Witam, postaram się opisac w skrocie choc nie wiem czy się da. Jestem rozwodka z 6 letnia corka. Spotykam się od 3 lat z mezczyzna. Jego sytuacja zyciowa jest troche skomplikowana ale moze o tym pisac nie będę. W zasadzie mieszkamy razem. Znam jego mame. On zna moja rodzine. I wszystko jest niby w porzadku. Ale czasem go nie rozumiem. Kiedy w jego zyciu zdarzaja się problemy staram się go wspierac. Kiedy ja mam zle dni mam wrazenie ze to go bawi. Jak to jest z tymi mezczyznami? W domu gotuje, zrobi zakupy, ogolnie mozna powiedziec ze troszczy się o dom. Z jednej strony wyglada na tym ze mu zalezy. Z drugiej często pokazuje zachowania ktore temu przecza. Np jak się o cos uderze to pyta czy bolalo a jak powiem ze tak to mowi ze dobrze. Kiedy staram się szczerze powiedziec ze czegos mi brakuje zachowuje się jak ignorant. Po czym twierdzi ze się czepiam albo ze nie potrafi spelnic moich wymagan. Ja nie jestem wymagajaca. Zalezy mi na cieplym domu, w ktorym liczy się szczerosc, milosc, wsparcie i troska. Nie wiem jak inaczej powiedziec o tym czego chce jak nie prosto z mostu bez krecenia. Moze to malo istotne choc dla mnie ma znaczenie. Kiedys okazywal mi wiele uczucia (jeszcze na drodze pierwszego zakochania). Teraz dopominam się o buziaki, przytulenie. Czasami czuje się bardzo samotna. Sama nie wiem czy przesadzam. W tym tygodniu musial jezdzic samochodem do pracy. Jego zostal u rodziny (100 km stad). Rano odwozil mnie i corke ale wracalysmy autobusem. A on wieoczrem wracal z pracy samochodem. Moja rodzina zwrocila na to uwage. Sama zaproponowalam zeby bral auto jak potrzebuje, ze my sobie poradzimy. Ale czy jako mezczyzna nie powinien byl odmowic?
Podobne tematy
A powiedz mi jak ZACHOWYWAŁAŚ się względem Jego zachowań? Nie chodzi mi o mówienie o potrzebach, tylko kiedy zaboli Ciebie Jego odpowiedź, zachowanie czy szybko odpuszczasz (przeważnie wychodzi na Jego)? Jeśli tak to niestety jest typem faceta przy którym trzeba "pokazać pazurki" i REAGOWAĆ na uszczypliwość itp., bo On NIE DOCENIA TWOJEGO DOBREGO/OPIEKUŃCZEGO CHARAKTERU.
A jaki On miał problem, aby zabrać Swój własny samochód od rodziny? Tego kompletnie nie rozumiem oraz tego dlaczego zachowujesz się jakby On robił Ci łaskę, że w ogóle z Tobą jest :/. Starania jednej ze strony to za mało, aby stworzyć kochającą się rodzinę. Być może myśli, że jak jesteś rozwódką to od Niego nie odejdziesz nawet jak będzie tak zachowywał się w takie sposób (w sumie dałaś powody,a by tak myślał)? Nie wiedzę Jego dużej miłości w stosunku do, przykro mi.
Podejmij jakieś kroki, jeśli one nic nie dadzą radzę nie marnowałaś własnego i córki czasu. Pamiętaj, że Ona widzi jak traktuje Ciebie partner i w przyszłości może tak samo być uszczypliwa i egoistyczna jak On.
Jesteś silną i kochającą kobietą, mającą wspaniałą córeczkę. Tym bardziej nie mam zielonego pojęcia dlaczego pozwalasz wchodzić Sobie na głowę komuś takiemu jak On. Ty możesz uważać, że w stosunku do kochanej osoby powinno się być wyrozumiałą, empatyczną, pomagającą/ułatwiającą życie to jednak ma w ogóle inne zdanie w tych sprawach...
