Kiedy mamy prawo zacząć życie od nowa?

Mysle,ze to jest idnywidualna sprawa kazdego, zalezy od jego kultury, wychowania, odczuwania, charakteru itp. Juz gdzies pisalam czesciowo na temat rozejscia sie. Przeszlam przez to osobiscie i bylo to pieklo by odwazyc sie myslec innymi kategoriami, nie mialam innego wyjscia albo dzis bylabym w psychiatryku.

" Czy jesteśmy skazani na tkwienie w emocjonalnej dolinie gdy wszystko już się wypali? Czy przysięga małżeńśka jest wyrokiem?"

Tutaj prawdopodbnie wsadze kij w mrowisko. Ja akurat nie mialam wyrzutow sumienia co do przysiegi malzenskiej bo juz od lat nie bylam katoliczka, to odrebny temat. Uwazam jednak,ze wszelkiego rodzaju przysiegi sa najwiekszym bledem jaki moze byc.
Po pierwsze: majac 20 lat powiedzmy, nasz swiatopoglad jest jaki jest, mamy idealy, wiele pogladow uwazamy za swoje niewiedzac, nie majac swiadomosci,ze zostaly nam one po prostu narzucone przez spoleczenstwo, kosciol, rodzine, szkole itp,powtarzamy je w teorii. Zycie nazwalabym polem bitwy i nikt kto na nie wchodzi nie ma pojecia co sie tam wydarzy, co sie w nim obudzi, jakie cechy z niego wyjda, o ktorych nie mial zielonego pojecia, jak sie zachowa w pewnych okolicznosciach...Z wiekiem zycie zmienia nasze poglady, rzeczywistosc weryfikuje teorie,zmieniamy sie my nawet fizycznie bo przeciez w przeciagu 7-miu lat nasze komorki wszelakie odnowily sie i nie ma juz tych starych wiec nawet pod tym wzgledem jestesmy nowa osoba. Jesli dobrze sie przyjrzec to wlasnie najwieksze przelomy dokonuja sie w okolicach 21,28,35,42,49 lat....
I kiedy mamy 30 lat wspominajac siebie sprzed lat 10-ciu widzimy roznice w mysleniu, postrzeganiu-bo nie mielismy jeszcze bagazu doswiadczen, naszych wlasnych doswiadczen, ktore nas zmieniaja.  Jak wiec mozna skladac przysiege,ze na pewno bede taka czy taki przez cale zycie podczas gdy nawet siebie dobrze nie znam, nie wiem jaki/a bede za iles tam lat, czy bede miala sile na dotrzymanie tej przysiegi,czy nie zmieni sie moj punkt widzenia, a co w ogole bede odczuwac na skutek wlasnych doswiadczen. To jak komentowanie czyjegos zachowania: jak on/ona mogl/la tak zrobic? ja bym na jej/go miejscu.... bzdura! nic bys na jego miejscu bo musialbys urodzic sie nim, wychowac tam gdzie on, uksztaltowac swoje filtry jak on i przezywac to co on. Ludziom bardzo latwo przychodzi osadzanie, wymaganie od innych tego co samemu sie potrafi. Niestety nie dziala to tak. Kazdy, ale to KAZDY jest indywidualnoscia, niepowtarzalna jednostka, ktora zyje w zasadach narzuconych przez spoleczenstwo i czesto nie wiemy nawet kim jestesmy naprawde a reagowanie wg wlasnego serca jest zle postrzegane prze reszte, martyrologia natomiast owszem, jak najbardziej. to tak "krotko".

"Czy dla dobra dzieci mamy taki moralny obowiązek? Czy to naprawdę ma sens?"

