Terapia małżeńska, par... - Netkobiety.pl

Otwartość jest w takiej sytuacji niezbędna.
To ja byłem orędownikiem zaczęcia wspólnej terapii, a mimo tego mam duże wątpliwości co do tego, że coś ona pomoże. Obawiam się, że jesteśmy z żoną już zbyt oddaleni od siebie.

Przecież nie twierdzę, że chcę z niej zrezygnować.

Wilk, gratuluję. Wiem, że zależało Ci na terapii. Nie poddawaj się zwątpieniu, spróbuj. Nawet jeśli nie pomoże, to poukładacie sobie coś w głowach (choćby to miało oznaczać spojrzenie w oczy brutalnym prawdom).
Życzę porozumienia się z żoną.

Najlepiej niczego nie oczekuj, tylko nastaw się na poznanie istoty problemu. Bo od tego trzeba zacząć. Jak wychodzą emocje to dobrze. Nie gryź ludzi na forum   No chyba że u Ajsi, tam jesteśmy odporni na wyżymanie i skręcanie Powodzenia z serca.

Teraputka jest jedna. Kobieta.

Terapia to oczywiście rozmowa w trójkę, ale tematy, pytania rzuca terapeutka. Te pierwsze spotkania to tak naprawdę rekonesans, spojrzenie w tył, rozpoznanie. Terapeutka musi przecież nas poznać, dowiedzieć się jakie mamy problemy.

Wilk....! tak sie ciesze. Gratuluje ze wam sie pojsc udalo. Super, ze jest otwarta. Bede trzymac kciuki.

i nie marudz tam za bardzo;p

Trudno mówić o efektach po 3 sesjach. Efektem może można nazwać to, że pomimo pewnej niechęci na wstępie żona jednak przekonała się i na terapii jest otwarta, nie blokuje się. To co dotychczas usłyszałem na tej terapii mnie nie zszokowało jakoś, ale potwierdziło to co już przypuszczałem. Niestety nie potrafię się na razie pozbyć myśli, że bardzo ciężko będzie to skleić. Tu nie chodzi tylko o problem z seksem. A seksu nie ma.

Dzięki wielkie

Nie mam co do tego wątpliwości.

Z tego co pamiętam to kiedyś robiła jakieś badania hormonalne, ale nie znam dokładnego zakresu, czy to chodziło o te hormony, które mają tutaj znaczenie. Sprawa jest naprawdę ciężka wg mnie, bo wychodzi na to, że pod kątem seksualnym jesteśmy fatalnie dobrani. Choć tak jak pisałem tu nie chodzi tylko o seks.

Eeeeee...a czym się różni "kocha się z Tobą" od seksu ? Nasza norma "kochania się" od jakiś 3-4 lat to jest.....chwila napięcia.... Ta dam !!! Jeden raz na rok !!! Szał !!! Owacje !! W tym roku też norma wyrobiona Za dwa tygodnie nowy kalendarz, więc wiadomo... szczęście w oczach
Nie, od bardzo dawna nie inicjuje sama zbliżeń. Wiem już, że jest to spowodowane m.in. właśnie naszymi innymi preferencjami w seksie.

Nawet jeśli terapia wykaże, że nie jesteście dla siebie, że nie uda się już być razem, lepiej rozejść się we wzajemnym zrozumieniu i względnej przyjaźni.

