Kto jest silniejszy psychicznie? Kobiety czy mężczyźni?

Kobiety są silniejsze we wszystkim oprocz siły fizycznej, tylko nie używają tej siły w dobrym kierunku/celu. Plus rozchwianie nie sprzyja wytrwałości, ale jak cierpieć to potrafią, jak znosić ból to tylko kobieta ;p

Być może tak jest. W pierwotnych społeczeństwach mężczyzna miała za zadanie iść na polowanie, zdobyć pożywienie, walczyć - i często podczas tego zginąć. Rolą kobiety było chronić potomstwo i cierpliwie czekać. Mężczyzna został obdarzony siłą fizyczną i tej siły miał używać do przetrwania. W dzisiejszych czasach siła fizyczna nie jest już tak potrzebna, a jej użycie może wręcz przynieść przykre konsekwencje. Mężczyzna często więc staje się bezsilny i to go pcha w różne patologiczne zachowania.
Mężczyźni niebawem wyginą, niczym te mamuty. Zostaniemy wpisani do czerwonej księgi. Koniec jest bliski

Na moim przykładzie i mojego męża jest zupełnie na odwrót
Ja do problemów często podchodzę bardzo emocjonalnie i ta moja emocjonalność przysłania mi rzeczywistość. Często się gubię nie mogąc znaleźć wyjścia, bo skupiam się na tym co czuję, a nie na faktach. Mój mąż natomiast podchodzi racjonalnie i adekwatnie do problemów.

Przez setki lat kobiety musiały rodzić dzieci z gwałtów, znosić bicie od mężów, żyć w ciągłym strachu o zdrowie dzieci... wyrobiłyśmy się.

to chyba zalezy od danej osoby sily charakteru

Ja osobiście jestem o wiele bardziej wytrwała psychicznie, lepiej radząca sobie z stresem w życiu prywatnym i zawodowym od niejednego mi znanego faceta , lub kogucika. Nie szukam ukojenia w alkoholu, uzywkach ani do przemocy tez się nie posuwam . Choć co prawda jakiś skrajnych nieszczęść w życiu nie zaznałam, opłakane tragedie życiowe tez mnie nie dotknęły, bieda i choróbska jak dotąd trzymają się ode mnie zdala cale życie,  lecz wiem i widze po sobie ,ze nie mam tendencji ani do depresji, ani załamań nerwowych, z  asertywnością tez problemów ni ma

Nie wiem czy pleć ma tu znaczenie, zaś osobowość, temperament i skala odporności psychicznej na pewno ma. Mój maź tez jest dosyć odporny na stres, bardzo  opanowany,ale za to za dużo się przejmuje cudzymi problemami , bo jest wrażliwy z natury i przyjacielsko nastawiony do ludzi,  co nie rzadko przypłacił bolesnym kopniakiem

Ja bym nie generalizowała - są słabi psychicznie mężczyźni i słabe psychicznie kobiety. To zależy od osobowości, wzorców, podejścia do życia.
Ja jestem z tych silnych psychicznie, mało emocjonalnych i bardzo pewnych siebie, ale to się z pewnymi doświadczeniami życiowymi zmieniało. Jeszcze kilka lat temu mam wrażenie, że łatwiej było mi zrobić psychiczną krzywdę, bardziej się przejmowałam, teraz to jest w zasadzie mur nie do przejścia. Nigdy nie byłam co prawda typem człowieka popadającego w depresje, histerie, czy rozchwianego emocjonalnie, do wrażliwych na krzywdę innych też nie należę, nie przywiązuję się łatwo do ludzi i raczej trzymam ich na dystans, ale uważam, że to jest kompletnie niezależne od płci.

A ja wypłakiwanie się komuś odbieram jako kompletną słabość z mojej strony i za żadną cholerę nie dam się przyłapać na tym, że się rozklejam. Nie pozwalam sobie przed samą sobą, a co dopiero przed innymi ludźmi. Otwieranie się przed kimś to nie jest moja mocna strona. Rozmawiać o niektórych problemach mogę, ale szczerze mówiąc rzadko mam potrzebę, staram się radzić sobie sama, a jeżeli już, to musi być osoba do której mam spore zaufanie, a takich ludzi nie ma dużo. Z moją mamą mogę w sumie całkiem szczerze rozmawiać, ale też czułabym się niekomfortowo rozklejając się na całego.

