czy DDD przyciaga patologie i osoby zaburzone?

Raczej podświadomie szukasz podobnych sobie osób, bo gdzieś głęboko w tobie jest przekonanie, że z podobnymi sobie łatwiej ci będzie nawiązać kontakt/utrzymać relację. Po terapii to przechodzi. W momencie, kiedy twoja psychika będzie zdrowa zaczniesz "przyciągać" do siebie tylko zdrowe jednostki. A ludzi DDD jest rzeczywiście dużo. Wiele osób było wychowywanych bądź w niepełnej rodzinie, bądź na różne sposoby dysfunkcyjnej.

ja takie cos u siebie kiedys zauwazylam a potem kolejnym krokiem bylo to ze zauwazylam ze jak mam do wyboru porozmawiac z "normalna osoba" a z kims w kim widze ze ma problem , to jak magnez lecialam do tej z problemem by ja"ratowac" zamiast zostac z tymi ktorzy "tej pomocy nie potrzebowali"  ale jak juz to zauwazylam majac na wlasne ocze zoobrazowane w jaki spoosb ja wybieram ludzi to potem swiadomie to powsztrymywalam i np szlam do kogos innego. teraz mam to tak pomiedzy , nadal mnie ciagnie "by kogos ratowac" ale coraz bardziej tez ide w tym przeciwnym kierunku. zauwaz na przykladach dokladnie jak wybierasz ludzi, wejdz w grupe nieznajomych i zastanow sie kto zwrocil Twoja najwieksza uwage , czy to to ze widzialas "problemy" w tej osobie? jak tak rozejrzyj sie dalej wsrod ludzi znajdz kogos bez "problemow" i pogadaj, poczujesz sie inaczej !

To nie jest moim zdaniem kwestia twoich wyborów. Każdy ma problemy, nie ma osób, które się z niczym nie zmagają. Niestety ludzie z jakichś powodów wyczuwają, że mogą cię obarczać swoimi problemami.  Dlaczego? Prawdopodobnie znajome sprawy - stawianie granic i dbanie o swój komfort w relacji u ciebie kuleje...Tego powinnaś się uczyć jednak już w  kontakcie z drugim człowiekiem, a nie ma poziomie wyboru, bo przyjaciela bez problemów nie znajdziesz.

Jak narzucają tzn ze nie masz komfortu to raz, a dwa - jesli poznajesz same takie osoby, tzn ze przebywasz w takim srodowisku. Jakbys zmieniła jakos zycie na lepsze, to by inne srodowisko przyszło. Przykładowo jak codziennie chodzisz w nocy do barów, klubów, mimo że w innych miastach to i tak spotkasz podobnych ludzi, a inni nawet jak są tam to nie będą z Tobą rozmawiali.

Staram sie poznawac ludzi z roznych srodowisk ale odnosze wrazenie ze z kazdej grupy zblizam sie akurat do tej osoby ( albo te osoby do mnie) ktore maja spore problemy i niekoniecznie daza do ich rozwiazania ( lub nie zdaja sobie z nich sprawy). Np Praca ( sektor socjalny) kolezanka starsza ode mnie o 8 lat,matka 2 dzieci zwierza mi sie ze od dawna sie tnie i to jest jej jedyny sposob na radzenie sobie ze stresem (w tle przemoc w rodzinie pochodzenia,problemy z tesciami),znajomi z wakacyjnych wyjazdow,na pozor wesole towarzystwo pozniej kolezanka zwierza mi sie z przemocy wobec matki,zdrady ojca,przemoc finansowa wobec nich,kolezanka z lawki,dziewczyna pewna siebie,zadbana gwiazda ojciec bijacy alkoholik,kolejna praca- kolezanka ma problemy z narkotykami i przygodnym seksem.Ni sa to problemy ktore wszyscy maja na co dzien,blahostki.Ja nie potrafie im pomoc,po fachowa pomoc nie chca sie zglosic.Ja mam wybor albo wysluchiwac i doradzac albo sie odciac i zostac sama.Zadne wyjscie tak naprawde nie jest dla mnie dobre.

