zakończony romans i co dalej....jak żyć?

Zadbaj o swoje życie. Szukaj miłości. Jesteś samotna.

Nie zachowuj się wobec niego jakby nic się nie stało. Mieliście romans, dużo Was łączyło. Można o tym rozmawiać. Tak jak tutaj na forum napisałaś. Powedz mu o tym co Cię boli. Powedz, że nie będzie z Was pary. Powiedz, że nie chcesz być samotna, że chicałabyś kogoś mieć, kto jest twoim towarzyszem życia. Powedz, że nie chcesz być już kochanką, że nie zrywasz znajomości, ale musisz sobie ułożyć życie. Przede wszystkim nie udawaj że się nic nie stało, nie udawaj, że jesteśćie tylko kolegą i koleżanką z pracy. Nie ograniczaj się w rozmowach do tematów służbowych tylko, bo to sztuczne i Was wyniszczy.

On Tobie?! Chyba droga koleżanka raczy żartować To była TWOJA decyzja, żeby wdać się w romans i ciągnąć go 5 lat. Sama sobie życie zniszczyłaś.

Witam,

Wiem,że nie jest łatwo ale taki związek nic Ci nie da, to huśtawka emocjonalna polegająca na ciągłej niepewności ...
5 lat to bardzo długi okres czasu nie ma tu co go oceniać , nie wiadomo co Nim kieruje , ale ten człowiek nie szanuje Ciebie, swojej żony , rodziny i Siebie samego

nigdy nie chciałam zeby zostawiał dla mnie rodzine.Nie umiałam z tego wyjsć, bo traktowałam go jak przyjaciela głównie. Nie potrafiłam tego zakończyć bo  bałam sie jego zachowania po zerwaniu. To on mnie kochał. Potrafił dla mnie zrobić wszystko. Po ostatniej rozmowie zrozumiał że ja tak dalej żyć nie chce. Dał mi spokój. WIem, że większość  z ludzi potrafi tylko krytykować.Ale nigdy nie mów nigdy. Jak nie znajdziesz się w takiej sytuacji to nei oceniaj droga Teo.  Ja w każdym razie zamierzam normalnie żyć. Nie uważam Go za złego człowieka. I siebie też nie. Zabrneliśmy w to razem. Teraz chce poprostu  aby jakoś udało mi się z tego wyjść i ułożyc sobie życie. Jesli nawet bede sama do końca życia. ...

widze , sam jad płynie z ust innych. szkoda tu wogóle pisac.... dzięki  Gary za  konstruktywną odpowiedz. Bo tylko Ty nie jedziesz po ludziach ....jak sie pogubią.

a tam od razu sama będziesz...., jeszcze zdążysz poznać kogoś, ale pamiętaj - wolnego, wtedy nie będziesz cierpieć.
Bo "Najlepszym lekarstwem na miłość jest kolejna miłość".
Zawsze można się w życiu pogubić, ale człowiek uczy się na błędach i dlatego warto wyciągać z tego wszystkiego wnioski.

Nie zrywaj tej przyjaźni. Musisz otwarcie z nim rozmawiać. Nawet jak prawda jest bolesna. Możesz mu powiedzieć co czujesz, co planujesz. Może być dalej przyjacielem, może mieć rodzinę i o tę rodzinę dbać.

Ale Tyyyyyyyyyyyyy... właśnie Ty -- musisz zadbać o siebie, o swoje życie. Do tej pory tego nie zrobiłaś i zawaliłaś sprawę. Więc teraz jesteś w sytuacji singla, któremu czas uciekł w bibliotece. Bierz się za swoje życie, a przyjaźni nie kasuj. Musisz się wysilić, napracować. Poszczęści się, albo nie poszczęści.

A moim zdaniem zdecydowanie zerwij. A nawet zmień pracę. Ciągle będziecie do tego wracać i jeszcze się pomęczysz parę lat- no i on też.

i co zamierzasz zrobić teraz?

W tej sytuacji zalecałabym psychoterapię. Wydaje mi się że to są głębkie sprawy. Wszystkie kobiety wiążące się z żonatymi facetami nie robią tego bez powodu i z przypadku "bo tak się stało". Żeby dojść do tego jaki jest powód i coś z tym zrobić, trzeba poznać dobrze siebie a to zapewnia skuteczna psychoterapia.

