Czy można zapomnieć i wybaczyć zdrady???? - Netkobiety.pl

Witam mamy dziecko synka dwuletniego który dla nas obojga jest całym światem...lecz on nawet mnie zdradził w dniu jego narodzin! !!! Mam dość takiego życia jak teraz .... Myślę ze dzisiaj weszłam tu na to forum aby znaleźć siłę by odejść gdyz pozbawił mnie wszelkich wartości ....dziękuję za odpowiedzi

To juz chyba taki typ. A jesli nawet zmadrzal to pytanie czy dalabys rade z Nim zyc po tym wszystkim? Przykre to ile kobiet jest oszukiwanych i tego nie wie. Jakby sie tak przysluchalo rozmowie typowych facetow to jeden przed drugim pokazuje jaki to z niego macho ze zdradza. Moj maz ma takiego kolege co ma zone i dziecko od10 lat i oprocz tego 2 kochanki na boku. Stwierdzil ze on inaczej nie wytrzymalby z zona gdyby ich nie mial. Dziwny typ od zawsze taki byl i pewnie sie juz nie zmieni. Zona nic o nich do dzisiaj nie wie. Mieszkaja daleko od nas raz w zyciu widzialam ta dziewczyne.  Jedynie co jest pocieszajace w tej sytuacji to to ze ona dba bardzo o swoj samorozwoj i kariere.Nie wiem jak Ty sie dowiedzialas ale taki bedzie robil wszystko zeby zona sie nie dowiedziala. Ten to nawet dawal mojemu mezowi cenne rady pt"jak to robisz to rob tak zeby sie zona nigdy nie dowiedziala". Jak ktos nie chce sie znalezc w takiej sytuacji to chyba jedynie co mozna robic to pilnowac i sprawdzac faceta ile sie da.Ale to madry Polak po szkodzie. Wspolczuje Ci bardzo. Wiem jak to jest kiedy czlowiek ma swoje cenne zasady i one nagle gruchnely. Musisz sie jakos trzymac i przetrwac to cokolwiek nie zdecydujesz.

Myślę, że nie jest to kwestią mądrości, tylko raczej braku zasad, szacunku do partnerki i chyba braku uczucia do niej.
Jego "zmądrzenie" co najwyżej polegać będzie na obietnicach bez pokrycia. W obawie o utratę rodziny, a raczej dziecka, pokaja się i obieca wszystko.
Jeżeli on kłamie, oszukuje i zdradza od lat, bo po prostu to lubi, to marne szanse, żeby zmienił swój styl życia.
Zejdzie do podziemia, a i tak jak widać jest w tej kwestii perfekcjonistą, skoro Krysia przez tyle lat nie połapała się.
Taki już z niego typ haremowy (kiedyś znalazłam na tym forum takie określenie).

Odpowiadając na pytanie w tytule: wybaczyć można, ale zapominać się nie powinno. To tak ogólnie.

Ale w Twojej szczegółowej sytuacji nie powinno się wybaczać. To nie był jeden skok w bok, jeden romansik na boku. On regularnie dawał d*** na prawo i lewo i to się nie zmieni. Nienawidzisz siebie? To znaczy, że w głębi czujesz, że będąc z nim okazujesz sobie samej brak szacunku. Głowa do góry i wykop go ze swojego życia. Nie licz na to, że po ślubie się zmieni.

U mnie bylo niemal identycznie, tylko nikt z jego znajomych mi nie powiedzial, tak lojalnie. Tez sam mi wszystko powiedzial, nie dopytywalam ile ich bylo, tych dziewczyn, do tej pory wiem tylko ze kilka roznych, nie znal nawet ich imienia, to juz nie ma znaczenia.
Ja to analizowalam we wszystkie strony, nawet chcialam wybaczyc, ale cos we mnie peklo, ten obraz nieskazitelnego czlowieka, moj spokoj, wszystko sie zmienilo.
Co Ci moge poradzic, to nie daj sie, teraz. I jak najszybciej podejmij decyzje, bo dla mnie miesiac bujania sie z tym tematem i rozgryzania, czy moge czy warto, ze go kocham ze on kocha mnie, to byl najgorszy miesiac zycia. Myslalam ze mnie to zabije w pewnym momencie. Myslisz w ogole o tym, zeby dalej z nim byc?