Wlasnie takie relacje nie sa mi do niczego potrzebne.Chcialabym je wyeliminowac luub znacznie zminimalizowac w swoim zyciu i zastanawiam sie jak to zrobic.Tak jak wspominalam wiem ze kazdy ma jakies problemy jednak jest ciezko kiedy jest sie otoczonym na co dzien takimi dramatami.Poza tym zastanawiam sie czemu w moim otoczeniu nie ma zdrowych relacji na ktorych mozna by sie wzorowac czy do nich w jakis sposob odniesc.Wydaje mi sie ze w zyciu innnych takich relacji jest pol na pol a mam wrazenie ze mnie zalewa fala patologii.Czy ja w jakis sposob odstraszam zdrowych i szczesliwych a przyciagam smutnych i poturbowanych przez zycie mimo iz tego nie chce?

Generalnie, zasada jest taka, że nie warto utrzymywać relacji z których nic nie mamy (na poziomie emocjonalnym, oczywiście ). Ja w tym roku zerwałam kontakt z 2 osobami, które, miały ciężkie życie, i pewnie wskutek tego, problemy emocjonalne, gdyż czułam się przez nie zamęczona - ciągłe telefony, pretensje itd. Ogólnie, zmieniłam środowisko, ale szczerze mówiąc, wcale nie jest lepiej - teraz się czuję jak przybysz z innej planety i tak naprawdę, bardziej mnie wkurzają tzw. panienki z dobrych domów, których największym problemem życiowym jest gdzie wyjechać na wakacje, jaki blender kupić czy gdzie pójść na imprezę czy na fitness. Dodam, że to są ludzie inteligentni, ale ja po prostu nie mogę z nimi zbyt długo wytrzymać. Wszyscy są dorośli, a w kółko pieprzą, jakich to mają wspaniałych rodziców, do jakich świetnych szkół chodzili itd itp. Więc z tą eliminacją też uważaj, bo może się okazać, że tak naprawdę to nie jest Twój świat. Ja trochę żałuję, bo teraz żyję w wiecznym dysonansie.

Cechy charakterystyczne dla osób z syndromem DDA
Lęk przed utratą kontroli

staram się nie reagować zbyt emocjonalnie
lubie kiedy wszystko jest na swoim miejscu
czuję się zaniepokojony, kiedy mam świadomość, że nie panuję nad wszystkim
czułbym się znacznie lepiej, gdybym miał większy wpływ na to, co się dzieje
ktoś w mojej rodzinie nie panował nad sobą
w mojej rodzinie miała miejsce przemoc fizyczna
w mojej rodzinie chaos wybuchał zupełnie niespodziewanie
Lęk przed uczuciami

trudno mi wyrażać uczucia
często nie jestem świadom swoich uczuć
czasami myślę, że uczucia są wyłącznie ciężarem
przeraża mnie, czego mógłbym się dowiedzieć, gdybym pozwolił sobie na jakiekolwiek uczucia
w mojej rodzinie nie należało wyrażać uczuć takich jak: wina, skrucha, wstyd, lęk, radość, ból, miłość, złość, smutek
Lęk przed konfliktem

jeśli pojawia się konflikt, staram się rozładować sytuację
uważam, że konflikty są czymś złym i prowadzą do przemocy
za wszelką cenę staram się uniknąć konfliktu, dostosowuję się, zmieniam plany
konflikt w mojej rodzinie oznaczał przemoc
konflikt oznaczał, że ktoś się na kogoś wydzierał
w mojej rodzinie konflikt oznaczał, że ktoś mógł mnie opuścić fizycznie/emocjonalnie
Nadmiernie rozwinięte poczucie odpowiedzialności

mam skłonność do poczucia odpowiedzialności za wszystko
jeżeli trzeba wykonać jakąś dodatkową pracę, zgłaszam się na ochotnika
trudno mi odmówić, kiedy ktoś prosi mnie o pomoc
pomagałem wszystkim i troszczyłem się o wszystko w mojej rodzinie
w mojej rodzinie chwalono mnie, gdy zachowywałem się jak dorosły
to ja w mojej rodzinie fizycznie i emocjonalnie troszczyłem się o mojego ojca/matkę
Poczucie winy

