Nie wiem co myśleć. Wyrzuciłam go, zranił ale przeprosić nie umiał.

Myślę, że on dobrze wie iż cały czas "wisiał" na Tobie i to Ty go wspierałaś we wszystkim. Dobrze wie, że teraz będzie mu ciężko, że powrót do rodziców to skutek jego nieporadności zyciowej. Widocznie on potrzebuje kogoś, kto poprowadzi go za rączkę przez życie. Jeśli tak wybrał, to niech tym kimś będzie tatuś. Skoro tak mu będzie dobrze.
Co do "wyznania miłości" na koniec, to moim zdaniem miało ono na celu wzbudzenie w Tobie poczucia winy. Poczucia winy za to, że wyrzuciłaś z domu biednego misia, co to tak Cię kocha a ty niedobra go pogoniłaś.
Jak na moje oko, to nie masz czego żałować. Facet 40 lat a zachowuje się jak nastolatek. Dzieci w przedszkolu potrafią się przyznać jak coś nabroją i okazują skruchę. Dorosły facet też powinien wiedzieć, że komuś bliskiemu należy się szacunek i słowo przepraszam.

Oj, dziękuję za odpowiedzi. To dla mnie bardzo cenne i dziękuję że się pochyliłyście nad tym postem. To bardzo mądre co piszecie. Szkoda mi jednak, że już na "mecie", po 4 latach, jak mogliśmy być razem w sposób bardzo realny, mieszkanie było, tak się z niego cieszyliśmy, ja załatwiałam mu właśnie pracę, miał zacząć od poniedziałku w zaprzyjaźnionej firmie ( mówiłam mu o tym). Ja zaczęłam realizować nasz wspólne 2 projekty w piątek. Nawet dobrze sie zaczęło. Aż tu nagle ... Jestem bardzo empatyczna i emocjonalna, bardzo to przeżyję a najbardziej to, że nie zawalczył. Że wyznał mi miłość wielką jak wsiadał do samochodu rodziców by wrócić skąd przyjachał 10 lat temu. Nie mógł jak byłam jeszcze w mieszkaniu ? Jak rozmawialiśmy ? No nie mógł, uparty jest za bardzo moim zdaniem i myślę, że nie przyzna się sam przed sobą do błędu, może za jakiś czas, ale już będzie za późno. Bardzo się przyjaźniliśmy, nie miał ( sam tak mówił) większego powiernika ode mnie a zrezygnował i, niestety tak czuję, uciekł. Uciekł bo nie zatrzymał nas. Pożyczył mi nowego związku z kimś bardziej zaradnym i spokojniejszym od niego. To mnie zabolało. Gdy się prawdziwie kocha to sie nie oddaje ukochanej kobiety. Albo naiwna jestem. No boli mnie to i znając siebie będe musiała "odchorować". Po 4 latach w tym codziennym kontakcie, trudno tak się przestawić i każdy to wie, no ja też. Nie byłam na to gotowa. Jutro mieliśmy razem gotować obiad... A już go tam nie ma i wiem, wiem to, nie wróci. Nie bo by musiał się postawić rodzinie teraz a teraz oni mu podyktują swoje warunki. Nie stanowi sam o sobie, psychicznie jest uzależniony od opinii rodziców. Brzmi żałośnie, wiem, ale takiego nawet kochałam. Nie jestem desperatką, mam nadzieję, dlatego na pewne zachowania sie nie godziłam. Postawiłam swoją granicę i on zamiast kiwnąć głową przynajmniej że rozumie, upierał się że będzie tak robił nadal, skoro ja jestem agresorem słownym. Będąc obiektywną: ostatni raz jak się wkurzyłam na coś, po tym postawił mi ultimatum - albo pójde na terapię, albo on będzie robił tak samo jak ja. Poszłam, zaczęłam terapię, pilnuję się by nie wybuchać i o dziwo mi wychodzi jakoś, to jeszcze potrwa, ale wierzcie mi, nie byłam diabłem. Sam terapeuta stwierdził że może partner jest przewrazliwiony. Wiem że jest, on też wie, tylko czemu ja mam się dostosowywać ? Ja jak przwinię to przepraszam, on nie bo to dyshonor dla faceta. Teraz mamusia da ciepłą kołderkę, dobry obiad, tata zapędzi do pracy. Tylko czy o to mu chodziło ??? Czemu zrezygnował ze wszystkiego ? Tego nie pojmę. Już płakałam, teraz wzbiera we mnie złość z niedowierzania w to że poświęciłam tyle a nic nie zostało docenione, wszystko dało się zamknąć w 5 min. Nie było zdrady, kradzieży, oszustwa- mam nadzieję, tylko chyba zabrakło mu chęci i wiary w siebie samego i to że sie uda. W to, że jak powie "przepraszam, nie chciałem" to że to zdziała cuda. Czuje się on ofiarą i myślę że nie od dzisiaj.Jeszcze raz dziękuję za odpowiedzi, wstyd mi powiedzieć znajomym co mnie spotkało, nas spotkało, bo to trudne, jak widzicie, do zrozumienia. Pozdrawiam.

