Terapia małżeńska, par... - Netkobiety.pl

Trochę to wygląda jakbyś dobrze czuł się w roli wybawiciela albo rycerza na białym koniu, który ratuje niewiastę z opresji i ona odwdzięcza mu się miłością. Tylko, że wdzięczność to nie miłość. Jeśli takie były podstawy miłości u twojej żony (nie znam ich i sobie improwizuję) to w takiej sytuacji najlepiej powiedzieć nic mi nie jesteś winna, żyj jak chcesz. Być może ona cały czas czuje, że ma wobec ciebie dług wdzięczności, stąd jej deklaratywne starania o naprawę związku, które na deklaracjach się kończą. Wybacz Wilku, mam świadomość, że to, co piszę jest bolesne.
Inna sprawa, że jeśli ty dobrze czułeś się w roli rycerza, bo wtedy ZASŁUGIWAŁEŚ na miłość, to jak się sytuacja unormowała, zabrakło kluczowego elementu. Do przemyślenia dla ciebie, ewentualnie do przegadania z żoną.

Z tym hajem to też bym nie przesadzała, to tylko bonus od natury, który szybko się kończy i jak ktoś nie potrafi stworzyć „atmosfery” w związku to i tak w dłuższej perspektywie nic z tego nie będzie. A jak się nie wyniosło z domu odpowiednich wzorców, to żadn haj nie pomoże, gdy nie ma się szczęścia. W ramach dygresji napiszę, że dzisiaj myślę, że miałam dużo szczęścia, bo ja też byłam na haju, ale to jakieś takie popierniczone wszystko było, bo mimo tego, że mój pierwszy w życiu związek (kilkuletni) zakończył się tak, że po ostatniej wspólnej nocy zostałam z krótkim liścikiem na rozstanie w ręku zamiast wyjaśnień i przez długi czas żyłam w takim przeświadczeniu, że jestem dobra do bzykania, ale już nie do kochania, to zaczęłam znajomość z moim mężem właśnie od seksu. Sama do niego doprowadziłam, chociaż on przynajmniej ze dwa razy się mnie spytał, czy jestem pewna, że tego chcę. Jakbym sobie chciała udowodnić dokładnie to, co o sobie myślałam. Widzę tego typu zachowań na forum pełno. Może ty też myślisz, że tylko jako rycerz zasługujesz na miłość?

No Ok... skoro mam pozwolenie ;P

Mam problem z dotykiem w takim sensie, ze we wczesnymdziecinstwie  nie lubilam dotyku. Nie wiem czy nie lubilam go z jakichs wlasnych powodow (np zaburzen podchodzacych pod autyzm) czy ze wzgledu na sytuacje w domu (alkoholizm ojca plus o wiele starsze rodzenstwo i zablokowana emocjonalnie matka) ale pamietam, że ja nie lubilam nawet kiedy ona mnie dotykala. Np kiedy spalam z nia razem to odsuwalam sie w nocy tak, aby jej nie dotykac, nie dawalam sie przytulac, a dotyk obcych to byla trauma. Nawet w wieku kilku lat (w takim, ze juz sie to pamieta) ja sie z wrzaskiem wyrywalam kiedy ktos probowal mnie wziac na rece.

Zmiana (albo ta blokada nie wystepuje w tej sytuacji) nastąpiła w wieku nastoletnim -  nie mialam zadnego problemu z dotykiem od poczatku kontaktow seksualnych małe  nie bylo to zwiazane jedynie z seksem. Mialam grupke przyjaciol plci obojga i dotykanie ich (w sensie przytulanie, spanie w jednym lozku itp nigdy nie bylo problemem)

Pozniej, z czasem zaczelam uwielbiac dotyk (seksualny i plaroniczny) ale tylko od osob lubianych przeze mnie. Do tej pory mam problem z dotykiem osoby, ktorej nie akceptuje calkowicie. To sa jakby dwa swiaty "swoi", ktorych dotyk uwielbiam i "obcy", ktorych dotyku nie znosze. W stosunku do obcych problemem jest nawet uscisniecie dloni na przywitanie nawet po latach znajomosci.

Osobę, którą akceptuję mogę dotykac od razu.

