mój problem-oceniam ludzi i traktuję ich z góry

A ty jesteś idealna?

napisałam już.
"ale czuję się od nich jakby lepsza.(??) oczywiście, WIEM, ŻE NIE MAM KU TEMU PODSTAW."

Ale co to znaczy, że tego nie chcesz? Bo skoro tego nie chcesz to powinnaś zatrzymać się w myślach na punkcie "ona bez studiów...". I wtedy uświadomić sobie, że to, co robisz, jest po prostu infantylne i niesprawiedliwe. Naturalne jest, że dokonujemy oceny innych, szczególnie nowo poznanych ludzi - jednak to, co opisujesz, ma znamiona dużej przesady, żeby nie napisać ostrzej. Musisz zacząć traktować inne osoby jak równorzędnych kompanów, bo tego typu podejściem kiedyś 'wpadniesz'... Rozumiem, że werbalnie nie ujawniasz swoich myśli?

Sposób myślenia/postrzegania powinien zmienić Ci się, gdy ktoś kogo uważasz za gorszego od Ciebie, sprowadzi Cię mimo wszystko do parteru np. podczas jakiejś dyskusji, w której będziesz czuć się mocno, a ta osoba jednak obnaży Twoje braki.

Assaissin -tak możliwe, że tak by było i to by mnie otrzeźwiło.
Wielokropek- nie rozumiem. napisałam tu bo mam problem, a ty serwujesz tu szyderstwo. lepiej się z tym czujesz? mam nadzieję, że ci ulżyło ponabijanie się z problemów psychicznych i emocjonalnych innych.
Ja mam takie myśli jakie mam, nie jestem z nich dumna, uważam, że mam problem, chcę to zmienić. Ale za to Ty jesteś niemiła z premedytacją i piszesz to złośliwie, chcąc mi tylko dopiec ku uciesze gawiedzi.
Czym się różnisz w tej chwili ode mnie?
Poza tym, że ja w przeciwieństwie do Ciebie nigdy nie wykazuję pogardy wobec ludzi.

heh, sosenek. Mam podobnie, a że jestem facetem to wiesz czym to grozi

powtórzę:
"ale czuję się od nich jakby lepsza.(??) oczywiście, WIEM, ŻE NIE MAM KU TEMU PODSTAW."
więc:
-nikt mi nie dał podstaw.
-wiem, że nie ma tych podstaw.
-wiem, że nie mam prawa do pogardy.
"Mogę zgadywać z czego takie Twoje myślenie o sobie i innych wynika, Ty jednak znasz tę przyczynę. "
-znam? nie sądzę.
do tej pory jedyne co mi przychodzi do głowy to "zarażenie" się od exa.
i nie szukam w tym usprawiedliwienia, bo z nim już nie jestem, a TO mi zostało i jest MOJE, moim problemem z którym muszę się rozprawić.
Podejrzewam, że związek z nim był albo genezą problemu albo ujawnił jakieś moje wcześniej ukryte problemy psychospołeczne.
bo przed poznaniem go nie miałam tego problemu z ocenianiem innych, byłam zdrowo nastawiona do ludzi.
Skoro nie zmierzasz mnie Wielokropku atakować, pozwól, że przybliżę (okrutny) przykład:
mam super rodzeństwo, uwielbiam ich. kiedyś uwielbiałam z nimi spędzać czas, słuchać, rozmawiać i kompletnie nie miałam takich fiksacji jak w/w.
potem wyjechałam, związałam się z exem i wracałam do domu dwa razy w roku.
teraz (po rozstaniu) już się nie odnajduję wśród nich. zaczęłam oceniać nawet moją rodzinę z której wcześniej byłam taka dumna i była moim oczkiem w głowie bo jesteśmy bardzo rodzinni.
na przykładach jakie podałam wyżej zaczęłam np. mieć brata za lenia bo ma nadwagę i ciężko mu się ruszyć na basen. za głupka- bo nie docierają do niego elementarne zasady zdrowego stylu życia, oceniam jego metody wychowawcze, uważam, że to co czasem mówi jest nudne i bez polotu.
jestem nieszczęśliwa bo nie chcę tak funkcjonowac.
czytam teraz różne strony, szukam informacji, stąd moje podejrzenia o jakieś zaburzenia. dodam, że mój ex stosował na mnie manipulacje i agresję bierną.
chcę mieć znowu pure mind jak kiedyś, a czuję, że w mojej głowie siedzi bardzo dużo niezdrowych myśli...