Ja jestem zdania, że facet powinien być twardy. Nie chodzi o to, że nie ma mówić o problemach, bo przecież jeśli ktoś się przez to poczuje lepiej, to ok, rozmowa może sporo pomóc. Za to rozklejanie się w sytuacji kryzysowej i użalanie nad sobą kompletnie mężczyźnie moim zdaniem nie przystoi. Pewnie to wynika z tego, że sama sobie w tej materii nie odpuszczam, więc tym bardziej płaczliwi faceci mnie denerwują.

Coś w tym jest, bo z facetami łatwiej się dogaduję niż z większością kobiet. Po prostu nie jestem jak większość kobiet. Część zainteresowań też mam takich, które uważane są za typowo męskie. Co nie zmienia faktu, że jak mi się ostatnio zepsuł samochód urobiłam całe męskie towarzystwo dookoła właśnie w stylu "biedna, opuszczona, słaba kobietka" żeby mnie wyręczyli w szarpaniu się z tym cholernym gratem. To nie jestem prawdziwa ja, ale z moim mało imponującym wzrostem i niewinnym wyrazem twarzy za taką nierzadko jestem brana. Co jest bardzo przydatne jak trzeba zrobić coś wymagającego użycia siły, albo ubrudzenia się. Nie mam potrzeby manifestowania całemu światu, że z wszystkim poradzę sobie sama, bo na przykład lodówki na 2 piętro sama nie wniosę.

Ja myślę, że sporo kobiet mniej lub bardziej celowo wchodzi w rolę istoty słabszej psychicznie, bo taki jest stereotyp. W sytuacji kryzysowej niektóre panikary i histeryczki przemieniają się nagle w lwice.
Faceci pewnie też tacy są, tylko Wam mniej wypada zachowywać się w taki emocjonalny sposób, jak się jest facetem, to wypada być twardzielem nawet jak się nim nie jest.

Płacz nie jest słabością. Jest odbiciem naszego wewnętrznego nastroju.
Tłumienie w sobie emocji może w końcu doprowadzic do wybuchu i to takiego niczym ''bomba zegarowa''.
Jesteśmy tylko ludzmi. Nie jesteśmy Herosami.
A z zaufaniem to rzeczywiście nie jest tak łatwo. Dla mnie osobiście łatwiej jest rozmawiac z obcymi ludzmi.

I właśnie takie męskie dziewczyny robią na mnie wrażenie. Konkretne, nie owijają, dość łatwo opisują swoje potrzeby, wiedzą czego chcą, trzymają dystans. Z facetami najlepiej sie dogadują, rzadko są romantyczkami (nie bujają w obłokach, nie idealizują). Otwarcie mówią o seksie, a i nie boją się z niego skorzystać. W życiu tylko poznałem takie dwie i jednej z nich nie mogę do dziś zapomnieć. Pisałem o tym w sumie w temacie o fochach. No, może poza tym urabianiem, ale w koncu to jakis wyraz zaradności.

A co do stereotypów to facet uczony jest tego, by samemu rozwiązywać problemy. Żeby podejść do nich na logicznie, chłodno, bez emocji i tym samym np uspokoić emocje kobiety, która może mieć w tym czasie mętlik, być chwiejna, gdzieś popaść w znużenie, apatie, nawet depresje. Jak ktoś jest słaby, to jest niestabilny, często pesymistyczny, nieodpowiedzialny, nie potrafiący podjąć inicjatywy, mało kiedy mówi wprost bo sie przejmuje wszystkim. Taka osoba szuka przeciwieństwa nazywając to spełnieniem poczucia bezpieczeństwa. A jak kobieta sama sobie bezpieczeństwo zapewnia? To jest duża wartość.