Jesli się tego nie przperacuje schemat może wrócić i mimo że po tych 5 latach autorka powie "Nigdy już nie zwiążę się z żonatym..." to może jak najbardziej powtórzyć schemat wierząc że tym razem jednak się uda...że będzie szczęśliwa

To co bym sugerowała to zajęcie się sobą - swoimi sprawami, pracą, rozwojem, wyglądem, kontaktami z przyjaciółmi, rodziną. Ona80 jesteś warta tego aby spotkać wolnego, szanującego Cię mężczyznę...tylko musisz sama w to uwierzyć gdyż jeśli Twoje poczucie wartości będzie zaburzone to przyciągniesz albo znowu żoantego albo jakiegoś chłopa który Cię wykorzysta...bedzie to zgodne z Twoim poczuciem własnej wartości

Tak jak Gary powiedział - nie należy z nim unikać tematu, to męka dla Ciebie bo tyle emocji buzuje a tu trzeba jakieś pozory stworzyć. Wyrzucić to, rozmawiać ale trzymać się decyzji i jej nie zmieniać, uwierzyć w jej sens. Jest taka teoria która mówi że romans ma swoje granice w wciągu dwóch lat - czyli jeśli osoba nie odchodzi od żony/męża w ciągu dwóch lata trwania romansu to znaczy że nie odejdzie nigdy.
Tylko z tym odejściem to też jest popaprana sprawa bo...może się okazać że jakby odszedł od żony to czar by prysnął...nie ma tajemnicy, nie ma namiętności, związek przechodzi w fazę jawną...a Ty...masz problem bo facet staje z walizkami w drzwiach u Ciebie. Wtedy czujesz ciężar rozbicia rodziny, opinii otoczenia a sama...masz wrażenie że w tamtym układzie kochanek-kochanka chyba było "lepiej". Czyżbyś miała zakodowane wewnętrz że jesteś stworzona do takiego bycia z kimś "na pół"?
Dlatego jak na początku wspomniałam sugeruję psychoterapię i pracę nad sobą - musisz moim zdaniem nieco pogrzebać w motywacji - co Cię ciągnie do żonatych/niedostępnych/drani... Całe szczęście że sama podjęłaś decyzję o rozstaniu, to jest pierwszy krok od wyzwolenia się. Pamiętaj też o ciężkich chwilach, nie pozwól aby sentyment spowodował ze Twoja decyzja się zmieni. Pomyśl o sobie, swoim życiu i perspektywach jakie masz będąc wolną od tego romansu, nie wracaj do relacji która nie jest dla Ciebie dobra i powoduje cierpienie.

Moge tylko sobie pluć w twarz. Ja nigdy z nim nie chciałam być, Traktowałam Go jak przyjaciela tylko. Ale zrzyłam się z nim cholernie.Ta znajomść nie była opata na dzikim seksie.Oboje sie przyjaźnilismy bardzo. Chodze do psychologa. Bo do końca nie wiem jak ma teraz wyglądac nasza relacja. Rozmawiamy , ale jest dziwnie jakos.Ostatnio z nim porozmawiałam i powiedziałam , ze chce ułożyc sobie życie z kimś. A on ma teraz dbać o sowją rodzine bardziej niz kiedykolwiek. Myśle ze zawsze dbał. A popaprane to wszystko....Mam nadzieje ze terapia pozwoli mi sie uwolnić......dzieki .

Napewno w to nie wejde. Tego jestem pewna. Ząłuje, ze tak długo w tym tkwiłam. I nie myślałam o sobie wcale. Dostałam kopa w tyłek i musze się ogarnąć jakos. Generalnie nie patrze teraz na mężczyzn. Mam ich wszystkich gdzieś.Zawsze radziłam sobie sama świetnie. Teraz basen , aerobik.,i duzo myslenia o sobie....:)buziaki dla wszystkich

hmmm. On mnie kochał, i czułam to. Ja nigdy mu tego nei mówiłam. Mozę w jakimś stopniu.

Brakowało mi takiego traktowania przez mężczyzne. takiej delikatności i wsparcia jakie mi dawał. Mimo ze nie był dla mnie. Dlaczego na to  pozwoliłam? on  zaskakiwał mnei na kazdym kroku.
Ja nie potrafiłąm powiedziec, nie rób tego, bo potem w pracy strzelałby focha. Jednak jak w cos takiego sie wejdzie w pracy to jest to olbrzymi problem. tym bardziej ze znalismy sie rok zanim cos sie zdarzyło.  Jestem bogatsza w pewne doświadczenia. nie wiem jak to teraz bedzie do konca. Jestem sama sobie winna. I nei ma mnie co załowac. Ale nie chce juz sie katowac .Musze jakos życ z tym...Moze kiedys sobie wybacze....Musze patrzec w przyszłośc....dajcie mi siłe...
A czy on ma wyrzuty sumienia?  nie wiem,moze...mam tylko nadzieje .ze jak z kims sie związe to nie bedzie znowu strzelał fochy jak ostatnio...

