Kiedy kobieta kocha mężczyznę....

Odpowiem Tobie jako facet, z męskiego punktu widzenia, potem możesz mnie wraz z resztą do woli skrytykować, ale uważam, że ze względu na swój młody wiek ( o ile dobrze interpretuję 88) zbyt emocjonalnie podchodzisz do tego tematu!
Dlaczego?!
Bowiem, gdyby jego rzekoma miłość była wzajemna, nie szukał by innej dziewczyny, tak się po prostu nie robi, chyba że jest to typ zaliczacza, ale wszystko wychodzi na to, ze i z tamtą dziewczyną się mu noga powinęła i nagle chce powrotu, tylko ze nagle może pojawić się następna jakaś,, Frania" i po raz kolejny pójdziesz w odstawkę, szkoda młodych nerwów, a wartościowych ludzi znaleźć można!

Pewnie jest w tym dużo racji ....
Może czas jakoś leczyłby powoli rany, ale on nie dawał o sobie zapomnieć i do tej pory tego nie robi.
Ja już nie mam siły, to trwa zbyt długo. A jak patrze na dzisiejszych facetów to załamuje ręce. Podobam sie facetom, ale jakoś nie mogę spotkać takiego z którym chciałabym być.

masz prawo tak myśleć, ale była i jest po roku ....
Pękło mi wtedy serce, moja duma wzieła góre, myślę że on wie jak mi zależy,zależało, nie wie chyba natomiast jak bardzo go kocham, kochałam.

byłam w związku z kimś przez 3, 5 roku i nie było to z mojej strony to uczucie, dopiero je poczułam z tamtym, 4 miesiace wystarczyły.
A co do zauroczenia hmmm
Jezeli ktoś jest w stanie dla ukochanej osoby zrobić wszystko, chcę być przy niej, opiekować się nią, chronić przed wszystkim, chcę dożyć starości nadal trzymając się za ręce i opowiadać bajki swoim wnukom - dla mnie to jest miłość.

Nie pokazywałam, że mam go gdzieś. Gdyby tak było to nie odpowiadałabym na jego odzewy za każdym razem, nie dzwoniła jak poprosił. Poprostu w niektórych sytuacjach unioslam się dumą. Czy miałam go błagać proszę wróc....??
nie trzeba, to widać jak komuś zależy, nawet jakby udawało sie głupiego

otóż zrobiłam, napisałam że chce rozmowy tylko do niej nie doszło, on zawsze chciał ale jakoś mu nie wyszło, zarzuciłam, że był tchorzem, nie potrafił w 4 oczy, jedyne czego nie powiedziałam to jak bardzo go kocham. A kocham, nie bylo dnia żebym nie płakała przez niego, rzuciłam się w wir imprez żeby nie myśleć, ale to też nie pomagało. Mam już dość samotności, naprawde każdy potrzebuję tej drugiej osoby, choćby nie wiem, jak zaprzeczał. Nawet on sam pytał czemu ja nikogo nie mam, że to nie możliwe i że ciężko być samotnym, pamiętam i wyraz jego oczu.
Pytam się więc teraz odpuścić?, boję się że zrani mnie jeszcze bardziej
czy walczyć i szczerze powiedzieć o swoich uczuciach?
i tak pewnie zrobie po swojemu, ale chciałabym poznać Wasze zdanie

i obawiam się, że masz tu rację.......
powinnam zapomnieć, tylko cholernie cieżko to sercu przekazać. Najchętniej dając mu moją miłość zmieniłabym jego życie i pokazała że warto wierzyć w miłość, bo kiedys sie zawiodł....
nie wiem, poprostu cięzko...

więc ostatecznie jak było? tak?

czy tak?

odpowiadajac na Twoje pytanie jeśli masz wrócić do niego tylko po to bo Ci źle samej to, to nie ma sensu...

Hmmm powiedz mu ,że go kochasz tak po prostu, i przez ten cały czas ani na chwilę nie przestałaś kochać.
Zobaczysz co on na to.

Też byłam tak zakochana on zawsze będzie  w moim sercu,powiedziałam kocham on tego nie odwzajemnił skończyło  się........ byłam mu potrzebna tylko do jednego.