Dzeciom mamy zapewnic spokoj i radosc oraz Milosc. Jesli tego nie ma miedzy obojgiem uczymy dzieci takiego wzorca jaki mamy. Uwazam,ze dla dobra dzieci nalezy rozpatrywac za i przeciw pozostania razem i rozstania. Jesli jest toksycznie, smutno, nieszczesliwie razem a wiemy,ze osobno byloby lepiej, to wniosek jest prosty. Dla mnie osoby, ktore sie mecza, siekiera wrecz wisi i mowia,ze to robia dla dobra dzieci to cos mi sie robi w srodku. To jest wlasnie schemat, nie zastanawiamy sie co mowimy bo tak uczy nas spoleczenstwo, bo slyszelismy to zdanie milion razy od urodzenia. Jeszcze raz powtarzam: dobro dzieci jest wtedy gdy maja spokojna, pogodna atmosfere. Nie obchodzi mnie opinia ludzi co mysla o moich decyzjach bo to jest moje zycie i tylko ja wiem co w nim jest i jak jest. Ludzie zawsze beda gadac, dawac dobre rady ale nikt nie wezmie na siebie Twojego cierpienia i Ty zostajesz sama ze swoimi problemami, troche jak z porodem-nikt za Ciebie tego nie zrobi

"Uczucia. Nie zawsze mamy na nie wpływ. Czy jesteśmy skazani na tkwienie w emocjonalnej dolinie gdy wszystko już się wypali? Czy przysięga małżeńśka jest wyrokiem?

Zalezy dla kogo. Mozna to przeanalizowac i zastanowic sie czy dla mnie jest wyrokiem. W emocjonalniej dolinie bedziesz tkwic jesli chcesz by Twoje zycie bylo nieszczesliwe i tym tez obdarzasz reszte rodziny. Jesli Ty nie zadbasz o wlasne szczescie nie bedziesz tez mogla go dac innym.Niestety za  to placi sie cene.

"Przysięgaliśmy i MUSIMY dotrzymać tej przysięgi nawet wbrew sobie, byle nie skrzywdzić drugiego człowieka?"

A czy go nie krzywdzisz nie bedac autentyczna w tym co przysiegalas? znow: meczenstwo za wszelka cene? ja mowie temu stanowcze nie.

"A czy udawanie nie jest krzywdzeniem go? Czy taki związek z poczucia obowiązku jest coś warty?"

Dla mnie nie. Powiem wiecej. Po pokonani tej drogi krzyzowej dzisiaj wszyscy sa radosni, spokojni, zadowoleni. Gdybym zostala w zwiazku najpierw z dziecmi bylby problem bo juz byly oznaki, potem ja juz powiedzialam gdzie bym byla a on to pojecia nie mam...

Zawsze mamy takie prawo. Od pierwszego do ostatniego dnia zycia.

Pamiętam jak dziś minę księdza, gdy podczas rozmowy przedmałżeńskiej  ( a było to ho ho i jeszcze 2 dni temu) w toku dyskusji na temat roli małżeństwa, małżonków i obowiązku rodzicielskiego etc powiedziałam, że choć marze o małżeństwie " na zawsze", bo taki przyświeca mi cel życiowy, jednak jestem zdania, iż są sytuacje, w których lepiej rozstać się ( dla dzieci i współmałżonków). Oczywiście dyskusja rozwinęła się i choć nie przyznał mi racji ( no bo nie mógł choćby z racji pozycji z jakiej z mną rozmawiał), jednak nie pogonił mnie i udzielił ostatecznie ślubu

Jeżeli nie ma szacunku lepszym rozwiązaniem jest rozwód.

