Postanowiłam w końcu opisać swoją historię- 9 lat razem, 6 lat po ślubie. Nasze małżeństwo pewnie nie było idealne, myślę, że było normalne. Nie zauważyłam, że się od siebie oddalamy. Rok temu zmarł mój tato, który był dla mnie bardzo ważną osobą. Chorował pół roku. Wiedzieliśmy, że nie ma szans na to, żeby wyzdrowiał i ta świadomość, że nic nie można zrobić była koszmarna. Starałam się nie płakać w domu, przy mężu, bo on powtarzał, że moje łzy nie nie dają, a tato i tak umrze. To mi nie pomagało, ale wiedziałam że on nie rozumie tego co przeżywam, ponieważ on ze swoimi rodzicami nigdy nie żył w dobrych relacjach. Tato zmarł w czerwcu, a w listopadzie straciłam pracę. Wtedy też zauważyłam, że coś się dzieje złego w moim małżeństwie. Jak wchodziłam do pokoju mój mąż zamykał laptopa, ja kładłam się do łóżka, a on siedział w pokoju obok do późnej nocy. W styczniu przyłapałam go na rozmowie z "koleżanką". Obudziłam się w nocy , weszłam do salonu, a on rozmawiał z nią przez skype`a. Okazało się, że to jakaś laska poznana na portalu erotycznym we wrześniu. I do września była obecna w naszym życiu. Twierdził, że się nie spotkali, bo ona mieszka kilkaset km od naszego domu. Ale były telefony, sms, maile, sex przez kamerki.... Zabolało jak diabli, ale powiedziałam, że wybaczam. Dużo rozmawialiśmy, wyjaśniliśmy sobie co było przyczyną tego, co trzeba zmienić w naszym życiu. Miałam wyrzuty sumienia, nawet było mi go żal, gdy mówił, że jest mu ciężko zerwać tamtą znajomość. Zrobiła wtedy bardzo głupią rzecz- dostał ode mnie zgodę na spotkanie z tamtą. Powiedziałam, że wyjeżdżam na 2 tygodnie, ma się z nią spotkać i to zakończyć. Wymyśliłam sobie, że to taka "zdrada kontrolowana" i jak będę wiedzieć co się dzieje, to jakoś nad tym zapanuję. Przy okazji wyciągnęłam od męża dużo informacji na temat tej ich "znajomości". Wróciłam po 2 tygodniach i wydawał się, że wszystko wróciło do normy. Po jakimś tygodniu znalazłam paragon- mój mąż na spotkanie z koleżanką kupił jej drogą seksowną bieliznę. Zapytałam, czy się spodobała, bo ja nigdy takiego prezentu nie dostałam. Wyszedł z domu, nie było go pół nocy, zadzwoniłam i zapytałam czemu wyszedł, powiedział, że nią miał argumentów, żeby ze mną rozmawiać. No jeszcze mi się dostało, że grzebię w jego rzeczach a paragon leżał na półce w salonie. No i znów przymknęłam oko na to. Ale wierzyć przestawałam. Dlatego kilka dni później spojrzałam do jego telefonu i w rejestrach połączeń numer który się powtarzał. Kilka godzin zajęło mu przyznanie się, że to Jej numer. Powiedziałam że to się musi skończyć i następnym razem jak mnie okłamie to się rozstajemy. I zaufanie znów zmalało. No i potem znalazłam sms- od niej i do niej, że dziękuje mu za prezent, mnóstwo czułych słówek... Kazałam mu się spakować i wynosić. Nawet się nie zastanowił, tylko to zrobił. Jak wychodził, powiedziałam, że jeszcze ma szansę, wystarczy że w tej chwili to zakończy. Powiedział, że on nie może, żeby ja zadzwoniła. No i się wyprowadził. Niestety tego samego dnia zadzwoniłam, że może wrócić. Wrócił. Ja straciłam zaufanie, ale kochałam i chciałam to ratować. Minął miesiąc, między nami było poprawnie, planowaliśmy wakacje, ja stawałam na głowie- romantyczne kolacyjki przy świecach, spełnianie wszystkich jego zachcianek, kanapeczki do pracy, obiad jak wracał.... Ale znam go na tyle, żeby zauważyć, że coś się dzieje. Jak pytałam to mówił, że sobie coś wymyślam, żebym dała mu spokój, że tamtej znajomości już nie ma... Ale znalazłam liścik od niej. Pisała, że przesyła mu prezent- rysik do telefonu, prezent którego nie musi ukrywać, będzie mógł używać przy mnie myśląc o niej. Jak zapytała, to powiedział, że ten prezent nie miał znaczenia dla niego, nawet go wyrzucił. Ale wcześniej używał, wyrzucił (albo schował) gdy się o nim dowiedziała. Żeby ostateczni sprawdzić jego prawdomówność zamontowałam podsłuch w naszym samochodzie. I okazało się, że z nią rozmawia w drodze do pracy i z pracy... Nawet gdy miałam taki dowód, nie chciał się przyznać, to ja byłam "nienormalna". Po tym wszystkim stwierdził, że się pogubił, że musimy pobyć sami, że on musi docenić wartość tego małżeństwa. Wyprowadziłam się ja, bo wiedziałam, że umrę jak zostanę sama w naszym mieszkaniu. W ciągu miesiąca rozmawialiśmy chyba 4 razy- niestety to ja dzwoniłam. A on cały czas powtarzał, że widzi szansę, żeby to małżeństwo ratować. I tak pielęgnował tę nadzieję we mnie. Ja popadałam w jakiś letarg- mogłam leżeć cały dzień, gapiąc się w sufit, a każda rozmowa z nim i tekst, że możemy to ratować to mnie wykańczała, bo on nie robił nic, tylko mówił. Nie wytrzymałam- spotkałam się z nim, żeby to wyjaśnić. Powiedział, że w tej chwili nie ma takiej ochoty na ratowanie tego małżeństwa jak ja, zresztą wie, że jak pstryknie palcem to ja przybiegnę, ale nie chce kończyć tego małżeństwa. I w zasadzie to czasem o mnie myśli, a czasem dobrze mu samemu. To było jak policzek, biorąc pod uwagę ile łez w ciągu tego miesiąca wylałam. Jeszcze się domysliłam, że jak się wyprowadziłam, to pojechał z nią spędzić weekend majowy, chociaż jak z nim wtedy rozmawiałam, to mówił, że pojechał sam.
