Mój facet mnie nie chce

znajdź sobie przystojnego Polaka, a nie jakiegoś obcokrajowca - niekeidy różnice kulturowe są nie do przeskoczenia i wychodzi to dopiero po dłuższym okresie znajomości

A powiedział CO DOKŁADNIE go denerwuje?
Może dajcie sobie np. 2 tygodnie luzu od siebie? Osobny urlop albo coś w tym stylu?

,,Przyjął wyzwanie, teraz nie kochamy się w ogóle, bo on nie chce. Do tego szczuje mnie, robi ochotę i zostawia.
Żadne próby rozochocenia go nie dają skutku, tylko się ze mnie śmieje, że jestem słaba, że się złamałam w postanowieniu, że chcę seksu po czym salwa śmiechu i koniec tematu. Jedyne na co mi pozwoli to zaspokojenie go. Tak jakby był totalnie głuchy, na to że czuję się zaniedbana i niekochana.,,
czego ci jeszcze trzeba, to przemoc seksualna,

Zbędna ironia. Mięliśmy po prostu bardzo udane i bogate życie seksualne, więc jak się do czegoś przyzwyczaisz, to nagły zupełny brak jest dziwny jak na faceta z wiecznym apetytem.

To że się rozpada, widzę. Dlatego pytam Was czy jest coś jeszcze co mogę zrobić, żeby to ratować. Oboje sporo poświęciliśmy by być razem (dla niego przeprowadziłam się do Francji na rok, potem oboje wyjechaliśmy do Anglii w różnych odstępach czasu). Wszystko po to by móc ze sobą być. Była to generalnie miłość od pierwszego wejrzenia i potencjalnie na wieki. Nagle mu się odwidziało po miesiącu czasu? Zawsze powtarzał, że zostanę jego żoną. Dlatego nie chcę tak po prostu odpuścić.

w ogóle jakaś masakra....pojechała dla niego do Francji, potem do Anglii...kurde, trudno budować trwałą relację w takim oderwaniu od jakiegoś stałego środowiska...

Mariola, jak związek sie sypie, to seks też nie jest udany, to oczywiste

Mariola ma rację. To przemoc emocjonalna i seksualna.

Wczoraj próbowaliśmy się zbliżyć do siebie. Zanim do czegokolwiek doszło pokłóciliśmy się kilka razy. Sprawy były wręcz idiotyczne. Nie wiedziałam czy się śmiać czy płakać z bezsilności.

Kładzie się obok mnie, gasi światlo i czeka (od kiedy zamieszkaliśmy razem seks możliwy tylko jak już jesteśmy w piżamach, zęby umyte budziki nastawione - zero polotu).

Całuje mnie w usta, kilka szybkich i nachalnych pocałunków. Próbuję przejąć kontrolę , wprowadzić nas w bardziej powolny, zmysłowy nastrój. Odsuwa się z pretensją, że nie lubię jego pocałunków? I żebym nie wpychała mu języka do buzi. Na co ja burknęłam, że całuje mnie jak siostrę.

Jeszcze chwilę rozmawialiśmy. Mamy te same potrzeby i oboje jesteśmy zbyt dumni by zacząć pierwsi. Ja chciałabym by stare czasy powróciły, chciałabym czuć się chciana i pożądana. 
Okazuje się, że on chce tego samego, chce żebym go całowała i się starała.

Ok. Może dotychczas w większości to on się starał, zabiegał o seks i robił lwią część roboty w łóżku. Przyznaję, przyzwyczaił mnie to do tego i tak było mi wygodnie i przyjemnie.

Ale Halo! Ostatnimi czasy jeśli coś się działo, to ja działałam, w nadziei, że następnym razem mi się odwdzięczy. Czy też w moich porywach desperacji to również ja próbowałam coś robić, a on mnie tylko odtrącał. Pytam się go, dlaczego miałabym mieć odwagę by się znowu starać o Ciebie? Żebyś mnie znowu odtrącił? Poniżył?
Cos tam wskóraliśmy wspólnymi siłami, ale było to pełne kompromisów, dyskusji nawet w trakcie. Zero romantyzmu, pożądania, czy zwykłej przyjemności... z przyjemności.

