15.02 dzień Singla - coś pozytywnego - Netkobiety.pl

Pracowicie?

Nie wiem. Tak odebrałam post Ram.
Ale dla jednego będzie to pracowicie a dla innego jeszcze coś innego

Może chodzi o to, żeby nie przegapić życia, ale żyć na ile się da

Gdybym miała żyć w zgodzie tylko z sobą, to pewnie bym tylko spała i jadła. Dobrze, że są ludzie, którzy mimo wszystko mnie pionują, albo dzięki nim ja sama ogarniam się.

Ale robią też inne rzeczy... No i gdy ma się dla kogo, albo z kim, to mój sposób odżywiania wygląda inaczej niż tylko dla samej siebie

No właśnie w zgodzie z samą sobą, tak by moje życie wyglądało. Dla mnie życie nie ma żadnej wartości, gdybym miała być sama (nie mówię o związku, ale o ludziach wokół)
Nie uzależniam się od innych, ale żyję dla innych (choć nie tylko, bo dla siebie też).

Dlatego, że to mi daje największą radość z życia

Mam nadzieję, że nigdy nie zabraknie innych. Jak dzieci dorosną (głównie ich mam na myśli), to będą wnuki
Gdybym miała zostać zupełnie sama, to w głowę bym dostała

Czemu mam zakładać najgorszy wariant?
A nawet jeśli, to są jeszcze samoloty
Albo czateria ...

No i to mi wystarczy - odwiedziny, imprezy rodzinne, święta itp.
Poza tym i tak jestem sama

LOL :-)
W skrócie.X czasu temu pozarlem się z moim przyjacielem od czasów podstawówki.
Ale na urodzinach mojej córki (jest chrzestnym) - sporo sobie wyjaśniliśmy :-).
Dwa .Pirx był pyzą. Teraz konczy odchudzanie i startuje w biegach 6-12-25 km w terenie (tzw.runmageddon) .
W pracy zawalilem po modliszce swoją reputację.zwykly zjazd psycho-fizyczny .Z tym że w ramach dobrej współpracy - dostałem awans i lepsze szanse na nie zawalenie tego.:-)))
Ktoś z moich znajomych widząc dołek u mnie -pokopal i przekazał mi info o co poszło.Ze nie  chodziło o mnie a to że tzw modliszka była kobietą hajsopedna.:-) od tego momentu - odbiłem się od dna.120tys spłacę w 1.5 roku ,formę odzyskałem ,do tego awansowałem :-))
I nie zgłupiałem tylko dałem z siebie zrobić wariata.

Nadal nie rozumiem ... w jaki sposób w realizacji tych planów przeszkadzała ci kobieta

Nadal uważam, że nie ex była powodem. To wszystko można było osiągnąć będąc z nią. Przecież nie musiałeś jej słuchać. Po rozstaniu zacząłeś pracować nad sobą w różnych aspektach. Gdybyś wierzył w to, co ona mówi, nie osiągnąłbyś tego, co masz.

Prrr... stop! :-)
Możliwe że chaotycznie to tłumaczę.

Te rzeczy które wymieniłem - zrealizowałem i realizowałem już wczesniej.PRZED ex.
W trakcie była 'kumulacja'. Teraz po prostu są wszystkie widoczne wszystkie wyraźne efekty oraz kilka bonusów :-)
Point is - były momenty kiedy sam miałem chwile zwątpienia.Wtedy opierałem się tylko na tym jaki jestem :-)
To jak zostało 'pojechane' po mnie, dało mi w kość owszem i to ostro.Zwątpiłem na chwilę we wszystko.W swoje cechy również :-)
Wyliczałem sobie.
-brak własnego kąta (czasowy)
-długi (w większości ogarniete)
-średnia pensja jak na mój zawód ( w trakcie załatwiania podwyżki oraz dodatkowych 'projektów'= niemal podwojenie)
-itd.itd...
Różne takie.
I tutaj  zaczęły wyskakiwać wszystkie rezultaty tego co realizuję i zrealizowałem. I okazało się że jest lepiej niż dałem sobie wtedy wmówić.;-)
Z kolejnych bonusów,nieoficjalnie dowiedziałem że jestem w grafiku 'awansów'.Nie od razu, ale wszystko zgodnie z założeniami.ustaliłem także z przełożonymi wymagania do spełnienia na szefa projektu, potem zespołu.Taki plan na dwa lata.O ile pracy nie zmienię ;-)

Do tego na koniec roku zdaję egzaminy instruktorskie. Będę uczył latać.Najpierw na szybowcach, a w 2019 na samolotach.

