Gdy On nie chce sie zareczyć... - Netkobiety.pl

I wszystko w temacie. A chłop pewnie w głowę zachodzi co poszło nie tak

Przypomniała się moja sytuacja i to jak żona miała wielkie parcie na ślub.

Kobiety już takie są...Może być wszystko super ale dla nich i tak ważniejszy jest pierścionek i biała suknia.

Kwestie kulturowe.
Wam natomiast brakuje asertywności,zamiast powiedzieć nie,bo nie chcę nie jestem gotowy,chcę się wyszaleć...wchodzicie w to.Jedna i druga strona,ma za uszami.Samo się nie robi.

Autorko,porozmawiaj z nim poważnie,nie naciskaj,zapytaj czego on oczekuje i jak on to widzi.
Naprawdę ten pierścionek na palcu czy obrączka,są dla Ciebie tak istotne?

i ma racje,
ma cię w kieszeni i wie, że może robić co mu się podoba a ty i tak na wszystko przystaniesz, potulnie się zgodzisz, bo czekasz na ŚLUB, może się z niego niezły manipulator zrobić a ty wkopać w bagienko a z takiego bagienka trudno jest się kobiecie wydostać

Postawa autorki, jej naciski na chłopaka dotyczące zaręczyn, uzależnianie swego samopoczucia i relacji między nią a chłopakiem od pierścionka na palcu, porównywanie swego statusu ze statusem jej znajomych, jest szkodliwą. Twoja opinia "kobiety takie już są" jest nieuprawnionym uogólnieniem i przez to szkodliwą.

A ja bym to ugryzła z innej strony: dlaczego chcesz tego narzeczeństwa i slubu?

Odpowiedz sobie tak szczerze czy faktycznie Twój partner jest tym kogo kochasz, z kim związek jest super, a nie czy przypadkiem kwestia SAMEGO SLUBU kompletnie Cie zaslepia i pomimo tego, ze ani partner ani związek nie spelnia Twoich oczekiwan, to chcesz na sile doprowadzić to do konkluzji na ołtarzu.

W Twoich postach jest dużo o presji rodziny, o tym, ze koleżanki już za maz wyszly, ze w jakims sensie uciekasz od swojego domu rodzinnego, w którym nie było idealnie. To maja być powody do malzenstwa? Musze Cie rozczarować: to sa składniki na niesamowita malzenska katastrofe.

Moglabym Ci napisac, bys porozmawiala z facetem, i to bylaby sensowna rada. Jednak ja mysle, ze problemem glownie wcale nie jest jego nastawienie, ale Twoje pobudki do wejścia w związek malzenski. Malzenstwo to nie jest fajna kiecka, która Cie dowartościuje, a koleżanki pozazdroszczą. To nie jest tez plaster na potłuczony dom rodzinny. Malzenstwo powinno być tylko zawierane, ponieważ KOCHA się partnera, tak dla niego samego i nie jest on zadnym zapychaczem na inne bolączki.

Po czterech dniach wspaniałego bycia razem, wracasz ze łzami w oczach, bo "nie tak miało być". Napisałaś

A nie nalegasz?

Jedyna różnica, która istnieje między Tobą a chłopakiem jest jedna. Tobiet w tej chwili potrzebne jest sformalizowanie związku (byś mogła przejść na wyższy level - takiego sformułowania użyłaś), on twierdzi, że i zaręczyny, i ślub nastąpią. Rzecz w tym, że chciałabyś już teraz wszem i wobec pochwalić się pierścionkiem i myśląc o sobie, mówić 'jestem narzeczoną', 'mam narzeczonego' - takie sformułowanie wedle Ciebie są nobilitacją. Nie chcę przyjąć do wiadomości tego, że wierzysz w to, że pierścionek/obrączka na palcu gwarantuje miłość, szczęście i uniemożliwia rozstanie.

Autorko, z jakichś sobie wiadomych względów, nie wierzysz chłopakowi, nie ufasz mu. Usiłujesz swoje i jego zycie włożyć w bardzo sztywne ramki. Po co?