Ty się po prostu uzależniłas, czułaś sie dobrze pod tym względem(być może wyróżniona), że wybrał Ciebie.Mówił Ci, że żona go nie pociąga?a żonie mówił, że jest dla niego wszystkim.Ten facet chyba próbował się dowartościować i ma na Ciebie taki wpływ i jest pewien, ze to, co on powie jest dla Ciebi ważne.To raczej Ty sie zachowujesz jakbyś go kochała-martwiąc się o niego...on ma stabilne rzycie i ma w nosie to co się będzie z Tobą działo...myśli tylko o sobie, a chce żebyś nadal tam pracowała po to żeby mieć Cie na oku.On ma dużo do stracenia i musi mieć nad tob ą kontrolę.Ja bym Ci radziła definitywne zakończenie tej znajomości bo inaczej się nie wyleczysz z niego.A masz przed sobą całe życie.

zacznij szukać innej pracy, a jeśli masz taką możliwość to już ją zmień. tak sie nie da żyć

Czesc Trzymam kciuki za Ciebie Jesteś silna i dasz radę! Dobrze, ze zaczynasz się dystansować w stosunku do niego... a z tym winem.... wiesz co? Czasem mi się wydaje, ze takie szczegoly mogą nawiązywac do szzegolnej relacji - taka sama prosba w stosunku do kogos zupelnie nam obcego, i taka sama do 'bylego' budzi inne emocje... poki co trzymaj się!

Najważniejsze że się z tego wyplątałaś..Nie przejmuj się to  jeszcze trochę poboli
Wnioski wyciągnięte, życie płynie dalej

Powodzenia na jego ścieżkach, i samych przemyślanych decyzji

Dobrze powiedziane.
Mogę dodać tylko, że życzę powodzenia

-                                                                 

                                                                       Powodzenia w nowym życiu.

                                                                                         Zbyś.

Wybaczysz
To byl bardziej zwiazek oparty na przyjazni, malo seksu bylo a nawet wchodzilas w zwiazki jakies. To nie byl typowy romans. Moze trzeba bylo wogole wyeliminowac seks i oprzec sie na przyjazni?

kochani  ja juz dawno na ziemie zeszłam....

Zniszczyłam sobie życie. Nie potrafię żyć.Mam depresję. On poskładał się do kupy. Najbardziej boli, że teraz jest tak jakby obcy dla mnie.
Zachowuje sie tak jakby nas nic nie łaczyło. Do tego teraz na moich oczach podrywa nasza wspólna koleżankę, która wiedziała o tym romansie.
Ona wylansowała sie na moim cierpieniu. Udawała koleżankę moją. Ale gdy jak raz zauwazyłam ze ona ze mna ciągle gada , ale z nim esemesuje zaczełam zastanawiac się o co chodzi. Nie wiem czy teraz on nie ściemnia do niej. Czuje się okropnie. Tak jakby zdradziły mnie dwie osoby.
Ona przyjaciółka, która nagle zaczeła trzymac jego stronę. Dla kariery sądze, bo przy nim moze osiągnąć wiele.
Nie spie, nie jem, pije alkohol. Mam ochote się zabić.
Ktoś niech mi powie, ze masz za swoje, To  naprawde to zrobie,
Jak to boli.
Nie chce mi sie do tej pracy przychodzic.Jak widze jak on jest uśmiechniety i zadowolony z życia. Odpłakał swoje jak to zakończyłam , a teraz ja płacze.
Dlaczego ja się w to wplątałam.
Bóg mi świadkiem , ze nie chciałam.
Najlepiej dla mnie to zabić się.Totalna depresja.

Ona80, nie wiem czy czytałas mój wątek na forum " Rozstanie  ...". Ja też byłam kochanką.  Nasza relacja była inna bo i ja i on mieliśmy małżonków.  Przyjaznilismy się długo zanim weszliśmy w fazę romansu. Ja jednak po jakimś pół roku od początku romansu stwierdziłam że nie dam rady tak dalej. Byłam w koszmarnym stanie psychicznym.  Postanowiłam zakończyć spotkania i fizyczny kontakt. Ale nadal się widywalismy bo pracujemy razem. I nadal było mi źle,  nie mogłam się ogarnąć chociaż on nigdy nie  zrobił niczego przeciwko mnie (typu flirty z koleżankami albo złośliwości).
Wiesz co mi pomogło?  Pranie mózgu.  Codziennie robiłam sobie pranie mózgu. Nie chciałam widzieć w nim wymarzonego ideału mężczyzny. Chciałam by ideałem tym stał się dla mnie mój mąż.
Uwierz że da się.  Jestem wolna od byłego kochanka, choć to co się wydarzyło na zawsze pozostanie w mojej głowie,  jako ból że mogłam coś takiego zrobić swojemu mężowi.
Teraz naprawiam swój związek.  Mąż mnie kocha naprawdę.  Kochanek mnie pragnął i chciał bym ja go pragnęła.  To nie była żadna prawdziwa miłość. 
Jak ciebie czytam to pamiętam mój dramatyczny stan. Trzymaj się.

