15.02 dzień Singla - coś pozytywnego - Netkobiety.pl

Prawdę powiedziawszy to powiedziałbym, że ten stan ma dużo więcej zalet niż wad.
Na pewno ogrom czasu jaki człowiek wtedy posiada jest wręcz bezcenny. To co wykorzystam teraz na swój rozwój, tego mi nikt nie odbierze

Tzw samorozwój tudzież samogwałt osobisty?;-)
Mnie w singlowaniu podoba się inna rzecz.Sw.Anielski spokój w kwestii męczenia buły przez tfu partnerkę jej interpretacjami i domysłami oraz spokój ducha w kwestii mojego zaufania do kogoś..

rossanka napisał/a:

Lou71.71 napisał/a:

Mówisz z pozycji faceta ... nie wychowującego dzieci na codzień.
Niestety kobiety singielki (z dziećmi) muszą być jednocześnie - kucharkami, sprzątaczkami, praczkami, oczywiście pracując zawodowo i jeszcze pełnić w miarę możliwości rolę ojca

Liczy się każda opinia. Inny jest singiel 20 letni a inny 40 letni. Jeszcze inny taki, który ma sam dzieci albo jest sam bez dzieci. Co innego też singiel, który jest świeżo po rozstaniu i taki jakiś czas po rozstaniu itd

Ale to przez tak myślących jak Lucyfer zostałyśmy same

Lou71.71 napisał/a:

rossanka napisał/a:

Liczy się każda opinia. Inny jest singiel 20 letni a inny 40 letni. Jeszcze inny taki, który ma sam dzieci albo jest sam bez dzieci. Co innego też singiel, który jest świeżo po rozstaniu i taki jakiś czas po rozstaniu itd

Ale to przez tak myślących jak Lucyfer zostałyśmy same

Nienie, ja nie. Ja  przez coś innego.

Pirx napisał/a:

Tzw samorozwój tudzież samogwałt osobisty?;-)
Mnie w singlowaniu podoba się inna rzecz.Sw.Anielski spokój w kwestii męczenia buły przez tfu partnerkę jej interpretacjami i domysłami oraz spokój ducha w kwestii mojego zaufania do kogoś.Taki emocjonalny cyborg. Zaczynam umawiać się na spotkania,przed urodzinami pójdę w kwestiach fizycznych a potem się zobaczy ;-)

A teraz będziesz się umawiać się i jeśli coś wyjdzie to już nie będzie tfu partnerka ...

_v_ napisał/a:

ale brak partnera życiowego nie oznacza braku milosci romantycznej

ja kocham romantycznie i dosc szalenie jednego z moich kochanków
jesteśmy ze soba bliżej niż niejeden zwiazek czy małżeństwo

a jednak zyjemy i będziemy zyc osobno
nie zamierzamy sie parować

znam tez przynajmniej jedna taką "parę" gdzie oboje prowadzą odrebne gospodarstwa, nie zamierzaja byc razem a jednak darzą się miłością od lat. wspierają sie i przyjaznia.

V, właściwie to powinnyśmy zacząć od wyjaśnienia sobie definicji: "związku", "kochanka".

Masz partnera czy tam partnerów, nieistotne czy jesteś z Nimi w związkach, istotne jest, że kochasz i prawdopodobnie jesteś kochana.
Nieistotne jest nazewnictwo istotne, że kogoś bliskiego masz!

Czyli nie jesteś singielką!
Masz z kim uprawiać seks, masz z kim wyjść do kina, masz kogo kochać, pogadać- choćby to trwało tylko chwilkę to to masz, czyli nie możesz siebie nazywać singielką.

To,że Ty wybrałaś takie życie to Twój wybór, świadomy wybór.
Ale na pewno to nie jest sinigielstwo.

Założę się, że Piegowatej nie chodziło o taką miłość o jakie Ty piszesz.
Piegowata celebruje każdy dzień, Piegowata odczuwa miłość/radość do wszystkiego no może prawie wszystkiego, co Ją otacza i to jest piękne bo mam tak samo.

Jak dla mnie singlem jest ten człowiek, który nie jest kochany*, a Ty z tego co piszesz jesteś kochana jak i kochasz.

*chodzi o miłość romantyczną.

