Muszę się komuś wygadać

tez czasem sie zastanawiam nad tym wszystkim i mysle co zrobiłam nie tak, ze zycie daje mi tak jak to ujełas po dupie..
nie obwiniaj sie, ciesz sie macierzynstwem i uwierz ze temu dziecku teraz jestes potrzebna najbardziej na swiecie. Nie szukaj faceta na siłe, ja zawsze wierze ze facet sam znajdzie swoja druga połówke, jednak nie twierdze ze nie trzeba temu losowi troche pomoc !

My nie planowaliśmy dzieci, samo wyszło... Nie żałuję, bo bardzo się cieszę że będę miała takie maleństwo, żałuję tylko że będzie miało takiego ojca jestem tego winna ale niestety czasu już nie cofnę

Przesrana sprawa żeby tak sobie dobierać partnerów apatycznych i ogólnie Ja to jak bym już nie czuł nic do kobiety to robił wszystko dobrze dla dziecka i ogólnie trzeba mieć jakieś zasady moralne bo przecież dziecko to obowiązek adamjkis u kobiet w myśleniu nie doszukuj się logiki bo jej nie ma ani krzty tylko ślepe emocje

Samo wyszło? No przepraszam, ale dzieci to się z sufitu nie biorą. Jesteś z nim już jakiś czas więc i tak się dziwie, że byłaś w stanie kochać się z facetem, który nawet nie ukrywał, że ma gdzieś swoje dziecko - a teraz dziwisz się, że Ciebie traktuje tak samo jak pewnie poprzednią partnerkę?
Dlaczego kobiety sądzą, że jak jakiś pan X zranił swoją partnerkę wcześniej, zrobił jej dziecko i się nim nie interesuje - to to jest wina tamtej kobiety i dla nas na pewno się zmieni? Przecież to chore! Porządny facet nigdy nie zapomni o tym, że ma dziecko i będzie chciał go widywać itp.! Bądźmy poważni.

"syn ma ponad 3 latka"
"w ciągu tych 3 lat przeciez mieliśmy wiele pięknych przeżyć"

Czy on zostawił swoją partnerke w momencie kiedy poznał ciebie?

Nie, oni nie byli już ze sobą wtedy 3 miesiące zanim ja z nim się związałam...

Uwierz że nie wszystkie, zależy od kobiety od jej charakteru...

Ciężko z nim o rozmowę... To taki typ że zamiast usiąść i porozmawiać woli uciec od problemu... Z resztą jego zdaniem to on robi wszystko dobrze, to ja jestem wszystkiemu winna. Nie pozwolę żeby moje dziecko wychowywało się w patologii on miał trudne dzieciństwo jego matka była poniżana przez ojca i po 25 latach się rozwiedli. Więc jako dziecko napatrzył się jak ojciec traktuje matkę i robi to samo...  Nie wiem czy namówie go na jakąś terapię bo dalej to my tak razem nie pociągniemy...

Hm odejść... I tu zaczynają się schody bo problem mam taki, że nie mam do kąd iść... Uwierz naprawdę... Żebym stanęła na nogi to malutka musi mieć conajmniej rok

Rozumiem, że stałaś sie kochanką, bo miał związek, dziecko, a pozniej rozstali sie, zaszlas w ciaze. Komedia. No ale tak, jedno jest pewne, nie zmieni się. Chyba, ze na gorsze, bo dzieki temu ze Ty chcesz go zmieniac, chcesz by był lepszy, to on bedzie sie oddalał. Nie ma co wierzyc, ze mozna kogos zmienic, a kobiety często mysla, ze swoja miloscia kogos zmienia i im będą lepsze tym ktos tez bedzie lepszy. Same widzicie, ze jak facet jest dla was dobry i coraz lepszy to go friendzonujecie, a nie doceniacie, wiec czemu na odwrot to ma dzialac?

A po drugie ?
Ok przepraszam, zrozumiałem, że poznaliscie sie jak 3 miesiace był jeszcze w związku. Mimo wszystko i tak znalas jego 'podejście' czy wyznawane wartosci. To sie nie zmienia. Czlowiek jest uksztaltowany w pewnym wieku tak, ze jedynie jak sam przed soba mowi "tak, to błąd, musze byc inny" i pokazuje te zmiany, to wtedy mogą byc. Inaczej to gadki na odczepnego, dla wygody.

No tak, tak. Do takiego wniosku dochodzą kobiety lat ok 30 lub więcej, by uniknac pokrzywdzenia, aczkolwiek nie potrafią wydobyc uczuć do takiego, więc wybór dokonany jest nadal emocjonalnie, a nie logicznie. Bo co? Majac mniej lat nie widzą z kim sie wiążą, kogo "kochają"? Widzą.

No tak. Jak ktos jest zły to mu sie stawia granice i odchodzi. Pokazuje, ze nie jest tym jedynym, a ze sie zaraz odejdzie i sie skonczy.

Bo najlepszy jest ten wyważony:) ...nawet dla takiej gapy jak ja:)

Wyważony to taki, który nie jest ani miły ani jakiś zły cham. A jaki jest Hans to nie wiemy:)
Ja .....15stka???? Czemu?

Sorrki, ale ja w cuda nie wierzę.
Trzeba stać twardo na nogach.