W zasadzie sprawa jest dosyć prosta, ale niestety nie potrafię być zła i pewnie faktycznie gdyby zadzwonił, to pobiegłabym jak na skrzydłach. Ale zaczęłam trochę myśleć o sobie. Bo on stał się obcym człowiekiem i dla niego przestałam być ważna.On dobrze zarabia i to tej młodej lafiryndzie bardzo imponuje. Dlatego pomyślałam, żeby wystąpić z pozwem o separację i podział majątku- nie mam pewności, czy nie wpadnie na pomysł, żeby zabrać ją na jakiś urlop za nasze wspólnie zaoszczędzone przez te lata pieniądze. Chociaż oficjalnie ona też jest ciągle w związku. Chciałabym też, żeby separacja była z orzeczeniem jego winy. Ale nie mam żadnych dowodów- jak je znajdowałam, to nie myślałam, żeby je kolekcjonować, tylko wyrzucić i zapomnieć. Może dowodem mogą być billingi z jego telefonu... Albo wyciąg z jego konta...
Ale się boję, bo nawet separacja to jakiś krok do zakończenia tego, a ja go ciągle kocham i teraz jestem na etapie szukania winy w sobie, co zrobiłam źle, dlaczego nie umiałam zauważyć, że coś się dzieje. I czy to że on nie chce zakończyć tego małżeństwa znaczy że jeszcze jest dla nas nadzieja...
Podobne tematy
2 2014-05-27 14:28:06 Ostatnio edytowany przez assassin (2014-05-27 14:29:15)
A więc za każdym razem, gdy coś wypłynęło Ty wybaczałaś mu i przesuwałaś granice, aż do momentu gdzie nie było już miejsca na nową/kolejną granicę. To był błąd jak teraz widzisz wielki i brzemienny w skutkach.
Delikatnie mówiąc męża to Ty już nie masz co najmniej od pół roku, w czasie którego żyłaś z atrapą. Wasze małżeństwo też już tyle czasu jest taką atrapą, więc nie bardzo rozumiem obawy przed stanowczymi krokami. On już wybrał i niestety nie Ciebie, a że wspominał coś innego hmm... czyny nie słowa...
I jeszcze jedno odpłynął do niej tylko emocjonalnie czy fizycznie też?
Na pewno spotkał się z nią w lutym i wydaje mi się, że w maju, po tym jak się wyprowadziłam. Dlatego to wszystko jest mi tak trudno zrozumieć. Z jednej strony nasze 6 lat małżeństwa, a z drugiej internetowa znajomość od września oparta na sms, mailach i rozmowach telefonicznych. I jak kiedyś przyznał, nigdy jej nie opowiadał, jak znajomość z nią wpłynęła na nasze małżeństwo, bo to nasze problemy. Znaczy, że ta znajomość miała i ma być bez problemów- taka przyjemna. Wiem, że pozwoliłam na zbyt dużo, ale on od stycznia mi wmawiał, że nigdy nie planował rozwalać dla "Niej" naszego małżeństwa... Wierzyłam i tak chciałam, żeby się ułożyło...
Najgorsze, że im więcej mija czasu, tym bardziej szukam w sobie winy. Co zrobiłam źle, czego nie zauważyłam... I rozum mówi, że trzeba iść dalej, a serce stanęło w miejscu, przy nim i nie chce się ruszyć 
4 2014-05-27 14:50:15 Ostatnio edytowany przez Dolly85 (2014-05-27 14:51:34)
" Zdrada kontrolowana" ???????
Kobieto...on Ci nóż w plecy wbił a Ty go jeszcze głębiej wepchnęłaś- w pełni władz umysłowych.
I wszystko to na własne życzenie.No zapewne z pewną nieświadomością. Można się wiele z tego wątku nauczyć.
Ps: A tytuł wątku powinien być zakończony tak !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! a nie tak ?
Po tym wszystkim stwierdził, że się pogubił, że musimy pobyć sami, że on musi docenić wartość tego małżeństwa. Wyprowadziłam się ja, bo wiedziałam, że umrę jak zostanę sama w naszym mieszkaniu. W ciągu miesiąca rozmawialiśmy chyba 4 razy- niestety to ja dzwoniłam. A on cały czas powtarzał, że widzi szansę, żeby to małżeństwo ratować. I tak pielęgnował tę nadzieję we mnie. Ja popadałam w jakiś letarg- mogłam leżeć cały dzień, gapiąc się w sufit, a każda rozmowa z nim i tekst, że możemy to ratować to mnie wykańczała, bo on nie robił nic, tylko mówił. Nie wytrzymałam- spotkałam się z nim, żeby to wyjaśnić. Powiedział, że w tej chwili nie ma takiej ochoty na ratowanie tego małżeństwa jak ja, zresztą wie, że jak pstryknie palcem to ja przybiegnę, ale nie chce kończyć tego małżeństwa.