Lou71.71 napisał/a:

rossanka napisał/a:

Nienie, ja nie. Ja  przez coś innego.

Mi lucyfer zabrzmiał bardzo egoistycznie.

24 lata to jest jeszcze inne spojrzenie na różne sprawy.

Lou71.71 napisał/a:

Lucyfer666 napisał/a:

Pirx : Oby tylko na zdrowie wyszło

Lou71.71 : Przykro mi, że tak zabrzmiało, ale nie rozumiem gdzie w jakikolwiek sposób z mojego posta wynika, że należy być totalnie nieodpowiedzialnym imbecylem i porzucać kobiety (zwłaszcza z dziećmi)...

Nic takiego nie powiedziałam. Odniosłam wrażenie egoizmu z wypowiedzi.

No właśnie
Dopóki poza pewnymi narzuconymi obowiązkami mogę pozwolić sobie na więcej to dlaczego nie. Zwłaszcza, że działalność typu wolontariat raczej należy do tego zdrowego egoizmu
Nie zawsze taki diabeł straszny, jak go malują

Czyje dzieci ?

Skąd wnioski, że mam dzieci i je porzuciłem ... na bogów użytkowniczko nie posądzaj mnie o coś takiego.
Jestem raczej ostatnim człowiekiem, który może mieć cokolwiek wspólnego z jakąkolwiek kobietą, a Ty mi takie salwy wyprowadzasz, że może lepiej, żeby już te działa ucichły

Cześć, czołem.
Dyskutujecie tu na temat samotnej starości. Przychylę się do zdania Fał, że nie ma potrzeby trzymać się niewolniczo jedynie słusznych rozwiązań, lecz szukać takich, które nam służą (i nikomu nie szkodzą). Z rodziną bywa różnie. Niektórzy wychodzą ze swoimi dobrze jedynie na zdjęciu.
Ja na przykład z moją Mamą nie zawsze miałam dobrą relację, niektórych moich ważnych potrzeb nie zaspokoiła i uzupełnili tę lukę zupełnie obcy (w sensie biologicznego pokrewieństwa) ludzie. Dostałam morze ciepła, akceptacji i uznania od pewnej dziś ponad osiemdziesięcioletniej pani X., która mówiła o mnie, że jestem jej duchową córką i którą do dziś kocham jak drugą matkę. Bardzo też wierzyła we mnie moja licealna wychowawczyni.
No, ale to już wątki poboczne...

Pirx napisał/a:

...oraz spokój ducha w kwestii mojego zaufania do kogoś

Moim zdaniem spokój ducha nie jest zależny od innych, ale od nas samych (choć inni mogą bardzo pomóc). Wciąż pracuję nad osiąganiem tego stanu. W spokoju ducha ma się zaufanie do siebie i nie szuka się rozpaczliwie oparcia w innych ludziach. Są oni cenną wartością, ale bez nich nie giniemy z rozpaczy i samotności. W spokoju ducha inaczej też wychodzi się na spotkanie drugiego cżłowieka, z innej pozycji.

I to jest dla mnie potężny plus singielstwa: możliwość i czas, by nad swoim spokojem popracować. W relacji spokój ducha ogromnie się przydaje.

W mojej definicji spokój ducha związany z zaufaniem do kogoś polega na tym że jeśli okażę slabość, gorszy okres to ta osoba nie wykorzysta tego przeciwko mnie.
Nie szukam oparcia w ludziach - dla mnie jeśli ktoś mówi A to ma być A. A jeśli stoi za moimi plecami to nie wbije mi noża ;-)

Krejzolka82 napisał/a:

_v_ napisał/a:

ale brak partnera życiowego nie oznacza braku milosci romantycznej

ja kocham romantycznie i dosc szalenie jednego z moich kochanków
jesteśmy ze soba bliżej niż niejeden zwiazek czy małżeństwo

a jednak zyjemy i będziemy zyc osobno
nie zamierzamy sie parować

znam tez przynajmniej jedna taką "parę" gdzie oboje prowadzą odrebne gospodarstwa, nie zamierzaja byc razem a jednak darzą się miłością od lat. wspierają sie i przyjaznia.

V, właściwie to powinnyśmy zacząć od wyjaśnienia sobie definicji: "związku", "kochanka".

