Przeglądnęłam forum ale niestety takiej sytuacji jak moja nie znalazłam, chyba, że coś przeoczyłam. Mam nadzieje, że nie łamię regulaminu, ale muszę gdzieś to napisać bo już sobie nie radzę.
Po ponad 5 letnim, bardzo toksycznym związku, były ze mną zerwał ..przez telefon. Okropnie to przeżyłam, płakałam dzień w dzień, odchorowałam to również fizycznie. Myślałam, że ten koszmar się nigdy nie skończy. Im bardziej starałam się z kimś spotkać, tym gorzej się po tym spotkaniu czułam. Stwierdziłam, że nie ma sensu robić czegokolwiek na siłę, ale chciałam chociaż na chwile zapomnieć. Weszłam na czat. Dobre miejsce, żeby skupić się na czymś bez większego wysiłku, tak własnie wtedy myślałam. Pisałam z różnymi ludźmi nie przywiązując do tego żadnej wagi, jak była okazja to się mogłam wyżalić bez pokazywania łez, ale nie chciałam nowych znajomości.
Jeden koleś, którego chyba to nawet ja zaczepiłam, wziął maila, sadziłam,że może i tak zapomni napisać tak jak większość ale nie zapomniał. Następnego dnia dostałam długiego maila i tak zaczęliśmy ze sobą mailować. Były to długie maile, opowiedział mi o swoich problemach, o bolesnej przeszłości, o tym co dzieje się u niego teraz i ja odpowiadałam tym samym. Mailowanie z nim to była pierwsza rzecz jaka mnie cieszyła po rozstaniu. Przyzwyczaiłam się do tego. O moje zdjęcie poprosił bardzo nieśmiało po 2 tygodniach, a spotkaliśmy się po miesiącu. Dalej podtrzymywaliśmy kontakt mailowy, a potem przeszliśmy na smsy i WhatsApp (aplikacja w telefonie). Widziałam, że on nikogo nie szuka. Ja wtedy tez nikogo nie chciałam. Uważałam, że to będzie za szybko, ale nie powiem, zauroczyłam się nim. Czułam, że się denerwuje przed spotkaniem, a na nim nie do końca potrafię być sobą bo stresowałam się, że źle wypadnę... i potem wydawało mi się, że wychodziło jeszcze gorzej. Wiedziałam, że mu się podobam i że nie robi z tym nic bo przez przeszłość, bo nie jest siebie pewien (zostawił 3 lata temu dziewczynę która bardzo kochał, bo miał problemy finansowe i się tego przestraszył, potem bardzo cierpiał, starał się żeby wróciła ale ona już miała innego) i gdyby nie te jego problemy to pewnie by mnie już pocałował, ale w tym wypadku nie wiedziałby co potem z tym zrobić a nie chce psuć naszej koleżeńskiej więzi.
Widywaliśmy się rzadko, mieszka w sumie niedaleko bo jakieś 20 km, ale szarpało go po kieszeni, tak twierdził. Z czasem zaczęło mi to doskwierać, przecież znajomość internetowa może przetrwać tylko wtedy kiedy przełoży się na realną, a my przecież kontaktowaliśmy się codziennie, więc ja chciałam się częściej widywać bo w swoim życiu potrzebuje ludzi a nie literki. Delikatnie mu to sugerowałam, a on sam pisał, że boli go to, że się tak rzadko widzimy. W końcu nie wytrzymałam i napisałam mu, żeby nie pisał że chciałby przyjechać ale "coś tam", bo albo niech przyjdzie albo jego słowa zaczyna być dla mnie bez znaczenia. Stwierdził, że może poświęcać się tylko dla 2 połówki. Mówię ok, wiem, że ma tam ważniejsze sprawy niż ja, ale w takim razie niech mi tak nie pisze. Wtedy jakoś się pokłóciliśmy i po ciszy tygodniu dostałam smutna emotke, no dziwne że nie całe zdanie no ale napisałam mu potem sms co to ma znaczyć a on ze chyba tylko jemu nie leży ta cisza, to było dziwne po po kolejnych 3 smsach zamilkł na kolejny tydz, znowu napisałam, na pierwszego sms-a odpisał, na drugiego nie i tak to wyglądało co tydzień przez miesiąc. Twierdził, że nie ma czasu bo znalazł prace fizyczna i jak będzie w moim mieście to na pewno się odezwie. Było to we wakacje. Po miesiącu, pracę zakończył bo to miała być tylko chwilowa, zaczął się do mnie dobijać, ubolewał nad tym, że nie zaprosił mnie drugi raz na wesele siostry (za pierwszym razem brzmiało to