Wizyta u psychologa.. - Netkobiety.pl

Droga Doris, mam dokładnie ten sam problem,wiem ze powinnam iść do psychologa aby pomóc sobie i upadajacemu związkowi,ale łatwiej jest mi pisać niż usiąść i rozmawiać z kimś w cztery oczy.
Mam 35 lat, 8 miesięcy temu urodział córka a od pół roku mam problem z życiem seksualnym. Przed porodem byłam bardzo aktywna seksualnie a teraz sek mógłby dla mnie nie istnieć.Ubolewam nad tym ja i mój partner,psuje się między nami relacja a ja nie wiem co już mam robić. Pigułki od lekarza nie pomagaja, nic nie pomaga a ja chcę wrócić do tego co było.Problemem jest fakt,że gdy tylko dochodzi do zbliżenia to ja bym najchętniej uciekła. Nie wiem już co robić,a cciągły płacz to nie rozwiązanie,może znajdzie się tutaj jakaś dobra dusza i podpowie cokoliwek.

Trzeba znaleźć dobrego. Ja z polecenia poszedłem do "niby dobrego" i co się okazało? Że to osoba niegodna zaufania i niesłowna. Na spotkaniu było miło i przyjemnie. Psycholog coś tam obiecał, że mam mu coś napisać, a on odpisze. Nie odpisał, aż sam o tym wszystkim zapomniałem i kontaktu więcej nie było.

A Twój partner wie o tym że nie masz ochoty na zbliżenie ? A może to wina hormonów , przebadaj się moze coś Ci dolega

W jakim sensie niesłowna , możesz to rozwinąć ?:)

Na czym polegają Twoje problemy w kontaktach z rodzicami? Czy w domu są awantury? Czy może rodzice traktują Cię jak dziecko, nie rozumieją, chcą kontrolować? Co się stało w Twoim życiu? Nic dziwnego, że nie możesz się skupić na nauce skoro dusisz w sobie problemy. Jeśli łatwiej jest Tobie tu pisać to pisz śmiało.

Nie mogę się skupić na nauce , przez problemy z rodzicami i wogóle czuje taka pustke w środku. Zaczynałam studia z wielką chęcią, interesował mnie ten kierunek, a teraz nie wiem po co to wszystko... Czuje się wypalona, jakby nic mnie juz w życiu nie czekało ... mimo że mam 20 lat ...

Brakuje mi od nich wsparcia, rozmowy. Oni wiecznie są zajęci.. wiecznie coś ważniejszego jest . A gdy chce z nimi porozmawiac zazwyczaj kończy się to kłótnią , bo oni nie uważają bym mogła miec jakies problemy ...

Badania ok naszczęście najpierw zaczełam od nich, bo myslałam że może ma coś z tarczycą albo z czymś jeszcze innym , ale wszystko w normie.

Polecam mimo wszystko wizytę u psychologa. Sama korzystałam 2 razy. Raz po rozstaniu  z facetem, gdy nie miałam już siły i chęci wstawać z łóżka i raz po traumatycznym wypadku. Oczywiście w obu przypadkach wydawało mi się, że samo przejdzie, albo że nic to nie da, że to mój wstyd i co mi ktoś na to pomoże. Na szczęście był ktoś kto kopnął mnie w tyłek i kazał iść. Pomogło, wystarczyła 1-2 wizyty.. Sama rozmowa i posłuchanie czyjejś fachowej opinii mi bardzo pomogła. Datego i ja kopię Was w tyłek - idźcie, niczym nie ryzykujecie oprócz poprawy swojego stanu! To naprawdę nie to samo , co rozmowa z chłopakiem, czy koleżanką, czy nawet mężem. Szkoda życia żeby odczuwać pustkę.

