Jak powiedziec komuś o swoich problemach?

Jeśli masz problemy z rozmową otwarciem się daj mu osobiście do ręki kartkę (nie przez internet),w niej opisz co czujesz.
W domu spokojnie możesz napisać o swoim uczuciu obawach nawet to że boisz się że cię wyśmieje.
Tak jak koleżanka napisała to jest twoje życie i powinnaś coś zrobić dla miłości.   

                                 Alexandra-Hallelujah-Kenh                 Zbyś.

Rozstaliśmy się, bo go poprzez brak pewności siebie okłamałam...początkowo mi wybaczył, a później był koniec.
Złożyło się tak, że przez to wszystko zostałam sama, bez przyjaciół i chłopaka..
Przyznaję, że byłam zbyt nachalna, gdy mnie zostawił, bo zostałam sama i było mi ciężko. Teraz żałuję, że wypisywałam mu ciągle. Zamiast wypisywać powinnam ruszyć się i iść i z nim porozmawiać, a nie użalać się nad sobą..
On pewnie miał mnie dosyć..

Zawiodłaś jego zaufanie, stąd te problemy. Ale jeżeli on twierdzi, że walczy z uczuciem, znaczy że cały czas jesteś dla niego ważna i nic straconego. Serca nie okłamie. Musisz odzyskać jego zaufanie, trochę pewnie to czasu potrwa, więc musisz być cierpliwa. Czasami kłamiemy właśnie z braku pewności siebie i nie jesteś jakimś odosobnionym przypadkiem. Nie zdajemy sobie sprawy, jak wielką krzywdę wyrządzamy tym drugiej osobie, raczej skupiamy się wtedy na swoich uczuciach i chcemy się instynktownie chronić przed reakcją innych na prawdę. Ale nie ma sytuacji bez wyjścia. Ważne, żebyś się przyznała, że to był błąd i więcej się to nie powtórzy, bo jest dla Ciebie ważny. Może napisz do niego maila, opisz wszystkie uczucia, wyjaśnij dlaczego tak postąpiłaś, co Tobą kierowało. Jeżeli tego nie zrozumie, albo nie odpisze; znaczy że nie jest dojrzały. Ludzie popełniają błędy i należy dać im drugą szansę. Powodzenia!

Czy to kłamstwo było w jakiejś ważnej sprawie? Rozumiem, że to już mu wyjaśniłaś i przeprosiłaś za to. Lepiej na jakiś czas przestań się z nim kontaktować, zwłaszcza, że jak piszesz, pewnie miał Cię dosyć. Teraz zajmij się sobą, zwłaszcza swoim zdrowiem. Porozmawiaj o tym z rodzicami, nie jest dobrze jeśli wszystko dusisz w sobie. Na co jesteś chora?

Nikt nie lubi, kiedy stosuje się wobec niego szantaż emocjonalny, mnie coś takiego odpycha od drugiej osoby jeszcze bardziej. Nie można nikogo zmusić do pomocy, można tylko sprawić, żeby to wynikało z uczuć i nie wykorzystywać tego. Ważne, że rozumiesz, że to nie było zbyt rozsądne, to już połowa sukcesu. Tak jak pisze takiwiatr, nie odzywaj się do niego. Daj mu może czas na zatęsknienie za Tobą i przemyślenia.
Co do zdrowia, rozumiem, że w tej kwestii masz wsparcie rodziców?

Czy to znaczy, że wyjechałaś na studia do innego miasta? Ale chyba o problemach ze zdrowiem rozmawiasz z rodzicami? Czy rodzice wiedzą, że miałaś chłopaka i że się z nim rozstałaś? Niestety, nie zmusisz go do tego żeby Cię wspierał jeśli on nie chce. Jakie masz kompleksy? Czy potrafisz o nich rozmawiać z rodzicami? Bo jeśli tylko sama o nich rozmyślasz to na pewno je wyolbrzymiasz.

Nie zadręczaj się dłużej, że mu się narzucałaś. Stało się tak a nie inaczej, nie cofniesz już czasu. Na Twoim miejscu napisałabym do niego jeszcze raz wszystko po kolei co, jak i dlaczego, że bardzo Ci ciążą niewyjaśnione sprawy, zaznaczając, że piszesz ostatni raz i nie będziesz się więcej narzucać, ale będziesz czekać na niego. Jeżeli jego uczucie jest szczere, zrozumie, że się zmieniłaś, powinien odpisać, albo w inny sposób się z Tobą skontaktować.
Rozumiem, że jesteś samotna i różne myśli przychodzą Ci do głowy, masz teraz trudny okres; ale desperacja niestety niewiele tu pomoże.
Rozstanie z chłopakiem to jedno, ale brak przyjaciół to drugie. Na pewno jest Ci ciężko, to zrozumiałe, zostałaś sama ze wszystkim. Nie da się już tej przyjaźni odzyskać? Może spróbuj chociaż. Przyjaciele potrafią w końcu nas wyciągnąć z największego doła.