Przyznam, że czasem ten dualizm utrudnia mi zycie, bo reaguję wycofaniem w bardzo typowych sytuacjach kiedy tak na rozum  nie ma zadnego powodu mojej niechęci i bylabym szczesliwa gdybym mogla nad tym bardziej panować chociazby z tego powodu, ze niektore osoby zauwazaja moje nietypowe zachowania w tej kwestii.

lub wariant mniej ciekawy, za to bardziej prawdopodobny. Syn ma 17 lat? czyli że zaraz może wyfrunąć z gniazda , a ty zostaniesz z żoną... i co wtedy?

Mi przyszło do głowy, że ty po  prostu potrzebujesz przyjaciela - zadowalasz się substytutami w postaci terapii, forum, gdzie się możesz wygadać. Potrzebujesz kogoś, kto zaakceptuje twoje wady i zalety, do kogo nie będziesz musiał się dopasowywać. Masz jakiegoś kumpla, koleżankę, z kim możesz iść na piwo i gadać o du** Maryny, albo zadzwonić gdy potrzebujesz pomocy, by np. przenieść fortepian ?

Tu akurat może być wariant optymistyczny i pesymistyczny. Optymistyczny można opierać na tym, że generalnie jest tak, że ponieważ żona ma silną wolę kontroli nad synem, to jak już wielokrotnie zauważyłem, kiedy jego nie ma (np. w wakacje, albo ferie) to ona jest spokojniejsza, mniej nerwowa, więc przy tym bardziej "strawna" dla mnie Naprawdę ja tą różnicę odczuwam kolosalnie. W momencie jak syn wraca i jak zaczyna się szkoła to ja już wiem, że będzie "jazda".
Więc jeśli syn się wyprowadzi to może to być z korzyścią dla absolutnie wszystkich.
Ale może być i tak, że w momencie kiedy on się wyprowadzi (o ile się wyprowadzi) to już i tak nie będzie kompletnie nic do sklejania, bo będziemy od siebie o całe lata świetlne.

Czy to nie jest tak, że ludzie, którzy Cię już znają i na których Ci zależy już po prostu wiedzą, że masz pewne reakcje takie, a nie inne ?
Mówiąc szczerze nie bardzo rozumiem czemu sobie robisz problem ? Moim zdaniem nie jest z Tobą jakoś źle. Ja też nie lubię np. tego standardowego uścisku dłoni. Na czym polegają te sytuacje, które Ci tak utrudniają życie ?

Wilku, nie chcę Ci truć.
Ale w tej wypowiedzi dotknięty został chyba właściwy problem.
Uczysz syna reagować tak jak Ty.
Zacznie myśleć tak Ty.Nie mówię że to źle. W tej sytuacji jednak - nie sprawdzi się.
Spójrz: podważanie autorytetu.JEJ.Ty tego autorytetu u niej nie masz.Mnie niemal podobnie wychowano.

Pogadaj z terapeutą ,ale jestem zdania że czas zerwać z myśleniem jakie przedstawiłeś.Chrzań jej autorytet.Chrzanić JEJ postrzeganie.
Będzie burza ,na pewno .Z tym że inaczej do niej nie dotrzesz, a dwa będziesz cały czas żył w przekonaniu że z Tobą jest coś nie tak.
To nie sprawi że ona Cię pokocha, ale przynajmniej zerwiesz z wasalstwem jakie masz w genach.Przynajmniej spróbuj.

Nie miałem nigdy powodzenia u kobiet. Więc faktycznie może i myślałem, że muszę na miłość jakoś zapracować.
A co poszło nie tak ? Może ten efekt "rycerza" przestał z czasem działać ? Z tego co rozmawialiśmy na terapii to żona całkiem inaczej ocenia sytuację, bo wg mnie coś zaczęło się już psuć w momencie jak zaczęliśmy razem mieszkać. A ona była zdziwiona takim stwierdzeniem, bo uważa, że wszystko było ok.
Wkurza mnie, że muszę to stwierdzić, ale wszystko coraz bardziej zaczęło się sypać i rzadziej był seks. Kiedy doszło do momentu, że seks był raz lub dwa na rok to już się czuło, że coś jest mocno nie tak. A w momencie kiedy zaczęliśmy spać oddzielnie to już była równia pochyła. Poza tym coraz bardziej zaczęła mnie irytować niezmienna postawa żony względem syna. Ciągle ta sama nerwowość itd. A syn przecież rośnie, staje się coraz starszy. A ona jakby się zatrzymała na etapie 10-latka. Coraz częściej i częściej zacząłem odczuwać wobec niej złość. I to była najczęściej taka niewypowiedziana złość. Bo tak realnie rzecz mówiąc to my się nie kłócimy intensywnie. Nawet tego nie potrafimy. To są jeśli już krótkie wybuchy po których następuje długa cisza. Obie strony zamykają się w sobie.

