocji w ten post włożyłem, ale i tak uważam że mogłem gorzej ja przedstawić, zwymyslac,  zwyzywac itd. Reasumując nie uważam abym aż tak źle się o niej wypowiedział, bo gdybym rzeczywiście ja tak czysto nienawidził to napsialbym o wiele wiele gorzej. Poza tym to jeszcze nie jest nienawiść bo jednak czuje do niej jakieś pozytywne uczucia. Dowodem na to jest moj post- mimo ze negatywny w wymowie to jednak jego zamieszczenie ma jakiś cel- A celem moim jest wyszukanie rozwiązania i wyjscia z tej matni. Mam nadzieje ze pozytywnego dla rodziny.
Authority- tak jak wyżej
LadyAnette- nie zamierzam się męczyć całe życie. Chce mieć po prostu pewność że zrobiłem wszystko, abym mógł za 10 lat powiedzieć córce że jednsk nie byłem tym zimnym draniem o którym matka jej opowiada. Żebym w ogole miał możliwość rozmowy z moim dzieckiem. Statystyki są nieubłagane- dzieci zostają głównie przy matkach. A ojcowie mają z nimi najczęściej sporadyczny i słaby kontakt. A ja tak nie chce.
Hrefi- też mam duże odczucie że to właśnie po dziecku wszystko się zepsuło. Co do tego co pisałem rozwód, koszty itd. Wiadomo że to dodatkowo mnie powstrzymuje. Kto chce się zabijać w sądzie. Dzieciaka targac itd. Ale i tak najważniejsze jest dla mnie dobro dziecka. Nie wyobrażam sobie tego smutku, tej rozpaczy jakie by spotkało moje dziecko z tego powodu, że się rozwodzimy. Po prostu pękło by mi serce. A moja córka jest przeszczesliwym dzieckiem. Jest wiecznie uśmiechnięta. Zlamalibysmy jej dzieciństwo. Dlatego jeśli już ma.dojsc do rozwodu to muszę mieć 100% pewności że próbowałem i nie dało się nic zrobić.
Ola_la- czemu wycinasz z kontekstu? Widziałaś co napisałem wcześniej? Jak moja zona skomentowała fakt, że sąsiadka w ciąży? Z jej strony to nie była pogarda w stosunku do mnie? Prosze Cie, bo to jest smieszne jak to komentujesz. Moja pogarda wynika z mojego stosunku do jej pogardliwego tekstu podwazajacego moja męskość i w ogóle traktujacego mnie jak debila (bo skoro podważa mój brak umiejętności zrobienia jej drugiego dziecka- to jak mam się czuć?). Koleżanki tak jak wcześniej już pisalem nie komentuje, bo już wszystko w tym temacie powiedziałem.

Dziwi mnie jak może dziecko psuć małżeństwo? Czy to nie jest dopełnienie i cel małżeństwa? Wiadomo, ze jest trudniej znaleźć dla siebie czas, gdy jest praca, rachunki, choroby itd., ale to dziecko jest wspólne i to powinno łączyc a nie dzielić.

Nie chcesz z nia drugiego dziecka, a z innymi mógłbyś mieć jeszcze 10 jak mówisz. Myślisz, ze ona tego nie widzi i nie czuje?
Jednak jeśli nie chcesz, to wiadomo, że dobrze ze nie zmuszasz się do tego, bo to nie byłoby dobre.

Po przeczytaniu postów,z pewnością dużo przemyslałeś,może więcej wiesz? Slovian, co na dzień dzisiejszy? Jak to "czujesz"?

Czyli jesteś bardzo szczęśliwa z problemami ????   skoro są tu tylko ludzie z problemami

Uważaj więc , jesteś w tym okresie psucia się związku i za chwilę będziesz rozmawiać o terapiach i obowiązkach.

jesteś bardzo doświadczona życiowo więc wiesz co mówisz. I żeby było jasne , nie kpię z Ciebie raczej myślę że więcej będziesz miała do powiedzenia za 20 lat..- oczywiście życzę Ci byś nigdy nie musiała zmieniać swojego patrzenia na ludzi i świat.

ale ..

Ludzie się zmieniają , ja wychodząc za mąż nie planowałam rozwodu , też wierzyłam że "będą żyli długo i szczęśliwe ". ..

Teraz inaczej podchodzę do wielu spraw, bo realia są inne. 