Olinko, tak dokładnie zależy od charakteru. Skoro tak masz i nie dusisz nic w sobie, to jest ok. Ja bym wtedy dusiła w sobie, więc dla mnie to nie byłoby ok. Wiadomo, jesteśmy różne i tyle. Ja np lubię się wypłakać, poczuć czyjeś wsparcie, współczucie też, poczuć, że ktoś jest obok. No, ale ktoś inny jak Ty tego nie lubi i woli całkowicie sam sobie poradzić. Nie widzę w tym oczywiście nic złego. Jaki jest mój facet? On też potrafił przy mnie płakać, np gdy wspominał o swoim psie i ja jego rozumiem. Co najlepsze, ja przy nim nie rozpłakałam się nawet po stracie psa, bo jak pisałam tutaj mam problem, chcę, ale czasem jakby blokada. Może nie zostałam do końca nauczona tego, dlatego chcę, ale nie do końca mogę. No, ale pracuję nad tym, bo chcę się tak czasem wypłakać i wiem, że nie będzie miał "nic przeciwko". Za to czasem zapłakałam przy nim jak się pokłóciliśmy, kiedyś za bardzo to przeżywałam. Wtedy nie miałam blokady, a wtedy tak, dziwne, ale jakoś tak było. Teraz oczywiście nie płaczę po kłótni, ale kiedyś właśnie zdarzyło mi się. Mój facet jest pod pewnym kątem i tu podobny, tzn postawi mnie do pionu, jak ja bym nie dała rady psychicznie, ale też jak sam potrzebuje wsparcia, to nie wstydzi mi się o tym mówić. Cieszę się, cieszę się, że wtedy mogę wysłuchać, czasem coś doradzić. Nie jest takim typowym facetem, który skrywa w sobie, nie. Do tego często mi gada dużo jak było w pracy, to też niestereotypowe

U nas mama jest silniejszą osobowością, tata słabszą i jest właśnie mimo że facet dość emocjonalny, umie spoglądać na sprawy chłodno, dać wsparcie, ale też mocno pewne sprawy przeżywa, jest bardziej nerwowy niż mama. Tutaj właśnie mam bardziej po nim, podobne w miarę mamy charaktery.

Edit: Olinko, to świetnie, że załatwiliście sprawę z wypadkiem już i oby nigdy więcej czegoś takiego, by nic Ci się nie stało. No bo gdzie znaleźć taką drugą redaktor naczelną forum?
Pozdrawiam

Edit: WitchQueen, powiem Ci, że nie zawsze. Ja np nie jestem może słabsza psychicznie (choć to też zależy od sytuacji), bo takie są stereotypy, tylko po prostu mam pewne cechy charakteru, które w pewnych sytuacjach mnie taką sprawiają. Czy to gorzej? W pewnych sytuacjach tak, a z drugiej lubię swoją wrażliwość i wiele osób też. Mogę pracować nad sobą i to robię gdzie mogę, ale nie oszukujmy się, w pewnych kwestiach taka jestem i np z emocjonalnej osoby, wrażliwej nie stanę się twardą, której prawie nic nie rusza. Z osoby, której pomaga płacz, która się go nie wstydzi i czasem popłaczę nie zmienię się w niepłaczącą czy nieprzejmującą się niczym, bo to u mnie by było duszeniem emocji w sobie co dobre nie jest. Skoro w pewnych sytuacjach nie jestem opanowana, co nie znaczy też, że histeryzuje, to nie zmienię się też całkowicie w osobę opanowaną, radzącą sobie w każdej sytuacji.

Dlatego nie wstydzę się tego, że tak czasem potrzebuję męskiego ramienia czy pomocy przyjaciółki w jakiejś kwestii. No i wiadomo też, że z osoby emocjonalnej nie zmienię się całkiem w całkowicie rozsądną planującą na chłodno osobą, bo aż tak się nie da. Mogę trochę to skorygować, ale wiadomo całkiem zmienić się tego nie da i stać się inną osobą. Nikogo nie udaję, taka jestem, nie dlatego, że stereotypy. Jednak oczywiście, pewnie i niektóre osoby tak robią, bo stereotypy.

Z tym, że np jeśli facet mój częściej postawi mnie do pionu w kryzysowej sytuacji to nie oznacza też, że nie ma między nami partnerstwa, ale dominacja. To moim zdaniem nadal jest u nas partnerstwo, oprócz tego, że on wtedy stawia mnie do pionu, to nie ma u nas tak, że jedna osoba zawsze decyduje w jakichś kwestiach czy coś. Tutaj raczej razem, tylko właśnie w tych kryzysowych czasem może być bardziej opanowany czy wesprze mnie czy coś tam zrobi. Dla mnie to nadal partnerstwo, tak jak pisałam kiedyś w wątku o partnerstwie  i innych modelach związku. Po prostu czasem, gdy mi będzie ciężko, to pociągnie mnie w górę, co nie oznacza, że związek dominujący, bo raczej u nas nie jest.