czuję się winny za odczuwanie jakichkolwiek własnych potrzeb
często czuje się winny za bycie ciężarem dla innych
ciągle za wszystko przepraszam
przepraszam za rzeczy, które nie wymagają przeprosin
w mojej rodzinie ktoś zawsze był obwiniany
w mojej rodzinie to właśnie mnie obciążano odpowiedzialnością za rzeczy, za które nie powinienem odpowiadać
w mojej rodzinie brałem na siebie winę za to, czego nie popełniłem, po to jedynie, by zakończyć kłótnię
Niezdolność do odprężenia się oraz do spontanicznej zabawy

zabawa jest dla mnie trudnym zadaniem
kiedy ludzie śmieją się zbyt głośno, zaczynam odczuwać niepokój
w znacznej mierze jestem samotnikiem
mam skłonność, by nie śmiać się bez uprzedniego sprawdzenia, czy inni też się śmieją
w mojej rodzinie głośny śmiech oznaczał, że sprawy wymykają się spod kontroli
w mojej rodzinie, kiedy tylko odprężyłem się zawsze zdarzało się coś złego
w mojej rodzinie zabawa zawsze oznaczała picie
Ostra, bezlitosna samokrytyka

jestem dla siebie najsurowszym krytykiem
zbyt szybko się osądzam
jestem swoim najgorszym wrogiem
w mojej rodzinie nigdy niczego nie robiłem dobrze
naturalną reakcją na problemy w mojej rodzinie było obwinianie, "ciche dni" i odrzucenie
w mojej rodzinie za każdy błąd ponosiło się straszne konsekwencje
Życie w świecie zaprzeczeń

nie stosuję żadnych zaprzeczeń
kiedy czuję się zagrożony, przyjmuję pozycję obronną
czasem wolę skłamać, niż przyznać się do popełnionego błędu
w mojej rodzinie nikt nie przyznawał się do tego, że ma jakieś problemy
w mojej rodzinie nigdy nie wiedziałem czego ode mnie chcą
w mojej rodzinie wszyscy staraliśmy się unikać zajmowania się naszymi problemami
Pozostawanie w roli ofiary

często czuję się bezradny
mam wrażenie, że cokolwiek bym nie zrobił, niczego to nie zmieni
zawsze sprzątną mi sprzed nosa to, czego potrzebuję
w mojej rodzinie miała miejsce przemoc fizyczna
w mojej rodzinie na porządku dziennym były wrzaski, krzyki, wzajemne obwinianie
w mojej rodzinie miało miejsce wykorzystanie seksualne
Zachowania kompulsywne

mam nałogowy (obsesyjny) stosunek do: punktualności, seksu, schludności, jedzenia, alkoholu, pracy, robienia zakupów, korzystania z podręczników autoterapeutycznych, gromadzenia majątku, hazardu, praktyk religijnych
Tendencja do mylenia miłości z litością

przyciągają mnie ludzie, którym mogę pomóc lub których mogę wyleczyć
mam skłonność do nawiązywania blizszych znajomosci z osobami, które zostały zranione lub są trudno dostępne
największą bliskość odczuwam wówczas, gdy komuś pomagam
w mojej rodzinie zawsze ktoś miał kłopoty
w mojej rodzinie byłem dla wszystkich powiernikiem
w mojej rodzinie być blisko kogoś, oznaczało pomagać mu
Lęk przed porzuceniem

odejście jest dla mnie niezwykle trudne
nienawidzę mówić "żegnaj"
pozostawałem w bliskich związkach o wiele za długo, niż powinienem
kiedy ktoś bliski wyjeżdża, boję się, że nigdy więcej go/jej nie zobaczę
w mojej rodzinie ojciec/matka odeszli prawie bez słowa
członkowie mojej rodziny pojawiali się i znikali bez specjalnego uprzedzenia, a ja musiałem się jakoś dostosowywać
w mojej rodzinie byłem pozostawiony sam sobie
Myślenie kategoriami "białe" lub "czarne"

T. Cermak, J. Rutzky "Czas uzdrowić swoje życie".

Niestety im dluzej draze ten temat to okazuje sie ze nie bardzo mam w czym wybierac jesli chodzi o relacje. Chcialam niektore relacje zmodyfikowac zamiast usuwac,postawic granice np " nie obrazaj mnie", niestety okazalo sie to niemozliwe.Najwyrazniej nie znacze nic dla ludzi ktorych znam od wielu lat, o ktorych myslalam ze laczy nas jakas wiez mimo ze czasem nie do konca zachowywali sie w porzadku.Niestety okazuje sie ze bylam otoczona ludzmi ktorzy twardo stawiali zasady czyli albo robie tak jak oni chca albo moge zniknac ot tak dla nich to bez znaczenia.