Widzę, że to co mówicie, ma spory sens. Że miłość od pierwszego wejrzenia może skończyć się szybciej niż zaczęła, że nie mamy żadnego stałego gruntu by spokojnie budować relację. Może się wam wydawać szalone, że wyprowadziłam się dla niego do Francji. Po prostu poznałam faceta, w którym się zadurzyłam w 100% co się nigdy w życiu nie zdarzyło, więc jak mogłam przegapić miłość swojego życia? Mieszkałam tam chwilowo - takie wakacje i poznałam go na tydzień przed powrotem do Polski. Spotkaliśmy się kilka razy (oboje lataliśmy do Włoch by się zobaczyć przez weekend) i tak bardzo chcieliśmy być razem, że po prostu to zrobiliśmy. Przeniosłam się do Francji ponownie do miejscowości oddalonej o 300km. Widywaliśmy się w prawie każde weekend. A potem już tylko szukalismy odpowiedniego miejsca na naszą wspólną 'bazę'. Padło na Anglię.

Poprzednie związki w jakich byłam... uczucia przychodziły z czasem, zaczynały się, bo zwykle facet się bardzo starał, ale nigdy nie byłam w nie w 100% zaangażowana. Miałam świadomość, że nie będą trwać wiecznie. Nie wierzyłam, że będą trwać wiecznie. W ten na prawdę uwierzyłam.

Ciężko mi się pogodzić z pracą jaką oboje włożyliśmy w tą relację. Nawet nie chodzi o czas. Życie jest po to by je przeżyć, zamiast czekać aż coś przyjdzie samo. Straciłam dużo czasu na poprzednich związkach, ale co było to się nie odstanie. Jestem przez to bogatsza w doświadczania.
Ale jak wspominam wyżej - praca i uczucia jakimi go darzę, pozwalają mi wierzyć, że jest jeszcze coś co mogę zrobić.
Nawet porzuciłam swoją dumę. Nigdy w życiu wcześniej nie pozwoliłabym się odezwać do siebie w chamski sposób. Na prawdę przestałam siebie lubić i szanować.

Może rzeczywiście nie okazywałam jemu wystarczająco uczuć i uwagi, że tak kurczowo się tego trzyma? Staram się to zmienić, ale jedno słowo czy spojrzenie nie w tą stronę i jakby rzucił czerwoną płachtę na byka.

Ponoć większość związków swój pierwszy poważny kryzys przeżywa po pierwszym roku związku.
Dla części z nich udaje się to przetrwać. Może daję się poniżać, może robię z siebie idiotkę, ale jeśli to będzie definitywny koniec chcę mieć pewność, że zrobiłam wszystko co mogłam by to ratować, że się nie poddałam.

P.S. Jestem prawie w 100% pewna, że to nie jest kwestia innej kobiety z jego strony.

Masz jaja branka . Takie laski lubię. Sugerowałbym stonowanie jednak w kwestiach "narzucania się". Daj facetowi ....jak to ująć....poczuć ponowne zauroczenie. Taki freshmaker. Iskry są, więc coś z tego może będzie . Przeczekaj a zobaczysz. Troszkę niedostępności a rzuci się jak pies na sukę hahahahahahahahahaha . Zarówno seksualnie jak i uczuciowo-emocjonalnie
Powodzenia

Wiem, że przesadnie się na tym skupiam. Może po prostu do tej pory była to główna metoda 'wyrażania uczuć'?...
Może dlatego, że nikt nigdy mnie nie odtrącił w ten sposób?

Poza tym ostatnimi czasy czuję się jak zwierz. Ciężko mi się powstrzymać czy odrzucić te myśli jak widzę swojego faceta latającego na golasa po całym domu kiedy wciąż mnie tak bardzo kręci.

