Około dwóch tygodni temu na wycieczce poznałam chłopaka. Dobrze mi się z nim gadało, jemu podobno ze mną też. Wygłupialiśmy się razem, zwiedzaliśmy, imprezowaliśmy.
Któregoś dnia dowiedziałam się od niego, że ma dziewczynę, ale niczego jej nie obiecywał (w sensie zaręczyn). Zapaliło mi się światełko ostrzegawcze, bo dziwnie się czuję wiedząc, że ktoś ma kogoś, nawet jeśli budowałabym z tą osobą tylko lub aż przyjaźń. Wydaje mi się, że druga osoba mogłaby być zazdrosna, bo gdy kogoś lubię, dbam o tą osobę jak o kogoś z rodziny. Ale ok, życzyłam im wszystkiego najlepszego.
Gadaliśmy o różnych sprawach, on zaofiarował pomoc w zakupach w obcojęzycznym markecie (więcej było z tego śmiechu niż zakupów
). Któregoś dnia, gdy zaplanowałam wieczorem piwo z koleżanką i poszłam po nią do pokoju, on w tym czasie szukał mnie, jak później twierdził chcąc zaoferować nam ciastka, które kupiłam, a które umieścił w swojej walizce, bo w mojej brakło miejsca.
Któregoś dnia zrobiliśmy imprezę w kilkoma osobami poznanymi na wycieczce. Przed imprezą, poszliśmy na spacer po okolicy w towarzystwie dwóch koleżanek. I... nie wiem co to miało być. Gadaliśmy, on chciał im zniknąć z oczu, żeby być ze mną. Nalegał na robienie mi zdjęć (za którymi nie przepadam). Tak jak gdyby chciał zostać ze mną sam na sam.
Wróciliśmy do hotelu. Po imprezie, gdy wszyscy się rozeszli, zaproponował mi piwo. Tylko on i ja u niego w pokoju. Traktowałam tę znajomość jako koleżeńską, wiec się zgodziłam. Dobrze nam się gadało, filozofowało i wiecie jak to jest. On zaproponował spacer po okolicy. Było już ciemno, obcy kraj, ja lekko wstawiona - odmówiłam. Żartowaliśmy i on zaoferował mi spanie u siebie, po kumpelsku, żeby się jeszcze trochę nagadać. Zgodziłam się, bo wiedziałam, że do niczego nie dojdzie - przecież był zajęty. Od razu mówię - do niczego nie doszło tej nocy, jeśli liczyć seks. Przytulał mnie lekko, spaliśmy 'na łyżeczki", gadaliśmy, słuchaliśmy muzyki. Było magicznie. W ogóle moim zdaniem nie kumpelsko.
Następnego dnia spytałam go o co do jasnej ... chodzi. Powiedział, że z nikim tak nie miał, że spontanicznie to się stało i że dobrze się dogadujemy. Wkurzyłam się, czułam kaca moralnego wobec tamtej panny i wobec siebie. Nie opuszczało mnie przeczucie, że coś jest na rzeczy i chyba mu się spodobałam, ale jeśli tak, to czemu tego nie powiedział wprost?
Po powrocie do Polski nastawiałam się na to, że nasz kontakt się urwie, ale trwał nadal. Przez pierwszy tydzień intensywnie, codziennie. Czynił subtelne aluzje, że muzyka przesłana mu przeze mnie za granicą będzie mu sporo przypominać... Że gdyby istniała czapka niewidka, przeniosła by nas gdzieś na godzinę, aby nie tylko widzieć, ale i czuć... Tydzień temu, wkurzona i zdezorientowana, spytałam o co mu chodzi i czemu rzuca mi takimi tekstami. odpowiedział, ze nie wyklucza, że coś między nami będzie, ale teraz jest w związku i za mało się znamy.
Poradźcie, bo nie wiem co sądzić. o co mu chodzi? Nie unika kontaktu, odpisuje na moje smsy, możliwe, że wkrótce się spotkamy, ale nie wiem co mu siedzi w głowie. Zastanawiałam się nad odpuszczeniem tej znajomości i jej weryfikacja - jeśli będzie mu zależało, to mnie znajdzie, nie?