A 'ex' ma z tym wspólną jedną rzecz : wstrząs z nią związany spowodował że szybciej dostrzegłem ile mam, ile osiągnąłem i teraz będzie coraz bardziej z górki.Dodatkowo uodporniłem się na 'toksyny'.Jeszcze bardziej wyrobił mi się charakter.
Reset systemu.Totalny.A jeszcze wyjaśnienie ostatniej 'zagadki' to już wisienka na torcie ;-)
Przetrwanie ostatnich dwóch lat i żmudna realizacja planów były kluczowe ;-)
Niemal uwierzyłem że jestem niezaradny,słaby ,nie ambitny itp .

Dotarło w końcu do tego zmęczonego Pirxowego łba to co "czuł'.
Że jeśli w w takich warunkach, pod taką presją, przy takich zmianach - trudno było go wyprowadzić z równowagi to teraz i później - życzę zdrowia próbującemu ;-)
I że we wszystkim jest lepiej niż sądził ;-)

Widzieliście The Lobster? Jak dla mnie trochę dramat, a trochę satyra na przymus parowania się. Przyjemnie się oglądało. Nie raz parsknęłam śmiechem, bo choć sytuacje w filmie są przerysowane, jednak nie tak bardzo odbiegają od tego, jak współczesny singiel czuje się w społeczeństwie.

Rossanko, u mnie to chyba jest rok krócej, ale podobnie: sporo przemyśleń, pracy nad sobą, a efekty są, ale raczej w postrzeganiu rzeczywistości i spędzaniu codzienności, a nie przełożyły się na realne zmiany.
Jedyne co, to że zapisałam się na portal. Ale teraz rozmawiam tam na luzie, z tymi, z którymi mam ochotę, nie czuję się przymuszona odpowiadać na każde zaproszenie (z moim charakterem jest mi ciężko nie odpoweidzieć na każdą wiadomość ). Nawet to flirtowanie zaczęło mi sprawiać przyjemność... nie poznaje siebie Chociaż wiem, że raczej nikogo tam nie znajdę. Tzn. że cieszę się z samych rozmów, bez nastawienia, że coś z tego będzie.
Ale co mi przyszło do głowy ostatnio: gdy szukałam wymarzonej pracy, to mimo że udało mi się już znaleźć mniej wymarzoną, codziennie rano przed pracą przeglądałam ogłoszenia. I tak trafiłam na jedno jedyne w stogu siana, naprawdę wyjątkowe. Firma była wyjątkowa, a ja do niej bardzo pasowałam i to nadało kierunek mojemu rozwojowi zawodowemu. Szukanie jednak długo trwało. Dlatego może z tymi randkami też tak trzeba? Cierpliwie przeglądasz ofertę, ale "CV" wysyłasz tylko do tych "firm", które naprawdę Cię interesują, bo nie jesteś w desperacji i idziesz na rozmowę, jeśli czujesz, że to może mieć sens. I może zająć sporo czasu

A ja wpadłam na chwilę... 8 lat temu. Stąd Aga30, bo tyle miałam wówczas lat i też sądziłam, że na chwilę, dlatego nie tworzyłam bardziej uniwersalnego nicku. Potem co jakiś czas wracałam na forum - w gorszych momentach, a jak byłam w ciąży to poczytywałam ciążowe wątki. Mój ex nienawidził tego forum i wprost manifestował swoją pogardę.

