dziewczyna chce oświadczyn

Może pokaż jej ten temat? Dziewczyna kieruje się tradycją, co dla mnie jest idiotyczne po prostu. Powiedz jej to, co nam powiedziałeś i tyle. Nie zmuszaj się do niczego. Póki jakaś siła Cię od tego odciąga, to chyba znak, że warto jeszcze zaczekać.

Poczekaj trochę, poczytaj co ludzie powiedzą, porozmawiaj z nią. Jeśli będzie naciskać, zanim cokolwiek zrobisz  pomyśl dwa razy. Oświadczyny to poważna sprawa ale * jeszcze możesz się uratować *.

Nie wiesz Vinngo czym się różnią? Serio? Powiem Ci. Różnią się błyszczącym pierścionkiem na palcu Takim którym można pochwalić się koleżankom na studiach, siostrom i znajomym. Założę się, że gdyby chłopak oświadczył się "bez pierścionka", to nie wystarczyło by Oczywiście nie twierdzę, że dziewczyna nie kocha autora czy cokolwiek takiego. Jednak znam mnóstwo dziewczyn (mniej więcej w tym wieku), które właśnie tak myślą. Że dopiero pierścionek na palcu, to "dowód miłości".

Maćku, co do zgody na oświadczyny "dla świętego spokoju", w sumie można tak zrobić. Bo to na prawdę żaden wyrok i skoro jesteś pewny swoich i jej uczuć, jest wam razem dobrze i wiążesz z nią swoją przyszłość, to czemu nie... Jednak jest jedna sprawa, mały problem. Mianowicie taki, czy aby nie rozpoczniesz tym serii decyzji podejmowanych "dla świętego spokoju". Będziesz musiał nauczyć się panować nad tym

Nie nie Chloe. Nie o pieniądze mi chodziło. Nie dosłownie. Chodzi o to, że ten "złoty pierścionek" jest symbolem, od wieków pożądanym przez wiele kobiet, zwłaszcza młodych które czują na sobie presje otoczenia. "Siostra ma pierścionek a ja nie. Czy mój chłopak mnie mniej kocha niż chłopak mojej siostry ją? Ja też chce pierścionek." Straszne to myślenie ale niestety pokutuje wśród dziewczyn od wielu, wielu lat.

Powinieneś Jej powiedzieć wszystko, to co tu napisałeś. Również uważam, że jeśli kocha naprawdę, zrozumie. To poważna decyzja i skoro nie jesteś gotów, nie powinieneś się oświadczać. Takich decyzji trzeba być pewnym i trzeba być gotowym. Jeśli nie jesteś, wstrzymaj się. Nie można na nikim wymuszać oświadczyn.

Nie wspomnialem o tym, ale ja jej to wszystko mowilem. Zaakceptowala to, ale z pewna niechecia. Jak jej mowilem ze na to za wczesnie to stwierdzila ze sie myle, ze nie jest za wczesnie skoro czuje ze tego chce, a oswiadczyny to nie jest jeszcze zaden wyrok. Powiedzialem jej dzis zeby pozwolila mi chociaz skonczyc studia, ze wczesniej nie ma na co liczyc bo po prostu teraz magisterka jest dla mnie priorytetem. Zaakceptowala to, ale widac bylo ze jest jej przykro. Uwaza ze teraz jest w najlepszym wieku na zakladanie rodziny. Jej tez nie chodzi o to zebym sie jej oswiadczyl teraz zaraz od razu, ale mowila ze chcialaby w przeciagu roku.

Mi tu w tym wszystkim nie chodzi nawet o kwestie tego ze jest jakas niezgodnosc miedzy nami w tej sprawie, ale o co innego. O to, ze nie wiem czy kierowac sie tu rozumem czy sercem. Bo chce, naprawde chce. Ale rozsadnie patrzac po prostu taka decyzja wydaje mi sie troche pochopna

Jeśli ona chce "zakładać rodzinę" to pewnie myślisz też o dziecku itp. Ja na Twoim miejscu poważnie bym z nia porozmawiała, czy aby wasze wizje przyszłości trochę się nie rozmijają.

Dla mnie ta dziewczyna jest jakas dziwna, bo nie jest normalne dopominanie się o pierścionek zaręczynowy i strzelanie fochów po 9 miesiącach związku.  Tym bardziej pierwszego związku i w takim wieku. To wygląda trochę tak jakby dla niej ten pierścionek i ślub był celem, a Twoja osoba tylko narzędziem (przepraszam za określenie). Jej siostry były w wieku 22 lat żonami, to ona też musi, więc od razu pierwszego faceta, z którym jest chce zaobrączkować.

