15.02 dzień Singla - coś pozytywnego - Netkobiety.pl

Najważniejsze, żebyś Ty siė czuła z tą swoją teorią dobrze. I żeby ciebie przekonywała.

Ross, mogę tylko powiedzieć, że nie wzbudzam zainteresowania mężczyzn. A młodsza się nie robię. Tyle.

Nie. O wszystkich. Nie posiadam tego czegoś itd.

Tacy na mnie uwagi nie zwracali.

Ross, różnie bywało. Ciężko tak 40 lat streścić. Tych kilka moich związków wynikało z drastycznego obniżania poprzeczki - inaczej pewnie niczego bym nie przeżyła i byście czytały teraz mój temat o rekordowym dziewictwie hihi

Tak. To zawsze był mój problem. I dlatego uznałam, że 40 lat prób wystarczy

Ross, z całego serca życzę Ci powodzenia, ale ja mam dość. Najlepsze lata życia na to zmarnowałam, kupa błędów i złych doświadczeń... Mam zwyczajnie dość.

Na pewno. Ale im starsze jesteśmy, tym bardziej trzeba wyglądać. Taka prawda. Facet na poziomie będzie chciał kobiety atrakcyjnej. Oczywiście, nie pustej lali, ale to uroda przyciąga. Mnie się przychodzą zwierzać haha

Mnie się chyba tylko raz tak zdarzyło, że ktoś przyzwoity mnie chciał. Jeszcze na studiach. Nie weszłam w ten związek. Właśnie dlatego, że myślałam, że "to niemożliwe, żeby się udało"...

No to macie obydwie odpowiedź.  A raczej wszystkie trzy, bo ja tak samo miałam.

Ross, na przyzwoitego poleci...

Bynajmniej nie chce wam sie narzucac dziewczyny z pomyslami ale... poznalem pare taka kobitka  55 + gosc 69 lat. Gosc niesamowicie wygadany rozrywkowy wesoly. Ona po przejsciach ( kto ich nie ma ) . Ona nie oczekuje wiele od niego. Jest zadowolona ze swojego zycia. On jest dodatkowym zycia atutem. Nie zzyma sie na jego czasem nieprzyjemne zachowanie. Korzysta z jego zadowolenia z zycia jak dlugo sie da. Spedzaja czas ok 50 % z soba reszte w roznych częściach  swiata.  Sam jeszce musze dopytac jak to funkcjonuje bo moze to droga dla mnie. A moze dla was? Mysle tu o nie wiazaniu sie do smierci tylko dopoki radosc trwa.

Piotrze,  w moim odczuciu i w takiej sytuacji, jak moja, z moimi doświadczeniami, związki typu LAT - like

Nie ma sensu tkwić przy sobie na siłę, ale gdyby mi się udało spędzić z kimś wiele lat aż do śmierci w szacunku i miłości to byłabym szczęśliwa. 
Absolutnie też nie przemawia do mnie podejście typu "dopóki radość trwa". Moim zdaniem sprawdzamy się właśnie w sytuacjach trudnych. Nie mówię o jakichś toksycznych związkach, ale bieda, choroba, nieszczęście -być wtedy przy kimś to jest sztuka  i wartość.
Domyślam się jednak że nie o to chodziło, tylko o satysfakcję ze związku.
A co do tempa i okoliczności powstawanie związku to rzeczywiście z Rossanką mamy podobnie. Nie lubię presji i poganiania, nie cierpię gierek. Chciałabym tak fajnie, naturalnie, spokojnie i przyjaźnie, bez tych wszystkich cyrków i strategii  obliczonych na efekt.

Szczerze nie wiem, czy wierzę w takie coś, aczkolwiek zapytałam Naprędce czy jestem Jego przyjaciółką to odpowiedział "że też"

To zależy od interpretacji definicji, jak dla mnie.

Aha, bo ja oczywiście nie wierzę w przyjaźń damsko-męską.

A moją teorią jest to, że człowiek musi pogodzić się ze stanem faktycznym, na siłę nie szukać.

Ale poniekąd z Twoją teorią też się zgadzam, tylko z modyfikacjami (czyt. moja teoria. )

A ja mam koleżankę, która twierdzi, że najlepszym jej przyjacielem jest jej obecnie już mąż. Są długo razem bardzo udanym związku.

