czy jestem oziębła?

Mam taki problem.
Mam 36 lat i jestem, a właściwie do niedawna byłam dziewicą (i proszę żadnych żartów na ten temat). I nie mówię tu tylko o stosunku, ale o pocałunku, pieszczotach, przytulaniu. Mimo tej mojej wstrzęmięźliwości nigdy nie wydawało mi się, żebym miała problem z libidem. Coś się w życiu obejrzało, przeczytało (a jestem molem książkowym), pofantazjowało i jakieś tam reakcje były, nie mówię tu o orgaźmie, ale takie ogólne. pobudzenie, wilgoć w tym miejscu. Masturbacji tak na poważne nigdy nie próbowałam. Do tego marzenia związane z fizyczną bliskością, nie tylko o seksie (chociaż o nim też), ale o przytulaniu, leżeniu razem, dzieleniu życia, rodzinie.
Niedawno kogoś poznałam. Poznaliśmy się przez sieć, więc nasze pierwsze spotkanie poprzedziła kilkutygodniowa wymiana maili, telefonów, sms-y, oczywiście wymiana zdjęć. Dzieliliśmy podobne wartości, mamy jakieś wspólne pasje, on starszy ode mnie, od kilku lat z nikim nie był. Pewnie dlatego później tak szybko się to potoczyło. Choć ja na pewno takiego tempa nie planowałam.
Pierwsze spotkanie to przytulanie, rozmowy, pocałunki, pierwsze pieszczoty - szyja, brzuch. Piersi nie pozwoliłam mu dotknąć, choć fajnie było jak próbował mnie do tego przekonać. Strasznie mi się to nasze pierwsze spotkanie spodobało, ta intymność, rozmowy, żarty, muskanie, przekomarzanie, lekki dreszczyk gdy przejeżdżał dłonią po udach, biodrze, brzuchu. To, że mu się podobałam, że mnie pragnął, że mnie lubił. Nie chciało mi się wtedy do domu wracać, najchętniej leżałabym wtedy wtulona w jego ramiona przez całą wieczność.
Drugie spotkanie to pieszczoty dużo mniej niewinne: stymulacja piersi językiem i zębami, mówiłam mu że mi się to podoba, ale prawda jest taka, że czułam się po prostu dziwnie, nie wiedziałam co o tym sądzić. A reakcja moich sutków była chyba po prostu mechaniczna. Brzuch i te rejony, ale przez spodnie, ocieranie, próba stymulacji. Niektóre rzeczy naprawdę mi się podobały. Jakoś to na mnie działało, ale sama nie potrafię określić jak. Takie dziwne napięcie  w tym miejscu (mówię o łechtaczce), które trwało jeszcze długo po rozstaniu. Przeszło dopiero jak się przespałam. A jednocześnie, co mnie bardzo zdziwiło sucho. Oczywiście i na tym spotkaniu było to, co mi się najbardziej podobało, ta bliskość, rozmowy, przekomarzanie.
No i trzecie spotkanie - wspólna noc. W zasadzie wspólnie spędzony Sylwester, więc to nie było tak, że było to zaplanowane, po prostu oboje dopuszczaliśmy taką możliwość. No i katastrofa, byłam tam sucha, więc trzeba było użyć nawilżenia. Do tego on jest naprawdę bardzo chojnie obdarzony przez naturę, nie mówię tylko o długości, ale przede wszystkim o grubości, a zorientowałam się o tym tuż przed. No i spanikowałam. Udało mu się z trudem wejść kilka centymetrów i kompletna blokada, spięcie, ból. Próbowaliśmy kilka razy. Na pościeli było troszkę krwi, więc błony chyba już nie ma, ale może powinnam upewnić się u ginekologa.
Strasznie się tym przejął, zwłaszcza, że to nie było tak, że od razu przeszliśmy do rzeczy. To było wcześniej kilka godzin wspólnie spędzonego czasu, rozmowy, żarty, pocałunki, masaż, pieszczoty językiem i palcami. On ma w sobie dużo czułości i ciepła i wydaje mi się, że jest naprawdę dobry w tych sprawach. Powiedział, że pierwszy raz mu się zdarzyło, żeby po czymś takim dziewczyna nie zareagowała, poprzedniej wystarczyło kilka minut pieszczot, żeby dojść do orgazmu. A nawet z jego pierwszą, prawdziwą dziewczyną, którą też pozbawił dziewictwa było inaczej (ale oni byli ze sobą już wtedy rok czy dwa). Że  widocznie po prostu go nie pragnę, że mi się nie podoba (zdjęcia, które mi wcześniej przysłał były sprzed kilku i jednak czas zrobił swoje, o czym zresztą wcześniej mu wspomniałam). Że widocznie nie pasujemy do siebie, nie ma chemii i że nie ma co robić na siłę. A chemia albo jest, albo jej nie ma i że się to po prostu czuje.
Czy to możliwe, że po prostu jestem oziębła w ogóle, albo akurat w stosunku do niego? Że rzeczywiście pod tym względem nie pasujemy do siebie?
Mam kilka przemyśleń, ale nie wiem czy nie są one wynikiem samooszukiwania, próby przekonania samej siebie, że jednak wszystko jest ze mną OK.