Rozumiem.
Cóż, każdy z nas jest inny.
Ja nie pojmuję kompletnie, jak można nie lubić czułości, ale wiem, że są takie osoby.
Bardzo chciałam, żeby mnie mąż czasem przytulił ot tak, bezinteresownie i nie po to, żeby mnie ciągnąć do łóżka. Bez tego miałam wrażenie, że tylko mój tyłek jest potrzebny, a ja jako osoba, jako człowiek się nie liczę - taki przedmiot... On potrafił warknąć: "Odejdź!", gdy siedział przed komputerem, a ja przechodząc przez pokój, podchodziłam się przytulić. Miałam chęć rzucać czymś ciężkim z żalu i wściekłości.
Małomówny też był, gdy ja uwielbiam rozmawiać, ale miewał chwile, że się rozkręcał, nie było tak źle. Bolało mnie za to przeokropnie, że np. wchodziłam rano do kuchni, spotykałam jego, a on traktował mnie jakbym była powietrzem: nawet się nie odwrócił od swoich zajęć, ani nawet "cześć" nie powiedział - zupełnie jakbym była powietrzem. Gdy coś opowiadałam, potrafił zignorować mnie zupełnie, w przypadkowym momencie wyjść sobie na papierosa.
Zupełnie sobie nie wyobrażam, że po takim dniu można godzić się w łóżku. Nie i jeszcze raz nie. Po takim dniu jest mi przykro i nie mam nastroju na żadne tego typu atrakcje.
Szlag mnie trafiał. Byłam wściekła, krzyczałam, a on jeszcze bardziej zamykał się w sobie.
Nie pasowaliśmy do siebie kompletnie. A gdy się zrobił mściwy i złośliwy, uznałam, że czas z tym skończyć.
Kilka lat już jestem sama, a na samo wspomnienie gotuje się we mnie.
Ale chyba niepotrzebnie to piszę

Dzięki, Gary. Fajnie takie słowa przeczytać

Averyl, sprawa jest złożona. Nie chcę kategoryzować, kto z nas był tym "złym", winnym rozpadowi związku. Miałam i ja swoje zagrania, i on. Nie pasowaliśmy do siebie. W pewnym momencie jednak ja się zreflektowałam, starałam się nad sobą pracować, natomiast on pozostał w tym samym miejscu. Coraz bardziej wycofywał się z komunikacji. W ogóle był toksyczny, nawet niedawno, tyle czasu po rozstaniu, dowiedziałam się, co wyprawiał w związku z moją poprzedniczką. A ja cóż... niedokochana dziewczynka, chociaż nie DDA, to w wyraźnymi deficytami miłości i akceptacji...
Na koniec usłyszałam: "Wypier...j z tego domu" i wtedy uznałam, że trzeba być niczym posłuszna, przedwojenna żoneczka Zrobiłam, jak mi kazał.
Dobrze, że pomógł mi podjąć decyzję.

Najgorsze jest w każdym związku milczenie lub niedomówienie .Uważam jako osoba z doświadczeniem życiowym ,że niedomówienia i brak rozmów w związku jest powodem ,ze ludzie rozstają się i później tego żałują, że nie zrobili i nie powiedzieli a to mogło uratować ich związek  .Czasem przez głupotę podejrzliwość ,zazdrość niepewność siebie rozstajemy się z dobrym mężem czy żoną .Kochająca żona nie każe męża ,brakiem sksu i odwrotnie .

Myślę, że ogólnie brakowało Ci w małżeństwie miłości. No bo jeżeli ktoś Cię kocha to nawet jeśli nie jest osobą często przytulającą się, bardzo czułą, to wiesz, że kocha. No i czasem jednak Cię przytuli, nie traktuje bliskości jako problemu i widzisz w gestach, że jesteś dla niego ważna, zawsze możesz na niego liczyć. Zrobi coś czasem też za Ciebie, byś dłużej pospała i inne przykłady, gdzie widzisz, że chce byś była szczęśliwa. Wiadomo jak atmosfera jest nieciekawa, nie czuć tego to nie chce się seksu. Mój facet np może przytulałby się mniej niż ja, ale jednak to robi. Czasem po kłótni też zdarzył się seks, ale ogólnie związek dobry i złość przechodziła. Jednak i kłótnie są rzadko, więc seks to tym bardziej sama przyjemność.

Rozumiem, u nas się zdarzyło, ale po prostu i tak mieliśmy na siebie ochotę. Emocje może też to napędziły. No ale potem i tak wyjaśniliśmy sobie wszystko, bo wiadomo, że seks tego nie załatwi. Wychodzi na to, że potrafię mieć ochotę na swojego faceta nawet będąc na niego trochę zła Jednak nic na siłę. No i jak pisałam to i tak nie były częste kłótnie, a gdybym ogólnie była przez faceta niekochana i nieszanowana, to inna sprawa, wtedy związek nie miałby sensu. Życzę Wam powodzenia na terapii, grunt że oboje się staracie. Coś w relacji musi być nie tak, relacje napięte, rzadki seks. Coś trzeba z tym zrobić i próbujecie.