Fajnie że była w Twoim otoczeniu taka osoba, która dała Ci " kopa ". To bardzo dużo znaczy, mieć kogoś kto cie wspiera

Ja u psychologa nie byłam ale była moja mama i to nie raz bo chodzi regularnie Opowiadała że najpierw psycholog trochę zapozna Cię ze sobą i porozmawiacie tak ogólnikowo o wszystkim i o niczym. Dopiero jak się przełamiesz to będzie cię zachęcał do opowiadania o swoich zmartwieniach. Więc nie masz się co martwić że tak od razu na hula będziesz zmuszona wyjawić najskrytsze problemy.
Myślę że taka wizyta mogłaby poprawić chociaż trochę Twój stan
A co do studiów to miałam trochę podobnie. W liceum bardzo się uczyłam z zamiarem pójścia na medycynę lub patologię. Bardzo dobrze zdałam maturę i wybrałam konkretny kierunek i miejsce studiów, nawet wiedziałam że na 100% mnie przyjmą. Tylko skończył mi się zapał i nawet nie zaczęłam studiować a zamiast się zmuszać oddałam się mojej pasji czyli rysowaniu. Wypalenie zniknęło jak ręką odjął Więc może zastanów się czy jesteś pewna czy to jest to co na prawdę chcesz robić i czego chcesz się całymi latami uczyć Może po prostu jesteś zmęczona i jak masz taką możliwość to zrób sobie troszkę przerwy albo nawet cały rok. Wielu moim znajomym bardzo to pomogło. Moja kuzynka mówiła mi nawet że gdyby nie rok przerwy to nie skończyłaby studiów.
Więc mocno się zastanów i życzę więcej samozaparcia i pójście chociaż na jedną wizytę żeby się przynajmniej przekonać jak to jest

Też mam taką nadzieje życze Ci tego

Ja korzystam i korzystałam z pomocy psychologa. Zarówno obecnie jak i dawniej. Byłam u kilku i powiem Ci,że cieżko trafić na odpowiedniego. Jeśli pojdziesz raz i Ci nie przypasuje to poszukaj innego aż w końcu znajdziesz odpowiedniego.

Zalezy jaki masz problem. Ja chodziłam na terapię,bo  w moim przypadku było potrzeba kilku spotkan i u mnie to było tak,że najpierw sie przedstawiałam i mówiłam o sobie o swoim problemie,czego oczekuję po tej wizycie, co chce zmienic itp. Następne spotkania to opowiedzenie swojej przeszlosci itd.
Pozniej już pracujesz z terapeutą nad pokonaniem problemu .
W Twoim przypadku moze byc inaczej,zalezy na jakiego psychologa trafisz.
Jak dla mnie najgorsze jest opowiadanie o sobie,mowienie szczegolow z zycia,nawet tych,ktorych sie wstydzisz czy nie chce mowic. A pozniej ta cisza z jego strony,jak patrzy na Ciebie i nic nie mowi a pozniej pyta,,o czym myslisz''
To jest dla mnie najbardziej stresujace,bo nie lubie krepujacej ciszy.

Mój psycholog prowadzi terapię. Psycholog może być też psychoterapeutą i moze zaproponować terapie jeśli będzie widział taką potrzebę.

Przed świętami byłem na wizycie. Wizyta była w sumie przyjemna. Potem Pani poprosiła o mnie o dość długiego maila na który miała odpowiedzieć i zalecić pewne działania. Maila napisałem. Wiem, że odebrała bo mam potwierdzenie. Nie odpisała;)

Dziękuje za wypowiedź rampampam wiem że dobrze by było zadbać o swoje zdrowie psychicznie, strasznie ciężko mi podjąć ten krok . Chodzi o to że ja od dłuższego czasu zamknełam się w sobie nie mówie o swoich problemach. Wole udawać że wszystko jest ok , uśmiechać się przy innych niż opowiadać co mnie gryzie . Myślę że to dlatego że się sparzyłam nieraz na bliskich ludziach. Ale teraz już nie daję rady udawać ... Dodatkowo boje się ze psycholog wyśmieje mnie , powie że taki problem to nie jest problem..

obejrzałam dzięki jeszcze raz
Dobry film , a historia tego chłopaka straszna ;/
Ale zakończenie cudowne