Żeby to odbudować trzeba chęci Was obojga, czego tu niestety nie widzę... Jeśli czujesz, że dasz radę żyć jeszcze trochę w takim zawieszeniu, to czekaj, jeśli masz już dość to zagraj va banque... Chyba lepiej nie tracić za wiele czasu na mrzonki i podjąć kroki w kierunku odbudowania swojego życia już bez niego, a docelowo z kimś innym/nowym.
PS Dzieci z tego co piszesz nie macie, więc o tyle łatwiej się definitywnie rozejść...
6 2014-05-27 14:57:30 Ostatnio edytowany przez Dominisia21 (2014-05-27 14:58:52)
- Dominisia21
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Lucy, zostaw go. Jak widać po twoim opisie, już nie ma co zbierać. Mąż się odsunął od ciebie, co najwyżej chce cię jako "wyjście awaryjne", więc teraz zacznij dbać o siebie. No i właśnie spróbuj poszukać tych dowodów zdrady i złóż te papiery.
Powodzenia. Trzymaj się. 
7 2014-05-27 14:58:50 Ostatnio edytowany przez Ola_la (2014-05-27 15:00:02)
,,zresztą wie, że jak pstryknie palcem to ja przybiegnę, ale nie chce kończyć tego małżeństwa.,,- samo sedno, a tobie to odpowiada?
,,I czy to że on nie chce zakończyć tego małżeństwa znaczy że jeszcze jest dla nas nadzieja...,,-szansa na zycie w trójkącie to tak
jedyna rada kopnij go w tylek, to może cie doceni, zatęskni, innej opcji nie ma
,,ja stawałam na głowie- romantyczne kolacyjki przy świecach, spełnianie wszystkich jego zachcianek, kanapeczki do pracy, obiad jak wracał.... ,,na pewno robiłabym kolacyjki takiemu mezowi, niedoczekanie
Lucy
poczytaj sobie wątki różnych kobiet tutaj leny, dobrej, sol, mój i dla kontrastu Endaluzji. Twój mąż to totalny dupek, uciekaj....
Miałam świadomość tego, że on i tak by mnie zdradził. Uwierzyłam, jak mówił że tamta nic nie znaczy. Przez cztery miesiące kryłam to co się stało przed wszystkimi, bo rozmawialiśmy w styczniu, że będziemy ratować to małżeństwo. On twierdził wręcz, że ta "zdrada" nas do siebie zbliżyła i że wpłynie na naszą przyszłość pozytywnie.
Dopiero ostatnio przyznał, że przez ten czas kiedy ja starałam się to ratować (co on widzi i docenia), to on starał się tylko jeszcze bardziej ukrywać tę znajomość.
Lucy
normalnie order mu za to dać, ze docenia Twoje starania. Kochana, nie tedy droga. Czytaj, czytaj, czytaj to forum...odnajdziesz siebie i zobaczysz jakie są schematy działania.
Miłośc jak widac wiele zniesie ale patrząc z boku na to napisałas jak nie widze twojego malzenstwa,twoj maz juz nie jest twój... a ty sie zatracilas w tym.Wierze jednak, ze powoli dojdziesz do momentu,w ktorym powiesz sobie dosc,oby to bylo predzej niz pozniej
Dziękuję Wam. Powoli, bardzo powoli dociera do mnie, że nie ma co zbierać, że nawet gdyby jakimś cudem on zmienił przejrzał na oczy i chciał wrócić, to ja już nie dałabym rady... Zamęczyłyby mnie podejrzenia. A to za czym tęsknię, to czasy kiedy było między nami dobrze. Może kiedyś obudzę się rano i powiem sobie, że już go nie nienawidzę, na razie nawet nie potrafię się na niego zezłościć. Ale powoli staje się dla mnie obojętny...
Mam tylko żal, bo może przegapiłam moment, że coś się psuje, że się oddalamy- ale powinien wtedy przyjść i powiedzieć, że coś jest nie tak. A jeżeli jego uczucia zupełnie wygasły, to też powinien mieć odwagę o tym powiedzieć. Po co były te miesiące kłamstw i udawania, że się staramy to ratować...
Wydaje mi się, że żaden kryzys i problemy małżeńskie nie usprawiedliwiają zdrady.
- niunia77
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Wydaje mi się, że żaden kryzys i problemy małżeńskie nie usprawiedliwiają zdrady.
Moim skromnym zdaniem NIC nie usprawiedliwia zdrady.
Jak sądzicie- czy dowodem na jego winę w Sądzie może być mail od niego do mnie, że ciągle kontynuuje znajomość z "tą osobą"?
Ciąg dalszy mojej historii wygląda tak, że on "niby" się zastanawia, ale jak zaczynam o rozwodzie, to się wielce obrusza. I jak z kimś ze znajomych rozmawia to mówi, że ja chcę rozwodu, ja chcę się rozstać...Do pewnego momentu to myślałam, że nie jestem w stanie wziąść odpowiedzialności za ten rozwód, bo on cały czas będzie mówił, że to ja chciałam, a on nie... Bo jemu jest dobrze tak jak jest.
Ale doszłam do wniosku, że mi tak nie jest dobrze, a mój prawdziwy proces leczenia to się zacznie jak się formalnie rozstanę z tym Panem i udowodnię w sądzie jego winę.
- Emilia
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Nie musisz czuć się winna, że chcesz rozwodu. Masz do tego pełne prawo. Poza tym przypuszczam, że wystąpisz o rozwód z orzekaniem o winie, więc jego zdanie czy chce rozwodu czy nie nie będzie się w sądzie liczyło. Wiadomo, że on jest wygodnicki i nie chce ratować małżeństwa, tylko z wygody utrzymywać fikcję. To go jeszcze bardziej pogrąża.