to nie musiało być jakieś wielkie wyrachowanie. W jej oczach możesz być dobrym człowiekiem i mężem oraz ojcem dla jej dziecka.   Może miała nadzieje, ze jakoś to będzie... Ale to nigdy tak nie jest, co niejedna kobieta tu opisywała, będąc w takim układzie. Bo choćby nie wiem jak ktoś był dobry to jeśli nie czuje się  chemii ani miłości to seks  staje sie obowiazkiem malzenskim, czesto przykrym,  stad robi sie uniki, aby nie dopuszczac do niezrecznych sytuacji. Dlatego ucina sie w zarodku kazdy gest, ktory mógłby być wstepem do zblizenia. Zwlaszcza, gdy ma sie swiadomosc, ze druga strona chce tej bliskosci.  Jak gdzies niejedna pisała, ze kładzie się do lozka jak maz juz zaśnie, żeby nie dopuszczać do  sytuacji o jakich piszesz, ze on będzie chciał się przytulic czy ja objąć...i nie daj Boże  zachce mu sie seksu a ona będzie musiała wykrecac się, ze jest zmeczona czy glowa ja boli...
To najczęściej z tego wynika ta  oschlosc i niechęć do bliskości w zwiazku.  Zimny chow to tylko wymowka. Wystarczy odpowiedni partner i nagle ma się ochotę na wszystko czego dotąd się unikalo...
Związki z rozsądku są dobre wtedy, gdy obie strony maja świadomość, ze łączy ich tylko przyjazn, wspólne zainteresowania czy cokolwiek ale nie milosc ani seks. Bo gdy jedna się poświęca to cierpią oboje.
Wilczysko, Twoja zona nie jest głupia i doskonale zdaje sobie sprawę, ze Wasz związek jest chory. Ze Ty potrzebujesz czulosci, dotyku, seksu a ona udaje, ze tego nie widzi. Ale wcale nie jest jej z tego powodu przyjemnie.
Tak czy siak, jak dla mnie nie ma tu czego ratować. Terapia dla Ciebie jak najbardziej, abyś w koncu dojrzał do decyzji o odejściu. Życie jest zbyt krótkie aby męczyć się w związku, który niczego Ci nie daje i w którym czujesz się nieszczęśliwy. Pomimo swoich kompleksów, musisz uwierzyc, ze zaslugujesz na kogoś, dla kogo będziesz najważniejszy.

o dotyku ją mogę zawsze i wszędzie

Zgadzam się z Tobą, znam ten tok myślenia bo byłem jego bliski. Powiedzmy Wilku ma go w 100% ,ja miałem najpierw 50. poźniej w 20.
Też przez jakiś czas sam siebie 'sabotowałem' .
Dlatego namawiam go do zerwania z tymi wymówkami. To trudne ale możliwe dla niego .

to może zamiast terapii małżeńskiej, porzadna terapia kognitywna która nakieruje jego myślenie na wlasciwe tory.  Niską samoocenę da się przeciez  leczyc. Od tego należałoby zacząć, żeby w ogóle ruszyć z czymkolwiek. Bo z myśleniem - jestem do dupy, widocznie nie zasluguje na nic lepszego to można tylko  w leb se strzelic. Bo to zazwyczaj jedyna inicjatywa na która takiego czlowieka jeszcze bez wysiilku stać.

I myślę że najtrudniejsze będzie dla Wilka przełknięcie że jest 'na zastępstwo'.
Przy jego kompleksach i niskiej samoocenie : bolesne ale konieczne.

Myślę, ze zbyt mocno życie kręci Ci się wokół żony i to wbrew pozorom przeszkadza, a nie pomaga... Zajmij się sobą..

Ja tez jestem chetna na rozmowe, to moze niech ktoras z nas zalozy taki temat w odpowiednim dziale.