Sama nie wiem.
W zasadzie wydaje mi się,  że już mam wszystko na nowo poukładane,  co  mi się podoba, skąd więc ten zastój się zrobił?
Cb- oj na portalach to już dawno nie szukam. Serca do tego nie mam. A na siłę nie mam zamiaru tego robić,  bo to nie bedzie rzyjemnosc, tylko męka.  Z resztą obecnie jestem w punkcie, gdzie niejako zdaje się na los , jest ja jest , w sumie jestem zadowolona z życia i z tego co się teraz dzieje,  ale jednak czegoś jeszcze brak.
Aga- też na chwilę tu wpadłam  nick wymyśliłam pierwszy lepszy, myślałam,  że zamienię tu z ludźmi kilka postów,  może z miesiąc tu zabawie  a tu proszę,  będzie zaraz 5 lat. Znaczy, niczego nie należy zakladac z góry.

A propos zmian życiowych, tudzież stagnacji, doszłam do wniosku, że  chyba wyrastam z pewnej wieloletniej przyjaźni. Jest to bardzo ważna dla mnie i blika osoba, a jednak coraz częściej się rozmijamy. Często wychodzi to w sprawach zupełnie błahych.
Ktoś idzie do przodu, ktoś zostaje w tyle. Ktoś komuś chce pomóc, a ten drugi pomimo skarg na swój los uparcie pomóc sobie nie pozwala i wszyscy, którzy nają inne spojrzenie na jego problem, stają się wrogami. Jest mi przykro, ale chyba kończy się w moim życiu coś, co miało dla mnie duże znaczenie.
C'est la vie, ale szkoda.
Ktoś mi bliski tonie na moich oczach, ale nie pozwala sobie pomóc. Smutne.

Ten zastój jest taki mentalny, czy chodzi Ci o konkretnie brak zmian w życiu? Bo jeśli o to drugie, to może po prostu, jest na ten moment dobrze?

no tak, portale to nie jest łatwa sprawa droga przez mękę trochę: 95% zajęci szukający kogoś na boku i młodzi na seks, ale teraz jakaś taka moda w tym pokoleniu chyba jest, żeby nie mówić tego wprost, tylko jakoś ładnie w słowa ubierać Ale  całkiem sympatycznie można z nimi porozmawiać. Tacy pocieszni się wydają I fajnie obserwować jak u facetów z wiekiem rośnie stopień skomplikowania bajeru i gdzieś tam może jest mój męski odpowiednik w tych 5%...
portal się stąd wziął u mnie, że właśnie ta cała praca włożona w siebie nie przyniosła efektów w postaci nagłego zmaterializowania się partnera życiowego. bardzo bym chciała kogoś poznać tam, gdzie bywam, tak aby to było naturalne i nie na siłę, żeby umieszczenie tej relacji w kontekście damsko-męskim było stopniowe i naturalne. Ale może w ten sposób do niczego nie dojdę? Nacieszyłam się już życiem singla, jest dobrze, ale skoro może być lepiej, to czemu nie? Mam wrażenie, że sama siebie w ten sposób ograniczam w różnych dziedzinach, jakby nie pozwalając sobie na więcej dobrego.

Chyba tak, Ross. Czułam to już od pewnego czasu, ale z całą mocą uświadomiło mi to niedawne, pozornie zupełnie błahe wydarzenie. Nie czuję w życiu potrzeby dramatycznych rozstań, ale pewne sprawy pozostaje, jak piszesz, puścić wolno.
Pewne zdarzenia traktuję jak ważne sygnały od życia, a ostatnio zauważam przetasowania w moich relacjach ze znajomymi. Ale pomimo nutki żalu czuję na to zaskakujące wewnętrzne przyzwolenie. Ubył mi ze znajomych Meczowy (w końcu dostał kopa z rozmachem i przestał się odzywać), wyjechała Sąsiadka, a teraz ten zgrzyt z "prawie siostrą".
Myślę, że to wszystko po coś się dzieje i nastąpiło w momencie, gdy jestem już na to gotowa.

Tak, zmieniamy się. Ale gdy się ma ustalone priorytety, można zmieniać się razem, niektórym się to udaje. Chciałabym przejść z kimś wspólna drogę aż do końca.

