Podjąć decyzję

Sytuacja nie łatwa to prawda. A może i łatwa?  Myślę że Ty sama wiesz co masz.zrobić. sama nie wierzysz w jego obietnice wiec wyjście jest tylko jedno. Wystarczy ze zacznie się od wyzywania. To już jest oznaka alarmowa. Nie wspominając już o szarpaniu. Trzeba to teraz dogłębnie przeanalizować jakie masz możliwości na stworzenie normalnego domu dla swoich dzieci w pojedynkę. Napewno dziadkowie byliby dużym wsparciem przy opiece, wtedy odchodzą duże koszty opieki. Skoro sama pisałaś ze jesteś z dobrego domu , rodzice Ci zawsze pomogą przetrwać pierwszy ciężki okres. Kluczowe w podjęciu jest też to, że on wyzywa cie przy dzieciach dla których powinnaś być autorytetem a nie workiem treningowym ich taty. Jeśli chcesz zachować szacunek swoich dzieci i oszczędzić im cierpienia radze się usunąć.

I jeszcze jedno. Wie, że źle robi. Zamiast starać się wyprostować sytuacje on pozostawia decyzję Tobie i wyjeżdża. Jakie to wygodne. Jeśli odejdziesz zacznie obarczac Ciebie wina za rozpad małżeństwa. Jednym słowem wpedzi w poczucie winy. Musisz się na to nastawić.

Wiem...i to boli...

Sorella dziekuje za wsparcie...słowa otuchy...
Chociaż ucieczka nie jest rozwiazaniem... Pracę mozna miec wszędzie ale zaczynac jeszcze ten etap od zera...

Nie wiem czy kazda kobieta w takiej sytuacji jest jak male zagubione dziecko? Ja tak sie czuję. ..
A co jest najgorsze... Chcialabym, żeby on mial kogoś kochankę...wszytko byloby duzo prostrze...

Ostatnie sytuacje zdarzaly sie bez "wsparcia" alkoholem. Kiedyś bylo tylko po alkoholu moze byl bardziej odważny wtedy. Widzialam problem, szukalam pomocy...odtracal ją mowiac ze jego picie nie jest nalogiem, ze ma prawo bo ciężko pracuje...i że to ja mam problem z jego piciem nie on.

Po tych wszystkich latach... Braku szacunku z jego strony... To gdzieś się zatarlo. Z całą odpowiedzialnością moge powiedzieć że z mojej strony to nie jest juz miłość.

Sorella niby wiem... Ale czlowiek jest tylko czlowiekiem. Mam mnóstwo wątpliwości i obaw. Co dalej? Jak to poukładać czy dam radę? Boje sie bycia samotną (ironia bo w związku samotnosc obca mi nie jest), ech...
Nawet jeżeli dałabym kolejną szansę...co z tego skoro ja nie potrafię jyz mu zaufac?

Kochana nie chce być złą wróżką , ale postawa Twojego męża się nie zmieni . Alkoholizm to choroba , której tak naprawdę nie da się wyleczyć , można zaleczyć ... ale alkoholikiem mąż pozostanie do końca życia . Pewnie będą okresy spokoju i nawroty agresji , słownej potem z czasem pojawiają się ataki fizyczne ... Uwierz mi wiem co mówię , jestem mężatką od 16 lat , mąż szanowany urzędnik w dzień , pijak popołudniami . Agresja słowna , podniesiony głos na mnie dzieci , teściową to w zasadzie norma. Kilka tygodni temu pierwszy raz mnie uderzył , nie mocno ot tak ... dostałam " lekko z bani " , jak mi to na trzeźwo wytłumaczył ... Dzieci obserwują , i nie jest to dla nich nic dobrego . Kochana musisz znaleźć w sobie siłę żeby to przerwać , masz wsparcie rodziców , nigdy nie jest za późno żeby zacząć od początku ... Taki dom nie jest dobry dla dzieci - pamiętaj o tym . I trzymaj się , pozdrawiam gorąco