tak"jak coś to ciebie zaproszę"), ale stały kontakt wrócił, były to wakacje wiec ja wyjechałam, po powrocie (po 2 miesiącach niewidzenia się) przyjechał po mnie na lotnisko, cieszyłam się jak dziecko, że w końcu go zobaczę. Było to we wrześniu. Tydzień później miał jechać do Francji na zbory, ale dopadła go rwa kulszowa wiec przeciągało mu się to o tydzień. kiedy leżał i nie mógł się ruszyć pisał więcej a ja starałam się go trochę wspierać bo bardzo cierpiał. Kiedy wyjechał do Francji, każdego dnia starał się zamienić ze mną słowo mimo, że korzystał z internetu w polskiej sieci. W momencie kiedy wyjeżdżał wspomniałam, że dziękuję, że mnie rozśmieszał przez telefon w trakcie jazdy autobusem bo jakiś koleś podszedł do mnie i powiedział że widzi iż jestem bardzo pogodną osoba i chciałby mnie poznać, odpowiedział ze jak wróci do Pl to ja będę "inactive". Napisałam mu, że nawet jakby to co z tego.. przecież o nim nie zapomnę. A on na to: "w sumie nic, bo teraz to i tak jakbyśmy ze sobą nie rozmawiali" poprosiłam żeby wyjaśnił o co chodzi i dopisał: "widzisz, ja lubię spędzać czas na rozmowie z Tobą i to nawet bardzo, jednak sposób w jaki się to odbywa jest takim ze w rzeczywistości ze sobą nie rozmawiamy. czasem się nie rozumiemy, czasem źle rozumiemy, czasem nie widać emocji. Tak jakbyśmy siedzieli bezczynnie i patrzyli w tel. Chciałbym aby się to zmieniło, z każdą chwilą coraz bardziej. Przyznam, że z początku było mi to obojętne. dziś już nie jest. Niby nie mam daleko a jednak te kilkadziesiąt km czyni jakby 2 nurty życia. To mnie denerwuje bo często jestem bezradny". To był dla mnie przełom.
Pomyślałam, że moja cierpliwość się w końcu opłaciła. Często myślałam, że jak nic się nie zmieni to zerwę kontakt bo mnie praktycznie tylko wirtualna znajomość zaczęła męczyć ale jeszcze miałam nadzieję.
Wrócił, widzieliśmy się raz bo zaraz potem pojechał w góry (jego miłość), po tych górach widzieliśmy się 2 razy w jednym tyg. Ale później zaprosiłam go na domówkę koleżanki, odmówił. W weekend myślałam, ze coś zaproponuje bo przywiózł z Francji szampana dla nas i dopytywał kiedy mam czas go wypić, wiec wspomniałam o weekendzie. Ale nie zaproponował, więc ja też nie chciałam już naciskać. Napisałam tylko na następny dzień kiedy się odezwał, że szkoda, że nie znalazł dla mnie czasu, doszło do małej dyskusji z której wynikło, że po tym jak odmówił przyjścia na imprezę i po dniu spędzonym z siostra (to był ten sam dzień) tak jakby zobojętniałam wiec skoro nie wiedział chęci to nic nie proponował. Zapytałam jak on to w sms-ach widzi i stwierdziłam, ze jak komuś ja odmawiam to sama wychodzę z innym terminem, żeby ten ktoś nie pomyślał, że nie chce się z nim widzieć, ale na to nic nie odp. Po 2 dniach napisałam, że dziwny jest z tym odpisywaniem, a on stwierdził, że przecież nie zawsze on musi pierwszy się odzywać i że mogłabym mieć pretensje gdyby się kilka dni nie odzywał, no a ja mu pisze że wcale nie chodzi o odzywanie się pierwszy tylko na odpowiedź na sms-a w którym sobie coś wyjaśniamy. Stwierdził, że nie zawsze musi mieć coś do powiedzenia i że kłócimy się jak stare małżeństwo a przecież nie mamy żadnych umów. Ale żebyśmy zostawili to za sobą i co u mnie w ogolę słychać.Odpisałam , ze jak się spotkamy to mu opowiem i kiedy znajdzie dla mnie czas. Umówiliśmy się ale odwołał bo zadzwonili z pracy, a miał iśc do niej pierwszy raz. No to ok, na następny dzień poprosiłam go żeby mi pomógł z tel bo się oś psuł a on miał taki sam. Oczywiście się zgodził. Kidy 2 dni później(sobota) zapytałam kiedy mi pomoże to zaproponował, niedziele jak wróci z gór, albo poniedziałek. Wolałam nd bo w pn byłam zajęta. Powiedział, że da znać, dał.. i to był początek końca znajomości.