3 2015-03-26 15:18:28 Ostatnio edytowany przez zahir2603 (2015-03-26 15:25:41)
Rozumiem cie. Przeczytaj mojego posta, żebyś nie doprowadziła się do sytuacji takiej jak ja. U mnie tez było takie zachowanie męża-egoistyczne w pewnym sensie. Jak napisała Nektarynka53 robi ci łaskę, ze jest z tobą. Twój przynajmniej dba o dom. Mojego nie obchodziło nic, zupełnie nic. A ja tez cudów nie chciałam- trochę uwagi , miłości, zainteresowania. Nie osiągnęlam nic ani po dobroci ani w złości. I czulam się samotna bardzo. Wszystko ważniejsze, a to co ja mówilam to wogole do niego nie docierało. Ja swoje on swoje! Dwa rożne światy. I wiesz co jest najgorsze, ze do końca powtarzał Kocham Cie, a nic za tym nie stało. Równie dobrze mógłby powiedzieć Pocałuj mnie w d..
Nie wiem co zrobisz, to twoja decyzja ale przemyśl wszystko. Wszystkie za i przeciw. Sama musisz zdecydować.
Kiedy mnie urazi daje mu to do zrozumienia. Odgryze się, obraze. Niestety nie potrafie dlugo i przechodze do normalnosci. Problem polega na tym ze ma jakby dwie twarze. Z jednej strony dba o dom, zajmuje się dzieckiem kiedy trzeba. W zasadzie to chyba troche mojej winy a w zasadzie wiele. Nauczono mnie w zyciu ze trzeba sobie radzic i liczyc na siebie i tak tez postepuje. Moze powinnam zmienic nastawienie tylko troche ciezko po 30 kilku latach takiej zyciowej nauki. Dlaczego zostawil auto?! Bo nie pomyslal ze w pracy moze ulozyc się jak się ulozylo. Troche beztrosko do tego podszedl. Potem było za pozno. Bo wracal do domu o 22. Postaram się nad soba popracowac. I tak zadaja sobie pytanie czy nie prosciej byloby byc kobieta "glupia blondynka" co to potrafi tylko ladnie wygladac i pachniec?!
Gosia jak wiele mamy wspólnego;)
Myślę, ze pewne pytania zostaną bez odpowiedzi. Możemy gdybac a to nic nie zmieni.
Jeżeli widzisz swoje błędy, jesteś gotowa się zmienić dla niego, bo uwazasz ze jest tego wart, to zrób to.
Zrób to dla siebie przede wszystkim!
Powiem tak. Mysle ze jest wart. Jest specyficznym czlowiekiem ktory czasem po prostu nie pomysli. Nie mozna mu zarzucic ze nie dba o dom. Zawsze do niego wraca i pomaga. Moze jestem przewrazliwiona ale chodzi o to .. I podam przyklad. Wyladowalam wczoraj na dywaniku u szefa. A ja się strasznie takimi rzeczami przejmuje. W sumie byl to bzdet ale cala ja - wzielam to do siebie. Moj partner wrocil ok 22 i powiedzialam mu ze bylam na dywaniku. On z usmiechem na twarzy stwierdzil "a mialo byc tak normalnie" (sugestia do mojej cudnej pracy). Po czym stwierdzil dalej się usmiechajac ze pracownik ktory nie wyladowal na dywaniku to nie pracownik. Odebralam to jako fakt ze go to bawi. A oczekiwalam zupelnie innej reakcji. Wiem mial prawo byc zmeczony ale wystarczylo powiedziec "nie przejmuj się. To nic takiego"
Nie nakrecaj się! Ty się przejmujesz, a jego to nie rusza. Powiedz mu wprost jakiej reakcji oczekiwalas, może następnym razem tak zareaguje.
Postaraj się o tym zaduzo nie myśleć, bo to ci nic nie da.
Ja się nakrecalam bardzo, za bardzo! Zatracilam siebie w tym wszystkim. Ale ja nie wyobrazalam sobie dalej być z tym człowiekiem. A tobie życzę powodzenia! A wlasciwie Wam, bo oboje musicie chcieć!