Po pierwsze, kiedy zdarzało mi się myśleć o tym swoim pierwszym razie, zdawałam sobie sprawę, że raczej fajerwerków nie będzie, raczej ból, może zażenowanie. Ale jednego chciałam, żeby to było z miłości. Oboje na portalu, na którym się poznaliśmy zaznaczyliśmy, że szukamy miłości. Zresztą on sam też o tym wspomniał w pierwszych mailach. Z mojej strony zauroczenie na pewno jest, choć po takiej skąpej liczbie spotkań trudno się określić co do własnych uczuć. On na pewno mnie bardzo lubi, ale nie wiem czy coś więcej, bo o tym nie rozmawialiśmy. Ograniczyło się to raczej do aluzji co do praktycznych aspektów wspólnej przyszłości, no i sms-ów w których np pisał, że za mną tęskni. Na pewno wiązał spore nadzieje z naszą znajomością. Do tego on mieszka z rodzicami  co prawda ma swój pokój i porządne drzwi, a jego rodzice należą raczej do tych dyskretnych, ale jednak, a spotkania były u niego. Choć przyznam, ze bardzo polubiłam ten jego pokój, przez większość czasu potrafiłam zapomnieć, że istnieje jakiś świat poza nim.  No i nie użył gumki, mówi, że zawsze radzi sobie bez tego, i że nigdy nie było wpadki. Ja chcę mieć dziecko, dzieci i zdaje sobie sprawę, że w moim wieku nie ma co zwlekać. Ale nie tak, na łapu capu. To wszystko mogło mieć wpływ na to, że nie do końca czułam się komfortowo.
Ponadto to cały czas on przejmował inicjatywę i ja mu na to pozwalałam, w końcu to on jest ten doświadczony. A wydaje mi się, że na mnie bardziej działają muśnięcia, delikatne łaskotki na udach, brzuchu, ramionach. Ale to tylko takie wrażenie, bo tego rodzaju sytuacji było dosłownie może jedna dwie, a kiedy sama na sobie próbuję sprawdzić, reakcji zero - być może znowu sobie coś wmawiam. No i kiedy próbował robić to łechtaczce bezpośrednio palcami lub językiem to też nie bardzo. Ale tej naszej wspólnej nocy nad ranem jeszcze raz próbował mnie podniecić, sama pokierowałam jego ręką. Ale nie bezpośrednio, tylko przez bieliznę, wskazałam miejsce, wyznaczyłam tempo. Dla niego to było frustrujące, bo mimo, że długo to trwało nie widział reakcji. Ale ja czułam różnicę. Dojść bym raczej nie doszła, ale było na pewno dużo przyjemniej. I były takie momenty, gdzie ta przyjemność była intensywniejsza. I nawet jak w pewnym momencie zmienił tempo na szybsze i zrobił to już bez pośrednictwa majtek, dalej było fajnie. Chyba nawet jakoś zareagowałam, bo to chyba właśnie po tym próbował mnie przekonać do jeszcze jednej próby, mówił, że jestem tam wilgotna. Ale ja już tej próby nie chciałam, byłam tam obolała, dalej spięta, wspomnienie tych kilku poprzednich było zbyt świeże, wiedziałam że się nie uda, nie tego dnia.
Mam trochę kompleksów dotyczących  własnego wyglądu, za małe piersi, lekko sterczący brzuch, celulit. Ale mimo to nie miałam oporów przed pozbywaniem się kolejnych sztuk garderoby. Pomogło to, że światło było naprawdę przyćmione i to, że widziałam, że mu się naprawdę podobam. Lubiłam też dotykać go po plecach, po klatce, całować po ramionach. A tej naszej nocy poprosił, przed którąś próbą, żeby mu pomóc i nie miałam oporów, żeby go wziąć do ręki. Wydawało mi się to naturalne.
Więc nie wiem co jest nie tak. Ta moja zgoda ma to, żeby pójść na całość nie wynikała z fizycznej potrzeby, przynajmniej nie na tym etapie. Bardziej z emocjonalnej. Była bardziej odpowiedzią na jego pragnienia, chęcią większego związania nas ze sobą, poczucia większej bliskości, może też z ciekawości.
W tej chwili ustaliliśmy, że nie zrywamy kontaktu, ale na razie ograniczymy się do maili, zwolnimy tempo, zobaczymy co czas pokaże. Zgodziliśmy się co do tego, że rzeczywiście to wszystko było zbyt szybkie i intensywne. Boję się, że jednak nie uda się na nowo nawiązać tej relacji. A nawet jeśli, to kolejne próby zbliżenia mogą znowu okazać się katastrofą. A ja naprawdę za nim tęsknię.
Może po prostu jestem za stara, żeby pewne rzeczy zaczynać. A może odwrotnie, może z nikim nie byłam nie dlatego, jak mi się wcześniej zdawało, że w tych sprawach byłam zbyt nieśmiała, nie mówiąc o tym, że raczej wycofana spędzająca  sobotnie wieczory raczej z książką w ręce, niż na imprezach, na których można kogoś poznać. Może nikogo nie miałam, właśnie dlatego, że jestem oziębła? Może powinnam się poddać, pogodzić z samotnością, zająć hodowlą kotów? Żartuję, tak naprawdę wolę psy.