Czy można zapomnieć i wybaczyć zdrady ? – wypowiedzi na tym forum mówią, że tak, że można wybaczyć i żyć razem dalej, czy zapomnieć - to tego się nie doczytałam.
Natomiast czy należy tak zrobić w Twoim wypadku – sama musisz zdecydować, byłabym ostrożna z tym : tak, nie wiem jak podchodzisz do swojego związku.
Facet tworzy własne życie obok Twojego, co tak naprawdę macie ze sobą wspólnego, na ile potrzebujesz jego właśnie, albo czego od niego potrzebujesz ?
Moim udziałem było inne doświadczenie (Twoje jest bardziej jednoznaczne – niejedna zdrada przez lata), natomiast natychmiast  wiedziałam, że nie pozostanę w związku , wybaczanie to był cały proces (a decyzja o rozstaniu nie miała nic wspólnego z wybaczaniem).  O ile  decyzja była szybka (i słuszna w moim przypadku) to jej konsekwencje  łatwe i proste i krótkie nie były, jedno mogę powiedzieć z pełnym przekonaniem, że : mobilizujące.
Nie zatracaj się w rozmyślaniach nad nim, szukaj pomocy obok siebie, rozmawiaj, pisz tutaj, przeczytaj podobne historie jakich tu pełno…
Trzymaj się myśląc o synku, potem może powoli o sobie

Ludzie skąd takie dziewczyny się biorą same matki Teresy z Kalkuty
Może sama zaczniesz flirtować za chłopami ciekawe co pocznie dobry test dla niego...
I tak pewnie nic to nie zmieni lepiej zostaw gada i zobaczysz że z innymi będzie to samo. Drapieżnik pozostanie drapieżnikiem niby da się go oswoić ale zawsze natura prędzej czy później będzie górą..

Nemo est casu bonus

Czyli mamy posiadać ‘podstawowy’ poziom szczęścia, do którego wracamy, jak zakończymy przeżywać szczęśliwe lub nieszczęśliwe wydarzenia ? 
Czyli niewiele jest nas w stanie zmienić znacząco, a dołek psychiczny wygaśnie, zapomnimy, odżyjemy po załamaniach, przyzwyczaimy się z powrotem do przyjemności  i : wrócimy do siebie ?
Pozostaje tego życzyć Autorce, oby się spełniło, ale coś mi się wydaje, że nie takie to proste

w jakim celu ?

Krysia, czym jest dla ciebie wybaczenie?
Czy ty nie pytasz czasem o to, czy można zdrady zignorować a następnie "puścić w niepamięć"?

Wybaczyć to NIE ZNACZY zignorować doznane krzywdy.

Zamiast komentarza:

co zamierzasz zrobić ???

Dla Autorki tematu :

Co do tego watku to zastanawiam sie ile jest takich kobiet oszukiwanych i po wielu latach dalej tego nie wie. Przypuszczam ze niektore przezyja cale zycie i nigdy nie dowiedza sie jakie kretynki robil z nich wlasny maz. Potem on umiera one za nim placza a nie wiedza ze ta najblizsza nieskazitelna osoba bawila sie w najlepsze za ich plecami. Znam bardzo duzo takich przypadkow i strasznie to przykre. Niech to bedzie moze ostrzezeniem dla niektorych kobiet zeby nadmiernie nie ufaly. Przyklad chocby nawet z ostatnich dni:kolezanka mi opowiadala o swoim znajomym. Gosc ma zone 3 dzieci i nie pamieta nawet ile bab juz mial na boku. Zona do tej pory zyje w nieswiadomosci. Raz jedna z tych bab zadzwonila do jego zony to zmusil ja zeby to odkrecila,zadzwonila wiec do zony i powiedziala ze pomylila numery i to nie o jej meza chodzilo. Biedna zona uwierzyla jeszcze tak odwrocil kota ogonem ze go przepraszala. Do dzisiaj robi to samo bez zadnych wyrzutow sumienia. Drugi przypadek kolega meza o ktorym pisalam kilka postow wezej trzeci moj brat ma w pracy takich kolegow co jezdza na prostytutki a zony nic nie widza,czwarty ostatnio jechalam autobusem i 2 facetow wspominalo jak to pracowali w innym miescie i chodzili na baby a zony oczywiscie w nieswiadomosci. Tych przypadkow mozna mnozyc i mnozyc. Wiadomo nie wszyscy tacy sa ale mam wrazenie ze tych zdradzajacych juz wiecej niz nie zdradzajacych szkoda ze te drugie strony rzadko o tym wiedza. Przykre to. I jak tu komus ufac w dzisiejszych czasach? Ludzie przestaja miec jakiekolwiek zasady moralne.