Ale przecież byłaś w kilku związkach, więc jednak "to coś" posiadasz, ciekawe czy "to coś" może zaniknąć?

Tylko się tak wtrącę do tego psychpaty. Psychopata nie jest chory. On ma pełną świadomość tego co robi, wszystko rozumie bardzo dokładnie, lepiej niż ludzie niepozbawieni emocji i potrafi nad sobą lepiej panować i sterować swoim zachowaniem niż emocjonalny człowiek, kierujący się tak abstrakcyjną wartością jak sumienie.

Także taka definicja to raczej zaprzeczenie choroby, na którą nie mamy wielkiego wpływu.

Witajcie
A moglybyscie być z kimś z nerwica? Bo jak wiecie ja mam nerwice lękową.

Z kim jak bym nie mogła być?
Z przemocowcem  fizycznym i słownym
Ani z leniem, któremu się nic nie chce i czeka tylko aby go utrzymywać
Ania takim, co podciągnąć skrzydła i wyszydza
I oczywiście z takim, który jakby przyszło do jakiegoś kryzysu,  choroby to by się odwrócił na piecie.
Krejzolko-fajnie z tym przyjacielem-partnerem, też chodzi mi o coś takiego.

U mnie bez zmian nic się nie dzieje, wiesz o co mi chodzi .

Też mi się wydaję, że taki właśnie jest mój związek, aczkolwiek definicyjnie inaczej bym go nazwała.

Wiecie czego się nauczyłam, jakiś czas temu?
Nauczyłam się, że nie warto mówić/pisać w kim to mogę się zakochać a w kim nie.
Więc jak dla mnie to jest takie tylko gadanie/pisanie, ale nijak ma się w rzeczywistości.
Przynajmniej w mojej rzeczywistości.

Szkoda, wielka szkoda, ale nic jeszcze nie jest przesądzone.

Nic nie szkoda, nie ma się czym przejmować,  ja też podchodzę do tego bez oczekiwan, oraz planowania,
Co będzie to będzie.  I z kim będzie to będzie.
I podpisuje się pod tym, że nie warto mówić w kim się mogę zakochać a w kim nie, bo to tak nie działa,  życie zaskakuje w tym aspekcie. Oczywiście pomijam oczywiste rzeczy, że jak facet ma żonę,  albo jest fanatykiem feligijnym, albo np znęca się nad zwierzętami - to dla mnie odpada nawet jako potencjalny znajomy, nie mówiąc już o czymś więcej.
Ale nie mam jakiegoś wzoru, że musi mieć tak i tak. Owszem, pewne cechy są pożądane i takich szukam,  ale zakładam też wady.

Jak chodzi o nerwicę, to nie wiem, czy mogłabym, dlatego, że nie wiem, czym to się na co dzień objawia. Tutaj Ross sprawiasz wrażenie ciepłej, sympatycznej i spokojnej osoby.

Obniżanie poprzeczki: dobrze się nam rozmawiało, więc pominęłam fakt, że nie ma pracy, prawka, nie wspiera, jest leniwy w sumie ;P, nie chce skończyć studiów (jakichkolwiek, może być licencjat cokolwiek) pomimo uzdolnień oraz że jesteśmy niedopasowani w łóżku
Inny: w łóżku byliśmy dopasowani (ale też bez szału, tutaj poszłam na kompromis) i pracował, chciał założyć rodzinę, więc pominęłam to wszystko, co wskazuje na socjopatę ;P (lista jest długa i niechlubna, nie będę zaśmiecać wątku )

Po tych relacjach stałam się społecznie nieakceptowaną singielką z nadmiernymi wymaganiami ;P Bo chcę się dogadywać, również w łóżku i chcę, aby miał podobny stosunek do pracy, jak ja oraz do w miarę podobny do czasu wolnego (tu chyba jestem bardziej elastyczna).

Cb - boję się,  że ze względu na nerwice każdy mnie opuści.  Ale jak Tak logicznie mylpsle, to to jest bardziej w mojej głowie,  bo to uderza we mnie a nie w kogoś.  Ale też nie chcialabym, aby ktoś się o mnie martwił z tego powodu ani cierpiał.

