Porzucona niczym pies.

Pierwsze co, to nie powinnaś czuć się szmatą. To jest bardzo często naturalny odwyk przy rozstaniu, że probujemy za wszelką cenę uratować związek, podczas gdy druga osoba nie robi nawet 1% tego co my. Wielu z nas, w tym ja też tak robilismy. Nie możesz czuć się winna. U Ciebie minęły 4 miesiące, u mnie 8 i też dalej średnio przechodze przez kolejne dni. Tzn jest OK, ale nie było od tamtej pory jednego dnia, żebym o niej nie pomyślał. Też jeszcze póki co wydaje mi się, że nie mogę bez niej żyć...tzn żyję, ale w samotności. Po 2 letnim mieszkaniu razem wciąż się przyzwyczajam do zasypiania samemu, budzenia się, droczenia się, robienia wszystkiego razem. Na inne kobiety patrze, lecz w żadnej nie zauważam nawet iskry nadziei na to, że mogłoby coś z tego być. Nawet głupi brak seksu też jest odczuwalny, ale nie jestem typem faceta ktory pojdzie do lozka z byle kim, byle zaspokoić "głód". Ciężko znaleźć recepte na to " jak żyć ". Jedno jest pewne i możesz w to nie wierzyć, bo sam nie wierzyłem po 4 miesiącach. Z czasem wszystko się łagodzi w głowie. U jednych szybciej u innych wolniej, jednak na swoim przykładzie moge powiedzieć, że po 8 miesiącach, gdzie wciąż ją kocham, nie przechodze kolejnych dni z bólem. Przyzwyczailem sie już chyba do tej sytuacji, do tego że z nią nie jestem i do tego, że moge o niej co najwyzej tylko pomyśleć. Nie kontaktujemy się w ogole, co prawda raz na jakiś czas ona robi jakieś głupie podchody na które zabardzo nie reaguje. Powodzenia.

Witajsmutku, jak ktoś chce znaleźć powód do rozstania, to go znajdzie. Mi chłopak po pół roku związku powiedział, że nie jest on związku nie chce teraz, to ja się pytam po co, bo coś nowego, bo fajna dziewczyna? Bo fajnie jest się pospotykać? Wiem, że czujesz, że straciłaś jakąś szansę na fajne życie u Jego boku. Nie obwiniaj się! Dlaczego sądzisz, że byłaś naiwna? Bo komuś zaufałaś, bo pokochałaś? Nie analizuj tyle, bo zwariujesz, mi nie chciało się żyć, jak myślałam, że to przeze mnie, że zmarnowałam swoją szansę, a to nieprawda. Nie miej takiego podejścia, że bez niego nie możesz żyć. Zacznij rozglądać się za innymi chłopakami, wiem, że to głupie, ale taka prawda, jak było przed poznaniem Go? Żyłaś, nie wiedziałaś, że będziecie razem, podobali Ci się inni faceci. Nie katuj się czymś, co nie jest zależne od Ciebie. Po pierwszej miłości będzie kolejna, wyobraź sobie to, jaka możesz być jeszcze szczęśliwa. Mi psycholog powiedziała tak: wyobraź dobie swój ślub, nie z Nim, tylko skup się na sobie, jaką masz suknię? Wyobraź sobie swoje szczęście i wierz w to, że tak będzie.

Witaj
Prosisz o wskazówkę jak masz żyć? dokładnie tak samo zanim poznałaś "swojego ukochanego",który z tego co piszesz okazał się zwykłym chłopcem i egoistą. Tak to już w życiu bywa,że raz jest lepiej,a raz gorzej. Ponad półtorej roku temu przechodziłem to samo co Ty teraz(ale jak to faceci też mają uczucia? ). Pierwsze miesiące jak w bajce,plany na wspólne mieszkanie,wspólną przyszłość,zapewnienia o miłości i o tym,że znalazła swojego ukochanego bla bla bla i nagle sms,że "jestem skarbem ale dla kogoś innego" po próbach kontaktu sobie odpuściłem. Pierwsze co musisz zrobić to usunąć wszystko co Ci go przypomina(wiem,że to trudne ale jak to zrobisz poczujesz mała ulgę) i zajmij się sobą(rozwijaj swoje pasje,zapisz się na siłownię,aerobik,może kurs tańca,spotykaj się ze znajomymi i nie szukaj miłości na siłę bo potraktujesz drugą osobę dokładnie tak jak Ciebie potraktował ten chłopczyk),wybierz się do fryzjera,kup jakieś nowe ciuchy itd itd. Przed "związkiem"  mogłaś żyć i sobie radziłaś? teraz też sobie poradzisz. Być może ból po rozstaniu nie minie po tygodniu,miesiącu na to potrzeba czasu(w moim przypadku to ponad rok,chociaż czasami jeszcze zatęsknię ale już mniej). I przede wszystkim nie zamykaj się na kontakty z innymi osobami(ja tak zrobiłem i jedną nogą byłem na przysłowiowym dnie,z którego powoli wychodzę).

Przestań się czuć źle sama ze sobą. Jeśli trafił się tobie taki element to trudno. Jesteś młodą osobą wiesz ile miłości przed tobą? Z zakończeniem uczucia nikt ci nie pomoże bo musisz sama się z tym uporać. Musi minąć jeszcze trochę czasu ale dojdziesz do siebie. Moja rada to - zadbaj o siebie. wystrój się niech "zobaczy kogo stracił". Nie płacz. Szkoda łez dla takiego osobnika.