Jestem w stanie pogodzić się zaraz po kłótni, ale na pewno nie w łóżku. Za duży przeskok z jednego bieguna na drugi. Do łóżka mam iść w dobrym nastroju, z ochotą.

Wiesz, Elu, mam tu okazję wyrzucić z siebie to i owo bez skrępowania, więc korzystam. Sporo się dowiaduję, poszerzam perspektywę, doznaję wsparcia lub ciekawej kofrontacji. W końcu temu forum służy.
Tak, masz rację z tymi różnicami podejścia.
Dla mnie seks zdecydowanie jest deserem. Zjem z największą przyjemnością, ale co mi po deserze, jeśli od wielu dni nie widziałam obiadu?

Wiesz, Ela, skoro można na forum bez skrępowania, to powtórzę to, co nie raz powtarzałam: nie trzeba faceta ani w ogóle drugiej osoby, żeby mieć przyjemność w łóżku, choć to oczywiście wyjście awaryjne. Czasem lepiej tak niż z byle kim.
Z drugim człowiekiem MUSZĘ mieć więź, inaczej nie jestem zainteresowana. Koniec, kropka, tę sprawę stawiam kategorycznie.
Tak, wolałabym sama do końca życia niż z człowiekiem, który jest tylko przedmiotem do zaspokajania.
Zdaję sobie sprawę, że mój poglad jest niezbyt popularny i na niektórych twarzach wywoła uśmiech politowania, ale odrobinę "przetestowałam" to swoje podejście i wiem już, że jest... moje.
Albo będzie mi z kimś po drodze, albo będę sobie żyła w pojedynkę

To "z byle kim", to pewien skrót myślowy. Mam na myśli, że ma być z ważną i zaufaną osobą. Taką, która "wie o mnie wszystko i nie przestaje mnie kochać".
Podoba mi się historia moich rodziców, którzy byli parą przyjaciół, szkolnych kumpli i sami nie wiedzieli, kiedy stali się parą. I tę przyjaźń było bardzo między nimi widać. Takiego "pasa startowego" bardzo mi potrzeba.

No, tak... wzorce wynosimy z domu

No, jasne

Tak ogólnie - nie bierz tego do siebie, ale jeżeli kobieta czuje się jak przedmiot, facet sobie przypomina o niej, gdy go zaczyna "mrowić" między nogami, to tak może zareagować - myślami jest zupełnie gdzie indziej, może czuje jakiś żal, smutek... wszystko tylko nie podniecenie partnerem. U kobiety seks zaczyna się w głowie. Nie musi być to kategoria "karania", tylko emocji. Natomiast gdy kobieta świadomie nie chce, to znaczy, że związek się zakończył, albo jest bardzo nierozwiniętą emocjonalnie, społecznie osoba.

Różne problemy pojawiają się, ale ważne jest by oboje małżonkowie chcieli coś zrobić z tymi problemami. Czasem może to być jakaś blokada, że osoba nie mówi, bo nie umie wyrazić tego co czuje, co myśli, bo druga strona nie umie słuchać, dlatego taka trzecia osoba - psychoterapeuta, która nie jest zaangażowana w omawiane problemy potrafił czasem pokierować na właściwe ścieżki.

Oczywiście.
Z mojego punktu widzenia dochodzi jeszcze ten aspekt, że ja w temacie seksu nigdy nie czułem się mocny. Późno zacząłem. Z problemami. A i dotąd są problemy. Biorę leki na ciśnienie i antydepresant co też wpływa negatywnie. Gdy dochodzi do tego jeszcze niechęć żony to można się jako facet czuć całkowicie bezwartościowy. Naprawdę wiele razy zadawałem sobie pytanie po co kobiecie taki mąż.