Tak, mail może być dowodem. Mogą też być nagrania z samochodu - pisałaś, że założyłaś podsłuch. Mogą nim być także zeznania kochanki, jeśli masz jej dane, wiesz kto to jest, to sędzia może ją wezwać i nie będzie miała prawa odmówić zeznań. Nagrywaj rozmowy z nim, najlepiej takie, w których się przyznaje do kontynuowania znajomości.
Nie uważasz, że to strata czasu na szarpanie się w sądzie przy rozwodzie z orzekaniem.
PS Dowodem może być praktycznie wszystko z tym, że sąd nie wszystko musi dopuścić jako materiał dowodowy.
Dlaczego ma odpuszczać skoro to ewidentnie jego wina ?
Jak dla mnie to ona jest niemalże świętą że tyle wytrzymała
Może i strata czasu, ale jeżeli się zgodzę na rozwód bez orzekania winy, to tak jakbym się przyznała, że też jestem winna. A winna się nie czuję. Może i jakoś się oddaliliśmy czego nie zauważyłam, może było mu źle. Ale powinien przyjść i powiedzieć, że coś mu nie odpowiada.
Poza tym, jak dowiedziałam się o zdradzie, to szczerze rozmawialiśmy i ustaliliśmy, że walczymy o to małżeństwo. Walczyłam ze wszystkich sił, a potem się dowiedziałam, że wszystko co on robił przez ten czas niby dla nas było sztuczne i fałszywe...
moim zdaniem powinnaś walczyć w sądzie o orzeczenie winy z kilku powodów
Pragmatyczny to to, że przy podziale majątku to zadziała na twoją korzyść (zaraz posypią się gromy że jestem materialistką )
Kolejny to taki że z tego co piszesz to ty zrobiłaś chyba wszystko co było można zrobić a nawet moim zdaniem za dużo (kontrolowana zdrada to dla mnie przesada )
Życzę ci siły bardzo dużo siły
Ale takie sprawy długo się zazwyczaj ciągną, a Ty przykładowo nie masz fotek z ich hmm... kopulacji, więc może być ciężko to udowodnić. A poza tym wydaje mi się, że dla Twojego zdrowia psychicznego najlepiej by było skończyć ten cyrk jak najszybciej. Po prostu wcześniej zaczniesz dochodzić do siebie.
- Emilia
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Ale takie sprawy długo się zazwyczaj ciągną, a Ty przykładowo nie masz fotek z ich hmm... kopulacji, więc może być ciężko to udowodnić. A poza tym wydaje mi się, że dla Twojego zdrowia psychicznego najlepiej by było skończyć ten cyrk jak najszybciej. Po prostu wcześniej zaczniesz dochodzić do siebie.
No przepraszam, to trzeba mieć fotki, jak mąż bzyka panienkę, bo w przeciwnym razie nie da się udowodnić jego winy? 
Ja żałuję, że dla mojego zdrowia psychicznego nie wystąpiłam o rozwód z orzekaniem, może byłoby dłużej, ale miałabym poczucie satysfakcji i spełnienia, bo wina była po stronie eks w stu procentach. Tutaj z tego co widzę też tak jest, więc skoro są dowody, to czemu nie spróbować? I przede wszystkim iść najpierw do prawnika, który się specjalizuje w takich sprawach. On oceni, który dowód się nada, a który nie.
Plusem obecnie może być to, że mój (jeszcze) mąż nie kryje się z tą "znajomością". Ostatnio opowiadał o niej swojej rodzinie.
Sądzicie, że dobry adwokat mimo braku dowodów np w postaci zdjęć, jest w stanie jakoś, nie wiem, tak zadawać pytania, żeby szanowny mąż i jego szanowna koleżanka przyznali się do "znajomości"?
Nie chcę wydawać majątku na detektywa, a sama nie mam chyba siły, żeby go śledzić..
Tkwię w tym "małżeństwie" i wydaje mi się, że stoję w miejscu. Chciałabym to skończyć szybko, ale kurcze, nie chcę mu odpuścić. Według niego, to generalnie nic złego się nie dzieje...Żyje sobie swoim nowym życiem, tylko zapomina, że jeszcze ma żonę...Cyrk na kółkach...
Nie potrzebujesz żadnych dowodów w postaci zdjęć wystarczy że na sprawie adwokat zażąda zaprzysiężenia twojego męża .
Z tego co przeczytałam to drań ale i cienias więc ciekawe czy zeznając pod przysięgą , wiedząc że grożą mu konsekwencje prawne będzie łgał
24 2014-06-10 14:14:44 Ostatnio edytowany przez assassin (2014-06-10 14:20:23)
1. Praktycznie ze wszystkiego da się wykręcić sianem.
2. W cuda to ja nie wierzę, że nagle jaśnie mąż będzie prawdę w sądzie mówił.
3. Na ten moment o ile się nie mylę, Autorka wyprowadziła się od męża, a więc niejako porzuciła rodzinę, każdy średnio rozgarnięty adwokat to wykorzysta.
4. Jedyną szansą jaką tu widzę, to zaciągnięcie do sądu cichodajki.
5. Gdyby to dało się szybko w miarę i ze 100% pewnością to bym walczył, ale będąc w sytuacji Autorki czym prędzej chciałbym zacząć układać sobie życie na nowo .
PS Poza tym najlepiej by było, gdybyś Autorko sama powędrowała do prawnika i wtedy przedstawiłby Tobie szanse na uzyskanie w sądzie tego co Cię interesuje przy użyciu tego co masz w zanadrzu.
No nie wiem po oficjalnym zaprzysiężeniu w razie powiedzenia nieprawdy grozi mu art. 233 & 1 kk. a to jest 3 latka
a jak odmówi zeznań , bo ma prawo siebie nie obciążać to sprawa będzie jasna .
a co do niej też złożyć wniosek o zaprzysiężenie i ciekawe czy pójdzie z nim na dno
- NieZnamSiebie
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Jeśli facet zachował resztki czegokolwiek (w co niestety wątpię), nie musiałabys szukać żadnych dowodów.