Masz partnera czy tam partnerów, nieistotne czy jesteś z Nimi w związkach, istotne jest, że kochasz i prawdopodobnie jesteś kochana.
Nieistotne jest nazewnictwo istotne, że kogoś bliskiego masz!

Czyli nie jesteś singielką!
Masz z kim uprawiać seks, masz z kim wyjść do kina, masz kogo kochać, pogadać- choćby to trwało tylko chwilkę to to masz, czyli nie możesz siebie nazywać singielką.

To,że Ty wybrałaś takie życie to Twój wybór, świadomy wybór.
Ale na pewno to nie jest sinigielstwo.

Założę się, że Piegowatej nie chodziło o taką miłość o jakie Ty piszesz.
Piegowata celebruje każdy dzień, Piegowata odczuwa miłość/radość do wszystkiego no może prawie wszystkiego, co Ją otacza i to jest piękne bo mam tak samo.

Jak dla mnie singlem jest ten człowiek, który nie jest kochany*, a Ty z tego co piszesz jesteś kochana jak i kochasz.

*chodzi o miłość romantyczną.

oczywiście, że mogę

to ze kogos kocham i z nim wychodzę do kina albo gdzieś wcale nie oznacza ze jestem z tą osobą w związku

_v_ napisał/a:

Krejzolka82 napisał/a:

V, właściwie to powinnyśmy zacząć od wyjaśnienia sobie definicji: "związku", "kochanka".

Masz partnera czy tam partnerów, nieistotne czy jesteś z Nimi w związkach, istotne jest, że kochasz i prawdopodobnie jesteś kochana.
Nieistotne jest nazewnictwo istotne, że kogoś bliskiego masz!

Czyli nie jesteś singielką!
Masz z kim uprawiać seks, masz z kim wyjść do kina, masz kogo kochać, pogadać- choćby to trwało tylko chwilkę to to masz, czyli nie możesz siebie nazywać singielką.

To,że Ty wybrałaś takie życie to Twój wybór, świadomy wybór.
Ale na pewno to nie jest sinigielstwo.

Założę się, że Piegowatej nie chodziło o taką miłość o jakie Ty piszesz.
Piegowata celebruje każdy dzień, Piegowata odczuwa miłość/radość do wszystkiego no może prawie wszystkiego, co Ją otacza i to jest piękne bo mam tak samo.

Jak dla mnie singlem jest ten człowiek, który nie jest kochany*, a Ty z tego co piszesz jesteś kochana jak i kochasz.

*chodzi o miłość romantyczną.

oczywiście, że mogę

to ze kogos kocham i z nim wychodzę do kina albo gdzieś wcale nie oznacza ze jestem z tą osobą w związku

Sorki, że tak ciągle wypytuję, ale to dla mnie nowość i chciałabym się o tym co nieco dowiedzieć.

Czyli jesteś singielką spotykającą się z Facetem, którego darzysz romantyczną miłością, ale nie tworzycie związku?
To za przeproszeniem co tworzycie?

Krejzolka82 napisał/a:

_v_ napisał/a:

oczywiście, że mogę

to ze kogos kocham i z nim wychodzę do kina albo gdzieś wcale nie oznacza ze jestem z tą osobą w związku

Sorki, że tak ciągle wypytuję, ale to dla mnie nowość i chciałabym się o tym co nieco dowiedzieć.

Czyli jesteś singielką spotykającą się z Facetem, którego darzysz romantyczną miłością, ale nie tworzycie związku?
To za przeproszeniem co tworzycie?

nic nie tworzymy
nie wiedziałam, ze jest obowiązek tworzenia czegokolwiek z drugim człowiekiem

_v_ napisał/a:

Krejzolka82 napisał/a:

Sorki, że tak ciągle wypytuję, ale to dla mnie nowość i chciałabym się o tym co nieco dowiedzieć.

Czyli jesteś singielką spotykającą się z Facetem, którego darzysz romantyczną miłością, ale nie tworzycie związku?
To za przeproszeniem co tworzycie?

nic nie tworzymy
nie wiedziałam, ze jest obowiązek tworzenia czegokolwiek z drugim człowiekiem

A jesteś singielką?

