Nie umiem kochać. - Netkobiety.pl

Jakbym czytała siebie z tego samego okresu - bardzo podobne doświadczenia.

Też nigdy nie miałam wielu przyjaciół - przez wszystkie lata szkoły kilka sprawdzonych, bliskich koleżanek i paru kolegów. Nigdy nie przeżywałam, że idąc do nowej szkoły tracę z nimi kontakt, nigdy specjalnie nie zabiegałam o jego utrzymanie. Faceta znalazłam dopiero jak miałam 23 lata - i jak wiele kwestii poukładałam sobie w głowie.

U mnie też pierwotnym źródłem jest relacja z ojcem, który zniknął z mojego życia jak miałam 9 lat. Mama nigdy się z nikim nie związała, a w najbliższej rodzinie trudno znaleźć model zdrowego związku (nie patologia, ale o szczęściu mówić się nie da - standardowa bylejakość z obowiązku). Także dorastałam, a jedynymi wzorcami były dla mnie filmy i książki, gdzie wiadomo - idealizacja lub spłycenie wszystkiego do seksu. Czyli nadal zero zdrowych przykładów. Z facetami nigdy mi nie wychodziło - byłam mistrzynią nieświadomego friendzonu, bo w takiej relacji czułam się bezpiecznie. Bliskość fizyczna mnie krępowała, choć to zaczęło się zmieniać, gdy uświadomiłam sobie, że skoro nie potępiam wolnych koleżanek całujących się na imprezach, to nie będę potępiać też siebie. Odblokowałam się więc trochę fizycznie (naprawdę trochę - zdarzyły mi się w życiu 2 takie akcje, wspominam nieźle, ale nic z tego nie było), ale o emocjonalnym zaangażowaniu nie mogło być mowy - to wywoływało u mnie paniczny lęk przed porażką i odrzuceniem. A że generalnie byłam dobra we wszystkim, to trudno mi było pogodzić się z tym, że mogę być kiepska w związkach. Więc wszystkie dusiłam w zarodku - i błędne koło się zamykało. Po drodze zaliczyłam też depresję i leczenie.

Dopiero po czasie zrozumiałam, że źle szukam. Że potrzebuję faceta dojrzałego, odpowiedzialnego, gotowego zaakceptować moje słabości i złe doświadczenia - takiego, który wesprze mnie w ogarnięciu tematu, a nie będzie mi wyrzucał, że jestem oziębła, za wolno się angażuję. Doszłam do wniosku, że albo taki, albo żaden - bo z innymi po prostu będę nieszczęśliwa, choćby byli porządnymi ludźmi. Przestałam rozglądać się za chłopcami, zaczęłam szukać mężczyzn. I miałam mega farta, bo taki właśnie mi się trafił.

Dziękuje, że podzieliłaś się ze mną swoją historią. No cóż mam nadzieję, że w końcu spotkam swojego mężczyznę. I na pewno mu powiem jak długo na niego czekałam.

Popieram w pełnej rozciągłości.