Nie dokońca zgodze sie z Twoją wypowiedzią Jacol.
Nie zawsze czuję się sama z sobą dobrze ale to nie swiadczy o tym że nie potrafie stworzyć szczęsliwego zwiazku. Nie kazdy jest idealny i o to chodzi zeby nie robić z tego dramatu. Potknięcia nie mają nic do tego jak postrzegamy siebie. Podstawą zwiazku jest rozmowa. Dzięki niej uczymy sie rozwiazywac problemy, poznajemy drugą osobę, budujemy zaufanie.
Z drugiej strony. Nawet jak bym czuła sie sama z sobą rewelacyjnie to nie gwarantuje mi to udanego związku. Bo co z tego jak moje poczucie wartości będzie na najwyższym poziomie a nie będę potrafiła słuchać, nie będę liczyła się ze zdaniem drugiej strony itd.

co do mlodych, samotnych ludzi to się zdodzę. Równiez zauważyłam że przesadnie uzalają sie nad sobą. Twierdzą ze już nie znajdą swojego szczęścia etc etc w tym przypadku zgadzam się co do tego aby akceptowac samego siebie bo swoim negatywnym podejsciem odpychają potencjalnych partnerów.

Odnosząc się do Twojej przenosni to nie zawsze dwa nastrojone instrumenty dobrze ze sobą współbrzmią. Każdy z nas jest induwidualny i obupólna praca nad sobą może pozwolić nad budowaniem szczęśliwego związku. Ja bym bardziej to porównała do ogrodu tylko systematyczna praca nad nim może zaowocować

Dokładnie, dam sobie spokój, ile można ? idzie się wykończyć.
Poznałam dużo fajnych facetów, ale to nie to. Nie będe z nikim na siłe tylko dlatego, że czuje się samotna. Kiedyś kolega powiedział : nie wierze, że taka ładna dziewczyna może czuć sie samotna, ale nawet nie wiedział że trafił w sedno. Każdy ma takie chwile, że chętnie by się przytulił, powygłupiał...
Może jestem zbyt naiwna czekając na prawdziwą miłość w dzisiejszych czasach, która niebyłaby cierpieniem. No ale cóż, jest takie powiedzenie : gdyby nie nadzieja, serce by pękło

robie co chcę już prawie rok, już mam tego dość. Ciągłe imprezy żeby nie siedzieć w chacie, nie myśleć, ale to po czasie napewno nie wyjdzie mi na dobre. Spotkałam już dużo fajnych facetów, ale z żadnym jakoś nie mogłabym być.  A on ciągle jest obecny w moim życiu, dziś np miałam mały wypadek samochodem, pisał o sie stało, czy nic mi nie jest. Nie da się zapomnieć, jeżeli ta osoba ciągle o sobie przypomina. Napisze, a ja oczywiście coś musze zawsze odpisać bo nie wytrzymam grrr. Całkiem na początku zablokowałam go na gg to i tak po paru miesiacach napisał nie wiem jakim cudem. Skoro on nie chce walczyć, nie chce być ze mną ( no bo inaczej się przecież zachowuje wtedy człowiek ) to po co cały czas utrzymuje kontakt, odzywa się. Kiedyś napisałam, że by już nie pisał itp a i tak po czasie sie odezwał.... Co mam zrobić? Powiedzieć: Nie szukaj ze mną żadnego kontaktu, nie pisz bo ja przez to cierpie, nie moge ułożyc sobie życia.... nie chcę tak, nie chcę żeby wiedział jak przez niego tak cierpię
ah te nasze głupie serducha...

no właśnie:  dlaczego kobiety kochają drani ? zabawne
mnie zawsze ciagnelo do broi, na moje nieszczescie

Hmm...czytajac po tych wypowiedziach Paaaula88 mam taki sam problem tylko ze ja jestem spokojny...Nie chce mi sie rozpisywac - moglbym tez napisac od A do Z swoje cierpienie przez kobiete z ktora byłem 2 lata moze nadal jestem....bo teraz ona lata za mna placze i przeprasza pomaga mi...a wczesniej było na odwrot...ona stwarzala problem ja sie wkrzalem i dzien wygladal tak ze sie oboje nie odzywalismy do siebie...i w koncu ulegalem i tez przepraszalem...druga sprawa jak ona robila cos zle to jej wybaczalem spotkala tez sie z jednym typem na piwo...Widziałem GG jak pisali (To mnie zabolało)Pozdr dla kumatych...a 5 lub 6 miehow potem spotkala sie z innym...na OBIAD (Czujesz too ?!) no i sie Wku***em i z nia zerwalem dalej jestesmy razem ale traktuje ja z dystansem...Normalnie serce mi sie raduje ze ludzie maja podobne problemy...i moge popatrzec pozyta i przemyslec co dalej po waszych wpisach...Jezeli chodzi o kobiete ja che byc tylko kohany i naprawde czuc ta miłosc...a nie myslec o tym kazdego dnia...hmm z kim teraz sie spotka...Szczere rozmowy to jak groch o sciane...Idealny zwiazek to własnie miedzy takim chłopakiem i dziewczyna co mysla o tym samy i to samo przezyli...Tak mi sie wydaje...