A to ciekawe, co napisałaś
Muszę to przeanalizować

Jeśli naprawdę jest nam już nie po drodze, to się rozstajemy. Po prostu, bez żadnych gierek, kłamstw, zdrad, kręcenia. Ilu osobom brakuje odwagi żeby rozstać się w taki sposób? I dlaczego? Lepiej kręcić i kombinować i zachowywać się jak małpa ( modne na forum porównanie ), która nie puści się jednej gałęzi, dopóki nie poczuje pewnej drugiej.Gdyby ludzie, którzy przysięgają sobie uczciwość, zechcieli być uczciwi wobec siebie, to pewnie tego forum by nie było, ani żadnego podobnego. A co do tego, że ludzie się zmieniają z wiekiem.mogę już coś powiedzieć na ten temat Tak, ale i priorytety w ich życiu też zmieniają się z wiekiem. Wczoraj szaleliśmy z namiętności,a burze i kłótnie były o byle co, dzisiaj lubimy trzymać się za ręce, radzić się siebie wzajemnie,wiedzieć, że dom nie jest pusty, że jest tam zawsze ktoś, kto zaparzy herbatę, pocieszy, przytuli, seks jest nadal ważny, ale już inaczej. Ale życie od nowa mamy prawo zacząć w każdej dowolnej chwili, jednak po wyczerpaniu wszelkich możliwych środków,bo inaczej do końca dni będziemy mieć wyrzuty sumienia,że może staraliśmy się za mało, że może to był chwilowy kryzys itd.Natomiast jeśli chodzi o typowo patologiczne zachowania partnera, mamy prawo odejść natychmiast.

Dla mnie milosc i zwiazki sa kwestia jedyniw WOLI, a nie przysiegi.  A wolnej woli nikt nie ma prawa odbierac drugiej osobie.

Byc ze soba nalezy do momentu, do ktorego obie strony maja taka wolę, a nie poniewaz sa do tego zobligowani przysiega.

Jest to, z mojego punktu widzenia, wysoce upokarzajace dla osoby pozostawianej jezeli argumentem jest "ale przysiegales/as!"

Mozna ostatecznie slubowac wiernosc (tzn. powstrzymanie sie od cudzolostwa, bo przeciez nie mozna obiecac, ze sie nigdy w nikim innym nie zakocha), mozna obiecac, ze sie dolozy wszelkich staran by razem wychowac dzieci (ale "razem" =/= "w jednym domu"), mozna obiecac wsparcie do konca zycia, ale nie da sie PRZYSIĄC, ze sie kogos bedzie kochac do konca zycia. To tak, jakby kazac komus przysiac, ze do konca zycia bedzie lubil zupe pomidorowa.

Czy ktos sobie wyobraza, ze kaze swojemu 20-letniemu synowi lub corce przysiac, ze przez kolejne 40 lat bedzie jej/jemu smakowac zupa pomidorowa? To jest absurd, ale takiego absurdu oczekuje sie od wspolmalzonkow.

Jedyne, co mozna z czystym sumieniem i logika przysiac to to, ze sie sie DOLOZY WSZELKICH STARAN. A to tez jest kwestia woli. Malzenstwo jest piekne tylko do momentu, kiedy wszystko wynika z dobrej WOLI wspolmalzonkow, a nie ze zwiazania przysiega.

Moim zdaniem gdy w małżeństwie rodzą się problemy, to trzeba wpierw spróbować sobie pomóc. Raz, drugi, ósmy, dwudziesty, na każdy możliwy sposób. Trzeba zastanowić się nad sobą, każde z osobna. A jak ma się absolutną pewność, że to nie to... to niestety trzeba dać sobie spokój. Gorzej jak toś bierze ślub i myśli, że motylki w brzuchu będzie mieć 30 lat. To jest zawsze pewne ograniczenie i wielka odpowiedzialność.

Otóż to. Choć do tego staranie potrzeba dwojga, a ludzie na swoje nieszczęscie często mijają się w tym staraniu.
Powiem od siebie. To forum naprawdę gdy się chce, kształtuje charakter i uczy mądrego sposobu na życie, szkoda tylko, że ludzie trafiają tu jak "mleko się wyleje".

No i tutaj mogę polemizować.
Bo miłość zaślepia, bo miłość ogłupia, bo miłość otumania etc.
Czy Wy wiecie ile razy w życiu miałem kontakt ze ślepo zakochanymi kobietami czy mężczyznami?
Jacy oni byli nieszczęśliwi, emocjonalnie zmasakrowani etc.
To dlaczego jest tyle samobójstw, to dlaczego jest tyle nieszczęśliwych związków, rodzin?
Skoro się kochają to dlaczego krzywdzą swoich partnerów .
Bo wiele osób myśli i jest przekonana, że to miłość a to goofno prawda.

