Zostawila mnie bez konkretnego powodu po dwoch latach.

Dla Ciebie jest dziwnym, że ktoś ma inaczej niż Ty?

Jeśli dla Ciebie pewne oczywiste rzeczy są dziwne, to mogłeś faktycznie nie zauważyć jej potrzeb i nie wspierać jej w depresji, którą być może miała.

Ewentualnie - ktoś trzeci, albo po prostu to nie było dla niej satysfakcjonujące.

Nie miala "swojej paczki" jak ja poznalem.  Za to u moich znajomych byla bardzo lubiana. Nie miala przyjaciol prawdziwych, co ja moge na to poradzic. Spotykalem sie z kim moglem rownież z nią. Poznawala ludzi. W tej kwesti nic nie moglem juz zrobic. Bylem u psychologa tydzien temu dowiedziec sie co moglo sie stac, no ale musial bym isc z nia i zabardzo nie wiem jak sie za to zabrac, zaproponowalem jej pomoc to nie chciala. Widzialem ze brala garsciami tabletki ( apap, ibuprom) no nie pozwolilem jej juz pozniej na to. Odizolowala sie ode mnie, od znajomych. Przeciez nie bylem zlym czlowiekiem stralem sie ja wspierac, nie jestem jasnowidzem, mam ojca w depresji wiem jakie to jest meczace i wiem jak z takimi osobami rozmawiac. Moze cos poradzicie, w sumie i tak pewnie juz po zwiazku... Ale szkoda mi tego wszystkiego. No ale jak jest ktos inny na boku to trudno...

Tu nie chodzi o towarzyskość. Podejrzewam, że jak każdy potrafi odróżnić introwertyka od osoby, która ma problemy ze sobą i w kontaktach z otoczeniem. Właśnie dlatego porusza ten problem.
Po opisie nie da się zdiagnozować niczego, psycholog sam musi ją zobaczyć, ale wygląda na to, że będzie miał się czemu przyglądać.

Można być w pierwszym związku i bez niedostępności emocjonalnej, wahań nastrojów, łykania leków i stanów depresyjnych(?)

WaltonSimons, ona czesto mi mowila wlasnie o tym ze ma tylko mnie. Nie ma nikogo innego dlatego mysle ze jej problem lezy wlasnie w kontaktach z ludzmi.  Czesto zalila mi sie ze nie ma przyjaciol. Ja ja wspieralem, moze za malo, moze sam po prostu nie dalem rady. Widzisz jak jak mam problem to mam przyjaciol, rodzine. Ona miala tylko mnie. A nie jestem kobieta ( nie moge byc przyjaciółką) Chcial bym jej pomoc ale co zrobic...

OK, rozumiem. W pierwszej chwili pomyślałem, że uważasz osobę aspołeczną za dziwną/głupią, stąd moje pytanie.

No cóż, dziewczyna najwyraźniej była głęboko nieszczęśliwa, ale depresji na odległość jej nie zdiagnozujesz - pamiętaj, że w stanie depresyjnym mogła niejako przyczepić się do Ciebie chociaż nie pasowałeś jej do końca - właśnie dlatego, że czuła się "samotna" i "nikogo nie miała".

Z osobą zdesperowaną nie stworzysz związku, nie ma na to rady. Takiej osobie w ogóle nie zależy na osobie partnera, tylko na kimkolwiek, byle zagłuszyć swoje frustracje i kompleksy. Kiedy złagodnieją, stajesz się niepotrzebny.

oczywiście nie musiało tak być (może faktycznie ma depresję lub inne problemy psychiczne), ale to jedna z opcji.

No dziewczyna wogole sie mna juz pozniej nie interesowala zauwazylem to, niby przez problemy w pracy i na uczelni ze jest zajeta. Ona w sobie tłumila wszystko( jakos nie potrafila wyrzucic emocji z siebie), zawsze ona zla, gorsza od rodzenstwa, zawsze na samym koncu, juz nigdy sobie zycia nie ulozy, teraz pewnie mnie znienawidzisz. Tak mi mowila przy zerwaniu, bylem w szoku bo pierwszy raz widzialem ze ktos moze byc w takim stanie, strasznie zal mi sie zrobilo. No i jednoczesnie bylem nieziemsko zly na nia w koncu emocje tez na mnie dzialaly, zerwanie przez smsa, pomyslalem ze moze mnie zdradzila i wogole. No ale nic jej nie mowilem pojechalem i gdzie indziej to wszystko wyrzucilem.