Co Wy zaczynacie tak po łacinie na tym forum?
A co do tematu - fakt, też znam rodziny gdzie facet jest ostatnią mendą a żonka żyje w słodkiej nieświadomości latami.
w dwu takich związkach skończyło się przypadkiem, bo żona poszła tam gdzie jej miało nie być i spotkała męża "w delegacji"  z inną piękną panią. Raz to było tesco - bo ona dotychczas nigdy do tesco nie chodziła a raz poszła.
Jeden koleś regularnie zdradza swoją zonę, z którą ma 3 dzieci - dla niego to sport.
A raz mnie poderwał taki mendziarz, miał być po rozwodzie ma okazało się że ma regularną żonę i dziecko. wiem że teraz obraca Ukrainki, a zona jest pewna że on  w pracy spędza dłuuuugie godziny.

Nie za bardzo rozumie.. widzialy go z kimś czy samego?
Ech, dobrze ze ja nie mam takich problemów. Albo należę do tych nieświadomych

Wybaczyc można, dac szanse też ale zapomniec sie nie da... To bedzie zawsze...

Z własnego doświadczenia Ci to powiem... Kilka lat temu byłam w zwiazku prawie po slubie, kilka tygodni przed nim dowiedziałam sie że mój pyzuszły mąż mnie zdradzał... odeszłam... ale to ciągnie sie za mna dalej i chyba na zawsze tak zostanie...

Teraz jestem w związku, niby wszystko jest dobrze ale zdrada sprzed kilku lat nie pozwala mi byc szcześliwa...  Wystarczy ze sie spóżni, że nie zadzwoni nie napisze a mnie zapala sie sygnał że może mnie zdradza... Ciężko nam z tym życ...

Zdrada zostaje na zawsze a decyzja tylko Twoja... s

Co przez to rozumiesz? Możesz sprecyzować?

Olinka nie wiem jak jest w innych przypadkach ale w moim bylo tak ze wczesniej to radosc,beztroska,zaufanie,wiara w ludzi, myslenie o istotnych sprawach przyziemnych, scisle okreslone zasady wedlug ktorych zylam a potem mialam wrazenie ze upadlam na samo dno od ktorego sie odbilam i nagle wszystko zaczelo byc jakies inne swiat jakis inny ludzie jacys inni zaczelam byc bardziej zachowawcza z ograniczonym zaufaniem do ludzi juz nie taka radosna i beztroska czasem zamyslona rzeczy ktore wczesniej wydawaly mi sie wazne nagle zaczely byc mniej istotne wszystko takie inne .ja mam wrazenie ze stalam sie innym czlowiekiem. Wczesniej mialo sie jakies zasady i to zostalo zburzone. Byc moze zalezy to tez od intensywnosci tej zdrady na ile takie rzeczy sie w czlowieku odmieniaja pewnie od podejscia i charakteru tez. Latwiej maja pewnie ci co potem sie rozchodza. W jakims sensie to moze mniejsze gruzy potem sa. Nie wiem jak to jest kiedy ktos juz nie zyje ze zdradzaczem ale jak widac po osobach ktore sie nawet rozeszly to jakis slad zostaje.

eni.lij, zdrada jest zawsze bolesnym doświadczeniem, ale można po niej wrócić do równowagi, ba, ostatecznie można potraktować ją jak bardzo trudne, ale jednak doświadczenie, a każde doświadczenie czegoś nas uczy.

Zapytałaś czy to się kiedyś kończy, odpowiadam, że tak, ale żeby to mogło nastąpić, to trzeba przejść przez wieloetapową żałobę, która podobna jest do przeżywania żałoby po rzeczywistej stracie kogoś bliskiego. To jest zwykle długi i skomplikowany proces, podczas którego naprzemiennie przechodzi się przez etapy szoku i niedowierzania, gniewu i złości, smutku i żalu, by wreszcie osiągnąć upragniony stan spokoju. To nie jest proste, nie jest bowiem łatwo wybaczyć i pogodzić się z tym, co się stało, odbudować zaufanie, poczucie własnej wartości, na powrót poczuć się pewnie i bezpiecznie, ale to JEST możliwe.

Jak długo trwa ten proces? Sama sobie na to pytanie odpowiedziałaś, że zależne jest to od bardzo wielu czynników, między innymi od intensywności naszych wcześniejszych uczuć, rodzaju zdrady (zdrada zdradzie jest nierówna), postawy zdradzającego, naszej wewnętrznej siły, motywacji, stażu związku i tak dalej.