Skąd ta pewność? A może właśnie w tym stanie świadomości postępujemy właściwie.
Piszesz ogłupia, otumania? Bo ktoś podejmuje inne decyzje niż otaczający świat by chciał?
To co dzisiaj wydaje się głupotą, szaleństwem w ogólnym rozrachunku może być jedynym dobrym rozwiązaniem.
Samobójstwa? Nikt kto kocha nie myśli o śmierci. Miłość to siła.

Może odpowiedziałam zbyt subiektywnie, mnie samej forum otworzyło oczy, zaczęłam zauważać coś, na co patrzyłam, ale nie widziałam. Bardzo wiele mądrych rzeczy się tu nauczyłam. Trzeba mieć tylko otwarty umysł. Oczywiście nie łykam wszystkiego jako pewny wyznacznik, ale staram się umiejętnie wyciągać i przesiewać wartościowe rzeczy.
Po pewnym czasie poczułam przesyt, to był moment kiedy trzeba było się wycofać, żeby tym nie żyć. Życie jest tam, na zewnątrz, nie tutaj przed monitorem, a tak łatwo się w tym zatracić.
Gdy poczułam, że jestem już "zdrowa" na nowo wróciłam, ale już z innych przesłanek.

Amare napisala,ze zrobila juz wszystko by utrzymac zwiazek. Ja tez spotykam sie z tym,ze ludzie wciaz sugeruja:trzeba walczyc. Nikt nie zrozumie tego kto po prostu MUSI sie rozejsc. Kazdy przypadek jest odosobniony i nie mozemy mierzyc ludzi wlasna miara:bo mnie sie udalo to i tobie. Bo ja walczylam i prosze-jestesmy razem. Wiekszosc ludzi pozostaje w zwiazkach z wygody, zaslaniajac sie dobrem dzieci czy przysiega czy czyms tam jeszcze(oczywicie sa i tacy, ktorzy naprawde mocno sa o tym przekonani), rozejsc sie to nie lada wyzwanie dla kogos kto rodzine traktuje jak cos swietego, jak wlasne dziecko, na ktore sie chuchalo latami i znosilo niewygody, tracilo sie zdrowie i ocieralo nawet o strate zycia-takie osoby sa naprawde godne podziwu jesli zdecyduja otrzasnac sie i wyjsc z tego blednego kola. Jest tyle czynnikow, ktore uniemozliwiaja pozostanie razem, tego sie nie da opisac bo trzeba byc 24/dobe by zrozumiec.Nalezy wspierac je bo stwierdzenie "ja bym walczyla"brzmi tak jakby decyzja o rezejsciu powstala przy porannej kawie.

Poza tym nie jest powiedziane,,ze odejde i musze wchodzic w drugi zwiazek.Przede wszystkim potrzebna jest wolnosc, oddech-przynajmniej ja tak mam. Jesli spotkam kogos ok-jesli nie-tez ok. Czy moja wartosc mierzy sie posiadaniem partnera? Poza tym pozostanie w zwiazku m.in. przed strachem ,ze nie znajde drugiej milosci nie jest i nie bylo dla nie argumentem. To jest postawa bierna, nie branie zycia za bary tylko ulozenie sie w cieplym kacie i niech tak sobie zycie plynie a ja coraz bardziej zgnusniala, chora, nieszczesliwa a co za tym idzie takze moje dzieci-bo prezeciez ja m.in im przekazuje klimat rodziny.
Jesli zyciu nie damy szansy to bedziemy tak sobie wegetowac. Jestem za ekspansja, za podroza, za ruchem. Nie spotkam fajnych ludzi jesli nie wyjde z domu. Nie poznam innych kultur jesli nie zainteresuje sie nimi czy to wyjazdami czy dostepnymi informacjami. Nie bede wiedziec co jest za rogiem jesli tam nie zajrze. Zdaje sobie sprawe,ze jestesmy rozni ale drazni mnie brak zrozumienia choc to w sumie tez od swiadomosci zalezy ,ale mnie drazni

Sorry za ostry ton, temat dotyka mnie bezposrednio i wystarczy niewiele by otwieraly sie rany.