A czy to nie jest przypadkiem tak, że kurczowo się trzymasz jego i tego uczucia, bo panicznie boisz się samotności? Jego odpowiedź smsowa trochę wbiła mnie w ziemię . 'chce dać Ci wsparcie, ale boję się, że się wkur...i Ci nagadam' - raczej nie brzmi to dobrze. Egoistyczne podejście i tyle. Po ile macie lat?

22 i 24 lata.
On głównie porozumiewa się, ze mną przez fb.
Pierw napisał, że mnie nienawidzi, potem zaproponował przyjaźń, ale się wycofał. Później było to wsparcie, wycofał się. A na końcu, że mnie kocha...
Zapytałam czemu się ze wszystkiego wycofuje? Odpowiedział, że dlatego, że szukam porad na forach internetowych...Powiedziałam mu, ze to nie o to chodzi, ale o to, że mnie kocha. To on zamilkł. Kocha mnie, ale broni się, żeby to powiedzieć i przyznać się do tego.
Gdy zapytałam o to, że kocha i walczy i co miał na myśli? Uciekł od odpowiedzi, nie chciał tego wyjaśnić. On jest taki, że jak coś nie po jego myśli, niezręczne pytanie to ucieka..

Czy Ty też uczestniczysz w tych zawodach czy idziesz tam tylko dlatego, że on tam będzie? Rozmowa w takim miejscu nie jest najlepszym pomysłem, tym bardziej, że on chyba nie jest gotowy na te rozmowę i jej na razie nie chce. To kolejny dowód na to, że mu się będziesz narzucać. To, że jego koledzy wtrącają się w wasze sprawy, zostawię bez komentarza... Powinniście się umówić na rozmowę na spokojnie, ale tylko wtedy kiedy oboje będziecie tego chcieć.

Skąd wie, że szukasz pomocy na forum? Sam znalazł Twoje posty, ktoś mu powiedział, czy sama się może "pochwaliłaś"?

Jak widzisz on nie jest wobec Ciebie w porządku, zdradza Twoje tajemnice i obgaduje Cię z kolegami. A Ty ciągle szukasz pretekstu żeby za nim łazić. Pół roku temu się rozstaliście i na pewno wiele razy już mu to tłumaczyłaś. Powstrzymaj się i nie idź tam. Zaplanuj sobie coś na jutro, tak aby jak najmniej o nim myśleć.

Siedzę teraz i zastanawiam się: co mam robić?
Dusi mnie już ta sytuacja. Czuję w brzuchu jakby taki ciężar, jakby coś mnie tak ściskało.
Już za długo w tym tkwię i duszę się z tym sama...nie umiem powiedzieć o tym nikomu. Na forum łatwiej jest mi napisać...

Przez pół roku to nie. Było tak, że byłam szczęśliwa przez dłuższy czas, ale coś we mnie pękło. Może dlatego, że napisał, że mnie kocha i dał odrobinę nadziei...

Jednak później nie potwierdził tych słów, może bawił się Twoimi uczuciami? A czy masz daleko do domu? Bo może byś jutro odwiedziła rodziców i powiedziała, że potrzebujesz rozmowy z nimi, jakiejś rady? Taki wyjazd na cały dzień dobrze by Ci zrobił. Jak nie to rozmowę z tatą możesz po prostu zacząć: "Tato, czy mogę Ci opowiedzieć o swoich problemach? Bo ostatnio sporo się ich nazbierało." Przecież rodzice Cię kochają!

Fajnie, że się na to zdecydowałaś! Zadzwoń wcześniej do taty, powiedz że przyjeżdżasz bo chcesz porozmawiać. Wtedy nie będziesz miała odwrotu, a on będzie przygotowany.

"On mnie niezbyt fajnie teraz traktuje, a ja nadal jestem w niego zaślepiona..."- jednak już to dostrzegasz, więc nie jesteś tak całkiem zaślepiona. Tu na forum się otworzyłaś i to jest Twój sukces. Dlatego jutro powinno być już łatwiej. Opowiedz wszystko tacie tak po prostu, naturalnie, na pewno sobie poradzisz.

Oczywiście, każdy pragnie być kochany. Być może przez to, że jesteś chora bardziej boisz się samotności i szukasz wsparcia. Jak myślisz, dlaczego tato tak zareagował? Czy nudzą go Twoje problemy, czy raczej wstydzi się o nich rozmawiać? Powinno być mu miło, że potrzebujesz go, że liczysz na niego. A czy o chorobie możesz swobodnie rozmawiać z rodzicami?

Rzeczywiście, to pewnie dlatego, że do tej pory rzadko rozmawiałaś z nim o swoich problemach.  Warto to przełamać. Może po prostu wtedy martwił się o Ciebie, ale nie wiedział co Ci doradzić. A czy z mamą rozmawiasz?

Wiesz co? Ja chcę pojechać na te zawody tego chłopaka, bo mnie to dusi i dłużej tak nie dam rady, bo coraz gorzej ze mną. Dusi mnie na nierozwikłana sytuacja...jak z nim tego nie wyjaśnię im szybciej tym lepiej to będę myśleć i myśleć...