Oczywiście, że zdrada nas zmienia, ale nikt nie powiedział, że to musi być zmiana na gorsze. Czasem bowiem jest początkiem czegoś nowego, czegoś, co ostatecznie wychodzi zdradzonemu na dobre.

Czasem ktoś przez lata, często nawet nie zdając sobie z tego sprawy, żyje w toksycznym związku i dopiero zdrada nim potrząśnie. Czasem dopiero zdrada otwiera oczy budząc człowieka z letargu, daje kopa do życia, każe to życie wziąć w swoje ręce i szukać szczęścia gdzieś indziej - po latach okazuje się, że człowiek jednak potrafi być naprawdę szczęśliwy. Czasem też obojgu dopiero po zdradzie zaczyna naprawdę zależeć, bo gdzieś po drodze zapomnieli wzajemnie o siebie dbać i zabiegać, a teraz czegoś przestraszyli się i na powrót zaczęło im zależeć. Zdrada w ostatecznym rozrachunku naprawdę nie musi być wyłącznie złem.

Jasne, że wywrotka nigdy nie jest fajna, bo zwykle lubimy i chwalimy sobie spokój, stabilizację i poczucie bezpieczeństwa, wolimy znajomą bylejakość od czegoś, co może być lepsze, ale wymaga pracy, a nawet bywa ryzykowne. Ja po prostu twierdzę, że można przez to przejść i na zgliszczach zbudować coś znacznie lepszego.

Wiesz eni.lij nie koniecznie. Bo ja byłam zdradzona. Po 10 latach, na rok przed terminem ślubu. Rozeszlam się z tym panem, mam innego męża. I nigdy go nie sprawdzam. Nie mam problemu żeby poszedł z chłopakami na imprezę no nic z tych rzeczy. Bo staram się pamiętać że to są zupełnie dwie różne osoby, poza tym stwierdziłam że jak jest dupkiem i ma mnie zdradzić to moja kontrola i tak nic nie da, więc lepiej to zrobi prędzej niż później. Zdrada pozostawiła mi tylko tyle że wiem ze nic nie jest mi dane na zawsze i że już wiem, że nigdy nie mogę powiedzieć że naprawdę kogoś znam, więc cieszę się tym jaki mój mąż jest teraz.

Olinka ja to wszystko juz wiem ja juz to wszystko przechodzilam(jestem 4lata po)ale ja juz nie bede tym czlowiekiem ktorym bylam. bede teraz innym i tego juz nie da sie cofnac. jestem na etapie godzenia sie z zaistniala sytuacja.te etapy po zdradzie ze zaloba ze cos tam to czytalam o nich w necie tylko ja mam wrazenie ze pisal to psycholog ktory nigdy zdrady nie doswiadczyl bo w moim przypadku wygladalo to troche inaczej. mniejsza o to. jezeli nawet sa jakies zyski ze zdrady to szczerze wolalabym ich nie miec i miec tamto zycie i byc tamta osoba ale trudno stalo sie. musze sie odnalezc w tej sytuacji no bo niby mam inne wyjscie?. malineczka u mnie nie chodzi o jakis brak zaufania przynajmniej tak jest w moim przypadku, ja wiem na 100 % ze on juz tego nie zrobi ale to jak mnie to odmienilo i o wyrzadzona krzywde ze najblizsza osoba potrafila to zrobic i zycie z ta osoba po .to nie jest latwe ty masz teraz inne zycie ale jednak slad jakis zostal w postaci wnioskow ze nic nie jest na zawsze wiec tez jestes jakby osoba ,,po,, moze z mniejszymi skutkami ale jednak. finding rozbawilas mnie ta gesia. rowniez uwazam ze sa lepsze lekarstwa na poprawienie zwiazku. moze i w pewnych dziedzinach poprawia to jakosc zwiazku ale rownoczesnie w innych dziedzinach pogarsza. czasu sie jednak nie cofnie pozstaje tylko pogodzic sie ze teraz jest juz jest inaczej i jest sie inny czlowiekiem i jakos isc w tym nowym zyciu. moze dla niektorych niewiele sie zmienilo ale dla mnie to zupelnie inne zycie.

Owszem, może wytrącić coś mniej rozbijającego ego, ale rzecz w tym, że zwykle nie wytrąca. Aby to się wydarzyło, najczęściej trzeba jakiegoś solidnego wstrząsu.