Sam powinien się przed sądem przyznać co zrobił i przynajmniej w ten sposób ponieść konsekwencje.
Do prawnika na pewno się wybiorę.
Wkurza mnie to, że on sobie kogoś znalazł, a teraz do mnie pretensje, że przecież to ja chcę rozwodu, ja chcę się rozstać, a przecież on jeszcze nie wie, co chce zrobić, biedny...taki ma problem...
Wiem, wiem, ważne powinno być co JA chcę, ale dałam mu czas, skoro biedny nie wie co wybrać, żeby się zastanowił, jeśli ma taki problem. Określiłam datę, do której biedak ma zadecydować. Jeżeli nie chce być ze mną, to po tej dacie składam pozew. Chcę, żeby do tej pustej głowy dotarło, że rozwód będzie konsekwencją jego decyzji o rozwaleniu tego małżeństwa. Oczywiście usłyszałam, że to szantaż z mojej strony i że (biednego) w jakiś róg chcę zapędzić... Ehhh... nawet nie próbuję podążać tokiem jego rozumowania... Powiedziałam, żeby traktował to jak chce, szantaż, warunek, wszystko mi jedno. Ma sobie w końcu uświadomić konsekwencje jego zaniku dojrzałości.
Do prawnika na pewno się wybiorę.
Wkurza mnie to, że on sobie kogoś znalazł, a teraz do mnie pretensje, że przecież to ja chcę rozwodu, ja chcę się rozstać, a przecież on jeszcze nie wie, co chce zrobić, biedny...taki ma problem...
Wiem, wiem, ważne powinno być co JA chcę, ale dałam mu czas, skoro biedny nie wie co wybrać, żeby się zastanowił, jeśli ma taki problem. Określiłam datę, do której biedak ma zadecydować. Jeżeli nie chce być ze mną, to po tej dacie składam pozew. Chcę, żeby do tej pustej głowy dotarło, że rozwód będzie konsekwencją jego decyzji o rozwaleniu tego małżeństwa. Oczywiście usłyszałam, że to szantaż z mojej strony i że (biednego) w jakiś róg chcę zapędzić... Ehhh... nawet nie próbuję podążać tokiem jego rozumowania... Powiedziałam, żeby traktował to jak chce, szantaż, warunek, wszystko mi jedno. Ma sobie w końcu uświadomić konsekwencje jego zaniku dojrzałości.
Słońce ale właściwie do kogo Ty byś chciała wrócić...?? On Ciebie nie szanuje, więc dając mu czas na przemyślenia itd. pytam, gdzie jest Twoja godność??? Przecież chyba jesteś wartościową kobietą, która zasługuje na wsparcie, uczucia i wyłączność od drugiej połówki. Zaczęło Cię to wszystko uwierać... to bardzo dobrze. Jeśli Ty coś z tym wszystkim nie zrobisz, to nikt tego nie zrobi, a to przecież jest Twoje życie.
Ależ ja nie chcę do niego wrócić. Straciłam do niego szacunek dawno temu, o zaufaniu nie wspomnę... Zresztą nawet nie liczę na to, że on będzie chciał być ze mną. Nadzieję na to zabiłam dawno temu. Po prostu chcę, żeby do niego dotarło, że podejmując taką a nie inną decyzję rozwalił to małżeństwo. ON. Bo wydaje mi się, że według niego, to nie ma żadnego problemu....
A jeśli nie dotrze to co wtedy?? Świat się przecież nie zawali...
Poza tym teraz Twój małżonek jest na haju związanym z nową miłością, więc i tak do niego nie dotrzesz. Nie trać czasu na rozmyślania, tylko działaj, bo Ty niestety stoisz w miejscu, a on już zrobił krok do przodu bez Ciebie.
Nie dotrze teraz, ale może dotrze kiedyś...
Ja na chwilę obecną tego potrzebuję, żeby iść do przodu. Nie pomoże mi w tym jego zbolała mina w sądzie mówiąca "ale to TY chciałaś tego rozwodu". Bo w tym momencie on tak się zachowuje.
Nie dotrze teraz, ale może dotrze kiedyś...
Ja na chwilę obecną tego potrzebuję, żeby iść do przodu. Nie pomoże mi w tym jego zbolała mina w sądzie mówiąca "ale to TY chciałaś tego rozwodu". Bo w tym momencie on tak się zachowuje.
Ale przecież Ty wiesz jak było, wiesz jak jest teraz. Czy to Ci nie wystarczy? A może chodzi o to, żeby się przypadkiem nie wybielił przed Waszymi znajomymi?? Poza tym jak się rozstaniecie, możecie już nigdy więcej się nie spotkać, przecież istnieje taka możliwość...
Chcę tego rozwodu, tego jestem pewna. Ale istnieje możliwość, że jak on tak będzie jeszcze przez jakiś czas mi mówił/pisał, że to ja chcę, moja decyzja... to uwierzę w to, że ja jestem za to odpowiedzialna, bo przecież on się ciągle zastanawia....
Dla mojego spokoju dostał ten czas na decyzję- ma w pełni świadomie powiedzieć, że nie chce tego małżeństwa, wiedząc jakie konsekwencje się wiążą z tą jego decyzją.
Nie ma dla mnie znaczenia, co opowiada znajomym, masz rację, ja wiem jak było i jak jest. Ale niech on ma odwagę powiedzieć co wybiera.