myślę że w glebi duszy już podjęłas sluszna decyzje. Teraz potrzebujesz tylko odwagi aby ja zrealizować. Strach to tylko uczucie. nie bój się, zmiany wyjdą Ci na lepsze. Uwlonisz się od nękania psychicznego i dzieci tez nie bedą musiały tego oglądać.
Piszesz wcześniej, że mąż nie jest generalnie zły, pomaga przy dzieciach, pracuje itd. Wasze rozstanie wcale nie musi być wielką tragedią i kłótnią. Możeci rozejść się w spokoju, on nadal będzie widywał dzieci i Wam pomagał jeśli je kocha. Sytuacja materialna też pewnie nie będzie aż taka zla, bedą alimenty przecież.

Jeśli przez ted kilka dni przemyslal sobie coś na pewno wie że isntieje opcja że Ty odejdziesz. porozmawiajcie i przetlumacz mu, że na obecną chwilę tak będzie lepiej dla was. Nie bój sie podjąć odważnej, slusznej decyzji. dawalaś już mu szanse, teraz jest pora iść przed siebie zamiast tkwić w tym samym bagnie.
powodzenia

I dla tej czterokrotnie większej wypłaty pozwolisz, byście Twoje dzieci i Ty byli ofiarami przemocy domowej? Ty jesteś dorosła i wybierasz sama, dzieci tego luksusu nie mają,  są zmuszone słuchać wyzwisk i patrzeć na szarpanie matki. Jeśli on tak robi na trzeźwo,  gdy ma nad sobą  kontrolę,  ciężko przewidzieć,  jak daleko jest zdolny się posunąć. A jeśli zacznie szarpać dzieci?
Musisz zacząć się stawiać. Przestać go kryć, udawać na zewnątrz,  że jest w porządku. Ty nie masz powodu do wstydu. Katem często bywa także szanowany człowiek. Okazanie mu słabości jest porażką, nad tym powinnaś popracować. Może na terapii dla rodzin alkoholików? Działają już chyba przy każdej poradni.
Istnieje coś takiego jak niebieska karta. Pierwszym krokiem powinno być uprzedzenie go, że po następnym ataku na Ciebie zgłosisz to. I jeśli to zrobi, bądź konsekwentna. Musi mieć nad sobą bat.
To zrozumiałe,  że boisz się,  że nie dasz rady finansowo. Ale spokój i radość są bezcenne.

AUTORKO- doooobre kilka lat temu byłam w podobnej sytuacji. Co różniło naszą codzienność- mój ex  ufff- nie podniósł na mnie ręki, jednak przez nałóg ( SORY - dla nich...? oni przecież nie mają problemu, alkohol to tylko niewinny uprzyjemniacz czasu) stracił pracę ( trzy- krotnie z tego samego - wiadomego powodu). Otrząsał się , jednak tylko na chwilę Wiele znosiłam , dla tzw dobrego wizerunku rodziny, w wiele idei wierzyłam - dla dobra rodziny i dziecka- jednak w między czasie stawałam się opakowaniem człowieka i w pewnym momencie ( choć miałam identyczne dylematy- jak dziś Ty  typu .. nie poradzę sobie, wstyd , dziecko, rodzina..etc) uznałam ,że GORZEJ BYĆ JUŻ NIE MOŻE i odeszłam NA SZCZĘŚCIE ! - zaryzykowałam ! ( tak wtedy myslałam) i to był jak dla mnie i córki dobry krok ( bo patologie , jakie działy się w czterech ścianach nie odbiły sie az tak na jej osobowości). P.S. - obie byłyśmy wtedy pod opieka psychologów ( ja także psychiatry) JAKI KROK BĘDZIE dla Ciebie dobry..?? - zależy od Twojej wytrzymałości, zależy od wartości, jakie cenisz w życiu, zależy od tego , czy już masz tego naprawdę dość. Co jest pewne ( tak myślę) - lepiej nie będzie ( bo z tego co czytam - nie zapowiada się)