Dziewczyno, co Ty wyrabiasz? Daj chłopakowi na razie spokój, jak będzie chciał, sam się odezwie. Tak naprawdę co chcesz z nim wyjaśnić? Podobno już o tym rozmawialiście.  Może chcesz, żeby przyparty do muru  i pod presją powiedział wprost, że nie chce z Tobą być? Przy kolegach może zareagować inaczej niż byście byli na osobności. Skoro twierdzi, że Cię nadal kocha, powinnaś mu dać trochę oddechu i  dać mu czas do namysłu. Prawda stara jak świat - kocha to wróci. Ale swoim zachowaniem nie pomagasz. Rozumiem, że Ci ciężko, ale Twoja postawa wydaje mi się mimo wszystko bardzo egoistyczna. Czasem trzeba odpuścić. Zastanów się, czy warto o niego walczyć. Jeżeli nie wiesz co robić, zastanów się, co byś doradziła koleżance, gdyby miała taki sam problem jak Ty, a potem zastosuj się do tej rady. Mi zawsze to pomaga.

Postaram się jutro przed tatą otworzyć.
Na kartce to ja napisałam, bo nie wiedziałam jak mu mam to powiedzieć.
Ale o codziennych sprawach normalnie rozmawiamy, bez oporów. Tylko o takich sprawach damsko-męskich jakoś ciężko mi mu o tym powiedzieć.

Myślałaś może o wizycie u psychologa? Skądś się te wszystkie problemy wzięły, a psychoterapia może tu wiele zdziałać.

Czasem właśnie łatwiej jest się zwierzyć obcej osobie. Psychoterapia, tak w dużym skrócie (ale to też zależy od metody, jaką prowadzi terapeuta), pomaga dotrzeć do źródła zachowań i uczuć. Terapeuta zazwyczaj nic nie radzi, trzeba samemu myśleć i dochodzić do pewnych wniosków. To trudne, ale przychodzi z czasem. Przede wszystkim pomaga wyrażać uczucia i nazywać je po imieniu, o których wcześniej nie miało się pojęcia, że w ogóle istnieją. Dla osób nieśmiałych, zamkniętych w sobie jest to bardzo pomocne nie tylko w relacjach z innymi. Dużo łatwiej się żyje. Przemyśl to. A i jeszcze jedno, psychoterapia nie ma nic wspólnego z psychiatrą

A kto mówi, że miałabyś komukolwiek mówić, że chodzisz na jakąś terapię? Poza tym, czemu tak bardzo jesteś uzależniona od opinii innych?

Ludzie, którzy oceniają i wyśmiewają, nie są warci tego, żeby uzależniać od nich swoje decyzje i życie ogólnie. Pamiętaj, że żyjesz dla siebie, nie dla nich. To, że się pośmieją, to już ich problem, nie Twój. Ale myślę, że tak naprawdę to wszystko siedzi Ci w głowie, że w rzeczywistości ludziom tak naprawdę, poza najbliższymi osobami, jest obojętne co robisz. Skąd ten brak pewności u Ciebie? Takie rzeczy zazwyczaj wynosi się z domu. Rodzice nie potrafili Cię docenić? Może porozmawiaj z nimi o tym, że Ci tego brakowało? Może powiedzą Ci coś, co Cię odmieni, np. że wtedy i wtedy byli z Ciebie dumni, ale nie potrafili tego wyrazić. Nawet po latach może to przynieść jakąś ulgę i szczęście. Dzięki takim z pozoru szczegółom, nabiera się właśnie pewności siebie.

Nie każdy facet szuka dziewczyny typu "zraniona łania", niektórych to odstrasza. Widać, że i on ma jednak kłopoty z wyrażaniem uczuć, skoro jego reakcją są słowa "mówiłem".

Napisałam mu, że ma filofobię, czyli strach przed związkiem. To prawda. Wyjechałam na pół roku, on na mnie czekał. 2 dni przed moim przyjazdem napisał mi, że on nie nadaje się do związku...

No dobrze idiotkę z siebie zrobię.
Spróbuję jutro pogadać z tatą, może on coś mi doradzi Muszę pokonać siebie!

Ale po co masz o tym komuś mówić? Kiedy sparzysz się w palec to mówisz o tym wszystkim naokoło, czy idziesz pod kran aby go schłodzić? Problemy się rozwiązuje a nie rozdmuchuje. Poświęć teraz trochę czasu dla siebie a potem znajdź kolejnego faceta. Problemy wszystkich ludzi są w ich głowach, kiedy to sobie uświadomisz zaczniesz całkowicie inaczej postrzegać rzeczywistość i zobaczysz że jedyną osobą przez którą nie możesz być szczęśliwa jesteś Ty sama.

Tyle, że w przypadku problemów emocjonalnych właśnie rozmowa z kimś bliskim, sam fakt wyrzucenia z siebie negatywnych rzeczy, jest często takim wsadzeniem palca pod kran.

No zuch dziewczyna Gratuluję, bo uważam, że to duży krok. Dałaś radę Czasem trzeba przełamywać różne bariery, żeby było lepiej, Tobie się udało Pozdrawiam i ściskam mocno :*