Rozmawialem z jej rodzina, mowili mi ze ona jest glupia mam ja zostawic i ulozyc sobie zycie moze jej przejdzie bo zachowuje sie jak idiotka. Chcialem zeby ja przekonali na jakas wizyte u lekarza to mowili ze nie potrzeba i jej przejdzie. No to sam pojechalem, ale co ja sam zalatwie.... Dziewczyna jechac nie chciala bo "tego nie potrzebuje". No i dupa...

Tez dla mnie to ciezkie rozstanie, nie chce zabardza kontaktu z nia utrzymywac juz bo czuje do niej cos wiecej niz przyjazn i wiem ze bedzie mnie meczyc kontakt z nia. Tak wiec sie zastanawiam czy ja zostawic i niech ulozy sobie zycie, a mi wkoncu przejdzie. No chyba ze to wszystko wymyslila bo zerwac nie potrafila... i juz z kims jest...

To wyjaśnia niskie poczucie wartości dziewczyny
Nie ma wsparcia w rodzinie, straciła wsparcie chłopaka, więc poczucie alienacji też będzie się wzmagać. Stan depresyjny też ulegnie pogłębieniu.
Nie mówię, że powinieneś do niej wrócić, ale wygląda na to, że naprawdę została sama ze swoimi problemami. Porozmawiaj z nią jeszcze raz o tym co Ci powiedziała, o tym przypływie szczerości z jej strony. Postaraj się zachować spokój choćby nie wiem co mówiła i postaraj się przekonać ją do wizyty u psychologa.

Teksty w stylu "jesteś dla mnie za dobry" najczęściej oznaczają, że kobieta nie wie jak szczerze przedstawić powód zakończenia związku, ale również najczęściej stosowane są w początkach znajomości. Tu związek trwał dwa lata, a dziewczyna ma poważne problemy ze swoją samooceną, więc możliwe jest, że naprawdę uważa, że nie zasługuje na nic dobrego w życiu, a przyszłość rysuje jej się tylko w ciemnych barwach.
Ogólnie nie stanowi ona materiału na partnerkę dla kogokolwiek, więc jeśli zdecydujesz się z nią porozmawiać i nakłonić do terapii, to nie pozostawiaj jej wątpliwości co do charakteru waszej relacji. Zrobisz sobie przysługę jeśli również dla siebie nie będziesz tworzył złudzeń. Spróbuj chociaż jej pomóc, ale jeżeli odrzuci pomoc to nic na siłę.

To był jej pierwszy związek więc mogła pomylić sympatię z miłością. Nie miała przyjaciół, dobrych znajomych, więc byłeś jedyną bliską dla niej osobą. Chęć wyrwania się z samotności i wyalienowania wzięły górę nad przyznaniem, że to jednak nie to. Z czasem jednak zaczęła zauważać negatywne strony tego układu zarówno dla siebie, jak i dla Ciebie. Dlatego, że będąc w związku z Tobą działała wbrew sobie mogłeś dostrzec tego symptomy: oddalenie fizyczne i emocjonalne. Na stan depresyjny (czy tez jakieś załamanie nerwowe?) również można teraz spojrzeć w innym świetle. Niestety mogłeś stać się jednym z jego powodów.
Nie dziwne są też jej reakcje i zachowania, które uznać można za nieadekwatne, bądź niespotykane. Nie ma rozwiniętych umiejętności społecznych, po prostu nie wie jak się zachować w danych sytuacjach, jak się zachować czasem w stosunku do innych ludzi, być może nie jest w stanie rozpoznać własnych uczuć w stosunku do innych. Wyalienowanie spowodowało, że nie miała okazji „przećwiczyć” kontaktów społecznych w głębszym wymiarze.
Jedyne co możesz zrobić (jeżeli jesteś w stanie i jeżeli szczerze tak myślisz) to zapewnić ją, że jej nie nienawidzisz, że niestety nie udało się między wami, ale niech nie obwinia się. Życz jej szczęścia w życiu.
Cerycery Ty również nie obwiniaj się. Jesteś bogatszy o to doświadczenie, w przyszłości nie powielisz błędów i będziesz wiedział jak reagować i na co zwrócić uwagę. 
Powodzenia

Nie musisz jej pocieszać, ale myślę, że i dla Ciebie dobrym startem na przyszłość będzie takie zakończenie związku i nie chowanie uraz.

Dasz radę. Dla Ciebie tez ktoś fajny się znajdzie.