Tkwienie w takiej relacji - to coś najgorszego, co człowiek może sobie tak na prawdę zafundować. To, że masz dziś dylematy - to normalne ( kiedyś miałam identyczny natłok myśli i to przeważnie myśli negatywnych w kontekście swojej przyszłości). Codzienność dyskretnie "wyjadła" mnie od środka powodując, że  czułam się nic nie warta. Jednak, tak jak pisałam powyżej w pewnym momencie uznałam ,że gorzej już być nie może i ODESZŁAM nie wiedząc tak naprawdę co mnie czeka. Okazało się , że czekało wiele dobrego

Nasze rozmowy są śmieszne...gdzieś pomiędzy powiemy dwa słowa. On...przykładny mąż więc dlaczego ja się czepiam? Skoro on obiecuje...wystarczy mu uwierzyć i będzie wszystko jak dawniej... Błagam trzepnijcie mnie porządnie...!!
Wróci dzisiaj późno...pewnie znowu będzie rozmowa... Nie chce rozwodu, separacji (chociaż twierdzi, że jest to już moja decyzja)... Powiedziałam, że dopóki nie zdecyduję chcę nieformalnej separacji, czyli życie obok siebie... Na szczęście dzieci nie dopytują się dlaczego mama śpi gdzie indziej niż tata...chyba udało mi się delikatnie im to wytłumaczyć...niby są małe ale dużo rozumieją.

No to ja przyklepnę temat - mój nadal uważa, że to ja jestem winna, bo to ja wniosłam o rozwój, a nie musiałam przecież.......... o zgrozo... jaka beznadzieja

Mówiłaś...

Ile jesteś już po rozwodzie?

Powiem Ci szczerze, że ja nawet bym chciała żeby zaczął mnie zdradzać... Wtedy już nie miałabym nad czym myśleć. Rozmawiałam z rodzicami...na ile będą mogli są w stanie mi pomóc finansowo... Jeżeli chodzi o lokum...nie mam większego wyjścia...narazie żyjemy obok siebie... Ma tak jak piszesz gdzie spać, co jeść - bo jak ugotuję i weźmie to się wykłócała nie będę o obiad... Ech

Mam komfortową sytuację...przynajmniej w tym tygodniu. Ja wychodzę rano do pracy...wracam jego nie ma, wraca późnym wieczorem... Więc idę spać... Co jest mu nie na rękę. I tak jak pisze bartass72 chyba zaczyna mu sexu brakowac... miał go prawie codziennie więc nic dziwnego... Jeszcze jestem na tyle dobra że daję mu wybór salon czy sypialnia...

bartass72 to nie jest proste, żebym osobno zamieszkała...musiałabym sobie wynająć mieszkanie. On się nie usunie bo "to mój dom jak chcesz to *****". Rodzice...bez problemu ale nie będę dojeżdżała 50 km do pracy dzieci do szkoły/przedszkola... bo czym... przecież auto też jest jego...
Nigdy nie myślałam, że mnie coś takiego spotka... A najgorsze jest to, że zaczynam się zastanawiać gdzie ja popełniałam błędy. Wiem stereotyp...

50 km  do pracy to nie jest aż tak strasznie daleko jak 500km. Nie ma szkoły i przedszkola bliżej rodziców?
Autobusy i pociągi nie jeżdżą?
Dzieci masz jeszcze małe, do zmian mogą się przyzwyczaić.
Najgorszy jest zawsze początek zmian.
Ludzie ich nie chcą bo są przyzwyczajeni do tego co mają i co robią .
Układają sobie życie a później wychodzi nie tak jak miało być ale potrafią też przyzwyczaić się do innego życia niż sobie wyobrazili.