Slovian i Hrefi -  pytanie tylko kto nie dorósł do roli rodzica ??? i teraz twierdzi że to przez dziecko rozpadł się  związek ?
Czyli nie mieliście wpływu ?? nic nie mogliście zrobić ??? nie było Was w związku ? Zmiany was zaskoczyły i im nie podołaliście ??
Czy może to wymówka … no bo ktoś winny być musi

Przeczytaj  zdanie, dotyczące problemów ze zrozumieniem.

A druga sprawa jest taka, że nie czuję się doświadczona, mam 25 lat i wiele przede mną. Jednak czytając o problemach jakie pojawiają się w związkach,  stwierdzam, że u mnie ich nie ma.

Chceuciekacstad- to nie tak, że dziecko jest winne. Opisalem o co mi chodzi. Nie żałuję że mam dziecko. Moja córka jest dla mnie najważniejsza. Kiedyś żona i córka były na równi. Teraz córka jest ważniejsza. Fakt jest jednak taki że dziecko zmieniło nasze małżeństwo. Tzn. Nie dziecko tylko to, że nasze małżeństwo źle do nowej sytuacji spasowalismy. Moja wina też jest, ale uważam że.moja żona wykazała się dużym brakiem przewidywania i nieumiejętność spojrzenia z szerszej perspektywy. Bo dla niej się liczyło tylko tu i teraz. A jak jej mówiłem że teraz ciagle nie ma dla mnie czasu to jutro nam się to odbije. Ja sobie czas zagospodarowalem i ona sie dziwi ze sie oddalilismy. Obecnie średnio lubię spędzać z nią czas. Nie.ma mi nic do zaoferowania poza marudzeniem i opowieściami o swojej prawdopodbnej chorobie- boreliozie. Jak ja jej opowiadam o moich zainteresowaniach to od lat mnie nie słucha. Dlaczego więc to zawsze ja muszę być mądrzejszy i jej swoją uwagę poświęcać- A ona jest z tego samego zwolniona w stosunku do mnie.

Dziecko nie, nowa sytuacja i nie dopasowanie do niej- tak. Jeśli stara się tylko jedna strona- druga jest pokrzywdzona. A musi być odzew od obu stron. I chodzi tu o różne aspekty zwiazku- rodzicielstwo, partnerstwo itd.

Bzdura rodem z południowoamerykańskich telenowel. Jak się kogoś kocha, to przede wszystkim cieszy się jego obecnością. Ciebie jej obecność wkurza. Założę się, że jak wracasz do domu, to wolałbyś, żeby akurat wyszła. Drażni Cię wszystko, co ona robi. Nie dostrzegasz w niej zalet, same wady. Nie lubisz jej charakteru. To mi nie wygląda jak miłość. Raczej na taki karykaturalny związek z musu. Jak tacy starzy ciotka i wujek, co to się chajtnęli na szybko 40 lat temu i już od lat nie mogą na siebie patrzeć.

Użycie obelg to tylko kwestia kultury osobistej. Z Twoich postów bije niechęć do tej kobiety.

To smutne, że masz w swoim otoczeniu chamów i prostaków.

Nic się nie zmieni, jeśli dalej będziesz postrzegał żonę tak jak ją postrzegasz. Problemem jest to, że szukasz problemu tylko w niej. Czepiasz się jakichś pierdół typu niegaszenie światła w przedpokoju. To nie ona się zmieniła po urodzeniu dziecka, to Ty ją zacząłeś inaczej postrzega i to, co wcześniej było dla Ciebie neutralne, nagle stało się problemem.

zostaw ją w spokoju.pozbiera się albo zatonie. Bo na razie to wcieliłeś się w rolę upierdliwego tatusia.
kolor rowerka wybierasz?, do fryzjera prowadzisz?
przestań, zajmij się sobą. nie żebraj o seks, znajdź sobie kochankę, albo się rozwiedź. to co teraz robisz do niczego dobrego nie prowadzi.