Beznamiętność:
Od pewnego czasu w ogóle mu się nie narzucam. Daję mu pełną swobodę, robi co chce, nie siedzę mu na głowie. Jak wraca z pracy porozmawiam z nim na tyle ile on ma ochotę, jak widzę, że zajmuje się swoimi sprawami, ja idę zająć się swoimi. Wczoraj sam przychodził, zaglądał co robię, po tym jak zignorowałam jego obecność w domu (chyba przyzwyczaił się do czegoś innego). Do łóżka tez przyszedł sam i wcale mu się nie narzucałam w żaden sposób.

Branka, to trochę tak brzmi, jakby ten facet miał być tylko od seksu i jak go nie dostajesz, to zaczyna Ci się nie podobać ta znajomość

jak traktuejsz go jak przedmiot to nic dziwnego, że nic z  tego związku nie będze

Nie napisałam, że go tak traktuje. W żadnym wypadku tak nie jest!!!
Napisałam, że to może tak wyglądać!

O matko...
Czytam Ciebie i po prostu mi się wydaje jakbym to ja napisała Twojego posta a nie Ty.
Wszystko (poza drobnymi detalami) jest identyczne!

Jak masz na imię? Jak ma na imię ten Portugalczyk? Bo po prostu nie wierzę!

Mój na szczęście mi nigdy nie docinał na temat wagi i lubi bardzo moją rodzinę.
Ale bycie wymagającym? Problemy w łóżku? Family approval?
On jest serio strasznie emocjonalny. Przestał rozmawiać ze swoją matką, bo jej nowy narzeczony jest policjantem, a ona patrzy na jego kasę... Idiotyczne.

Nigdy nie chciał wrócić do Ciebie?

Załamałaś mnie tą historią, serio.

nie słuchaj Daminka  bo on ma skrzywione patrzenie na związki bo sam chodzi do prostytutek, wiec kto tu traktuje jak przedmiot i kogo:)
w związku bliskość i seks łączy ludzi, to jest bardzo ważne
zresztą tylko to i az to odróżnia związek dwojga ludzi od innych więzi łączących ludzi

Wczoraj sobie myślę, kurcze, może rzeczywiście dawno temu zrobiłam coś dla niego miłego. Kończył pracę o 18, wyszykowałam się, wyszłam po niego na dworzec, chciałam zabrać go do jego ulubionej knajpy na obiad i drinka. Chciałam, żeby zrobiło mu się miło. Napisałam smsa, odpisał jakiś tam czas potem, że jest w pracy i nie wie o której skończy. Wysyła tylko smsy, nigdy nie odpowiada na połączenia.
Łaziłam 3h po mieście bez sensu. Najpóźniejsza zmiana w jego pracy kończy się o 21. Nie odbierał telefonu potem już w ogóle. Wrócił o 1. O 3 musiał wstać znowu do pracy.

Mi więc zaczęły po prostu się włączać te myśli, których do siebie nigdy nie dopuszczałam. Spotyka się z kimś.
Głupie śledztwo na fb, łączenie faktów i wymyśliłam sobie, że spotyka się z jakąś laską z pracy, która na zdjęciu wygląda po prostu wow. Pokazał mi wszystkich znajomych z pracy z wyjątkiem jej. Ona nie istniała w jego opowieściach. Polka, pochodząca z miejscowości 30km ode mnie w Polsce... To jest poryte, pomyślałam.

Ale wyglądał na mocno zmęczonego, wyprutego z mózgu. Więc szybko porzuciłam tą idee zdrady. Byłam dla niego dobra, nastawiłam budzik, przygotowałam ubranie do pracy. Buziak na dobranoc, przytulas i odleciał. Więc wydaje mi się, kurcze, jest ok....