Podejrzewam, że nie uzyskasz odpowiedzi na pytanie "co wybiera?". Jemu jest dobrze tak jak jest, a skoro Tobie coś nie pasuje, to z Tobą jest coś nie tak... pewnie ma taki tok rozumowania typowy dla dużego dziecka...
czyli mam się spodziewać odpowiedzi, że np. czasu miał za mało na decyzję...?
czyli mam się spodziewać odpowiedzi, że np. czasu miał za mało na decyzję...?
Raczej będzie kluczył, migał się itd. byleby zachować status quo i nie wziąć odpowiedzialności na własne barki. Znasz jm przecież, więc teoretycznie wiesz czego się po nim spodziewać.
Zastanawia mnie tylko jeszcze, w jaki sposób swojej rodzinie przedstawia tamtą...
Przedstawia- na razie opowiada. Ponieważ rodzina zna sytuację, w końcu ktoś go zapytał, co on w ogóle wyprawia, więc powiedział, że jakoś tak się mijaliśmy i że miał za dużo wolnego czasu i że jakoś tak wyszło, że poznał ją, a ona ma na imię..., i pozostała część informacji.
Po ostatnich akcjach to dla mnie jest obcy człowiek i ciągle mnie zaskakuje...
A więc jakoś i jakoś i jakoś... Biedactwo z niego, można by powiedzieć, że LOS tak chciał i go do niej popchnął. Standard.
Jesteś zdecydowana, więc idź na konsultacje do adwokata i nie odwlekaj tego co nieuniknione.
Nienawidzę tego "nie wiem", "zastanawiam się"....czemu ten człowiek nie stanie się dla mnie obojętny, czemu cholera, nie umiem tak jak on przekreślić małżeństwa, bo tak jakoś wyszło.... I tak od 2 miesięcy, już sama się ze sobą męczę. Rozum jedno (czyt. daj spokój, to idiota), a serce swoje (czyt. ale on nie wie, on się zastanawia). I co dzień walka, na szczęście mimo, że nie dopuszczam jeszcze tej myśli, rozum wygrywa częściej. Czekam kiedy tak znokautuje serce, że ono już nie wstanie z ringu....
- in_ka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
przyjdzie taki dzień...kiedyś przyjdzie
Luzy_Z - jeżeli nie jesteś na rozwód jeszcze gotowa - to poczekaj.
Uważam, że powinna być to przemyślana decyzja.
W tym czasie dobrze by było zająć się sobą.
Zdobądź dowody - jeżeli chcesz z orzekaniem o winie.
Jeden mail - może nie być kropką nad i.
Z Nim, bez Niego - troszkę zajmie Ci czasu zanim osiągniesz spokój wewnętrzny.
Nie myśl o Nim, zacznij myśleć o sobie.
A potem bez większego zastanowienia, będziesz pewna swojej decyzji.
Wydaje mi się, że rozwód to jedyne wyjście z tej beznadziejnej sytuacji. Odkąd się rozstalismy minęło 2 miesiące. Myślę, że najgorsze za mną- etap całego dnia w łóżku z ciężarówką chusteczek obok. Etap bezwarunkowej nadziei, że przecież się ułoży, że wróci, zrozumie...- też za mną. Oczywiście są dni lepsze i gorsze, więc jest postęp. Myślę o sobie, skupiam się na nauce, bo chce podnosić swoje kwalifikacje..
Ale mam wrażenie, że na chwilę obecną utknęłam. I wiszę gdzieś między całkowitym odejściem i nowym życiem a tą resztką nadziei, zupełnie bezpodstawnej zresztą. I wiem, że dopóki będę trwać w tym małżeństwie ta resztka będzie mi dziurę w sercu wiercić.
Poza tym chciałabym- tak trochę złośliwie, żeby ten mój jeszcze mąż, zrozumiał, że musi zaczynać swoje życie od nowa, że nie powrotu do czekającej (w nieskończoność) żony.
Bo ja zrozumiałam, że zaczynam od nowa, tylko z sercem połamanym.
Potrzebuję od Was jakiegoś kopa (w wiadomą część ciała)... Taką mam dziś straszną ochotę zadzwonić do tego...(który jest jeszcze mężem moim) i wykrzyczeć jak mi jest źle, jak cholera ciągle boli, to co zrobił... Wiem, że po nim to spłynie i nic to nie zmieni (biorąc pod uwagę ile razy w ciągu ostatnich miesięcy wrzeszczałam)...Zaliczyłam dziś jakiś mega dół i nie mogę sobie poradzić. A tak dobrze szło....
- ryba81
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Nie daj mu satysfakcji ze Ci zle i ze dalej na niego czekasz.
To, co mnie wciąż i wciąż zaskakuje w wątkach, które czytam, to niebywała powtarzalność zachowań osób, które zdradzają, głównie mężczyzn. Kiedy czytam Twoją historię, to tak, jakbym czytała o sobie i o swoim eks - mężu. Podobnie jak u Was, mój mąż też odszedł do internetowej miłości. Odszedł, wrócił i przez cały ten czas robił mi wodę z mózgu.
Ciąg dalszy mojej historii wygląda tak, że on "niby" się zastanawia, ale jak zaczynam o rozwodzie, to się wielce obrusza. I jak z kimś ze znajomych rozmawia to mówi, że ja chcę rozwodu, ja chcę się rozstać...Do pewnego momentu to myślałam, że nie jestem w stanie wziąść odpowiedzialności za ten rozwód, bo on cały czas będzie mówił, że to ja chciałam, a on nie... Bo jemu jest dobrze tak jak jest.
Ale doszłam do wniosku, że mi tak nie jest dobrze, a mój prawdziwy proces leczenia to się zacznie jak się formalnie rozstanę z tym Panem i udowodnię w sądzie jego winę.