Przesadzasz dziewczyno... Każdy ocenia innych ludzi. I ja nawet myślę tak jak Ty.

Gruby chłopak albo gruba dziewczyna narzekają na to iż są nieszczęśliwi, odrzuceni... I co? Niech się wezmą za siebie i poprawią wygląd, doprowadzą wagę do normy.

Albo kto inny się nie uczył, grał w piłkę, a teraz narzeka, że nie ma pracy... Myślę, że leniwy, nie uczył się, nie ma w tym wieku odpowiedniego fachu w ręku. Jego sprawa.

A że ktoś chodzi brudny? Jego sprawa -- mi się to nie podoba, ale cóż poradzę? Kto inny jest wulgarny, klnie, prymitywny -- faktycznie tak jest, nie odpowiada mi to, ale to akceptuję. Toleruję. Taki jest świat.

Więc po co się Ty tak spinasz? Po co się innymi przejmujesz? Co z tego że oceniasz rodzinę? Co z tego że myślisz, że brat jest leniwy? Może brat faktycznie jest leniwy.

Ale wiesz co jest tutaj kluczem? Co jest do poprawienia? Do poprawienia jest twoje zachowanie... NIE możesz atakować ludzi, nie możesz im dawać rad, zrzędzić, ewangelizować. Ludzie są leniwi, będą leniwi, ale TY nie bądź upierdliwa.

Sama nie jesteś doskonała. Innych nie zmienisz. Ale możesz zmienić siebie.

Ja natomiast bardzo lubię ludzi Bardzo bardzo. Od złych się dystansuję, z dobrymi nawiązuję dobre relacje. Ale kto jest leniem to widzę, kto jest prostakiem to widzę. Jednak leniowi nie wskazuję drogi do pracy, a prostakowi do rozwoju. Każdy sam jest odpowiedzialny za swoje szczęście, swój rozwój. Nie zmieniam ludzi. Wychowuję dzieci stawiając granice, wymagania. Sam nie jestem doskonały, ale gdyby ktoś mnie chciał zmienić, to pewnie uznałbym, że jest dla mnie niemiły, że czyni zło.

Nie, nie... Nie można powiedzieć, że krytyka nawet konstruktywna jest dobra. Dla jednych ludzi jest dobra, a dla innych zła. Ty możesz dobrze czynić, ale jak odbiorca twoich słow jest prymitywny to wzbudzasz w nim negatywne emocje. Nawet jak masz rację. Tego się nie robi. Nie ewangelizuje. Nie zbawisz świata. Ludzie będą tacy jak są teraz. Zmienić możemy się tylko sami. Twój brat nie będzie ćwiczył, a koleżanka dalej będize kląć i się byle jak ubierać. Tak po prostu jest. Musisz to zaakceptować.

Ale wiesz coooo? Możesz całą tę energię, jaką przeznaczyłabyś na poprawianie innych ludzi, wpakować w samorozwój. Trzeba szukać szczęścia. Sposobu na życie. I to daje "pałera", potem szczęście samo przychodzi do człowieka nawet jak się o nie nie prosisz. Szczęście i nieszczęścia same przycohdzą, ale pewnie są konsekwencją tego co robiliśmy wcześniej (włącznie z poprzednimi życiami). Bleeee... torchę się rozfilozofowałem... w sumie to kwestia wiary.

Na razie! Powodzenia!