Witaj
Co jest pod tym, że żona choruję, że córka choruję, Ty chcesz 2 dziecko, gdy z jednym sobie nie radzi, itd... Może woli jeść świeże jedzeninie tu się nie dziw.
Idźcie na sesje bez ograniczeń, my tez mieliśmy poza indywidualna rodzinnie i wiesz, to jest bezcenne. twoją żonę stać na puder za 300 zł, to lepiej 300 zainwestować w sesję i uzdrowić relacje. Polecam, bo nigdy łatwiejszej drogi nie znalazłam.
Chcesz to zadzwoń na numer i zapytaj co  możesz u siebie zrobić, po 10 min będziesz wiedział. To nie typowa psychoterapia, to niczym poezja.

każdy w związku ma swoja rolę , gdy realia się zmieniają , np. pojawia się dziecko, choroba, kłopoty finansowe... nie wiem co jeszcze , należy dostosować swoje działania do nowych realiów … a nie czekać ze teraz ta druga strona ma cos zrobić bo ja robiłem ostatnio.

Żeby nie było że ja Ciebie nie rozumiem, doskonale to rozumiem ….
Ale ta odpowiedzialność za rodzinę , druga osobę właśnie na tym polega … że nie moje jest ważne ale nasze dobro.

Slovian, myślę że jest trudno w "starym " związku wykonać taką pracę nad sobą …   no bo jak wyrzucić te negatywne emocje i spojrzeć na żonę innymi oczami  ?
Ale nowy może być trudniejszy … bo …

ja się rozwiodłam dawno temu  … w obecnym związku na początku miałam olbrzymie trudności …. różnej natury … bo  nie przychodziło naturalnie wiele rzeczy … bo bagaż każdy ma , swoje sprawy , exów, dzieci … ze strachem patrzy na pewne sprawy i chyba ma jakiś taki schemat " no przecież taki byłeś i to się nie udało "... hehhe
Trzeba się wszystkiego nauczyć , uważam że jest  trudno bardzo ułożyć taki związek , bo nie jest tylko kobieta i mężczyzna i nasze …..ale to temat rzeka .

Ja tez uważam że dziecko to największa wartość w moim życiu , ale nigdy bym nie pomyślała że ono jest winne rozpadowi rodziny .

Nawet jeśli jego pojawienie do tego się przyczyniło - to jednak była decyzja dorosłych , że chcą być rodzicami i jeśli cos spieprzyliśmy to jest to nasza odpowiedzialność !

ale to nasze dzieci zapłacą jednak za nasze błędy . …

ja do psychologa pierwszy raz poszłam bo bałam się ze będę złą matką , że nie będę konsekwentna w wychowaniu , bojąc się tekstu " ja wolę tatusia, bo tatuś to mi daje/pozwala  ". …

Wyszło kilka spraw we mnie ,moje podejście , i że warto się nad tym czy owym zastanowić bo to się przeniesie na kolejny związek... bo taka jestem lub bywam w określonych sytuacjach...

Nie chodzi o to, żeby się przerzucać winą. Ale jeśli zamkniesz się w tej swojej nienawiści, niechęci i pretensjach, to małżeństwo nie ma szans.

Jeśli żona rzeczywiście drastycznie zmieniła się po porodzie, to w grę mogą wchodzić jakieś stany depresyjne. To się przy pierwszym dziecku, także chcianym, często zdarza. I tłumaczyłoby niemożność ogarnięcia prostych rzeczy czy niezainteresowanie swoim wyglądem. Czepianie się o niezjedzenie wczorajszego obiadu czy niezgaszenie światła może w takiej sytuacji tylko pogorszyć sprawę, a ją utwierdzić w przekonaniu, że tak naprawdę to masz ją gdzieś. Razi mnie też Twoje podejście do jej potencjalnych problemów zdrowotnych. Gdyby ktokolwiek w mojej rodzinie podejrzewał, że ma boreliozę, oddałabym ostatnie grosze na leczenie. Ty podchodzisz do tego raczej obojętnie i jeszcze boli Cię wydatek. Dziwisz się, że ona się może czuć niekochana? Mówisz, że coś dla niej robisz, ale tak naprawdę robisz dla siebie. Wyjazd to zabawa dla Ciebie, nie spytałeś jej, czy w sumie ma na to ochotę. Na siłę prowadzisz ją do fryzjera, Ty wiesz wszystko lepiej. Próbujesz ją urabiać jak plastelinę, żeby pasowała do modelu żony, jaką Ty chcesz mieć. Mam wrażenie, że kompletnie nie interesuje Cię, jaka ona jest naprawdę i czego naprawdę chce, wkurza Cię za to, że nie chce być taka, jak Ty byś chciał.