Z tego wniosek, ze jak ktos naprawde kocha, to pozwoli tej drugiej osobie odejsc bez scen, bez lez, bez pretensji - nawet jezeli czuje sie przez te osobe wykorzystany.
Bo przeciez prawdziwa milosc powinna byc bezinteresowna i ponad wszystko.

Nie podoba mi sie idealizowanie milosci. Bo nie nalezy tez zapominac, ze milosc to tez pewne reakcje chwmiczne w naszym mozgu. To hormony i instynkt sprawiaja, ze jestesmy wierni, ze poswiecamy sie dla dzieci i partnerow, ze strata milosci boli czasem wrecz fizycznie.

Nie lubie kiedy ktos postrzega milosc jedynie w jakims wyidealizowanym aspekcie duchowym.

Nie ma czegos takiego jak "prawdziwa milosc" tak jak nie ma prawdziwego szczescia i prawdziwego cierpienia - albo inaczej - KAZDE jest prawdziwe, dla osoby, ktora to czuje, a nikt nie ma prawa osadzac "prawdziwosci" milosci drugiej osoby. Nikt nie siedzi w niczyjej glowie, nie zna mysli, a swoja ocene moze oprzec na pewnych przejawach zachowan tej osoby.

I tak powinno być; gdy kogoś kochamy powinniśmy mu życzyć jak najlepiej, nawet gdy to nie my jesteśmy tym jego szczęściem, ale mało kogo na to stać, nie mieć grama egoizmu w tej miłości do drugiej osoby.
Co do reszty, popieram, choć często jest i tak, że to nie jest to, co nam się wydaje, a zwykła fatamorgana.

Widzisz, a moim zdaniem milosc zupelnie pozbawiona egoizmu to stan parologiczny.

Nawet w Biblii jest "Kochaj blizniego swego jak siebie samego".
Nie mniej, nie wiecej, ale tak samo. I wlasnie ta odrobina egoizmu zapewni nam to, ze oprocz kochania i dbania o inna osobe bedziemy tez kochac siebie i dbac o swoje dobro. To wlasnie sprawi, ze mamy prawo i sile czasem sie sprzeciwic, ze wymagamy kompromisow i czasem mowimy "nie". Calkowiciw bezinteresowna milosc to prosta droga do kochania wlasnym kosztem.

Co na przyklad czesto sie zdarza u matek - matki bardzo czesto kochaja dzieci bezinteresownie, akceptujac calkowicie dziecko takim, jakim jest. I

czesto sie to zle konczy, bo dziecko zyj
e w przekonaniu, ze cokolwiek zrobi to matka ITAK

"Nie lubie kiedy ktos postrzega milosc jedynie w jakims wyidealizowanym aspekcie duchowym."

Iceni: trzeba od razu wyjasnic ,ze mowimy o paru roznych kwestiach pod jedna nazwa: milosc. Dla lepszego zrozumienia dam przyklad z wloskiego podworka: we Wloszech na kazda osobe znajoma mowi sie "amico"-przyjaciel i na tego prawdziwego przyjaciela tez mowi sie amico. Oni sami przyznaja,ze szastaja tym slowem nieslusznie. Podobnie i tutaj. Kiedy mowie o Milosci, nie mam na mysli stanu umyslowego lecz stanu pochodzacego z serca a to dwie rozne rzeczy. Umysl dostaje sygnaly z serca. Potem co tam sobie mozg nakreci to juz inny temat. Ja mowie o stanie ducha, ciala i umyslu-wszystkiego razem-Milosci, ktora nie ma nic wspolnego z egoizmem, hormonami, instynktem. Na pewno jest to trudne do osiagniecia ale mozliwe.