Ale ja już siebie nie kocham, nawet nie czuje godności, nie lubie bo nie jestem juz kims kim chcialam, kim wydawalo mi sie ze jestem. Czuję się taka zakochana a jednocześnie łatwa, że nie warto mnie już pokochać, bo i tak się znudzę.  A strojenie sie - nawet mi sie nie chce. Widział mnie już parę razy, zwykle wyszykowaną, mimo to mnie zlał, zero miłego słowa. Wiem że gdybym nie była tak ostra w ostatnim czasie bo nei zostawił by mnie. I byłoby nadal dobrze. To moja wina Tyle razy już byłam zraniona przzez różnych ludzi w różnych okolicznościach  że nawet nie chce mieć z nimi do czynienia, oprócz niego. I nie jestem jakaś zła. Jestem dosyć otwarta, szalona w życiu, rozrywce, niebrzydka i nie taka kłoda (nawet w łóżku), to dlaczego nie zasłużyłam na zainteresowanie ze strony faceta, który PODOBNO tak bardzo mnie kochał.

Ależ mówią mi ludzie że nie warto, że miałam prawo mówić wszystko gdy miałam na to ochotę. Ale ja już w to nie wierzę. Mówi się ze jak kocha to zatęskni i się odezwie za jakiś czas. A ja nie jestem na tyle WYSTARCZAJĄCA żeby do mnie wrócić.

rzecz w tym że przestał kochać. Nie wiem jak można któregoś dnia sie obudzić i stwierdzić: nie kocham jej dziś, wczoraj kochałem.

Ja po prostu nie chcę tego przyjąć do wiadomości, próbuję ale nie mogę. Dlatego ciągle nie chce mi sie wstawać z łóżka.  I wiem, że są olbrzymie tragedie o których młoda, rozkapryszona dziewczynka nie ma pojęcia. Ale nie wiem jak mam sobie pomóc już Zdarzyło mi się prosić Boga aby zabrał ode mnie ten ból, dał mi siłę, a skoro nie to, to jego. A jeżeli nie moge mieć jego, to niech zabierze mnie. To jest już straszne.

W takim razie jak być szczęśliwym: skoro na nic i na nikogo nie można liczyć?

Czas to dobre lekarstwo..... ale trzeba żyć dalej a najlepiej poszukać kogoś innego ....zarejestrować się na jakimś portalu i poprostu popisać a nie rozpamiętywać i myśleć.

Mam nadzieję. Zakochałam sie w nim 4 lata temu. Pokochałam niemal 3, jak zaczeliśmy podchody. A późniejszy rok i 9 miesięcy to było istne szaleństwo. I nie umiem się z niego otrząsnąć. Nadal marzę że dojrzeje. Powie że to tylko zły sen. Że od teraz naprawdę warto mu ufać. Wcześniej nawet zwykłych spraw nie załatwiał smsem.

Hej
Zadałaś w tym wątku pytanie: co zrobiłam źle. I podałaś też odpowiedź, którą możliwe że przeoczyłaś - kochałam za bardzo.
Widzisz... dobry związek to balans, owszem na papierze to brzmi ładnie - kochać kogoś bezinteresownie i miłością szaleńczą, taką bez granic. Tym czasem rzeczywistość maluje zupełnie inne scenariusze. W ludziach czasem pojawia się podświadomy lęk, zaczynają się wycofywać. Wtedy dobrze jest wyluzować, im bardziej chcesz Ty, tym bardziej oddala się ta druga osoba. W tym momencie też popełniasz duży błąd myśląc o nim, mimo że już nie jesteście razem to działasz jak magnes o odwróconej biegunowości.
Zajmij się sobą, pamiętaj że to Ty decydujesz o swoim życiu, wystarczy że zaczniesz kształtować tą plastyczną masę według swoich wyobrażeń. Może to nie zabrzmi optymistycznie, ale każda chwila w teraźniejszości jest konsekwencją tego na co sama zapracowałaś. Weź się w garść i zacznij żyć na nowo. Koncentruj się na codziennych czynnościach, jeśli masz z tym problem to mów to na głos. Podświadomość to taka złudna część głowy odpowiedzialna za obecny stan, mami Cię na każdym kroku. Kiedy to zrozumiesz będzie dobrze, teraz jest ten najtrudniejszy okres, który nazywam wychodzeniem z nałogu. Musisz włączyć trzeźwe myślenie i zająć się tylko i wyłącznie sobą.
Nie namawiam Cię do bycia robotem, bo skumulowane w glowie emocje są najniebezpieczniejszym materiałem wybuchowym. Dlatego daj sobie te 20 minut dziennie żeby ryczeć, myśleć i być w gorszym stanie. Ale tylko 20 minut, resztę dnia spędzasz tak jak zawsze, tak jak w czasach kiedy bylaś tylko Ty. Koncentruj się na tym w 100%, nie ma nic poza tym co aktualnie robisz, jeśli kroisz parówkę to rób to tak jakby od tego miało zależeć czy ocalisz świat. Powoli do skutku, potem zmniejszaj sobie czas dziennej żałoby z 20 minut do 15, 10 etc...
Zobaczysz że z tego wyjdziesz i najważniejsze że bez takiej ilości bólu jaki w tym momencie sama sobie zadajesz.
Jego już nie ma. Jest Twoja głowa i Ty.

Pozdrawiam i trzymam kciuki.