Nie mówię, że Twoja żona jest bez winy, bo pewnie oboje przyłożyliście rękę do tego, jak to wszystko teraz wygląda. Ale w Twoich postach nie ma ani krztyny miłości czy troski i Twoja żona na pewno to czuje. Nie piszę tego, żeby Cię obrazić, ale naprawdę nie chciałbym być w związku z kimś takim jak Ty. Może i z zewnątrz robisz wszystko, jak należy. Pracujesz, bierzesz na sobie sporą część obowiązków domowych. Ale emocjonalnie jest w tym wszystkim taki chłód i brak zainteresowania drugim człowiekiem. Może i prawdę piszesz, że żona się Tobą nie interesuje, ale Ty tak naprawdę nią jako osobą też nie.

No i ja właśnie przez te kilka stron watku próbuje wyjasnic ze ponosze odpowiedzialność za cała rodzinę. A co chwilę się zdarza osoba która mi pisze że ja wiem najlepiej co jest dla mojej żony dobre. Jak razi mnie wyrzucanie zywnosci, jak chce oszczędzać i tne koszty (przypominam że żona sama rzuciła pracę i ustaliliśmy że w związku z powyższym trzeba trochę zaciągnąć pasa), to znowu słyszę zarzuty że zmuszam żonę do zachowywania się jak ja chce. Nikt mi nie powie ze jak mieso, ktore kupilismy od producenta BIO (ktore jest kikka razy drozsze od zwyklego) po raz kolejny idzie w kibel, bo moja zona o nim zapomniała, to wszystko jest spoko. I zaraz znowu ktoś wypali że jestem materialista. Przykre to. Mogę powiedzieć jako czlonek naszej rodziny, że robię wszystko aby nasza rodzina była szczęśliwa. Mam po prostu wrażenie że to moja zona.sie zatrzymała . A ja już jestem dalej. I w tym jest problem.

Nie chodziło mi o to że dziecko jest winne. Napisałem już.ze my tego nie uradzilismy. Ale jak miałem wskazać kiedy zaczęło się psuć, to właśnie ok 1,5-2 lata po urodzeniu córki. Zle to poukladalismy. I teraz próbuje robić rewizję i chciałem to inaczej poskładać.

Widzisz mi żona przez rok- dwa wmawiala że jestem złym ojcem. Bo np. Mnie nie ma kiedy ona mnie potrzebuje. Pocisnela mi nie raz że czuje się jak samotna matka. Potem jak zostawalem z dzieckiem to wmawiala mi że na pewno włączam corce telewizor i mam wszytko w pompie. A to wszystio były jej wymysły. Córka mnie uwielbia i z wzajemnością. A wiesz dlaczego? Bo ją dopuszczam do moich zwykłych spraw. Jak np. Idę na pocztę biorę ja ze sobą. Już od dawna. Wzialem ja na przeglad samochodu- do dzisiaj mi przypomina z uśmiechem na ustach ze ja zabralem. To było dla niej ważne. Dla mojej zony to byłby problem zabrać ja chiciazby na pocztę bo będzie musiała na nią uważać itd. A ja ja zabieram bo uważam że sobie poradzę  w tym się różnimy że ja się nie boję szukac nowych wyzwań dla mnie i dla mojej córki. Ja dla niej znalazłem nowy plac zabaw który moja córka uwielbia. Moja żona rok siedziała w domu. Większy czas córka spędziła w przedszkolu. Ale myślisz że cokolwiek dla niej wymyśliła? Zabralem córkę do teatru. Zabrałem ja na koncert dla dzieci. Tylko niech nikt mi nie pisze, że znowu wiem lepiej co córka chce. Albo ze ja przekupuje. Moja córka po każdej z tych atrakcji była wniebowzieta. Dla mnie nie ma problemu że dziecko chce się winda przejechać. Jeżdżę z nią z góry na dół nawet i 10 razy. Nie rozpieszczam jej. Mówię jej że ostatni raz i jest ostatni raz. I tak mógłbym w kółko wymieniać. Także wszystko chodzi tylko i wyłącznie o inicjatywę. U mojej żony całkowicie jej brak. I to jest mój główny zarzut wobec niej.
A córka normalnie się zajmuje (oczywiscie po powrocie z pracy- wracam max po 17) oprócz tego przedwczoraj ja myłem. Wczoraj i przedwczoraj chociażby usypialem. Dwa dni temu piekła ze mną pizzę. Moglbym tak wymieniac bez konca.