Jak zwykle zostawił po sobie chlew w salonie, ale mu nie wypominam takich rzeczy. Raz w tygodniu starczy. Po południu jak zaczęłam się za to zabierać znalazłam zgniecony bilet autobusowy (jeździ pociągiem do domu) z godziną kiedy powinien skończyć, ale ponoc został w pracy. No to myślę o faktach. Okłamał mnie. Znam lotnisko dosyć dobrze jak funkcjonuje, w jakich godzinach się tam pracuje.

Dzisiaj też wrócił 6 godzin później niż skończył pracę.
Dla mnie to już po prostu czarno na białym.

W końcu łaskawie odzwonił, bo napisałam prowokującego do rozmowy smsa. I tak zmusił mnie do gadania. Jak zwykle jets mną zawiedziony, moje podejrzenia są śmieszne, zaraz wytyka tatuatora, z którym rzekomo spałam w Polsce SIC!

Więc nie wiem...

Życie nie pierwszy raz mi daje takiego kopa w dupę, zawsze jakoś sobie radziłam. Zawsze się otrzepywałam bardzo szybko, jestem zaradną dziewczyną. Sama nie bałam się podejmować decyzji, które są dla mnie dobre, czasem wbrew innym.

Teraz po prostu nie wiem co mam ze sobą zrobić. Otwieram Gumtree z ogłoszeniami pokoi, zanim się nawzajem znienawidzimy i wpadam w histerię. Mam 24 lata i przeprowadzałam się już 9 razy w ciągu 5 lat. Czy to w Warszawie, czy we Francji, czy w Anglii. Teraz miałby być mój 10 raz. Jestem tym zmęczona, wiecznie rozrzucona po świecie. Marzę o stałej bazie. Gdzieś się osiedlić, zacząć normalne życie. Nie mam juz na to siły. Szukanie mieszkania samej z tym samym czasie kiedy zaczynam nową pracę bez jakichkolwiek przyjaciół. Stabilizacjo.... pls.

Jak pomyślę o randkach, o innych facetach, o ponownym mieszkaniu z obcymi ludzmi... Nie mam siły na bycie singielką znowu. Po prostu sama jak palec.

Wrócił do domu, znów te same gorzkie słowa prawdy, tego co czuje a bardziej nie czuje w moim kierunku. Mówi, że ja i jego matka zatrułyśmy mu w tym momencie życie. Zdenerwował się jak zobaczył ogłoszenia z pokojami na moim komputerze. Do what you want. Znowu oddaliliśmy się od siebie o 2 kroki. Jeden do przodu, dwa w tył.

Jak ja się wyprowadzę, to on zostawi u kogoś z pracy swoje wszystkie rzeczy. Pojedzie w jakąś misję do Afryki, pomagać za darmo, nosić wodę, żeby poczuć jakiś sens w życiu. Już go nic w zyciu nie obchodzi, kariera, pieniądze, odcina się od świata.
Tak mi smutno, że jest tak bardzo nieszczęsliwy. Łamie mi to serce.

Nic nie jadłam przez dzisiejszy dzień. Wczoraj kanapka ze smalcem, dzisiaj jedna parówka w ciągu całego dnia. Mistrz odżywiania.

Chciałam sie do niego potem zbliżyć, powiedziałam, że mimo wszystko wierzę, że pokonamy ten syf. Przytuliłam się do niego. Stał jak słup bez ruchu nic nie mówiąc.

Nie wiem co robić ze swoim życiem. Strasznie brakuje mi kogoś, ktobyłby ze mna na miejscu, spotkał się, porozmawiał, pomógł w tym wszystkim, podniósł na duchu.