No właśnie, ja też uogólnień nie lubię. U nas w domu to właśnie facet się nakręca, przesadza, wymyśla tragiczne scenariusze, podczas gdy ja mam taką zimną głowę, że mnie mało rusza, jak to się mówi "małomówny, silny typ".

ja jestem osobą wrażliwą dość skrytą potrafiącą zakładać maskę osoby szczerej ale mało wrażliwej choć tak naprawdę jest odwrotnie ale to wie tylko moje najbliższe otoczenie. Ja wychowałem się w rodzinie w której ojciec był typem osoby pracowitej dość wybuchowej i upartej która potrafiła głównie skupiać się na jednym i komenderować ludźmi (typ kierownika którym z resztą był. Była to osoba która do ostatniej chwili potrafiła ukrywać swój ból. To że był bardzo skryty wyszło dopiero niedługo po jego śmierci (rak jelita).
Moja matka za to jest typem osoby niezależnej bardzo towarzyskiej ale do wszystkiego podchodzi na dystans. Owszem zdarzało jej się wpaść w histerię ale zwykle generalnie kieruje się logiką racjonalizmem i doświadczeniem w swoim życiu. Potrafi wszystko zorganizować a jeśli jest w towarzystwie to bawi się w swoim określonym gronie tj wybiera sobie najlepsze towarzystwo. Mój ojciec był jej pierwszym i ostatnim mężem. Ale ślub wzięli przed 40-stką. Byli małżeństwem  z rozsądku przez co dotąd jestem singlem bo nigdy nie miałem prawdziwego wzorca miłości.

Świata nie odkryję, jeśli napiszę, że TO ZALEŻY OD OSOBY Uważam, że kobiety są bardziej wrażliwe, emocjonalnie podchodzą do problemów, przez co te  -najczęściej niepotrzebnie- przeciągają się w czasie.
Mężczyźni zwykle patrzą "prosto" i szukają rozwiązania, które jest najbliżej.
Co dokładnie jest tą "siłą psychiczną" wg Ciebie? Czy to tylko reakcja na osobiste problemy, czy później: odreagowywanie?

Odrobina statystyki:

Liczba samobójstw w Polsce (dane KGP)
Rok|Ogółem|Mężczyźni|Kobiety
2010    4087    3517    570
2009    4384    3739    645
2008    3964    3333    631
2007    3530    2924    606
2006    4090    3444    646
2005    4621    3885    736
2004    4893    4104    789
2003    4634    3890    744
2002    5100    4215    885
2001    4971    4184    787
2000    4947    4090    857

3517 do 570 - jak myślicie - skąd się bierze taka różnica? Czy aby naprawdę wszystko zależy od osoby i nie mamy predyspozycji psychicznych zależnych od płci?  Skąd taka ogromna różnica pomiędzy mężczyznami kobietami w takim razie?

SIŁA PSYCHICZNA to nie jest to, kto częściej płacze albo kto jest bardziej opanowany. To nie jest wyznaczane tym, kto płaci rachunki.
Siła psychiczna to to, jak szybko ktoś wstaje po upadku. I czy w ogóle wstaje.

Och, tak... biedactwa nad którymi znęcają się okrutne żony, kochanki i przyjaciółki. Nie mówiąc o przemocy w rodzinie jakiej doznają faceci... gwałtach i molestowaniach... Biedni, biedni faceci

Nie pisz jak użalająca się nad sobą sierotka. To takie niemęskie... ;P

Iceni- a wiesz może, jak statystycznie rozkładają się przyczyny tych samobójstw?

Jedno i drugie.

Być może różnica powodów pozwoliłaby wyjaśnić różnicę w ilości.

Co do tych samobójstw. Przykłady mi znane, to były głównie: brak pracy, ciężka sytuacja finansowa, niemożność utrzymania rodziny, i wtedy goście popełniali samobójstwa. Przynajmniej takie chodziły głosy. A jak było do końca to pewnie nikt nie wie. Jakoś tak jest, że na facecie spoczywa obowiązek jak by zapewnienia bytu rodzinie, niektórzy nie wytrzumują (słaba psycha) i heja. Tyle, że targnięcie sie na własne życie to dla mnie tchórzostwo tak na prawde.

A co do pytania, to dołączam sie do opinii, że to nie jest zależne od płci.

Gdzieś czytałem, że kobiety nie popełniają samobójstwa, bo boją się że źle by wyglądały po takiej śmierci. A co dopiero gdyby taka została odratowana, co ludzie powiedzą, co dalej... niezdecydowanie, brak pewności siebie, brak konsekwencji. Nie A albo B, działasz lub nie.