--- --- --- ---

Wilku, a od ilu lat znasz zone? Kiedys zachowywala sie wobec Ciebie inaczej, czy zawsze tak bylo?

To co piszecie z Adiaphorą jest bardzo trudne dla mnie
Jest to na pewno materiał do przemyśleń.

Przemyśl Wilku, pogadaj o tym na terapii, pomyślcie jak porozmawiać o tym z Twoją żoną.
Realia mogą byc nieprzyjemne, ale lepsze to niż iluzja lub domysły.Nie sądzisz?

Zobacz : u mnie prawda czemu "modliszka' była ze mną, oraz to że atak na mnie i ocena mnie  nie miała ze mną nic wspólnego tylko z faktem że już kogoś przygruchała - właśnie była wyzwalająca.Wcześniej, od sierpnia tonąłem momentami w domysłach,w biczowaniu się że ze mną coś nie tak itp. Samoocena -100 .
Cała prawda zadziałała odwrotnie.
Rozumiem że to może być trudne, bo kiedy przed rozstaniem , poznałem przypadkiem prawdę o tym że jest mną bo jest jej wygodnie, itd była wstrząsem a jej późniejsze kłamstwa - dobijające.
Ostatecznie podziałalo wyzwalająco własnie. Skupiłem się 'na sobie' , na wszystkich sprawach przez które czułem sie 'gorszy' i niemal uwierzyłem w to.
Serio to jest mega ciężar który spada z pleców.

Wilku, gdyby ona od początku nie chciała w ogóle Cię dotykać, nie ożeniłbyś się z nią przecież.
Jak czytam to, co piszesz w tym wątku, to jest mi strasznie smutno.
Tylko smutek i żałość.....
Bardzo mi Ciebie żal. Dopóki nie przyjmiesz prawdy (którą Ci tu niektórzy próbują naświetlić), będziesz nieszczęśliwy.
I nieważne w sumie, jak i co było kiedyś, ważne co jest teraz, a raczej czego nie ma. Nie ma już nic. Pustka i frustracja
Po ch...j tkwić w czymś takim?

I znowu kolejna teoria z d...py wzięta. Czy może tym razem z własnego doświadczenia?

W wielu tematach i wielu postach widać obraz bardzo spokojnego, rozsądnego i mądrego człowieka. Z drugiej strony w relacjach jesteś durny jak pięciolatek.
Niestety, ale żeby stworzyć szczęśliwą relację, trzeba stworzyć szczęśliwego siebie. Musisz się zaakceptować i być ze sobą szczęśliwy. Kiedyś, będąc po jakiś tam przejściach, stworzyłem super związek ze swoją żoną. Było tak bardzo super, że nie chciałem tego psuć. Więc skoro ma być tak jak mówisz kochanie, to będzie, skoro ty tego chcesz, to i ja tak chcę. Skoro wrzeszczysz, to masz powód. W końcu powiedziałem dość. Po którejś awanturze zażądałem rozwodu. Spokojnie, stanowczo, jednoznacznie. Byłem całkowicie zdecydowany i nie miałem zamiaru dalej się męczyć. W końcu jak mam zostać sprowadzony do roli portfela z jedynym prawem do finansowania rodziny, to mogę to robić zdalnie. Moją żoną to wstrząsnęło na tyle, że tym razem to ona postanowiła się starać i naprawić to co było złe. To było z piętnaście lat temu. Nam się udało. Czy wam się uda, nie wiem, ale wiem że żeby być mężczzną trzeba czasem podjąć trudną decyzję. Widziałem wielu facetów którzy mieli gównianą robotę. Wszyscy byłi nieszczęśliwi. Widziałem wielu którzy nie lubili swoich żon. Albo wykańczała ich wóda, albo wybierali inny sposób na samobójstwo.