Przeszłam przez to w ostatnim roku, te przetasownia  przyjaciół,  jak mówisz.
Najpierw było ciężko,  stracilam dwie znajomości,  które trwały latami. Jedna-może jescze kiedyś się zejdziemy, a druga-całukiem się rozminelysmy. Oczywiście wina spadła na mnie, ale takie jest ryzyko.
Grono mi sie skurczylo, ale za to inne znajomości ewoluowaly,   jeszcze zawarłam parę nowych.
Im jestem starsza tym bardziej sądzę,  że nie mam czasu na nierokujace znajomości i przyjaznie, które są przyjazniami już tylko ze wzgledu  na ilość przebytych razem lat, a poza tym wszystko inne nas różni.
Tak ogólnie,  to najlepiej mi we własnym towarzystwie. Zdziczalam do reszty:)

Zapoznaj "se" kogoś. Będziecie wynosić śmieci na zmianę, 
Pietruszka, nie mów,  jakby się ktoś trafił, a  le taki, Ci  będzie całkiem odpowiadał,  to przecież go nie pogonisz ?

A to już rozumiem. Przez chwilę pomyślałam,  że już nie bardzo chcesz.
Skoro tak, to popieram i robię to samo.

Podoba mi się to stwierdzenie że " może być lepiej". Może będzie jeszcze lepiej ?

No, niestety, bywa różnie.
Popieram jednak zdanie, że miłość to akt woli.

Cześć!
Rossanko , czasem przebiegam wzrokiem Twój temat. Zajrzałam i dziś.

Uczucie żalu po zakończeniu WIELOLETNIEJ realnej znajomości rozumiem. Chyba każdy coś ta przeżył - ja najbardziej przeżywałam takie rzeczy na poziomie nastolatki. Ale ewoluowałam pod względem emocjonalnym od tego czasu.

Jedni odchodzą z naszego życia, inni się w to miejsce pojawiają. Tak to działa.

Czasem znajomości / przyjaźnie się same wypalają, czasem się zmieniamy i nie chcemy już utrzymywać kontaktu, bo rzeczywiście wspólna płaszczyzna się skurczyła, a czasem się odcinamy od ludzi, bo kontakty okazują się być osaczające i toksyczne, czego druga strona może nie zauważać i zrozumieć.

Temu, który "pozostaje", trudno zazwyczaj pogodzić się z poczuciem odrzucenia.

Piegowata , ja też pomagam ludziom. Ale czy przypadkiem nie narzucasz się temu znajomemu, bo wiesz lepiej, czego mu trzeba? Inny punkt widzenia jest zawsze mile widziany i może być konstruktywny. Jednak są ludzie, którzy żyją z problemów innych i będą drążyć i naciskać i maglować, aż się ta osoba od nich w końcu odsunie.

Mnie rozstanie zdruzgotało całkowicie, nie wiedziałam, ze aż tak mocno to przeżyję. Dlatego też jestem teraz ostrożniejsza, myślę, że ju z się tak bardzo nie zaangażuję. Zaangażuję się "tak trochę', w razie gdyby kiedyś znowu nie wyszło. Nie będę wtedy tak przeżywać.

Powoli też Jestem właśnie taka powolna w relacjach, powoli się rozkrącam, a potem bardzo mocno angażuje.
Ale to się zmieni, tzn powolność zostanie, a zaangażowanie się zmniejszy. Z resztą z tego co obserwuję, mężczyźni nie są tak emocjonalni, nie przeżywają tak i nie angażują się
tak mocno, więc potem im łatwiej. Wezmę z nich przykład. Może mi będzie lepiej

Piegowata dobrze zrozumialam ze nastapila jakas sytuacja po ktorej definitywnie pogonilas Meczowego ze swego zycia? Czy mowimy o tych wczesniejszych sytuacjach, po ktorych dopuszczasz opcje zwyklego kolezenstwa a kop dotyczy jedynie ewentualnej sfery zwiazkowej?