Wrócił w nd dość późno i napisał, że nie da rady i dlaczego nie może być pn. Odp, że mam już plany. Wiec zaproponował wtorek. Odpowiedziałam, że wtorek może być tylko nie wiem czy mu pasuje bo późno kończę zajęcia i jeszcze potrzebuje chwili, żeby dojechać do mieszkania. Stwierdził, że zobaczymy jak to wyjdzie, a ja na to że ok i żeby dal znać. Dodałam też w żartach, że wcale się nie obrażę jak przyjedzie po mnie na uczelnię. Nie odpisał więcej... aż do.. środy. Nie muszę chyba tłumaczyć, że dla mnie to był całkowity brak szacunku, bez względu na to kim dla niego byłam. Ale żeby się upewnić czy żyje i czy w ogóle mógł się odezwać, aby w myślach nie wieszać psów na człowieku, napisałam smsa: "hej, co słychać?:) wszystko ok?:)" on odp:"hej, wszystko dobrze a co u Ciebie?:)".... no więc żyje... ale ta znajomość nie ma dla niego żadnego znaczenia, tak wtedy pomyślałam i stwierdziłam, że już mu nie odpisze bo to nie ma żadnego sensu, jak coś będzie chciał wiedzieć to mogę wyjaśnić to na żywo, ale on by musiał wyjść z inicjatywą bo bałam się ze jak ja zacznę to wyjdzie ze mam jakieś pretensje a przecież on nie jest mój i nie ma żadnych obowiązków w tej relacji. Tego samego wieczory dostałam wiadomość: "...dobrze wiedzieć", a na następny dzień, a właściwie noc dostałam sms: "tęsknie w cholerę!". No miło, ale ani na jednego ani na drugiego nie odpisałam. Nie uwierzyłam, ze tęskni skoro 2 dni wcześniej miał okazje się spotkać a tego nie zrobił, dla mnie to już puste pisanie było. Pomyślałam, ze jak naprawdę tęskni to coś zadziała, zadzwoni albo przyjedzie. kiedy ja tęskniłam przez ten miesiąc co wcześniej się nie odzywał to starałam się odzywać i zaproponowałam, żeby się spotkać. Po tygodniu dostałam wiadomość:''rozumiem ze zapomniałaś o naszej znajomości? szkoda że droga dedukcji trzeba to odkopywać. życzę wszystkiego najlepszego". Trochę się wkurzyłam, bo niby skąd on wie ze zapomniałam..zapytał w ogóle? Zadzwoniłam do niego (swoją droga po raz pierwszy w życiu) ale nie odebrał wiec napisałam, że nie wie co i jak dedukuje. a po 4 dniach napisałam spokojnie, ze smutno mi, że mnie o to oskarżył, że zadzwoniłam bo chciałam to wyjaśnić i że nie chce już nic wyjaśniać przez sam tel wyjaśniać, dlatego mam nadzieję, że porozmawiamy bo wcale mi nie jest dobrze z tą sytuacją jak i bez kontaktu z nim. Po 4 dniach. Odpisał, że przeprasza, że był w stanie takim ze nie powinien był pisać tamtego smsa. ma problemy w tej nowej pracy i czuje się wypompowany psychicznie, wie, że to nie usprawiedliwienie na jego milczenie i prosi o cierpliwość, jak się ogarnie z tego w co się wkopał to porozmawiamy jak ludzie. potraktowałam to jako kolejna wymówkę. Ja wiem, że faceci działają trochę inaczej jak mają problem niż kobiety i muszę poradzić sobie z problemem sami, ale naprawdę musi mnie odsuwać? i ile jeszcze i na co mam czekać? odpowiedziałam: "Nie będę na nic czekać. Chce porozmawiać w 4 oczy. Przykro mi jeżeli w Twoim życiu pojawiły się problemy które Cie przytłaczają, ale mógłbyś znaleźć chwilę żeby się spotkać bo mam Ci parę rzeczy do powiedzenia. Jeżeli masz możliwość spotkać się w tym tygodniu to napisz kiedy. Jak nie to życzę Ci w życiu wszystkiego najlepszego, ale nie fatyguj się i nie pisz więcej do mnie".