to musieliście się już na początku dobrać według jakichś schematów i wtedy ciężko jest to zmienić wykorzystaj może ten czas bez ludzi na swój rozwój, a zobaczysz że to zaprocentuje.
ja muszę za to powiedzieć, że przez ostatni miesiąc doceniłam nowe znajomości (tak, te na które tu trochę ponarzekałam). Ostatnio miałam poważny problem i okazało się, że dostałam wsparcie od "nowych" ludzi, nie słysząc tym razem że " to na pewno moja wina", ogólnie, żadnych wymówek, czyste szczere wsparcie. Czyli jednak się da teraz zaczynam czuć, że posuwam się na przód i nie tkwię już w schematycznych znajomościach pt "jak masz problem to pewnie zawiniłaś, ale jak ja mam problem to musisz mi koniecznie pomóc".
I właśnie takich zdrowych znajomości Ci życzę

A moze ktos moglby mi doradzic jak stawiac granice w relacjach z ludzmi ? Jak unikac wiklania sie w toksyczne relacje? Jak Wy radzicie sobie kiedy ktos np odnosi sie do Was po chamsku albo probuje wymusic na Was zrobienie czegos co Wam nie odpowiada? Jak reagujecie?
Ja bylam np w takich sytuacjach :
1 Kuzynka ( slabo sie znamy ale od niedawna mieszka blisko mnie) odwiedza mnie codziennie bez zapowiedzi,kiedy zwracam jej uwage ze nie mam czasu itp Odpowiada ze i tak nie mam nic innego do roboty albo a co ty mozesz robic i dalej przychodzi tak jak jej pasuje.Czesto jest tez tak ze ja mowie "nie przychodz do mnie dzisiaj" a ona i tak przyjezdza i uwaza ze to ja jestem jakas dziwna.

2 Bardzo dobry kolega,kiedys myslalam ze przyjaciel,znamy sie od kilku lat.Poszlismy razem na studia w jego miejscu zamieszkania,ja dojezdzalam oprocz tego mialam 3 prace wiec bylam wykonczona.Zaliczylam sesje on mial kilka poprawek,zapytalam czy zaniesie nasze indeksy do dziekanatu w terminie,wtedy ja moglabym nie przyjezdzac w ten weekend na uczelnie.Zgodzil sie bez problemu bo swoj tez mial oddac.Przypominalam o tym kilkukrotnie,pytalam czy zaniesie- potwierdzal.Po tym jak minal termin skladania dostaje info z dziekanatu ze zostalam skreslona z listy.Kolega nie zaniosl indeksow bo nie chcialo mu sie i nie mial czasu,poza tym stwierdzil ze " on i tak mial nie zaliczone wiec jemu to obojetne ze go skreslili".Pytalam czemu mi nie powiedzial ze sie nie wybiera wtedy przyjechalabym sama i zaniosla na co on nie poczul sie do winy i stwierdzil ze on nie ma sobie nic do zarzucenia i jak mi cos nie pasuje to moj problem,po czym olal mnie i przestal sie odzywac.

Jak byscie zareagowali w takich sytuacjach,pytam bo chcialam to porownac ze swoim zachowaniem,moze tak bedzie mi latwiej wychwycic gdzie robie blad.

Pozdrawiam

Jestem w terapii,pracuje nad tym.Jak Wy byscie zachowali sie w takich sytuacjach?

hej....przeczytałam wszystko... no i jak zmieniło się coś ?? troche czasu minęło

Witam po latach Tu autorka.
U mnie troche sie pozmienialo.Przeszlam dluuuga droge.Kilka lat terapii, ucielam wszystkie toksyczne znajomosci(jak sie okazalo tych nietoksycznych bylo niewiele).Najgorsze okazalo sie starcie z najblizszymi.Rodzice nie zgodzili sie na nowe zasady,granice i nie utrzymujemy kontaktu juz ponad rok.Bylo ciezko.
A co u Was?