Jesteś mądrym, dobrym człowiekiem. Nie daj sobie wmówić że jest inaczej. Jak masz być w gównianym związku bez seksu, to po co ci baba? Gotować, prać, sprzątać umiesz. Masz pracę, wynajmiesz jakieś lokum i jesteś wolny. I gówno komu do tego czy chrapiesz, pierdzisz, albo smarkasz. Nie potrzebujesz terapii. Potrzebujesz chwili oddechu. Młody ma siedemnaście lat. Jak teraz się wyprowadzisz, to za rok może się do ciebie wprowadzi, żeby żyć. Czyli i dla ciebie i dla niego będzie lepiej jak kopniesz babsko w dupę i pójdziesz na swoje. A jeśliby się do ciebie nie wprowadził to może nie ma co się stresować tym co on zrobi jak się rozwiedziecie. Może jemu pasują połajanki z mamusią?
Spróbuj życia. Idź do kina, na obiad, może na siłownię. Kup sobie rower i zacznij na nim jeździć. Zawalcz o siebie, bo jesteś wszystkim co masz. Jak to utracisz, to już cię nie ma.

Czytam, czytam i czasem chłopaki zazdraszczam, że wy tak przeżywacie.

Niczego nie muszę wynajmować. Mieszkanie jest kupione przeze mnie jeszcze w kawalerskich czasach.

To dbanie o siebie to dla mnie trochę abstrakcja. Próbuję. Ale ciężko to idzie. Trudno dbać o kogoś kogo się nie lubi.
To co tutaj napisaliście wczoraj cholernie mnie zdołowało, choć niby nie powinno, bo to nie jest coś co mi przez głowę nie przechodziło. Poczułem jednak namacalny strach przed końcem. Próbuję sobie siebie wyobrazić po ewentualnym rozstaniu i jest to obraz czarny. To jest jak cofnięcie do życia jakieś 20 lat temu, z tym, że wtedy się jeszcze żyło jakąś naiwną nadzieją, a teraz już tej nadziei nie widzę.

Na dzień dzisiejszy chciałbym się indywidualnie spotkać z terapeutką do której wspólnie chodziliśmy. Nie wiem czy mnie przyjmie, bo gdy ostatnio zapytałem ją o indywidualną terapię to powiedziała, żeby odczekać jakiś czas. Ale ja mam potrzebę teraz. Nie chcę wracać do poprzedniej terapeutki, a tym bardziej szukać kogoś nowego. Ze względu na to, że ta ma obraz naszego związku pochodzący z obu źródeł, to myślę, że może mi bardziej pomóc. To chyba też podchodzi pod zadbanie o siebie ?
Co do ewentualnego rozstania to jest to jednak cholernie trudna decyzja. Także ze względu na syna. Może warto zaczekać przynajmniej ten rok, aż będzie miał 18 lat. Wtedy będzie mógł sam zdecydować z kim chce mieszkać.

Wilku - tak z innej beczki.
Czego nie lubisz w sobie?
Zacznijmy od podstaw.

- W wyglądzie (podaj szczegóły)
- W ubiorze
- W wiedzy

Co Ciebie interesuje?
Co chciałeś kiedyś zrobić? (podaj cokolwiek)

Piszę nie bez powodu. To co było ze mną ostatnie 2 lata pomogło mi zacząć od takich podstaw. I wiesz co? Działa ;-)

Nie będę opisywał całej mojej historii z różnych względów, w tym tych, że forum nie jest takie do końca anonimowe Mogę ci opisać coś a propos powyższego ale to pewnie niewiele da, bo ty się jeszcze emocjonalnie miotasz. Otóż mnie całe nasze wspólne życie małżonka straszyła rozwodem. Z mniejszym, większym natężeniem i z różnymi aspektami pobocznymi. Niewątpliwie mnie to irytowało co zaogniało konflikt. Aż przyszedł "dzień" kiedy sobie przepracowałem powód swojej irytacji. Ze zdziwieniem (jednak) zrozumiałem, że głównym powodem tej irytacji jest niechęć do zmian, zburzenie stabilizacji, okres chaosu, konieczność zmian w organizacji życia. Czyli wszystkie rzeczy, których bardzo nie lubię. Kiedy to zrozumiałem, to dalej było już łatwiej. Czyli zrobiłem bilans aktywów i pasywów, harmonogram przejścia przez ten proces, ustaliłem sam ze sobą jak dalej wyglądałoby moje życie. Wprowadziłem porządek w chaos. Powiedziałem żonie - ok. Możemy się rozwodzić w każdej chwili, podałem moje warunki brzegowe dla niej ogólnie też przyzwoite. To praktycznie zamknęło temat. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że jak to napisała ostatnio jedna z forumowiczek, kobieta odchodzi tylko wtedy kiedy ma zabezpieczone tyły w postaci nowego faceta. Tylko, że moja podejrzewa, że obeszłoby mnie to tyle co zeszłoroczny śnieg, za to miałbym lepsze karty w dalszej rozgrywce. Zresztą działa to w obie strony No więc od tamtego czasu głównym wątkiem stało się jaka jest nieszczęśliwa. Ja mówię - nie rozumiem cię. Jesteś nieszczęśliwa, to zrób coś z tym! Ja mam wszystko czego potrzebuję, to nie narzekam.