"Nie podoba mi sie idealizowanie milosci. Bo nie nalezy tez zapominac, ze milosc to tez pewne reakcje chwmiczne w naszym mozgu. To hormony i instynkt sprawiaja, ze jestesmy wierni, ze poswiecamy sie dla dzieci i partnerow, ze strata milosci boli czasem wrecz fizycznie."

Ja jej  nieidealizuje, o prostu stwierdzam,ze uzywa sie slowa "milosc" podczas gdy to nie ma nic wspolnego z "Miloscia". Bo  mieszamy egoizm, pragnienie posiadania, kontroli, bezpieczenstwa, przywiazania, statusu, wygody, zauroczenia, zakochania i nazywamy to miloscia. Ok-niech tak bedzie. Staram sie podkreslic,ze to nie ta Milosc, o ktorej mowi np. sw.Pawel a ktora jest potrzebna do prawdziwej harmonii na swiecie i w relacjach miedzyludzkich.

"KAZDE jest prawdziwe, dla osoby, ktora to czuje, a nikt nie ma prawa osadzac "prawdziwosci" milosci drugiej osoby.
Nikt nie siedzi w niczyjej glowie, nie zna mysli, a swoja ocene moze oprzec na pewnych przejawach zachowan tej osoby."

Alez zgadzam sie z tym calkowicie. Powtorze: uzywamy jednego pojecia dla roznych rzeczy.  Daleka jestem od oceniania innych, bardzo daleka i powiem wiecej: walcze z tym jesli widze takie sytuacje. Nie wiem po czym mowisz,ze osadzam.

"Nie ma jednej, slusznej definicji milosci. Kazdy z nas ma wlasna i jest to wyrazem ogromnej pychy ocenianie cudzej milosci na podstawie WLASNEJ definicji"

Nie okreslam na podstawie mojej wlasnej definicji. Zrobili to duzo madrzejsci ode mnie cale tysiaclecia temu Ja tylko to zrozumialam.

Nie wiem skad u Ciebie ta agresja i ten odbior,ze ja minimalizuje czyjes uczucia, ze uwazam,ze tylko ja mam racje i oceniam prawdziwosc czyichs uczuc? Z ktorego wpisu to wynika?

Póki co zgadzam się z wypowiedziami jakie otrzymałam, choć ciekawa jestem opinii osób, które mają inne zdanie. Jakąś argumentację, że należy tak, a nie inaczej postępować.

Ogólnie. To zależy od tak wielu rzeczy, że można by wiele opracowań i książek napisać. Głownie zalezy to od samoświadomości zycia, pozycji na linii zapatrzenie w siebie i umiejetnosci zrozumienia drugiego człowieka (i to wcale nie z oczywistym wnioskiem bo jak np. rozumiemy to nie zostawiamy albo wrecz przeciwnie uwalniamy od siebie te druga osobe), niestety ale w wiekszosci przypadkow decyduja tutaj czynniki egzystencjalne.

Ale jest też taka prawda, że swoje problemy należy rozwiązywać najlepiej na bierząco. Np. ucieczka (zmiana bardzo często może być tak rozumiania) ma sens tylko wtedy, kiedy w ten sposób "wyeliminujemy" czynniki, które na nas negatywnie wpływając nie pozwalają na zmianę. Jednak nierozwiązane problemy lubia powracać.

Samo zformułowanie "życie od nowa" można rozmaicie rozumieć. Oczywiście jako istoty obdażone wolną wolą mamy do tego prawo, i każdy dzień jest takim dniem jeśli nasze życie jest samoswiadome (kontrolujemy co robimy bo chcemy, codziennie wybieramy, nie wylaczajac emocji). Ale zapewne tutaj wielu pomyli taką "wolność" z przyjemnością wynikająca a filozofii przyjemnosci i materializmu narzucanej nam kultury. Istotna rzecza w takich rozwazaniach bedzie wiec postrzeganie naszej konstruktywnej roli (jak kto chce obowiazku, misji) w danym otoczeniu i sytuacji.