8 2015-03-26 17:50:05 Ostatnio edytowany przez SonyXperia (2015-03-26 17:59:26)
Powiem tak. Mysle ze jest wart. Jest specyficznym czlowiekiem ktory czasem po prostu nie pomysli. Nie mozna mu zarzucic ze nie dba o dom. Zawsze do niego wraca i pomaga. Moze jestem przewrazliwiona ale chodzi o to .. I podam przyklad. Wyladowalam wczoraj na dywaniku u szefa. A ja się strasznie takimi rzeczami przejmuje. W sumie byl to bzdet ale cala ja - wzielam to do siebie. Moj partner wrocil ok 22 i powiedzialam mu ze bylam na dywaniku. On z usmiechem na twarzy stwierdzil "a mialo byc tak normalnie" (sugestia do mojej cudnej pracy). Po czym stwierdzil dalej się usmiechajac ze pracownik ktory nie wyladowal na dywaniku to nie pracownik. Odebralam to jako fakt ze go to bawi. A oczekiwalam zupelnie innej reakcji. Wiem mial prawo byc zmeczony ale wystarczylo powiedziec "nie przejmuj się. To nic takiego"
Facet jest życiowo twardy. Taki gruboskórny. Nie rozuczla się jak baba. Jego to nie bawi - jego to NiE RUSZA. Takie rzeczy jakimi Ty się przejmujesz po nim pewnie spływają jak po kaczce. I dlatego takie reakcje. Zamiast głaskać po głowce i się nad Tobą rozczulać on obraca wszystko w żart, umniejsza znaczenie sprawy lub nie wyolbrzymia. Pewnie jakbyś się rozpłakała to też nic by to nie dało. No może co najwyżej przytulankę i komentarz że jednak przesadzasz. Ten typ tak ma. 
Powiem tak. Mysle ze jest wart. Jest specyficznym czlowiekiem ktory czasem po prostu nie pomysli. Nie mozna mu zarzucic ze nie dba o dom. Zawsze do niego wraca i pomaga. Moze jestem przewrazliwiona ale chodzi o to .. I podam przyklad. Wyladowalam wczoraj na dywaniku u szefa. A ja się strasznie takimi rzeczami przejmuje. W sumie byl to bzdet ale cala ja - wzielam to do siebie. Moj partner wrocil ok 22 i powiedzialam mu ze bylam na dywaniku. On z usmiechem na twarzy stwierdzil "a mialo byc tak normalnie" (sugestia do mojej cudnej pracy). Po czym stwierdzil dalej się usmiechajac ze pracownik ktory nie wyladowal na dywaniku to nie pracownik. Odebralam to jako fakt ze go to bawi. A oczekiwalam zupelnie innej reakcji. Wiem mial prawo byc zmeczony ale wystarczylo powiedziec "nie przejmuj się. To nic takiego"
twoj partner jest pozbawionym empatii czlowiekiem,jak opisujesz ze gdy sie uderzysz to mowi to co mowi,to mam przed oczami sorry ale to napisze ,gruboskornego knura z zyciem wewnetrzynym na poziomie kalafiora,twoje dalsze opisy jego zachowan tylko mnie w tym sadzie utwierdzaja
Dziekuje za Wasze opinie. Z niektorych się usmialam. Faktycznie macie racje jest troche gruboskorny. Pozostaje się przyzwyczaic albo znalezc jakis fortel :-) zeby się to zmienilo. Gruboskornosc wyplywa troche i z cech charakteru ale również z doswiadczen jakie w zyciu przeszedl. Oj duzo pracy mnie jeszcze czeka :-)
Szanowne forumowiczki proszę Was o rade jak z tego gruboskornego kalafiora zrobic czulsza istote? Znacie na to jakies sposoby. Bo poza tymi cechami jest naprawdę cudownym czlowiekiem.
12 2015-03-27 22:48:09 Ostatnio edytowany przez SonyXperia (2015-03-27 22:49:12)
Szanowne forumowiczki proszę Was o rade jak z tego gruboskornego kalafiora zrobic czulsza istote? Znacie na to jakies sposoby. Bo poza tymi cechami jest naprawdę cudownym czlowiekiem.