ten czarny obraz to jest projekcja Twojego umysłu taka sama jak te wszystkie, ktore sprawiają, ze widzisz siebie jako beznadziejnego goscia. Tak sie przyzwyczailes ze juz inaczej nie umiesz myslec. Negatywne myslenie moze stac sie nawykiem jak wszystko. A wyjść z kolein takiego myślenia jest potem trudno. Musisz przestać wierzyć we wszystko, co myślisz o sobie.
Czego tak naprawdę się boisz myśląc o przyszłości? Napisałes, ze widzisz czarny obraz po ewentualnym rozstaniu. A teraz, gdy jesteś w związku,  to niby jest rozowy?
Boisz sie, ze stracisz to, co masz? A co masz teraz? Boisz się, że będziesz sam?  Przeciez tak naprawdę  teraz jesteś sam.
To czego się boisz? Świadomości, ze - jak spiewa Budka -  "znowu w życiu mi nie wyszło [...] późno, późno... by zaczynać wszystko znów..."?
Nigdy nie jest za późno.

Bronie Ware, pielęgniarka opiekująca się chorymi w stanie terminalnym, napisała w swojej książce m.in o tym, czego ludzie najbardziej zaluja  u kresu zycia. Wiesz czego żałuje większość? Tego, ze nie pozwolili sobie być bardziej szczęśliwymi, ze tracili czas na byle jakie relacje, ze nie mieli odwagi żyć, tak, jak chcieli.
Wyobraziles sobie siebie po ewentualnym rozstaniu i to Cie przerazilo. A nie przeraza Cie przyszlosc, ktora bedzie odbiciem obecnej teraźniejszości? 
W sieci dużo jest motywujacych filmow, afirmacji. Iceni nawet założyła tu wątek w temacie. Może będzie tam dodawać nowe filmiki. Zaglądaj i oglądaj. I prostuj się

Witam . Chciałbym sie udzielic w temacie. Jakiś czas temu ż żoną postanowilismy poszukać innej pary aby podzielić sie wrażeniami poglądami  dla urozmaiceni  wszystko w formie zabawy , zaczelismy szukać i nawiązalismy kontakt z interesującą parą, z żoną byłem umówiony że to wszystko ma być w formie zabawy nic pozatym, żadnych spotkań itym podobne. niestety po czasie przypadkiem zobaczyłem skrzynke mejlową żony i okazało sie że żona po kryjomu pisała i dzwoniła do tego gościa z tej pary, kontaktowali sie dość dużo on też robił to w ukryciu przed swoją żoną , wysyłali sobie odważne zdjęcia , rozmawiali też o spotkaniu sie po kryjomu, jednym slowem jak to przeczytałem to zmroziło mnie i sie wsciekłem. jednak że mamy rodzine dzieci , nie robiłem jakiś awantur tylko porozmawialiśmy, ona twierdzi że do niczego nie doszło , że tylko rozmawiali ,że nawet sie nie spotkali, jednak ja mam mieszane uczucia i dokonca już jej nie wieże . zrobiła to w bardzo wredny sposób bo umowa była zupełnie inna, Sam nie wiem co o tym mam mysleć i co dalej zrobić , szarpie mnie od środka, jakoś jej nie potrafię uwieżyć że sie nie spotkali . Gdy tylko chcem o tym porozmawiać odrazu ucina rozmowe że wszystko mi już wyjaśnila.

Pod tym też się mogę podpisać.

Takie twierdzenia są co najmniej obraźliwe dla kobiet, które mają odwagę by decydować o swoim życiu. 

Niby inteligentny facet, a wpada w pułapki prostego myslenia...