Niestety, któraś z kolei przekonałaś się, że zbytnie spoufalanie się ze współpracownikami, może prowadzić do tak dramatycznych sytuacji.
Znam swoją naturę. W końcu jestem mężczyzną. Nigdy więc nie pozwalałem sobie na przechodzenie na "ty" z moimi podwładnymi, atrakcyjnymi, co tu dużo mówić, kobietami. Bo wiem, czym to grozi.
Dystans i dyscyplina - to podstawa zdrowych relacji w pracy w mieszanej pod względem płci, grupie ludzi. Również, podczas tzw. "imprez integrujących". Zwłaszcza wtedy.
Zawsze mówię i nie przestanę: Jeśli ktoś nie chce dwuznaczności w relacji zawodowej, to do niej nie dopuści. Skoro zaś do tego dochodzi, nie ma mowy o "dzianiu się" poza wolą zainteresowanych.
Jednym słowem, Autorko, sama jesteś sobie winna. I nie ma znaczenia, jaką aurę przed Tobą roztaczał żonaty lowelas.
Zabrakło dystansu.
Kroteczka wciąż twierdzi, że oboje byli przyjaciółmi, zanim wdali się w romans.
Ja jednak twierdzę, że ta "przyjaźń", to nic innego, jak zgoda na przeniesienie relacji na "wyższy poziom", gdy któreś tego zapragnie.,I gdy do tego dochodzi, wtedy mówi się bezradnie "i nie wiem jak, ale stało się".

Co teraz z tym zrobić, by sobie poradzić?
Wybrałaś radykalne rozwiązanie - odejście z pracy w nieznane.
O czym to świadczy? A o tym, że wreszcie uzmysłowiłaś sobie, Autorko, że powrotu do normalności w dotychczasowym środowisku nie ma mowy. Na zewnątrz jakoś przebolejesz, prędzej, czy później.
I tego ci życzę.

Kroteczko, mimo, że zaprzeczasz, w dalszej części potwierdzasz przecież to, o czym pisałem.
Bazą Twojego romansu było przyzwolenie na przeniesienie stosunku służbowego na grunt prywatny.  Późniejsze podchody gościa nie odbywały się poza Tobą, byłaś ich adresatką.
Pozwalając się adorować, co zrobiłaś, by to przerwać? Zgłosiłaś o molestowaniu Cię przez stojącego wyżej w hierarchii współpracownika? Nie. Dlaczego? Oprócz tego, że on wiedział, że jesteś mężatką, Ty tym bardziej miałaś tego świadomość. Nie przerywając tego, pozwoliłaś się uwieść.
I to miałem na myśli pisząc o zgodzie na przeniesienie Waszej relacji "na wyższy poziom", czyli rozkwit romansu.

Widzisz, Kroteczko. Ostatnie zdanie wyraża wreszcie to, co chcę Ci powiedziec od dłuższego czasu.
Przyjaźń między kobietą i mężczyzną jest możliwa. Ta bezinteresowna, nie zaś obliczona na dążenie do uzyskania "bonusu" w postaci zastąpienia męża/żony w intymnym, bardzo osobistym przekazie komunikacyjnym z drugą osobą.
Przeczytaj jeszcze raz, uważnie swój ostatni post.
Zauważ, że zrzucasz winę przeniesienia "przyjaźni" na poziom romansu na Twojego byłego kochanka. A co najwyżej, mówisz, że "pozwoliliśmy, by przerodziła się w coś innego". Co to oznacza? Otóż to, że uważasz się za ofiarę nieuczciwości rzekomego przyjaciela względem intencji wobec Ciebie. I dopiero wtedy, ostrożnie, dodajesz dawkę swojej współwiny.

Pamiętasz, co pisałem w Twoim wątku, na pierwszych jego stronach? Że Wasz romans zaczął się, gdy zaczęłaś patrzeć na niego, jak na atrakcyjnego i pociągającego mężczyznę.
To była granica końca przyjaźni. To wtedy przecież zrodziły się w Tobie pierwsze wyrzuty sumienia, że myślisz o innym, niż mąż. I było to nie kilka miesięcy przed fizycznym zespoleniem, a dużo, dużo wcześniej.
Te ostatnie kilka miesięcy było jedynie skutkiem tego spojrzenia. Pozwoliłaś się adorować, wyróżniona spośród wielu innych kobiet Waszej firmy.
Mogłaś to przerwać. Doprowadzić Wasze relacje do stanu, w którym jesteś teraz. Czysto służbowych, bez wyniszczającego Twoją psychikę romansu bez przyszłości.
Nie zrobiłaś tego.