Ty popełniłaś tylko jeden błąd: nie byłaś konsekwentna w tym co mówisz , za dużo razy przymknęłaś oko na obietnice swojego męża i na to w jaki sposób odnosił się Ciebie , za dużo było tych szans.

A Bartass ma rację nie chciałabyś tego,żeby Cię zdradzał.
Rozstać się bo on Cię źle traktuje i przestałaś kochać to co innego niż rozstać się bo on Cię źle traktuje, zdradza i przestał kochać.

Twoją siłą jest podejmowanie decyzji - i trzymanie się ich. Najważniejsza jest konsekwencja. Zawsze, kiedy zaczniesz się wahać, spójrz na swoje dzieci. Kochasz je. Chcesz dla nich jak najlepiej. Nie chcesz, żeby bały się wracać do domu.
Wiem, że to nie jest proste. Ale to Ty jesteś dorosła, Ty musisz działać. Niektórych rzeczy nikt nie zrobi za Ciebie.

Przykre, że nie udało mu się "nawrócić". Przed Tobą rozwód, więc czekają Cie jeszcze ciężkie chwile, ale myślę, że widzisz już światełko w tunelu.
Zawalcz o rozwód z orzekaniem o winie, masz podstawy mając obdukcje i zgłoszenie przemocy. Nie odpuszczaj w tej kwestii, masz szansę na wywalczenie solidnych alimentów nie tylko na dzieci, ale też na siebie. Na biednego nie trafiło. Trzymaj się dzielnie.

Zrobisz jak uważasz. Wiele osób udręczonych trudnym małżeństwem mówi, jak Ty; byle szybciej się uwolnić, później jednak żałują, że nie zawalczyły o sprawiedliwość i to, co im się należy (oczywiście nie dotyczy to wszystkich), ale Ty masz twarde dowody.
Na pewno skorzystasz z porady prawnika. Upewnij się, czy dowody jakie posiadasz przeciwko niemu są wystarczające aby orzec jego winę, myślę, że tak.
Podobno taki rozwód drożej kosztuje, ale w efekcie koszty ponosi przegrany.
Nie masz też pewności, czy nawet występując o rozwód bez orzekania, sąd podejmie decyzję po pierwszej rozprawie, choćby ze względu na dzieci.
Nie poddawaj się.

Gratuluję dobrej decyzji, bo to jest twoje życie, twoje wybory i ważne jest jak je chcesz przeżyć (chcesz życ godnie, z szacunkiem). Swoją postawą pokazujesz też swoim dzieciom, że w życiu trzeba nieraz podejmować się nowych wyzwań, żeby zmienić to co nie działa, by chronić siebie od agresji i przemocy, gdyż tzw. święty spokój jest najważniejszy a nade wszystko miłość do siebie. Kto ma zadbać o ciebie jeśli nie ty sama, bo ty sama najlepiej wiesz czego potrzebujesz do szczęścia, jak chcesz by ciebie traktowano. Już nie musisz się bać, zaufaj i uwierz w siebie i nie bój się prosić innych o wsparcie. Jeżeli postanowiłaś przeprowadzić się z dziećmi w inne miejsce, to jest to dla was dobra zmiana na lepsze. Dzieci gdy dorosną będą tobie wdzięczne za to że ocaliłaś swoja rodzinę od chorego domu. One zasługują na miłość i spokój.  Swoją decyzją dajesz sobie i dzieciom szanse na szczęśliwe życie bez strachu i cierpienia. Trzymam za ciebie kciuki, a mężem się nie przejmuj i nie obwiniaj się za nic. Natomiast to co posiadacie jako małżeństwo jest również twoją własnością chyba ze mieliście rozdzielność majątkową lub inercyzę. Jeżeli jednak wasz majątek jest wspólny to dogadaj się z mężem w tej sprawie nie tylko ze względu na siebie ale tez dla dzieci. To "dobro majątkowe" po prostu należy ci się, jak i alimenty z uwagi na sytuacje w jakiej jesteś. Tylko nie cofaj się z obranej drogi.