Oczywiście, że się nie godzi, ale zdradzający zwykle w ogóle się nad tym nie zastanawia. Jest mu źle, związek go nie satysfakcjonuje, ale nie próbuje go naprawiać (z różnych przyczyn), po czym następuje zdrada. Ta ostatnia naprawdę bywa (to jednak nie równa się "zawsze jest") wstrząsem dla jednej i drugiej strony. Niemniej jak wcześniej wspomniałam - zdrada zdradzie nierówna, to co następuje po niej w każdym związku i w każdym z nas indywidualnie także wygląda zupełnie inaczej.

Talerz123, uchwyciłaś dokładnie to, co usiłowałam przekazać. Ja w zasadzie mogłabym podpisać się pod każdym Twoim zdaniem, bo myślę dokładnie tak samo.
W zdradzie możemy się zatopić i dać jej pogrążyć, emocjonalnie zrujnować, ale możemy też uznać, że - paradoksalnie - była po coś. Wiele osób właśnie wtedy zaczyna ze sobą rozmawiać, uczy się głośno komunikować własne potrzeby i oczekiwania, nabierać przekonania, że one są tak samo ważne, jak potrzeby innych. Przede wszystkim jednak sami na siebie zaczynamy patrzeć z troską i o siebie walczyć. Jeśli nie damy się za bardzo poharatać, to wyjdziemy silniejsi, bardziej świadomi i (tak, tak) pewniejsi siebie oraz własnej wartości.

Oczywiście, że nie będziesz tym samym człowiekiem, ale nawet bez zdrady byś nim nie była - każdy rok i każde doświadczenie w jakiś sposób nas zmienia. Wiem, że dziś wydaje Ci się to nieprawdopodobne, ale Ty naprawdę możesz ten etap za sobą zamknąć, iść do przodu i być szczęśliwą osobą, nie czując oddechu zdrady na plecach.
Wydaje mi się, że na tę chwilę wciąż zatapiasz się w smutku, co znaczy, że "swojej" zdrady jeszcze nie przepracowałać i nie doszłaś do końca procesu żałoby.

Talerzyku u Ciebie bylo inaczej. U Ciebie kochanka nie byla podla wyrachowana suka ktora probowala Cie zniszczyc,nie zostawalas sama z dzieckiem bez srodkow do zycia,obcy ludzie(kochanka i jej brat)nie pisali do Ciebie ze jestes kurwa szmata i masz zjebany leb,nie straszyli Cie ze Ci ten leb rozpierdola.To wszystko zafundowal mi moj wlasny maz.Ja nawet tych ludzi nie znalam a oni chcieli mnie zmiesc z powierzchni ziemi. Wyobraz sobie jaki ja mialam wstrzas. Na gorszych ludzi juz chyba nie moglam trafic. To nie byl wstrzas zwiazany tylko ze zdrada to bylo cos wiecej. Tysiace razy pytalam i zastanawialam sie dlaczego ktos probowal zrobic mi tyle krzywdy ja przeciez tym ludziom nic nie zrobilam nawet ich nie znalam. Trzeba bylo ich niezle w koncu postraszyc zeby sie odczepili. A gdyby wtedy mnie zostawil ?Ci ludzie wyprali by mu mozg doszczetnie nie wiem jakby sie to dla mnie i dla dziecka skonczylo. Skad wogole biora sie az tak podli ludzie? Moj maz tez za to zaplacil ma zniszczone zdrowie leczy sie na cisnienie i serce zyje ze swiadomoscia ze stracilam ciaze przez niego. Jest mi go zal ale nie az tak bo to on do tego doprowadzil a ja przez niego przezylam prawdziwe pieklo na ziemi.Nie wiem jak bedziemy dalej zyc po tym wszystkim,pewnie jakos bedziemy ale czy to bedzie lepsze zycie? Wątpie. Postaram sie przynajmniej nie zatopic nie pograzyc w tym wszystkim i nie zniszczyc sie do konca emocjonalnie tak jak radzicie bo to by byl juz najgorszy ze scenariuszy. Ciezko po takim czyms przejsc do porzadku dziennego i zaczac zyc w miare normalnie. Akurat ja nie moge powiedziec ze wyszlam na tym dobrze stracilam przede wszystkim dziecko zdrowie i mam zniszczona psychike. W tej chwili godze sie pomalu z tym ze moje zycie jest teraz jakie jest ale na pewno nie jest to lepsze zycie. Pewnie jakos to przezyje na tyle na ile mi jeszcze zdrowie pozwoli po tym wszystkim. Dziekuje Wam za wszystkie porady i przemyslenia. Dla mnie to bezcenne. Zawsze cos z tego wychwyce co mnie podbuduje. Fajnie ze jestescie. Zastanawiam sie tylko co stalo sie z ta Krysia? Najgorszy ze scenariuszy to chyba miec do tego stopnia zmasakrowana psychike zeby dalej tkwic w tych zdradach.