Zgadza sie. Ja to myśle tak, że dla niektórych ujmą na honorze jest jak sobie nie radzą w życiu i dlatego wolą sie iść zabić. To nie jest usprawiedliwienie oczywiście tylko tak sobie myśle. Chodzi o facetów.

Chociaż co do kobiet, to może i nie popełniają samobójstw, ale dzieci zabijają i to jest chore. Kilka głośnych sprsw ostatnio.

Wiadomo. Nie neguje tego   Zgadzam sie z tym co piszesz.

Miałam tak kilka razy i serdecznie nienawidzę jak facet pozwala wejść sobie na głowę. Ja charakter mam trudny, na swoim lubię postawić i bywa, że zanim sama się zorientuję już ktoś biega na mój rozkaz niezdolny się sprzeciwić. Wychodzi na to, że twardych, dumnych i silnych psychicznie facetów jest mało, albo ja na takich po prostu nie trafiam.
Zdarzało mi się też, że facet zwyczajnie ewakuował się po tym jak dowiedział się, że lubię sztuki walki i właśnie zamówiłam sobie noże do rzucania. Nie żeby mnie to zmartwiło, w zasadzie prawie się popłakałam ze śmiechu, ale chyba trafiłam na wrażliwca. A może sądził, że go zamorduję podczas pierwszej lepszej kłótni... Któż to wie

Co do samobójstw.... całkiem możliwe, że powodem jest również sposób na skończenie ze sobą: mężczyźni najczęściej wybierają ten skuteczniejszy, który kończy sprawę szybko, kobiety najczęściej sięgają po tabletki co się kończy płukaniem żołądka.

zdecydowanie silniejsze są kobiety...
tylko często to, co na zewnątrz widać, myli
bo kobiety płaczą i nie wstydzą się łez
bo jęczą
bo lamentują
bo narzekają
bo i bo...
pamiętam mojego lekarza ginekologa, który z wielkim szacunkiem odnosił się do kobiet  i zawsze mówił...tur padnie a baba, da radę
to Was kobiety Pan Bóg silniejszymi stworzył w każdej dziedzinie, dlatego dzieci rodzicie
i coś w tym jest...

Bo nie ma kogo bronić

No też prawda. Też o tym czytałam. Mężczyźni dużo częściej strzelają sobie w głowę np, a kobiety dużo rzadziej.

Ogólnie zauważyłam, że o ile jest łatwo znaleźć faceta, co sobie nie da wejść na głowę, to takiego, który Cię będzie jednocześnie traktować z szacunkiem już bardzo trudno. Dużo jest manipulantów albo takich co idą w zaparte, bo wiedzą lepiej, a takich nienawidzę jak zarazy. To nie jest żadna sztuka w kółko się nadymać z argumentami "bo tak, bo ja wiem lepiej".

Co do tematu - spotkałam się z dwiema przeciwnymi opiniami w jakichś pismach popularnonaukowych typu Coaching czy Charaktery.

Jedna mówiła, że kobiety są z przymusu silniejsze psychicznie, bo poród, bo dzieci, bo uwarunkowania kulturowe, które kobietę stawiają mniej lub bardziej niżej od mężczyzny, a przez to więcej się od nich wymaga, a inna, że faceci są silniejsi z przymusu, bo my możemy swobodniej okazywać emocje, a od nich się wymaga, żeby np. łzy wzruszenia zdusili.

Dla mnie tam jedna i druga bez rąk i nóg szczególnie.

Na to nie ma niestety reguły - kobieta czy mężczyzna jest silniejsza ? Kiedy dopada jedną bądź drugą płeć silny wstrząs każdy potrafi się załamać,dlatego też w Szpitalach Psychiatrycznych jest tylu pacjentów obojga płci. Ale z reguły jest powiedziane,a nawet udowodnione,że kobieta może wiele wytrzymać,kiedy facet w podobnej będąc sytuacji "pada". Wszystko jednak zależy od ogólnego stanu każdego człowieka,psychika może "siąść" nawet temu najsilniejszemu, a oczywiście powodem tego jest obecne niezbyt wesołe życie.

Mylisz pojęcia moim zdaniem. Kobiecie trzeba mówić to co chce usłyszeć i tyle. Moja żona często się mnie pyta dlaczego za każdym razem się z nią zgadzam a i tak zawsze robimy wszystko tak jak ja zdecyduję.