_v_ napisał/a:

rossanka napisał/a:

Cześć, dołączę się do rozmowy.
V - a czy chciałabyś stworzyć związek (może nawet małżeński), czy teraz nie, a może w przyszłości nie wykluczasz, czy ogólnie jesteś na nie?
Pytam, bo trochę Cię podczytuję czasem w różnych wątkach i domyślam się jak to na razie wygląda, ale czy jest tak po prostu, bo teraz Ci tak dobrze,
czy po prostu ogólnie nie chcesz takiego związku "na wyłącznośc"?

związek małżeński - nigdy w zyciu
jeszcze na glowe nie upadlam

jest mi dobrze jako singielce
nie chce juz sie musiec dostosowywac do kogos
zwiazek jesli juz to otwarty i raczej chyba z mieszkaniem osobno

Aha, rozumiem. Ale małżeński nie, bo się sparzyłaś, czy po prostu siebie w tym nie widzisz?
Ja chyba na głowę upadłam, bo w małżeński może bym i weszła, wiadomo, zawsze to stres, jak będzie, al nie mówię nie.
Z mieszkaniem osobno już przerabiałam i nie chcę więcej. To nie dla mnie.

Ja pisałam, że niektórzy nie nadają się do żadnych relacji i wtedy najlepiej jest gdy zostają sami.
Ale gorzej, gdy niby ktoś jest sam, a z drugiej strony z kimś i jedna strona liczy na coś więcej, a tamten nie

Mnie zastanawia dlaczego jest taka presja, że ludzie powinni żyć w parach.
Jak wcześniej zostało wspomniane nie każdy się nadaje, a to właśnie presja często sprawia, że ludzie zaczynają wchodzić w coraz to bardziej nieprzyjemne relacje.

Mnie zastanawia dlaczego jest taka presja, że ludzie powinni żyć w parach.
Jak wcześniej zostało wspomniane nie każdy się nadaje, a to właśnie presja często sprawia, że ludzie zaczynają wchodzić w coraz to bardziej nieprzyjemne relacje.

Lucyfer666 napisał/a:

Mnie zastanawia dlaczego jest taka presja, że ludzie powinni żyć w parach.
Jak wcześniej zostało wspomniane nie każdy się nadaje, a to właśnie presja często sprawia, że ludzie zaczynają wchodzić w coraz to bardziej nieprzyjemne relacje.

Wydaje mi się, że kiedyś była presja otoczenia, rodziny. Teraz już nie. I sądzę, że sami zainteresowani wchodzą w związki, bo inni też są w związkach, nie chcą być "gorsi" ? "inni"?

rossanka napisał/a:

Lou71.71 napisał/a:

Wydaje mi się, że kiedyś była presja otoczenia, rodziny. Teraz już nie. I sądzę, że sami zainteresowani wchodzą w związki, bo inni też są w związkach, nie chcą być "gorsi" ? "inni"?

Wydaje mi sie, że na wsiach, albo w pokoleniu 60 czy 70 plus jest jeszcze taka presja.
Pamiętam  jak miałam kiedyś koleżankę ze wsi. Koleżanka studiowała w pobliskim mieście.  Dobrze jej szły studia, a po ich ukonczeniu zaczęła robic studia doktoranckie. Przyjechala kiedyś do rodziców na wieś i akurat wpadła do nich jakaś stara ciotka. Zaczęło się standardowe wypytywanie,  kolezanka opowiadała,  ze zrobila studia takie i takie,  teraz jest w trakcie doktoratu, robi to i to,  specjalizuje sie w tym i w tym. Ciotka siedziała tylko z ponurą miną i kiwala głową,  z jakąs taką odrazą  na twarzy. Po czym wypalila: studia studia, a masz ty jakiego chłopaka?  Koleżanka (na szczescie)akurat od pol  roku była w zwiazku,  więc odpowiedziała,  tak ciociu,  mam. Ciotka aż rozpromieniala na obliczu, po czym skwitowala wszystko krótkim "no!".
Co tam studia , grunt, że chłop był.

Ok, ale ile lat temu to było?

rossanka napisał/a:

Lou71.71 napisał/a:

Ok, ale ile lat temu to było?

Za mojej młodości,  bo to moja rówieśnica. To był gdzieś 2003, 2004 rok.

Ja starsza
Ale nawet 2003 rok to 15 lat. A ja mówiłam o dzisiejszych czasach i dzisiejszej młodzieży