Kwestia rozwodu... To on się wyprowadził i to on zadecydował o końcu naszego małżeństwa, ale z decyzją o rozwodzie zwlekał w nieskończoność, choć sam o nim od początku mówił. Kiedy wreszcie zaczęłam nalegać, żeby przyspieszył sprawę (on się wyprowadza, więc wg mnie niech on składa pozew i płaci za niego, bo w tamtym czasie byłam zupełnie bez kasy), stwierdził, ŻE TO JA CHCĘ ROZWODU. Kilka razy tak to ujmował w mailach (bo nawet w tym czasie nie raczył zaszczycić mnie rozmową), aż w końcu podsumowałam to w ten sposób, że skoro on nie chce rozwodu, to niech wraca do domu, kończy romans i próbujemy ratować nasze małżeństwo. Sposób skuteczny, bo powędrował jednak do tego sądu i jak się okazało, jednak to on pragnął rozwodu. W każdym razie ucięłam wszelkie dyskusje na temat tego, kto dążył do rozwodu.
Dla mnie rozwód był naturalną konsekwencją jego postępowania. Musiał się zdarzyć i msiało do niego dojść już wtedy. Pamiętam, jak rozwiedziona ciotka mówiła mi, że poczuję ulgę po rozwodzie. Nie rozumiałam za bardzo, jaką ulgę i co to zmieni w moim życiu, skoro odbierałam to zdarzenie jako swoja klęskę życiową i skoro rok już z mężem nie mieszkałam. A jednak poczułam to. Teraz wiem, co ciotka miała na myśli, mówiąc o uldze. Chodzi o to, że wreszcie czujesz się wolna od nadziei, że mąż jednak wróci, że przestaje się wegetować w złudnym oczekiwaniu na jego powrót, że wreszcie rozumie się, że nie ma już na co liczyć w związku z nim i od tej pory nasze życie jest tylko nasze.
Może i strata czasu, ale jeżeli się zgodzę na rozwód bez orzekania winy, to tak jakbym się przyznała, że też jestem winna. A winna się nie czuję. Może i jakoś się oddaliliśmy czego nie zauważyłam, może było mu źle. Ale powinien przyjść i powiedzieć, że coś mu nie odpowiada.
Poza tym, jak dowiedziałam się o zdradzie, to szczerze rozmawialiśmy i ustaliliśmy, że walczymy o to małżeństwo. Walczyłam ze wszystkich sił, a potem się dowiedziałam, że wszystko co on robił przez ten czas niby dla nas było sztuczne i fałszywe...
Tuż po rozstaniu, a okres tych kilku miesięcy, w którym Ty jesteś teraz, to wciąż "po rozstaniu", też miałam myśli o orzekaniu, byłam pewna, że tak właśnie zrobię. Potem odpuściłam, bo emocje się wyciszyły, ból trochę przysechł, a ja nie chciałam wszystkiego rozgrzebywać na nowo i na nowo sie w tym bagnie taplać. W sumie i tak udało mi się udowodnić jego winę, dzięki czemu przy mojej niezłej sytuacji materialnej i rozwodu bez orzekania o winie dysponuję dość wysokimi alimentami od męża, niestety, tylko czasowymi ( jako ciekawostkę można uznać fakt, jak bardzo te alimenty gnębią mojego eks - męża, ponieważ w tytule przelewu podaje pełną nazwę wyroku + numer RATY, a przecież ja mu kredytu żadnego nie udzielałam ). Prawda jednak jest taka, że gdybym wiedziała, jak nieelegancko mój były mąż będzie się zachowywał po rozwodzie, przeprowadziłabym to orzekanie. Poza tym ktoś tu wspominał o tym, że dzięki orzekaniu chcemy same siebie wybielać w oczach znajomych itd. A jeśli tak, to co? To oczywiście jest trochę wybielanie samych siebie, a nawet nie wybielanie, a zwyczajne stwierdzanie faktu... Jednak - zazwyczaj to kobiety zostają z gronem znajomych, którzy dotychczas byli wspólnymi, czy to źle, że chce się być w ich oczach tą osobą, która nie zawiniła? Niech do cholery ci nasi mężowie poniosą jakiekolwiek konsekwencje, bo, bądźmy szczerzy, jeżeli nawet nie zniszczyli nam życia, to swoją niedojrzałością i brakiem odpowiedzialności sprowadzili nas na długi czas na dno piekła. Prawda jest taka, że - przynajmniej w moim przypadku - wszelkie konsekwencje kaprysów mojego męża ponoszę ja. NIE - ON. To ja zostałam na wsi w naszym wspólnym domu, to ja muszę się użerać z jego utrzymaniem i nie chodzi tu już tylko o kwestie finansowe, ale w ogóle o pracę w domu i przy domu, to ja świecę oczami przed ludźmi, bo on wyprowadził się do miasta i zaczyna nowe życie. Wszedł w nowe środowisko i buduje sobie nowy, wspaniały wizerunek. Mnie zna tu każdy i każdy wie, co w moim życiu zaszło. Wreszcie to mnie się obniżył znacznie standard życiowy. I w końcu to ja nie będę mieć już dzieci z powodu wielu różnych zabiegów ginekologicznych, które były spowodowane niepłodnością mojego męża. Oczywiście, nie jesteśmy bóstwami wymierzającymi sprawiedliwe kary, ale według mnie rozwód z orzekaniem o winie jest naszym SKROMNYM zadośćuczynieniem za to, co nas spotkało. Chroni również przed ewentualnymi roszczeniami ze strony współmałzonków, a ja np. też nie wiem, na co stać teraz mojego męża, bo postępuje tak, że wcześniej dałabym sobie rękę uciąć, że każdy inny może, ale na pewno nie mój mąż.