eni.lij

---------------
Nie pisz, proszę, postów jeden pod drugim - jest to bowiem sprzeczne z Regulaminem Forum. Jeśli chcesz coś dopisać, użyj funkcji "edytuj".
Z góry w imieniu całej moderacji dziękuję , Olinka

Kaczor

Czyli jesteśmy zgodne raczej.

Finding, przecież nie chodzi o to, żeby zaprzeczać temu, że zdrada jest destrukcyjna i ZAWSZE oznacza ból i cierpienie zdradzonego.
Pewien mądry człowiek powiedział, że wybaczyć możemy dopiero wtedy, gdy 1.) odreagujemy przeżywane stany i 2.) zobaczymy w tym, co się wydarzyło jakiś sens. Ja się z tym zgadzam.
Nie da się iść dalej przez życie, jeśli nie wyrzuci się z siebie tych wszystkich emocji, których przyczyną jest zdrada. Trzeba wykrzyczeć złość, wypłakać rozpacz, opowiedzieć o swoim bólu i zawiedzionych nadziejach i uznać, że zdrada była dla mnie krzywdząca. To się dzieje na poziomie emocjonalnym.
Ale jest jeszcze drugi poziom obok emocjonalnego, na którym trzeba się zmierzyć ze zdradą - sfera poznawcza. Osoba zdradzona musi zrozumieć, że krzywda, która ją spotkała była czymś od niej NIEzależnym, bo w przeciwnym wypadku poczucie krzywdy staje się czymś, co w pewnym sensie i stopniu konstytuuje jej tożsamość. Wtedy zdradzona osoba postrzega siebie jako ofiarę, a tego, który zdradził jak sprawcę swojej krzywdy a zdrada staje się kulminacyjnym punktem jej życia dającym jej wtórne korzyści. Tymczasem, aby iść dalej należy wyjść poza schemat kat-ofiara i zmienić perspektywę.

Jeśli osoba zdradzona skonfrontuje się ze zdradą na poziomie emocjonalnym czyli ze swoją krzywdą i cierpieniem oraz z na poziomie poznawczym czyli z winą zdrajcy i jeżeli pogodzi się z tym, co się wydarzyło, może dostrzec, że nie sama zdrada, ale właśnie wybaczenie sobie (czasem zdrajcy) stało się momentem wyznaczającym dynamikę jej rozwoju, bo wytrąca z marazmu i uzmysławia, że znalazło się w niechcianym punkcie życia, jeszcze przed zdradą.
Nie da się jednak dostrzec sygnałów rozwojowych jeśli dla osoby zdradzonej wybaczeniem jest zignorowanie własnej krzywdy i zaprzeczenie własnemu cierpieniu. To nie jest wybaczenie, ale samooszukiwanie albo próba usilnego "zapomnienia" o własnej krzywdzie. W wybaczeniu też nie chodzi o to, aby - w imię tego, co twierdził Seneka - darować karę. Bo wybaczenie to odpuszczenie winy, a nie kary a nie da się anulować winy. No i wreszcie wybaczenie to nie zmniejszenie oczekiwań wobec zdrajcy, bo to oznaczałoby rezygnację z siebie i swoich potrzeb, sprzeniewierzenie się odpowiedzialności za siebie i swoje życie.

Ja tam nie wiem, czy dyktatorsko. Wyszło dobrze. I jak już pisałam zgadzam się z Tobą, bo Twoje przemyślenia są moimi. I też bym chciała, by było jak piszesz. Zarówno w związkach, jak i ze samoświadomością u ludzi. Ale niestety w niektórych przypadkach nie jest to takie "proste". Niektórzy ludzie są tak "zakotwiczeni" w swoich przekonaniach, tak bardzo zatraceni w swoich mechanizmach i schematach, że mając klapki na oczach niewiele widzą. Widzą co chcą, czasami uda im się dostrzec gdzieś tam coś innego, ale i to szybko przełożą sobie "po swojemu". Ja niestety jestem tego przykładem. Dopiero jak przestałam wszystkiemu co oczywiste dla innych (niektórych innych) zaprzeczać odkryłam siebie. I uwierz mi, że byłam w wielkim szoku, że potrafiłam tak bardzo zapomnieć o swoim istnieniu. Ale jakoś mi się to udawało. Żyłam wyobrażeniami ale byłam wtedy szczęśliwa. Szczęśliwa w swoim świecie, który daleko odbiegał od rzeczywistości, w której się znajdywałam. Zakłamywałam swoją rzeczywistość. Robiłam to nieświadomie. Myślałam, że moje myślenie jest realistyczne...I niestety śmiem sądzić, że jest wiele osób, które robią dokładnie tak samo. Niestety.