Jak czytam, jego matka ma nowego chlopaka, znowu zerwal kontakt ze swoja matka itp to wnioskuje, ze biedak wychowal sie bez ojca.

mezczyzna wychowany bez ojca jes skory do uniesien i wielkiego zakochania ale jednoczesnie niestabilny emocjonalnie, jest egoistyczny i nie potrafi wymagac od siebie a jedynie od innych, wszyscy na okolo sa winni a nie on.  Do tego nie umie budowac zdrowych relacji z kobietami ( dopuki wasz zwiazek to byla jedna wielka randka to bylo super, byly emocje, gdy zamieszkaliscie razem emocji zabraklo i zakochanie minelo )

nie wiem kim jestes ty ale piszesz ze masz 24 lata, wiele miejsc zamieszkania w przeszlosci i wielu partnerow ( moze zle to odczytalem ), rzucasz sie na 2 koniec europy za czlowiekiem ktorego nie znasz, bo byl ladny i ladnie mowil.

jak juz kiedys mowilem sa zwiazki ktore nie powinny sie nigdy zaczac, byc moze ten jest jednym z nich.
byc moze tez jest to milosc twojego zycia i jestescie naprawde odpowiedzialnymi ludzmi ktorzy wiedza czego chca, z powyzszych postow wynika ze raczej tak nie jest.

Widze jedno rozwiazanie, ludzie dorosli rozwiazuja konflikty rozmawiajac ( co bardziej prymitywni przemoca, rowniez psychiczna ) wiec skoro on tak bardzo chce aby bylo dobrze a ty go tak kochasz to rozmawiajcie. usiadzcie i powiedz dlaczego go kochasz, niech on powie to samo ( moze okaze sie ze go nie kochasz albo on ciebie ) , powiedzcie o waszych uczuciach, co jest nie tak. Jesli wam naprawde zalezy to moze warto isc na terapie wspolna. czesto ludzie nie wiedza czego chca a skoro jest uczucie to dlaczego o nie nie walczyc. Jesli po takiej rozmowie nadal bedzie zle to umowcie sie ze przez jakis czas bedziecie robic wszystko aby 2 osoba byla szczesliwa. jesli nadal bedzie do dupy to zostaje tylko rozstanie.

jesli on nie bedzie chcial nawet rozmawiac powaznie to obawiam sie ze juz podjal decyzje tylko nie ma dostatecznie duzych jaj aby to powiedziec i czeka az go sama zostawisz ( opcja innej kobiety tez jest mozliwa )

p.s nie wiem skad ten mit o mieszkancach portugalii czy hiszpani jakoby byli tak sprawnymi kochankami. znam wiele kobiet ktore mowily ze to gowno prawda i w ich przypadku najlepsi byli polacy, jedyne czego nie mieli polacy to egzotycznosci.

Jego rodzinna sytuacja jest porąbana jak flaki z olejem. Jego matka wyjechała do Hiszpanii (30km od jego miejscowości) jak miał 7 lat zamieszkała z nowym facetem. On mieszkał z dziadkami. Jego ojciec teraz ma 3 żonę. Łącznie ze wszystkich małżeństw 4 dzieci. On jest z drugiego małżeństwa, ale kontakt z ojcem utrzymuje dosyć dobry, często rozmawiają, ale wiadomo. Facet skupia się bardziej na dzieciach z ostatniego związku, 11 i 8 lat...
Matka żyła przez 20 lat z innym, odseparowana od niego od najmłodszych lat, jak byliśmy w Portugalii na Boże Narodzenie było wielkie pojednanie, cieszył się, że się wyprowadziła od tamtego, zdradzał ją (z Polką ze zbioru truskawek....) poznaliśmy jej nowego chłopaka, którego Janek bardzo polubił (tak go nazywam, to jego imię po Polsku). Wszystko było ok dopóki matka nie zmieniła znowu faceta na policjanta. Zawalała fb zdjęciami, z narzeczonym (zaręczyli się po miesiącu, w styczniu ślub) z jego córką są najlepszymi przyjaciółkami. Jest rozgoryczony i zazdrosny. Próbowałam porozmawiać z jego matką, nakierować sytuację, ale ignoruje mnie na fb. Nie wiem jak inaczej się z nią skontaktowac.

Mieszkamy w Manchesterze.