Dobrze Majeczko, ale mówimy o tym kto chce i oczekuje tych zmian. Facet po prostu pozostaje tym kim był przed ślubem.

facetom zawsze "trudniej" jest się zdecydować.

A wiesz co ja usłyszałam po zaręczynach, kiedy nie mogłam doczekać się ślubu ?Że on sobie "zarezerwował" dziewczynę. Zarezerwować to sobie może ale stolik w restauracji....
A po rozstaniu, stwierdził, że to moim rodzicom pewnie zależało żeby on mnie wziął do siebie dlatego ja tak nalegałam na ślub. Jemu generalnie się w ogóle nie śpieszyło a ja nie miałam zamiaru czekać w nieskończoność.
Wydaje mi się, ale to tylko moja subiektywna opinia, że to z reguły kobietom zależy na zaręczynach, na ślubie, na tym całym WOW. Faceci czując presję zaczynają się powoli wycofywać lub stają się zwyczajnie bierni w temacie.

No gdybyś tak wyleciała facetowi z tekstem, że idziemy przed ołtarz a potem płodzimy dzieci bo mój zegar biologiczny tyka, a jak nie to Ci sprawę w sądzie zakładam to by zabrzmiało to co najmniej komicznie

Iceni, absolutnie można domagać się deklaracji, bo dotyczy to podstawowych potrzeb w związku: czy chcesz się ze mna ozenic?, czy chcesz mieć dzieci?, jak wazna jest dla ciebie rodzina i budowanie (w przenosni) wspólnego domu? Tylko trzeba być przygotowana na to, ze odpowiedzi na te pytania mogą wcale nie być takie jak oczekujemy. I ze wtedy może się okazac, ze ten związek nie ma przyszłości. No i trza odejść.

Mam jednak tez wrazenie, ze dla Autorki wyjście za maz to jest nobilitacja, dowartościowanie siebie, jak i plaster na jakies bolączki. A to już fajne nie jest. Bo jak chce się wychodzić za maz by koleżankom zaimponować, by skads uciec, a nawet po to by mieć dzieci, to to sa kompletnie pomylone powody, na których NIE DA się budowac zdrowego malzenstwa.

Na miejscu Autorki, ja bym się zapytala siebie czy faktycznie tego faceta kocham.

Właśnie wcale tak nie jest. Jakiś czas temu rozmawiałam z nim o ślubie. Ja nie chce wesela, nie chce białej sukni i nawet mu to mówiłam. Marze o skromnym ślubie na którym bedą tylko nasi rodzice i świadkowie. Wiadomo, że dzieci same sobie ślubu nie zorganizują, ponieważ jest to bardzo kosztowne. A ja nie chce naciągać rodziców. Nie zależy mi na hucznej imprezie czy na tym bym nie była jedyną panną wśród znajomych. To nie o to chodzi. Nie zależy mi także na pierścionku. Zależy mi na tym, abym czuła sie pewnie. Kilka lat temu byłam z chłopakiem 5 lat. Po tym czasie ze mną zerwał, bo wybrał alkohol, wyjechał za granice. Długo byłam sama. Dlatego stąd te obawy. Chciałabym już z Nim zamieszkać, mieć dzieci. Nie chce "na kocią łape", dlatego zależy mi abym teraz wiedziała na czym stoje.

I troche niektórych z Was nie rozumiem. Piszecie, że nalegam, że źle robie, że po co mi zareczyny. A czy Wy mając prawie 30 lat chciałybyście codziennie widzieć swojego chłopaka tylko na kawie? Nie mieszkamy razem. On mieszka z rodzicami, ja z mamą. Mama nie zgodza sie na nocowanie - takie ma zasady. Czy Wy długo byście tak wytrzymały? W jakim wieku urodziłyście pierwsze dziecko? W wieku 35 lat?

Jeśli myślicie, że naciskam, bo np. zależy mi na pieknej sukni czy pierścionku z brylantem to błąd.