I pewnie, że można dojść do wyższego stanu samoświadomości inną drogą. Może nawet łatwiejszą, mniej brutalną. Ale niestety życie nie jest przewidywalne. I czasami "ktoś" zadecyduje za nas. Czyjeś wybory zdeterminują naszą rzeczywistość i my niestety musimy się w niej odnaleźć. Mimo że może nawet nie chcemy, wolelibyśmy "od życia" coś innego lub dostać to inaczej.  Za mnie zdecydował mój mąż. Zrobił coś czego nie chciałam. Coś co zabiło mnie całą. Wywrócił moje życie do góry nogami. Nasze wspólne zniszczył. Ale musiałam to zaakceptować. Nie było innego wyjścia.

Kurcze jakby tak było, to pewno byłoby połowę mniej zdrad. No ale niestety. Ludzie którzy zdradzają to skrajni egoiści. Ostatnią osobą o której pomyślą jest ta, którą krzywdzą. Liczą się oni, ich potrzeby, ich przyjemności. Często nawet kochanka jest dla nich tylko narzędziem. Niestety.
Ale bywa i tak, że po dawce szoku jaki przeżywają widząc do czego doprowadziło ich zachowanie udaje im się również "wyjść na ludzi" .

Finding czasami i zdradzający po tym wszystkim zdaje sobie sprawę, że jednak tak naprawdę nie chciał... Oczywiście jest zdrada i zdrada... Jest też zdradzający i zdradzający. Jeden zdradzi, bo się pogubił, popełnił błąd, który zrozumiał, inny zdradza bo to jego "sposób na życie". I pewno mógłby się zmienić gdyby chciał, sęk w tym, że jednak nie chce...

A zdradzony? Cóż - zawsze jest w gorszej sytuacji, bo ponosi konsekwencje czyiś wyborów, decyzji. Łatwiej jest coś przełknąć i się z tym pogodzić mając świadomość, że samemu jest się sobie winnym, że ma się to, "na co się zapracowało". Gorzej już kiedy poczucie straty wynika z faktu, że ktoś zadecydował za nasi i do tego nie do końca akceptujemy zmiany jakie z tego dla nas wyniknęły.

I fakt, że w sytuacji, w której ktoś dochodzi do wniosku, że zmiany jakie w nim zaszły mu się nie podobają jest dość smutny.
Ale powiem ci, że ja zawsze staram się dostrzec dwie strony medalu. Jedyna zmiana we mnie, która może nie do końca mi odpowiada to to, że stałam się mniej ufna do ludzi. Ale z drugiej strony to chyba lepiej. Szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że jednak nie zawsze udawało mi się trafnie ocenić ich intencje - nawet tych mi najbliższych . Lubię rozmawiając z kimś wnikać głęboko w to co do mnie mówi. Niektórych "łapię" wtedy na wielu sprzecznościach. Trochę to "utrudnia" mi kontakty interpersonalne, ale z drugiej strony daje mi chyba trzeźwy osąd osoby z którą rozmawiam . Patrzę na ludzi inaczej. Biorę pod uwagę, że to co do mnie mówią niekoniecznie jest tym co myślą. Oczywista oczywistość a jednak .

No i druga sprawa moje podejście do miłości. Pamiętam jak jeszcze niedawno czekałam, aż obudzi się we mnie na nowo ta moja wielka miłość do męża. Dzisiaj wiem, że nie ma na co czekać . Moja wielka miłość nie wróci, bo odszedł człowiek, którego tak mocno nią obdarzyłam. Nie było go w zasadzie nigdy. Ja go sobie wymyśliłam i ubrałam w te jego szaty mojego męża. A on chyba jednak nie bardzo chciał je nosić . Moje wyobrażenie wielkiej, bezgranicznej  miłości "do grobowej deski" rozsypało się jak domek z kart i nie wróci nigdy do mnie, bo ja już wiem, że tego przecież nie było. Mój mąż to mój mąż a nie Pan Darcy, którego tak bardzo chciałam przy sobie mieć.