We wtorek zaczynam już pracę. Już sie nie mogę doczekać, da mi to trochę samodzielności i zajmie mój czas. Nie będę miała siły i ochoty rozmyślać nad związkiem.

Wczoraj zrobiłam największy błąd. Przyłapał mnie jak próbowałam grzebać w jego telefonie. Po prostu zerwał się ze snu jak tylko wzięłam jego telefon do ręki. Całą możliwą historię miał pokasowaną. Krzyczał, że żyję w wirtualnym świecie, gadam ze swoimi przyjaciółkami na jego temat, że go obsmarowuje w internecie. Że wrzucam na fb jakieś swoje zdjęcia, że szukam atencji w innych ludziach, że lubie zwracać na siebie uwagę... Płakał, że potrzebuje spać (serio nie spał od kilku dni porządnie, codziennie po 1-2h).

Wpadł w szał, płakał, leżał na podłodze, gadał do siebie po portugalsku jakieś bzdury nie mające sensu (połowę zrozumiałam). Czy wezwałam Policę, patrzył na łóżko i pytał co to jest, czy to jego łóżko, a gdzie jest moje łóżko...Zachowywał się jak opętany, jak psychicznie chory. Próbowałam go uspokoić, przytulałam na siłę, odpowiadałam na durne pytania z powagą (moim zdaniem grał scenkę, żeby mnie przestraszyć jak to się żyje z psychicznie chorym), udało mi się go uśpić szepcząc mu do ucha, że go kocham, że go nie zostawię, że sie nie odwrócę, że przejdziemy to jakoś.

Własnie poszedł do pracy. Kładł się do chwila koło mnie gdy się ubierał, ja go przytulałam i głaskałam. Pomimo, że mnie odtrąca, chyba właśnie tego chce. Pocałował mnie kilka razy. W życiu nie przypuszczałabym, że będe w głowie analizować każdą jedną małą pozytywną sytuację, jeden mały ruch do przodu. Czy to znaczy, że będzie lepjej? Że jest nadzieja?

Już tyle godzin rozmawialiśmy, tyle godzin przepłakaliśmy, że rozmawianie nic nie wskóra. Każda rozmowa to kolejne kłótnie i kolejne ranienie siebie nawzajem. Chcę poczekać na dobry moment, kiedy pojawi się w domu, będzie bardziej zrelaksowany i zaproponować totalny reset. W jednym związku poprzednim się to udało, po tym 'zabiegu' byliśmy ze sobą jeszcze 1,5 roku.
Kompletne ucięcie wszystkich poprzednich tematów. Zakaz rozmowy na tematy poruszane wcześniej, udawanie tak jakbyśmy się dopiero poznali. Koniec z brakiem zaufania, podejrzeniami o zdradę. Wyrzucenie wszystkiego co było do tej pory do śmieci.
Może sie zgodzi..

Co do mitów, to nie ma żadnej reguły. Może się znaleźć namiętny Polak jak i Portugalczyk impotent.

Przez cały związek on się starał, proponował, zabiegał. Ja mam problem z okazywaniem radości z małych rzeczy. Takie było to dla mnie normalne, ze jest taki a nie inny, ze nie wzbudzało to moich jakiś wielkich reakcji. Czasem łapałam się na tym, że bardzo kogoś lubię a nigdy mu nawet tego nie powiedziałam, nie potrafię komplementować ludzi i zabiegać o ich sympatię. Jestem jaka jestem, albo mnie lubisz albo spadaj. Nie potrafiłam docenić małych gestów z jego strony. Wiecznie naburmuszona, zbyt skupiona na sobie. Więc to raczej on odpuścił sobie wiecznie niezadowolona księżniczkę.
Już nie wiem czasem czy to ja jego usprawiedliwiam i serio jestem taka zła? Wydawało mi się do te pory, że tez dbałam o tą relację, o to by był zadowolony na swój sposób. Może się wyminęliśmy z oczekiwaniami...