Wiesz nie tak dawno bo wczoraj oglądałem filmik w internecie jak młoda dziewczyna ( 24 lata) kłóciła się w metrze z chlopakiem i rzuciła się pod pociąg.
Całe szczęście, że policjanci zauważyli kłócącą się parę i w pore zareagowali wyciągając ją na peron.

Nie jestem psychologiem ale jestem przekonany, że ludzki umysł jest nie zbadany.
Zapewne na nasze zachowanie ma wpływ wiele czynnikow jak wychowanie, wyniesione wzorce z domu czyli stosunki pomiędzy rodzicami i wiele innych czynników.
Ostatnio były przypadki popełniania samobójstw z powodu zawiedzionej miłości.
Nie będe się rozdrabniał, ale twierdzę, że można kochać i popełnić samobójstwo.
Oczywiście ( jako prawnik) można dyskutować czy samobójstwo to akt odwagi czy też tchórzostwa.
Tak samo jest zresztą w środowisku prawników  jest odwieczna dyskusja na temat czym kara śmierci rożni się od kary dożywotniego pozbawienia wolności bez mozliwości przed terminowego zwolnienia.L
W tym temacie nie mam zdania.
Raz myślę, że kara śmierci to jest akt łaski, bo nie cierpie i się nie męczy.
Ale z drugiej strony to każda żywa istota walczy o życie do ostatniej chwili i liczy na akt łaski etc.
Oczywiście nie chcę poruszać tutaj kwestii czy kara śmierci powinna być, ponieważ znane są przypadki ludzi skazanych niewinnie.
Ale to tak na marginesie.
Cały czas będę uważał, że miłość potrafi otumanić i wtedy nie myślimy racjonalnie.
Zachowujemy się iracjonalnie.
Świat nam się wali i wszystko widzimy w czarnych kolorach.
A to jest tylko kroczek od aktu desperacji.
Bo miłość oślepia.

Miłość nie oślepia.

W takim razie człowiek nie ma skrzydeł z miłości, ale z radości, uniesienia, zachwytu. I to nie jest miłośc tylko radość.  Kiedy ktoś wygra w totka to też się czuje jakby mu skrzydła wyrosly, a świat wydaje się bardziej kolorowy. 

Moim zdaniem nie można tak (ponownie!) idealizować miłości, ze jak miłośc to tylko piekna i szczera , a co mroczne i przygnębiające to już nie miłośc. Wszystko ma swoją mroczną stronę. Absolutnie WSZYSTKO, nawet miłośc. 

I nie istnieje nic takiego jak miłośc i Miłośc. Nie w realnym swiecie, a nie rozmawiamy o aniołach

Miłość nie oślepia lecz ogłupia.
Bo często zachowujemy się pod jej wpływem iracjonalnie.

Dokladnie. Czasem brak mi slow i ktos napisze to co i ja bym chciala przekazac

Toorank- twoj post jest zbyt nowatorski jak na to forum;), zmusza do refleksji nad samym soba, swoim istnieniem...a tu by sie chcialo podjac decyzje "raz" w swoim zyciu i niech trwa "wiecznie".

nic nie rozpoda sie bez przyczyny, ludzie cale lata nisza wzajemnie swoj zwiazek, dokopuja sobie w kazdy mozliwy sposob, albo w ogole sie nie zauwazaja, albo milion innych rzeczy....a potem zdziwnienie, ze cos peklo i proba wymiksowania sie z odpowiedzialnosci.....np. och klocilismy sie, no ale kto sie nie kloci;)

nic nie trwa wiecznie i wszystko sie zmienia- niestety;););)

Kejt, chyba nie do końca wiesz co mówisz.
Tu nikt nikogo nie namawia do trwania w jakimkolwiek układzie wiecznie, na siłę, wbrew sobie itd.
Wręcz przeciwnie. Wszyscy tu piszą, że takie związki należy kończyć...

Ale Toorank namawia do usprawiedliwienia "zakochaniem" zachowań, które łamią nie tyle normy (choć też) ale są zwyczajnie, po ludzku nieetyczne, niemoralne, a ich stosowanie zostawia po drodze trupy.