Nie powiem, że ostatnio nie mam takich przemyśleń, czy kiedyś na początku związku oceniłem całą sytuację właściwie. Możliwe, że jednak nie. Brakowało mi punktu odniesienia.
Ja nie mówię, że seks decyduje o wartości człowieka. Ale z niechęcią muszę jednak przyznać, że w związku jest ważny. Przynajmniej przez jakiś czas. Z czasem pewnie coraz mniej. Chociaż to też jest kwestia mocno indywidualna.

Mnie się właśnie wydaje, że nie wszystko jest do wypracowania.

No właśnie. Są kwestie, których się nie da wypracować, przeskoczyć.

Nie wiem, czy seks z kimś kto jest nieatrakcyjny dla nas, jest do przepracowania, czy nie, ale gdzieś jest sprzeczność w rozumowaniu

skąd wiadomo, że osoba nie pociąga? że nie ma chemii? Pewnik?
no to po co brnąć w kierunku łóżka??? jeżeli miałabym uczulenie na coś (np. na orzechy) a mimo to brnęłabym do tego, by nażreć się orzechami... to jakie będę miała konsekwencję? Nie pociąga mnie sąsiad i nie nagabuje go na seks, proste? A z żoną/mężem to bardziej skomplikowane? czemu?
może jednak jest coś, może trochę zostało chemii, tylko inne czynniki neutralizują/wpływają niekorzystanie na działanie?
Jeżeli nie dogadujesz się z drugim człowiekiem, zwłaszcza kobiety mają z tym problem, bo seks zaczyna się w głowie, to pewnie w łóżku szału nie będzie, być może poczucie obowiązku, albo inne względy, ale nie z namiętności, tylko przez rozum, że tak trzeba.

Myślę, że można mieć szalony seks, bez całej tej chemii - przecież tak robią panie za pieniądze, większość facetów wychodzi zadowolona, prawda? Ale chyba nie oto chodzi w terapii małżeńskiej, poza seksem są równolegle inne sfery relacji (problemów )

Wilczysko super, że zacząłeś działać!!!
Trzymam za Was kciuki!!!

Jako, że pamiętam, co kiedyś pisałeś na temat swojego małżeństwa, nie wiem czy Wam się uda(oczywiście super byłoby, aby się udało), ale ważne jest, że:
- poszliście na terapie;
- Twoja Żona się otworzyła na terapii.

Taka prośba, nie wmawiaj sobie, że terapia nic nie da.
Spróbuj  zacząć się uzewnętrzniać, pomału, ale próbuj.
Pamiętam jak tutaj zacząłeś się uzewnętrzniać, więc może i tam pomału będziesz.
Wiem, że pisanie obcym ludziom a rozmowa face to face z bliską osobą to co innego, ale dla samego siebie spróbuj.

Możliwe, że z tego małżeństwa nic nie będzie, ale możliwe, że dzięki terapii zrozumiecie siebie bardziej.

Jeszcze raz powtarzam, trzymam za Was kciuki, żebyście z tej terapii wyciągnęli potrzebne wnioski.

na forum raczej nie masz problemu by się wypowiedzieć.
Może spróbuj napisać (dla siebie), to o czym chciałbyś rozmawiać - będziesz mógł zebrać myśli, przemyśleć o czym i jak rozmawiać, a potem będzie łatwiej. Jeśli wiesz, że są jakieś tematy, czy słowa, które doprowadzają do białej gorączki, czy do focha żonę, a jednak są problematyczne i trzeba omówić je, to może uda ci się dobrać właściwe słowa, może tym razem spróbujesz podejść do problemu z innej strony.
Kiedyś słyszałam taką radę (którą nie zawsze umiem zastosować, ale generalnie wydaje mi się fajna i słuszna) - w konfliktowych dyskusjach dobrze jest przyznać drugiej stronie rację w jakieś sprawie, jak również przyznać się do własnego błędu, czy wycofać się z własnego argumentu, bo to stwarza przestrzeń do działania. Najgorzej jest gdy każdy obstaje przy swoim i nawet jeśli 95% się zgadzają, to te 5% przesądza o niezgodzie.