Co do obniżania poprzeczki,  rozmawiacie z niegdysiejszą mistrzynią:
- facet wogole nie podobał mi się z wyglądu,  był wręcz dla mnie odpycha jacy  (a np już koleżance się podobal)
- rozmowa była poprawna ale tylko tyle, tak jakbym z Sąsiadka rozmawiała
- nie miałam ochoty nawet się za często spotykać jako koledzy,  wiecie co mam na myśli, 
- kompletnie nie czułam,  że chce z tą  osobą spędzać czas, a co dopiero życie.
Dla mnie jedynym kryterium wtedy było że
- ktoś w ogóle chciał się że mną umówić
-jest wolny
- jest grzeczny i nie przeklina
-...

Nawet nie ma punktu 4 go. Ja naprawdę nie miałam żadnych wymagań.

Obniżyłam poprzeczkę z moim mężem. W jaki sposób?

- Szybko poczułam, że to nie to, a jednak brnęłam w to dalej niepewna swoich uczuć. Zgubił mnie brak doświadczenia i zaufania do siebie. Uwierzyłam w głupie gadki otoczenia, że grymaszę i wydziwiam. Wszystko było nie tak (no, prawie, bo przecież mam parę miłych wspomnień, ale nie one przeważają), a ja durna, myslałam, że to ze mną coś nie w porządku. Takie myślenie to z kolei efekt całego mojego wcześniejszego życia i doświadczeń zbieranych niemal od kołyski.

...I właściwie tyle. Ale to bardzo wiele, problem był szeroki i rzutował na całość.
W ogóle nic w moim życiu nie stało się bez powodu. Myślę, że to dotyczy wszystkich ludzi.

Właśnie.
Wiele rzeczy dzieje się po coś.  Jestem już przebudzona, myślę,  że w końcu wiem, o co w tym wszystkim chodzi.

Wolałam być w takim niż w żadnym
Oj ale błędów narobiłam.

No, właśnie, Ross.
Gdy człowiek ma zaniżoną samoocenę, łapie cokolwiek, byle było. Oczywiście w róznym, indywidualnym stopniu.
Ja dziś stanowczo wolę być sama niż z kimkolwiek, byle w związku.

Taka prywata teraz:
Znam Ross prywatnie, mamy ze sobą kontakt w realnym życiu i jedno Wam napiszę: prawdą jest co teraz o sobie Rossanka pisze.
Na przestrzeni tego czasu odkąd Ją poznałam i na forum, i realnym życiu Ross się bardzo zmieniła. Zmieniła swoje myślenie, nastawienie.
Wiadomo ma czasem spadek formy, ale moim zdaniem jest to normalne.
Każdy z nas ma zły dzień, spadek formy.

I serio jestem z Niej cholernie dumna!!!

Ja to dzisiaj mam "pompatyczny dzień"
Wybaczcie.

I co to ma wnieść? To niczego nie zmienia.

Już dziewczyny napisały o obniżaniu poprzeczki. To dość oczywiste.

To świetnie, że masz takie poczucie. To jest dobre. Najważniejsze to być w zgodzie ze sobą.
Mnie ludzie często pocieszają: jeszcze wszystko przed tobą, jeszcze jesteś młoda... Ciekawe, czy za 10 lat to samo będę słyszeć? Bo oni to mówią, byle tylko mówić, a tak naprawdę to nie słuchają tego, co mówię ja..
Ale tak czy inaczej, godzę się z sytuacją i tyle.

Ale w zasadzie to chyba nie na temat teraz zaczęliśmy pisać
W kwestii pozytywów bycia singlem znajduję chyba tylko to, że godzę się z tym faktem i specjalnie tego nie roztrząsam.
Czy to pozytyw?

Nie mam anoreksji.
Znerwicowani to jak sądzę robia różne rzeczy.
Ja w nerwicy miałam cale spektrum zaburzeń,  czułam się fatalnie a najgorsze były i zdarzają się jeszcze lęki.
Nie polecam.
Musialabym spotkać kogoś wyrozumiałego  i silnego aby się nie przestraszył.  Alba zmartwił.
Mozliwe też,  że wyolbrzymiam, ale to się łączy z nerwica, wszystkie emocje przeżywa się o wiele silniej, co bardzo osłabia.