Nie mówcie, że oświadczyny nic nie znaczą i że może się oświadczać po to aby zrobić jej przyjemnośc mimo, że sam o ślubie nie myśli. Przecież dużo prościej jest od narzeczeństwa przejść do planowana ślubu niż od związku do oświadczyn które jednak wymagają aktywności faceta. Potem to poleci juz z górki, ona zacznie naciskać w kwestii wyznaczenia daty ślubu, w gorącej wodzie kąpana rodzinka zacznie planować wesele, nawet możesz nie być tego uczestnikiem, bo w końcu planowanie wesele to raczej domena panny młodej. Lekki brak asertywności i staniesz przed faktem, że tydzień po obronie będziesz się  hajtał

Według mnie powinieneś stanowczo powiedzieć swojej dziewczynie, że nie czujesz się gotowy.  Fochy o to, że facet po niespełna roku związku w tak młodym wieku nie daje pierścionka zaręczynowego świadczą o jakiejś desperacji i braku dojrzałości emocjonalnej.
Taka postawa kojarzy mi sie z taką "babą", która wszystko wie najlepiej, a jej chłop ma siedzieć cicho  i się jej słuchać. Na Twoim miejscu zwróciłabym uwagę na to jak wyglądaja relacje jej rodziców.

Ja tam uważam, że masz rację autorze. I podziwiam za odpowiedzialne podejście - ostatnio coraz rzadziej spotykane. 
Nie chcę ujmować waszemu związkowi, ale po 9 miesiącach to każdy jest przekonany, że to na całe życie, że to ta jedyna itp. Dojrzały człowiek zdaje sobie sprawę, że po upływie pewnego czasu te pierwsze zakochanie zmienia się i warto poczekać z poważnymi decyzjami żeby zobaczyć czy przejdzie w miłość czy się wypali. Chwali Ci się również, że myślisz o przyziemnych sprawach, takich jak finanse.
Uważam, że jeżeli dobrze przedstawisz sprawę swojej dziewczynie to będzie dumna z dojrzałości swej drugiej połówki

Ja niczego z nikogo nie chcę robić tylko interpretuje to co napisałes. Jeśli uważasz, że Twoja dziewczyna nie jest jedną z tych zafiksowanych na punkcie ślubu i statusu żony kobiet to ja tego kwestionować nie zamierzam
Co do tych studiów to jest sprawa indywidualna,  dyplom nie gwarantuje , że tydzień po jego uzyskaniu dostaniesz jakąś niezłą robotę. Równie dobrze można pracować i nieźle sobie radzić będąc jeszcze w trakcie studiów, a można tez być już po studiach i sobie nie radzić. Nie wiem jaki kierunek kończysz, ale Ty traktujesz zakończenie tych studiów jako jakiś przełomowy okres w swoim życiu. Oczywiście pewne oferty pracy skierowane są do osob z wyższym wykształceniem, ale najczęściej można znaleźć pracę w zawodzie jeszcze pod koniec studiów.
Myślę, że decyzja o oświadczynach powinna wynikać z faktu, że czujesz, że to rzeczywicie jest "ta" kobieta, że dobrze ja poznałeś i wyobrażasz ja sobie jako partnerke do konca życia i matke waszych dzieci, a nie dlatego, że się obronisz czy zdobędziesz pierwszą pracę.
Nie czytałam Twojego wątku o tym, że nie potrafiłeś sobie znaleźć dziewczyny, ale jesli rzeczywiście tak było, że długo byłeś sam, byłeś "spragniony" miłości, a potem związałeś się z Nią, która zaspokoiła Twoje potrzeby, to tez może prowadzić do tego, że Twoja ocena tego stosunkowo krótkiego związku może nie być do końca miarodajna.

Maciek, tylko pamiętaj o tym, że po oświadczynach też się z czasem może pojawić "ponaglanie".  Bo to siostry brały ślub po takim i takim czasie, bo to koleżanki, bo przecież ile można być narzeczeństwem, bo ona chce "kolejnego kroku". Lepiej porozmawiajcie poważnie, bo to nie jest temat na wieczne "żarty". Z takiego żartowania w poważnych sprawach, wynika później cała masa niedomówień, które ciągną się za nami przez pół życia. Czasami mocno uwierając.