Całe kłótnie trwają od jakiś 3 tygodni. Ale na początku widać było, że się stara, że chyli głowę, próbuje. Teraz od 3-4 dni po prostu ucieka w pracę i znajomych (lub inną kobietę) byleby tylko nie wracać do domu, bo to oznacza dla niego piekło... Ja już nie chcę z nim rozprawiać na temat naszych błędów do poprawy, bo to tylko pogarsza sytuację, powoduje ruch obronny i odwrotne skutki.
Zmianę staram się zacząć od siebie, ale mi w tym nie pomaga nie pojawiając się z w domu.

Powoli zbieram się mentalnie, że coś jednak będę musiała z życiem zrobić, ale wciąż nie tracę nadziei.

Dzięki wszystkim za wysłuchanie, za dobre rady. Gdybym nie miała się gdzie wygadać, chyba bym dosłownie wykitowała. Znajomi tylko mnie podburzają. Nie ma co dalej pchać, dawaj do Londynu, olej Portugalczyka, weź sobie Polaka...

Branka--- to jestem blisko:)

Oczywiscie:) napisz do mnie prywatna wiadomosc:)

Napisalam.

A ja mam ubaw po pachy Ciagle slysze, ze najbardziej "nienormalni" faceci najbardziej podniecają kobiety, bo to duzo emocji jest roznego typu. Czyli wlasnie psychopaci, degeneraci, bajeranci, kryminalisci, gangsterzy, manipulatorzy. Nie ma co sie kompletnie dziwic, tylko do tego sie lepicie. Dobra historia, standardowe zakonczenie. Nad głową też mam pare, która sie wyzywa, bije, słychac stłuczone szkło, czasem jakby nawet szafki zostały niszczone, wywracane... no istna patologia. A za chwile slychac jęczenie na pół bloku, pozniej papierosek na balkonie. Czego chciec wiecej? I teraz pytanie jak mu pomóc? Bo trzeba pomagac, bo kobiecie szkoda takiego faceta, ma znowu z nim cel związany. Mnie to naprawde bawi coraz mocniej. Tylko wiesz... jak mu pomozesz, to bedzie nudny, emocje opadną. Po co Ci to?

To jak dla mnie patologia. Nic podniecającego. W ogóle nie dałabym się dotknąć takiemu czlowiekowi.

Zależy jeszcze jakie kobiety, the pass
Ja na chama nie polecę, mnie tam bardziej kręci pomaganie w ubieraniu płaszcza czy otwieranie drzwi w aucie za każdym razem
żadnego chamstwa

To nie jest normalne.

Decyzja należy do Cb czy z nim zostać, ale obserwuj go bacznie. Musisz się jednocześnie jakoś zabezpieczyć, jeśli coś dziwnego przyjdzie mu do głowy, typu np. że on zniknie z Twojego życia bo będzie miał akurat depresyjne myśli. Musisz mieć swoje pieniądze oraz jakiś ludzi którzy Ci pomogą!

Po drugie jakaś terapia psychlogiczna dla niego/dla Was. W UK mają takich poradni od cholery i na pewno dałoby się coś zaaranżować w niedługim czasie. Poważnie, sami z tego bagna nie wyjdziecie.

Moim zdaniem pewnie z nim zostaniesz, bo go kochasz, i silne emocje Ci potrzebne, a on Ci ich dostarcza. Jednak po pewnym czasie pewnie stwierdzisz, że tych emocji masz za dużo, że może chcesz spokojniejszego życia i jakiejś stabilizacji... Bo to nie jest stabilizacja, to co macie teraz wspólnie. Twój związek to źródło negatywnych emocji (w tym momencie). Czy tego chcesz?

Moje doświadczenie: mojemu Ex też zdarzyło się szaropać mnie w aucie. Byłam w szoku bo nikt nigdy tego nie robił do mnie. Nawet mu nie przyszło za bardzo mnie przepraszać. Powiedział że generalnie to moja wina, bo przecież ja go zdenerwowałam. Pls... Typowy, ksiązkowy objaw.