Chciałam mu w końcu powiedzieć dlaczego milczałam, że czuje że nie zależy mu na tej znajomości dlatego się odsunęłam, ze ja potrzebuje ludzi a nie literek i że jeżeli nie chce się spotykać to porostu ograniczmy pisanie bo przecież do niczego go nie zmuszam, ale sama tez nie chce się przyzwyczajać. Że już nie potrafię od dawna pisać i ogólnie pisze najwyżej 10% z tego co mogłabym powiedzieć, a jak się spotkamy to na tak krótko, że zapominam o tematach do których chciała wrócić. Chciałam żeby to usłyszał a nie przeczytał. Wiem że trochę ostro, ale już czułam się zmęczona takim czekaniem, takim ciągnięciem tej znajomości chyba trochę na siłę. Odpisał:"heh, serio jesteś pewna treści tej wiadomości?" (...nie no skąd...tak sobie "zażartowałam"...ech) Nie odpisałam, nie czułam potrzeby potwierdzać, że jestem świadoma tego co pisze.
Przez kolejne 2 tygodnie oboje milczeliśmy, miedzy czasie zablokował mnie na aplikacji o której pisałam wcześniej (nie jestem tego pewna na 100%, ale można to poznać po pewnych sprawach), cały czas biłam się z myślami czy dobrze zrobiłam, ale trzymałam się przy myśli, że mnie wystawił i jakby mu naprawdę zależało na jakiejś przyjaźni to coś by zrobił. Po 2 tygodniach, w dzień moich urodzin złamałam się i zaprosiłam go na domówkę którą organizowałam z okazji urodzin. Wiem, że to sprzeczne z tochę z moim ostatnim smsem, ale co więcej miałam do stracenia? W końcu nie był mi obojętny, a życie jest tylko jedno. Nie złożył mi życzeń, ale w końcu może nie wiedział kiedy mam urodziny.. to nie jest typ facebookowy a faceci nie pamiętają dat, zresztą ja mu nigdy nie powiedziałam kiedy dokładnie mam urodziny. ....nie odpisał kompletnie nic. To było wczoraj.
Zabolało! Potwierdził to co przypuszczałam..że nic ta znajomość nie znaczyła.
Być może w którymś miejscu sama popełniłam błąd,boje się wielu rzeczy i może dałam mu coś źle odczuć. Ale zawsze starałam się być delikatna, nie nachalna i przede wszystkim nie chciałam go wystraszyć tym że chyba się zakochałam, wiec bardzo się starałam nie dawać mu tego odczuć, chociaż pokazywałam że go lubię. Chciałam go poznać lepiej, a może mieć okazję go rozkochać ale w realu. Z drugiej strony nie da się tu wszystkiego opisać, być może ominęłam kilka ważnych szczegółów czy wiadomości i może trochę pogmatwałam... ale to chyba już nie ma znaczenia.
W sumie sama nie wiem co oczekuje po założeniu tego wątku.. czy pocieszenia.. czy jakiejś rady. Wiem tylko, że mnie to wszystko tak strasznie boli, nie radze sobie, znowu płacze.. nie wiem co mam ze sobą zrobić. Zawsze miałam pecha w tych sprawach... Wiem, że potrzeba czasu, żeby to przeszło. Ale ja tak bardzo nie chce, żeby to był koniec. Nie pamiętam kiedy czułam się taka szczęśliwa jak wtedy kiedy był blisko...a teraz już tego nie będzie.