I Kejt, nie sądzisz, że takim stwierdzeniem lekko obrażasz ludzi z tego forum?

Można mieć odmienne zdanie, ale nie pisz, że "coś jest zbyt nowatorskie na TO FORUM"... bo sugerujesz, że osoby tutaj są za głupie, żeby to zrozumieć...
Co do refleksji - też nie bądź taka zbyt pewna, że ludzie stąd ich nie mają. Bo ja odkąd czytam to forum sądzę, że mają, i to dużo głębsze, niż się Tobie może wydawać.

Niekoniecznie...
pisze tu wiele osób już od bardzo dawna NIEUWIKŁANYCH (jak to ładnie nazwałaś)...
I ich pogląd się nie zmienił.
Wszystko zależy od tego jakim jesteśmy człowiekiem i czym się w życiu kierujemy. Więc masz rację, z tego powodu mamy odmienne zdania.

Chcę dodać na swoje usprawiedliwienie, że ja o tej miłości, zakochaniu to tak bardziej ogólnie myślałam.
Niekoniecznie w kontekście zdrady.
Mimo, że sama źle postępuję to oczywiście ciągle mam w głowie również czystą, niewinna relację/miłość. Nie ma dnia, żebym nie marzyła o tym, żeby ten mój układ był uczciwy.
Wcale nie uważam, że miłość usprawiedliwia krzywdy wyrządzone innym, raczej poddaję w wątpliwość czy zawsze i na pewno jest to krzywda.

nie zgodzę się.
nie umiem Ci tego wytłumaczyć... pewnie musiałabym powtórzyć mój pierwszy napisany tutaj post.
przykro mi.

Zorija, jesteś świetną kobietą, mądrą i silną, do tańca i do różańca. Cenię Ciebie i lubię, dlatego przykro mi patrzeć, jak się tutaj miotasz i denerwujesz.
Twoja prawość i życie zgodnie z wrodzonymi i utrwalonymi przez twoje otoczenie - moralnymi normami, nie pozwala tobie przejść obojętnie obok sku...stwa i kur...stwa.
Ale pomyśl, co byłoby gdybyś wrastała w otoczeniu, gdzie zachowania nie tyle moralne, co empatyczne, to najprostszy sposób, aby zostać wykorzystanym i wyśmianym? Może i toorank, i kejt, i xymena zostały tak wychowane, źe osoby empatyczne się zwyczajnie wykorzystuje, może nie miały takich jak ty "prawidłowych" wzorców i nie jest dla nich to takie oczywiste ( chociaż człowiek jest z natury moralny i dlatego mają one niewielkie wewnętrzne wątpliwości)? Może wówczas inaczej widziałabyś świat i patrzyła na zachowania niemoralne, nieempatyczne?

Jeszcze dodam, że żył w ubiegłym stuleciu filozof, David Hume, który twoerdził, że moralność wynika ze ZROZUMIENIA innych ludzi i SYMPATII do nich - dlatego główne prawo moralne to NIE RÓB DRUGIEMU, CO TOBIE NIEMILE.
Nie wydaje się tobie, że te forumowe kochanki to ani specjalnie siebie nie lubią, ani siebie nie rozumieją (nie próbują rozumieć i zamiast tego racjonalizują i usprawiedliwiają się), a co dopiero innych ludzi?

Jak już dojdzie do sytuacji, że w związku, w małżeństwie, w rodzinie czujesz się jak WIELKIE NIC, to zastanowić się/porozmawiać/wywnioskować, czy ta druga osoba też się nie czuje takim WIELKIM NICZYM. Idę o zakład, że najczęściej tak właśnie jest, niestety.
A w takim przypadku trzeba systematycznie, mozolnie, każdego dnia, rano, w południe i wieczorem małymi gestami i czynami przekonywać naszą drugą połówkę, że jest KIMŚ szczególnym, wyjątkowym i wybranym oraz z całą stanowczością domagać się tego samego.