Niektórzy piszą, że konsekwencją zdrady jest w nich brak miłości, czy też umiejętności się nią dzielenia. Mi się wydaje, że to jest raczej brak umiejętności pogodzenia się z faktem, że wyobrażenie miłości jakie nosili w sobie i jakim obdarzyli "swojego zdrajcę" tak naprawdę okazało się błędne, że taka miłość nie istnieje. Ale oczywiście mogę się mylić.
Pamiętam mój szok i moją rozpacz kiedy zrozumiałam, że muszę wybaczyć sobie wszystkie te moje wyobrażenia (nas, siebie, jego, miłości, związku). Pamiętam też, że kiedyś na początku mojej drogi do wybaczenia, ktoś tu na forum (pozdrawiam Panią Przyszłość ) podał mi to rozwiązanie na tacy. I pamiętam mój bunt. Pamiętam moją pewność, że w moim życiu żadnych wypaczeń rzeczywistości nie było/nie ma . Pamiętam Jej szok i zdziwienie moją postawą. Ale z biegiem czasu "Jej szok" stał się też moim. Sama byłam w szoku, że taka byłam . Aż w końcu  przestałam się szokować . Czasami jednak jeszcze się sobie dziwię. Ponoć i to można opanować. Mam więc sporo pracy nad sobą .

Pewnie, że ma wartość. Oczywiście. Tylko widzisz nie każdy ma w sobie odwagę, by zmienić jakość swojego życia, kiedy pozornie wydaje się jemu i wszystkim na około, że życie wiedzie wspaniałe. Coś go kłuje, coś mu nie gra, nie pasuje, ale zatrzyma się na moment i zastanowi, i dojdzie do wniosku, że przecież ma wszystko: śliczne, zdrowe dzieci; kochającego męża; piękny dom; samochód; satysfakcjonującą pracę. Więc odepchnie te swoje myśli gdzieś daleko. Uzna, że się czepia nie wiadomo czego, że szuka dziury w całym. Zagłuszy swoje emocje. Może nawet kiedyś gdzieś zasugeruje swojemu mężowi, że coś jest nie tak, bo pojawiają się wątpliwości, ten jednak ją uspokoi stwierdzeniem, że jest wspaniale, wytłumaczy, pokaże jeszcze raz wszystkie "zalety". Wygada się przyjaciółce a ta również powie co mąż. I tak tkwi w tym. I tak się godzi na wszystko. Wbrew sobie. A frustracja narasta...
Tak niestety wyglądało moje życie. Przypuszczam, że nie tylko moje.

Ja też tak nie mam i też nie popieram zdrad. Ale jeszcze bardziej nie popieram zatracania się w swojej krzywdzie po zdradzie . Skoro mi - osobie chyba jednak dość poważnie "zaburzonej" i zakłamującej rzeczywistość udało się osiągnąć spokój wewnętrzny i pogodzić się z faktami, to wiem, że uda się też innym. Czasami wystarczy tylko zachcieć .

Eni.lij mąż zafundował Ci piekło. Wiem to.
"Nasza" kochanka robiła wiele rzeczy, żeby mnie zdyskredytować w oczach mojego męża. Pewno z czasem by jej się to udało. Na tym etapie na jakim zostali przyłapani przeze mnie mój mąż twardo upierał się, że mnie kocha i jest ze mną szczęśliwy (o ironio!:)... ). Przypuszczam, że bardzo ją to bolało, stąd też próby przedstawienia mnie w złym świetle, udowodnienia mojemu mężowi jaka jestem naprawdę i że go nie kocham, że go ogłupiłam i omamiłam . Nie udało jej się, ale ja jestem świadoma kochana, że raczej tylko dlatego, że nakryłam ich dość szybko. Kto wie co byłoby potem.

Zdrada zdradzie nierówna. Ja tego nie kwestionuję. Dlatego nie namawiam nikogo na życie ze zdrajcą po zdradzie. Próbuję tylko przekonać, że warto zawalczyć o siebie - przestać żyć zdradą, nie pozwolić się jej zdominować.

Zdrada, jaka by nie była ohydna i okrutna tylko przez moment zagościła w moim życiu. Nie pozwolę więc jej determinować go do samego końca.