Spróbować wziąć pod włos, ale to chyba niewiele da. Musisz spróbować powiedzieć wprost, że te sytuacje, o ktorych mu mówisz przygnębiałają cię, stresują, dołują, że Ty to w jakiś sposób przeżywasz, odczuwasz. Ale nie licz na wiele. Nie uzyskasz nic nie dającego słownego pocieszenia, a pewnie tylko radę lub komentarz do bólu konkretny, pragmatyczny.
Ja miałam takiego ojca. Człowieka o wielkiej emptaii, ale niezwykle życiowo twardego. Nie było zmiłuj się. Mój ojciec nauczył mnie hardości ducha. Może dlatego rozumiem Twojego partnera.
Moj ojciec byl podobny. Wiele razy mu to wytykalam. Tylko ze wtedy w zlych chwilach byla mama a jak to kobieta wie jak podejsc do sprawy. No coz, powiedzialam czego oczekiwalam i zobaczymy jak bedzie przy nastepnym razie.
Moj ojciec byl podobny. Wiele razy mu to wytykalam. Tylko ze wtedy w zlych chwilach byla mama a jak to kobieta wie jak podejsc do sprawy. No coz, powiedzialam czego oczekiwalam i zobaczymy jak bedzie przy nastepnym razie.
Człowieka nie zmienisz. Jeżeli on już taki jest, to pewnie taki zostanie.
Ja mojemu ojcu tego nie wytykałam, że jest taki. Po prostu nauczyłam się od niego, że nie można w życiu być jak ta gałązeczka na wietrze. Ale rodziców się nie wybiera. Dlatego, jeśli chodzi o partnera, to zastanów się, czy dasz radę żyć z człowiekiem o określonym charakterze i usposobieniu.
15 2015-04-02 17:19:03 Ostatnio edytowany przez LUSILJU (2015-04-02 17:20:20)
Szanowne forumowiczki proszę Was o rade jak z tego gruboskornego kalafiora zrobic czulsza istote? Znacie na to jakies sposoby. Bo poza tymi cechami jest naprawdę cudownym czlowiekiem.
nie ma takiej rady ,kto sie wróblem urodził ,kanarkiem nie zdechnie,sorry,ani jednego dnia nie wytrzymalabym z kims takim jak twój facet,kochasz,,za bardzo,,to tego nie widzisz,ja żadnych zalet nie dostrzegam,juz napisalam wyżej ,knur bezempatyczny i zdania nie zmienie,a ty chyba baaarrrrzo chcesz mieć faceta ,ze z nim jestes
Autorko, twoj maz ma wady. To fakt. Zastanow sie, czy mozesz z tymi wadami zyc i czy mimo tych wad jest wystrczajaco dla ciebie wartosciowy, by nim byc. Jesli odpowiedz jest twierdzaca, koncentruj sie na tym, co dobre. Minusy raczej ignoruj. Jesli jest cos waznego, powiedz wyraznie, ze chcesz innego zachowania, ale na tym konczy sie twoja rola. To czy maz zmieni zachowanie, czy nie, zalezy tylko od niego.
Magita jest wartosciowy. Jest bardzo dobrym czlowiekiem. Ma swoje wady - to fakt. Ja mam tendencje do robienia przyslowiowego "z igly widly". On patrzy na to bardziej realnie. Zawsze moglam na niego liczyc. W kazdej sytuacji byl mi wsparciem. Owszem wypali nieraz "jak gumka z majtek" i ja odbieram to w taki a nie inny sposob. Wiem jednak ze gdyby sytuacja byla powazna to nie odwrocilby się plecami a zrobil wszystko zeby było dobrze. Niejednokrotnie to udowodnil.
Nasze "wrazliwosci" co do rzeczy mniej powaznych sa rozne.
Ale obiektywnie patrzac gdyby rozczulal się nad kazdym moim problemikiem to chyba przestalabym go traktowac powaznie.
Zgadzam się ze czasem oczekuje czegos innego ale z drugiej strony to co mowi jest forma zartu. Chociaż mnie to czasem nie smieszy.
I tu pozwole sobie stwierdzic ze nie jest ani knurem ani kalafiorem chociaż te okreslenia wywolaly u mnie lawine smiechu.
Coz widocznie nasze "nienajlepsze dni" zbiegly się w tym samym czasie :-)