Jak się oświadczysz to stanie się Twoją narzeczoną, a nie żoną. Od jednego do drugiego jest kawałek drogi. Moja koleżanka przez 7 lat była narzeczoną, więc jeśli jesteś pewien, że właśnie ją chcesz to się oświadcz. Później po prostu wyjaśnisz jej że sam ślub to po studiach, ale będzie Ciebie już pewna, bo będziecie "po słowie". Ja to widzę właśnie w ten sposób, jak się będziesz bardzo bronił to może ją to zaboleć "wcale mnie nie chce, bo boi się zaangażować". Jeśli okaże się później wiedźmą to zaręczyny możesz przecież zerwać.

Teraz doczytałam, że w sumie to nie masz problemu i to wszystko wiesz. No nic.

Dlatego napisałam, że powinien się oświadczyć jeśli jest pewien że właśnie tę dziewczynę chce. Jeśli jesteś z kimś kogo kochasz, to jakim problemem jest zadeklarować że tak właśnie jest?

Moim zdaniem jeśli Wam jest ze sobą dobrze i uważasz, że to jest to jak napisałeś to po co czekać?  A co do Twoich zmartwień na temat mieszkania,  kasy itp jak  będziesz tak myślał że musisz mieć prace żeby zarabiać bardzo dobrze i do tego jeszcze może swoje mieszkanie mieć to tak naprawdę nigdy nie będzie odpowiedni moment.  Tak naprawdę dziś masz pracę, a jutro możesz jej nie mieć. Powiedzmy, że  się ożenisz i stracisz nagle pracę i co? Weźmiesz rozwód?  Bez sensu jest takie myślenie moim zdaniem oczywiście nie mowie że jest to nie ważne, ale żeby nie oczekiwać zbyt wiele. Razem pomału tez się można wszystkie "dorobić" ja jestem   z chłopakiem juz 8lat i widzę że mu się nie spieszy i myśli właśnie w ten sposób, że musi mieć dobrą pracę itp... ale wiadomo nic na siłę A jeszcze co do tego, że napisałeś że jesteś w związku tylko 9 miesięcy i że nie znasz nikogo kto wcześniej by brał ślub jak po 3 latach. Powiem Ci, że nie ma reguły ja znam osoby które po 8 miesiącach wzięli ślub i maja się dobrze. Po co czekać skoro wiesz, że to jest to?

Powiedz Jej dokładnie to co tutaj napisałeś. Jeśli jest rozsądną dziewczyną to ucieszy się że masz to wogóle w planach za jakiś czas kiedy będziecie bardziej stabilni życiowo. To pozwoli jej utwierdzić się że traktujesz ją poważnie i przyszłościowo. Będzie wiedziała na czym stoi - to bardzo istotne. Że tego CHCESZ ale za jakiś czas. Oglądanie się na siostry i innych jest słabe... każda sytuacja jest indywidualna. Podzielam Twoje zdanie że 9 miesięcy to dość szybko na taką decyzję a tym bardziej (wg. mnie) na sugestie ze strony dziewczyny ale rozumiem jej chęć utwierdzenia że coś z tego będzie.

Po paru tygodniach wracam do tematu Wiecie co? Któregoś razu, już w nowym roku, nie wiem czemu, sam rozpocząłem znów temat zaręczyn w trakcie rozmowy z dziewczyną. Pogadaliśmy na poważnie, wymieniliśmy się opiniami. Na koniec poprosiłem ją, żeby już więcej o tym nie rozmawiać, a gdy ja będę gotowy i podejmę decyzję to po prostu to zrobię. Jej pozostaje tylko czekać. I kiedy ona próbowała raz czy dwa znów poruszyć temat, opowiadając że ktoś tam się komuś oświadczył, to natychmiast temat zmieniałem, żeby o tym nie rozmawiać. I wiecie co? Powiecie pewnie, że jestem dziwny, ale jak przestaliśmy o tym rozmawiać to po jakichś 2 tygodniach sam sobie zacząłem w głowie to wszystko układać i pomyślałem... czemu nie? Jej rodzina chyba mnie akceptuje, raz usłyszałem jak jej ojciec nazwał mnie zięciem, kiedy rozmawiał z jakimś kumplem, który go odwiedził xD (chyba myślał że tego nie słyszę, bo byli w pokoju obok ). W końcu w tym roku będę miał na karku 25 lat, zanim byśmy się pobrali to co najmniej 26-27. Zamierzam dać sobie trochę czasu, jak już obronię magistra i będę miał trochę swobody, to wtedy myślę że będę mógł się tego wyzwania podjąć. Obawiam się tylko reakcji mojego ojca. Znając go to z całą pewnością będzie przeciwko, bo dla niego to za wcześnie. No ale nie muszę go pytać o pozwolenie, prawda? Postawię go przed faktem dokonanym i tyle

Powiedzcie mi... Myślicie że zwariowałem?