Z tego co piszesz, facet nie dojrzał do związku, pomimo wieku. Czemu ty masz się za to obwiniać? Oczywiście nie da się opisać całej sytuacji, jak było miedzy wami... ale jeśli facet w tym wieku woli matkę od kobiety... to sama się zastanów... Ja zawsze życzę jak najlepiej, jeśli Ci zależy, oby przejrzał na oczy i to nie za późno.. ale jeśli nie? Po co Ci taki facet????

Dziekuję za dobre i mądre słowa. Opamięta się... sama w to nie wierzę. Teraz myślę że albo jest nieuczciwy, albo zbyt słaby by zawalczyć. Dobił mnie dzisiaj tekstem " no jakie ja mam zamiary, no takie, by pomieszkać razem i zobaczyć czy sie dogadujemy, jak nie to się wyprowadzę" - to świetny tekst do kobiety którą się nazywało "narzeczoną". planowało z nią dom i rodzinę, wspólną firmę. Odkąd zamieszkał w tym naszym nowym mieszkaniu stawał się coraz bardziej oddalony. Nawet zaryzykuję że nabrał poczucia pewności siebie, też dzisiaj usłyszałam " no nie mam problemu z kobietami, zawsze w jakiś związkach byłem, myślę że sobie poradzę"- to miło, szczególnie jak wiele razy słyszałam że jestem wyjątkowa, że go rozumiem jak nikt inny i wie że drugiej takiej juz nie będzie miał. Takie piękne wyznanie po 4 latach Nie wiem co mu się stało. Zaczynam sądzić że może się przestraszył tego wspólnego mieszkania. Nagle wszystko straciło wartość a ja na terapię poszłam i jego zarzut eliminuję. Nie mam pomysłu. Może się znudził i nie wiedział jak odejść ? Może mnie specjalnie prowokował bo wie że nikt nie będzie się godził na ubliżanie ? Musiał wiedzieć że się nie zgodzę, zna mnie, po co ryzykował ? Nie mam pojęcia.

A tak o tym nie pomyślałam, masz rację. Biedny bronił się, tylko ja nie atakowałam Tak mi przykro że on zawsze czuje się atakowany, nie przyjmuje krytyki żadnej, każdą informację trzeba filtrować. Wymaga łagodności a sam jest opryskliwy i arogancki jak nie ma humoru. Myślę że bardzo niesprawiedliwie podchodzi do sprawy i myślał zawsze że cokolwiek by nie zrobił to ja zawsze będę w myśl zasady że mi bardziej zalezy. Dzisiaj sie musiał zdziwić, nie zatrzymywałam go, sama wykręciłam numer do jego ojca by go zabrali, jak niegrzeczne dziecko z kolonii. No tak, bo nie miał gdzie iść a siedzieć w mieszkaniu i lekceważyć mnie i ubliżać mi nie pozwoliłam. No nie, a on nie mógł pogodzić się z tym, co sobie sam wbijał do głowy i jego rodzina go nakręcała- nie będziesz miał pracy to będziesz  zależny od niej i będziesz musiał się jej słuchać. Tylko że ja z nim żyłam bez jego pracy już 2 lata i nie stawiałam warunków. Poznałam go to nic nie miał ale bardzo chciałam by uwierzył w siebie że może, jak każdy a nawet lepiej. To na nic, duchy przeszłości go zjadają i słowa ojca " jesteś nieudacznikiem, inni to juz mają rodziny i dobrą pracę". Kiedyś powiedział że gdyby mnie nie było by wyjechał za granicę do pracy. Pewnie teraz to zrobi, mam tylko nadzieję że sie przekona co to prawdziwe życie i prawdziwa praca. Może kiedyś wspomni ...

Dobry cytat:

"on, co prawda, nic złego mi nie zrobił, ale za to ja zrobiłem mu ohydne świństwo, a jak tylko zrobiłem, zaraz go za to właśnie znienawidziłem".

I to jest bardzo dobra obserwacja. Ludzie mają tendencję do obwiniania innych za własne błędy, bo to jest wygodny sposób, żeby pozbyć wyrzutów sumienia i utrzymać we własnych oczach dobry wizerunek.

Dziewczyno, Ty od tego typa uciekaj jak najdalej.
Ten typ czterdziestoletniego chłopczyka jest zbyt słaby i ograniczony żeby przyjąć na siebie odpowiedzialność za własne czyny.
Jeśli coś się uda, to będzie ze ON to zrobił. Jeżeli coś się nie uda, to zawsze będzie przez Ciebie.

Poczytaj historie kobiet w toksycznych związkach, jest tego tu na forum dużo.
Za kilka lat będziesz wrakiem człowieka. Tego chcesz?