No ale to był luźny cytat z forumowiczki Nie mnie oceniać na ile odpowiadający rzeczywistości ale nawet od reguł są wyjątki, bo są i wyjątkowe kobiety Zresztą ja swojej odwagi dodawałem. Wskazywałem, że będzie miała zabezpieczone mieszkanie, opieką nad dziećmi się podzielimy sprawiedliwie, wie że nie będę od tego uciekał. Wskazywałem same jasne strony, że będzie miała możliwość znaleźć swoje szczęście. A ta się woli męczyć...

oczywiście - możesz stracić swoje poczucie marazmu
Na ogół ludzie dokonują zmian w krytycznych momentach, gdy spotka ich katastrofa finansowa, padnie zdrowie, czy kobieta życia ulotni się do innego, a tak na co dzień ludzie mocno trzymają się swoich pozycji w okopach.

Jeśli poczytasz sobie wspomnienia ludzi, którzy przeżyli straszne rzeczy - wojna, jakieś uwięzienie w patologicznym związku, to sam zauważysz, że z ich wypowiedzi przebija dużo pozytywnej energii, żadne życiowe zawirowania nie robią na nich wrażenia.

Nie namawiam cię na rozwód, bo z jakiś powodów ten układ wam odpowiada, raczej powtórzę - zadbaj o siebie, o swoje samopoczucie, zastanów się w jakim kierunku chcesz podążać. Jak już będziesz wiedział o co ci chodzi w życiu, wtedy będzie ci łatwiej funkcjonować we własnym życiu.

Wilczysko, czas pokaże jak się Wasza historia zakończy. Kojarzę kilka wątków tutaj, gdzie z opisu autorów wynikało, że jest to tak katastroficzna sytuacja, że nie da się już nic z tym zrobić i jedyne co pozostaje to składanie pozwu o rozwód. Forumowicze wydają wyrok, potem mija trochę / sporo czasu i okazuje się, że związek ... dalej trwa. Zastanawia mnie tylko jego JAKOŚĆ - zdarza się, że ktoś napisze, że jest lepiej, niż było w czasie kryzysu. Potem forumowicz wychodzi z życiowego zakrętu i często znika.

Sporo masz na swoim wątku mądrych postów skłaniających do refleksji. Na chwilę OBECNĄ myślę, że ocena adiaphory może być przykra w odbiorze dla Ciebie, ale jest trafna.

Możesz spędzić resztę życia z tą kobietą, możesz z inną, możesz sam. Nikt z nas przyszłości przewidzieć nie potrafi tak naprawdę. Zawsze jednak  będzie Ci towarzyszyć ... Wilczysko. Również uważam, że to, na czym powinieneś się skupić to jest podbudowanie poczucia własnej wartości. Ono jest moim zdaniem bardzo ważnym fundamentem szczęśliwych związków.

Człowiek pewien poczucia swojej wartości nie potrzebuje oceny innych, aby dobrze się czuł ze sobą. Ale popatrz, ile pozytywnych opinii o Tobie pojawiło się w Twoim wątku od tak wielu RÓŻNYCH osób. Tu nie ma "kółka wzajemnej adoracji" czy innej sekty - a takie opinie nie pojawiają się tutaj bez powodu. Zwróć też uwagę jak reagują na Twoje posty ... kobitki na różnych wątkach. To się nie bierze znikąd.

Forumowicze dzielą się swoim doświadczeniem i proponują Ci to, co im samym pomogło w budowaniu pozytywnego obrazu siebie. I ja zaproponuję coś od siebie. Samemu trudno Ci będzie zapewne znaleźć swoje dobre cechy, ale weź WYDRUKUJ sobie dzisiaj to:

i czytaj regularnie.

Też Cię tak odbieram na tym forum.
To są naprawdę fajne cechy człowieka, bardzo pożądane. TY JE MASZ.

To bardzo miłe co piszesz Naprawdę.
Ja sobie zdaję sprawę z tych cech. Szkopuł w tym, że ja myślę, że one wystarczają do tego, żeby być dobrze odbieranym na forum. One wystarczają do bycia kolegą, do bycia przyjacielem. Ale do bycia w związku to jakby było za mało. Ta sfera mi całkowicie kuleje. Kuleje mi po prostu bycie takim typowym facetem. A myślę, że tego najbardziej szukają kobiety i chyba to jest też deficyt, którego doświadcza żona.