Lexspar, idealnie trafiłeś miałam ciężkie dzieciństwo, bo nie miałam wsparcia w rodzicach chciałam żeby mój partner chociaż był przy mnie. Boję się samotności i dlatego nie chce być sama. Wiem jak jest przykro dziecku kiedy nie ma rodziców i dlatego chciałam stworzyć prawdziwą rodzinę, wybudować dom, wziąć też psa... Kobiety z dziećmi mają ciężko znaleźć partnera, z resztą nie mogłabym kogoś poznać, pozwolić podejść do mojej córki a potem pozwolić odejść. Różnie to w życiu bywa... Więc taka decyzja byłaby jedną z najcięższych i bardzo odpowiedzialnych bo dziecko przywiązuje się bardziej do ludzi, miejsc czy danej sytuacji.. .

Miałam na myśli to że jak odejdę od obecnego partnera zanim mała urośnie i zacznie powoli rozumieć i kiedy poznan nowego partnera to wtedy będę musiała być bardzo ostrożna bo dziecko się przyzwyczai a potem może być znowu to samo. Nie zakładam od razu że tak będzie, ale różnie to w życiu bywa.

Będzie dobrze ????

Zakochani ludzie mają tzw. klapki na oczach - właśnie dlatego tutaj na forum na końcu często się czyta przesłania "Żebyście nie miały tak jak ja..". Może warto czasem stanąć w miejscu, odsapnąć i włączyć rozum? Nie patrzeć na to co jest teraz, ale na przyszłość. Czy partner zajmnie się mną/dzieckiem jak będzie taka potrzeba? Gdzie rozmowy? Ja wiem, że nie zawsze da się to wyczuć - ale w wielu przypadkach kobiety widzą jakich drani biorą, a potem się dziwią, że cierpią. Jeżeli dajecie sobą pomiatać, nie macie swojego zdania, liczycie na to, że was książę będzie was utrzymywał, głaskał itp - to potem nie dziwcie sie, ze nie ma do was szacunku i traktuje jak traktuje.

Nie mówią tu autorko już typowo o Tobie - chociaż sama teraz widzisz, że święty to on nie był. Zwalił wszystko na swoją byłą partnerkę i miał w nosie swoje pierwsze dziecko. Może i ona go dobrze poznała i nie chciała by ktoś taki miał kontakt z dzieckiem? Oczywiście, uważam ze to złe, bo nie wolno zabraniać widywać się ojcu z dzieckiem..Ale po prostu ślepo uwierzyłas swojemu nowemu partnerowi. Widziałaś kiedys jego dziecko? Jego poprzednią partnerkę?

no po prostu nie mogę tego czytać! kolejny wątek typu: 'dlaczego los mnie tak pokarał, przecież byłam dobra dla innych ludzi'. a co ma jedno do drugiego? jak się jest bezmyślnym człowiekiem to nic nie da to, że jesteś dobra dla innych, cały czas będziesz pakowała się w takie chore sytuacje. myślę, że każda kobieta zanim wejdzie w związek powinna zająć się sobą, poukładać sobie w głowie. wcale mnie nie dziwi twoja aktualna sytuacja, jeżeli miałaś takiego ojca. niestety, powielamy zachowania osób z naszego otoczenia, jeżeli jesteśmy dzieckiem z chorego związku to prawie w 100 % pewne (o ile sami nie zaczniemy nad sobą pracować), że całe życie będziemy się plątać w życiu i będziemy się zastanawiać dlaczego inni mają lepiej. teraz najważniejsze jest dziecko, a ty autorko zrób wszystko, żebyście byli szczęśliwi, bo pamiętaj, to ty jesteś odpowiedzialna za swoje życie, za każdą podejmowaną decyzję. życzę powodzenia

Witam. Mam na imię Anna mam 30.lat i też muszę się wygadać bo nie mogę już sama z tym wszystkim dać rady proszę tylko nie piszcie że głupia jestem bo chcę porady A nie dobijania:( pracuję od 5 lat w dużej firmie w której moim kierownikiem jest o 10 lat straszy mężczyzna.  Na  początku nie zwracałam na niego uwagi ale z czasem zaczęliśmy mieć naprawdę dobry kontakt,  przeszliśmy na Ty ,pisaliśmy ze sobą wieczorami no i stało się,  zakochałam się w nim. Imponowal mi stanowiskiem, wiekiem, charakterem.  W tym miejscu dodam że i ja i on jesteśmy już w związkach.... pewnego wieczoru odwazylam się powiedzieć mu że jest dla mnie kimś więcej.... Nie powiedział nie, stwierdził tylko ze to wszystko nie jest takie proste i że on boi się.... Od tego dnia zachowuje się dziwnie, odpisuje mi że nie ma czasu rozmawiać że jest zajęty,  a gdy na wspólnych zakładowych imprezach się spotykamy to wciąż na mnie patrzy, szuka kontaktu a gdy ja robię krok w jego kierunku znów się odsuwa.... koleżanka stwierdziła że on się mną bawi, że imponuje mu że się komuś podoba... ostatnio nap mu że chce by uczciwie postawił sprawę by powiedział że  nie mam u niego szans A ja wtedy odpuszczę A on mi odp że nie ma czasu rozmawiać bo jest zajęty.... wystarczyło by mi  nap że nie jest zainteresowany.... problem w tym że on tego wprost nie chce przyznać i tego nie rozumiem .... czy mam próbować znów z nim pogadać?

Nie tylko "miłość" was łączy autorko.
Oboje z ojcem przemocowcem bez uczuć i "zaszczutą" matką?
I lecicie schematem z rodzinnego domu.
Dobraliście się.
Ba może być nawet tak, że kopniesz go w dupę, znajdziesz innego - a inny taki sam. Z tym samym "problemem" i też nie dobry.
Trzeba tu jakiegoś szerszego spojrzenia.