Dlatego ja żałuję, że nie orzekłam winy męża, choć jakąś satysfakcję w sumie mam. Poza tym kiedy wychodziłam z sądu z podniesioną głową, czułam się usatysfakcjonowana, przyznanie racji przez kogoś najzupełniej obcego sprawia, że przynajmniej mnie było lżej na duszy.
Ty jeszcze w tym wszystkim tkwisz, tak naprawdę jeszcze się nie leczysz z negatywnych emocji, możesz więc to przekuć w coś dobrego dla siebie, coś, co przyniesie Ci wymierne korzyści. Im więcej upływa czasu, tym bardziej nie chce się już do tych złych zdarzeń życiowych wracać.
Plusem obecnie może być to, że mój (jeszcze) mąż nie kryje się z tą "znajomością". Ostatnio opowiadał o niej swojej rodzinie.
Sądzicie, że dobry adwokat mimo braku dowodów np w postaci zdjęć, jest w stanie jakoś, nie wiem, tak zadawać pytania, żeby szanowny mąż i jego szanowna koleżanka przyznali się do "znajomości"?
Nie chcę wydawać majątku na detektywa, a sama nie mam chyba siły, żeby go śledzić..
Wątpię, żeby rodzina męża chciała zeznawać w sądzie. Dobry adwokat jest sobie w stanie poradzić z krzyżowym ogniem pytań, ale myślę, że trafić na takiego graniczy z cudem. Najlepiej samemu poszukać dowodów. Myslę, że masz wiele możliwości, tylko nie do końca sobie z nich zdajesz sprawę Na pewno wezwanie kochanki jako świadka jest dobrym posunięciem, często wymiękają. Ojjj... dasz radę, tylko pomyśl
Ja nie miałam adwokata, detektywa... wszystko robiłam sama, a nie uważam się za bardziej inteligentną od pozostałych dziewczyn. Zatem skoro dałam radę, to Ty na pewno również sobie poradzisz.
Po prostu chcę, żeby do niego dotarło, że podejmując taką a nie inną decyzję rozwalił to małżeństwo. ON. Bo wydaje mi się, że według niego, to nie ma żadnego problemu....
Na to akurat nie licz. Musisz wiedzieć, że nikt nie chce myśleć o sobie źle, więc nawet kiedy dostanie na papierze swoją winę, to i tak w jego umyśle pozostanie obraz tego, co TY mu zrobiłaś i tego, że owszem, zdradził, ale dlatego, że TY byłaś zołzą i nie dało sie z Tobą żyć, a on biedny nie mógł już tak dłużej...
Mnie jest w tej chwili obojętne, co on sobie myśli, czy żałuje, czy nie, czy rozumie, czy nie. Ale na to potrzeba jeszcze mnóstwo czasu w Twoim przypadku.
Potrzebuję od Was jakiegoś kopa (w wiadomą część ciała)... Taką mam dziś straszną ochotę zadzwonić do tego...(który jest jeszcze mężem moim) i wykrzyczeć jak mi jest źle, jak cholera ciągle boli, to co zrobił... Wiem, że po nim to spłynie i nic to nie zmieni (biorąc pod uwagę ile razy w ciągu ostatnich miesięcy wrzeszczałam)...Zaliczyłam dziś jakiś mega dół i nie mogę sobie poradzić. A tak dobrze szło....
Powiem tak, ja dawałam upust swoim emocjom i nie jestem dziś z tego dumna. W chwili, kiedy zostajemy tak bardzo poturbowane, jedyne, co nam zostaje, to godność. Jeśli zadzwonisz i mu to powiesz, naa nim i tak nie zrobi to żadnego wrażenia, będziesz co najwyżej jeszcze bardziej upierdliwym babiszonem, jeszcze bardziej umocnisz go w jego postanowieniu. Jeśli tego nie zrobisz, zniwelujesz to, o czym pisałam, a Tobie później (docenisz to później) pozostanie poczucie honoru i - jak mówiłam - godności, co jest nieocenione. Dla samej siebie.
Jesteś dwa miesiące po rozstaniu... to naprawdę krótko i nie spodziewaj się błyskawicznych efektów. Takie doły będziesz miała jeszcze nie raz. Mnie do tej pory, mimo w miarę już ustabilizowanego życia, mimo tego, że mam kogoś, zdarzają się chwile złości na męża albo przeciwnie - chwile niewiarygodnego smutku. Na szczęście już bardzo rzadko.
Jeśli chcesz pogadać na priv, napisz maila
- Darkness
- Net-facet
- Nieaktywny
Słuchaj bierz się rausem do roboty najlepiej dobry adwokat nie z urzędu (z urzędu w ostateczności). Pamiętaj ze faceci podziwiają i kochają zaradne dziewczyny a takie które pozwalają sobie wchodzić na głowę dostają przyciągają gnojków na własne życzenie. Pamiętaj że teraz ty na pierwszym miejscu na drugim reszta rodzina twoje otoczenie a na ostatnim ten gnojek co śmie nazywać się twoim mężem. Nie masz dzieci s sumie dobrze na pocieszenie dodam że po urodzeniu dziecka kobieta na 20 lat ma wyłączone połowę neuronów po to by znosić stres związany z wychowaniem dziecka. Co przekłada się na kompletny brak zainteresowań wiem o tym bo studiowałem medycynę. Poza tym kolejny plus to brak cierpienia dziecka co było by złe gdy doszłoby do zdrady. Kochanka to też człowiek więc powinna się zgodzić na bycie świadkiem na procesie.
- Przyszłość
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
po urodzeniu dziecka kobieta na 20 lat ma wyłączone połowę neuronów po to by znosić stres związany z wychowaniem dziecka. Co przekłada się na kompletny brak zainteresowań wiem o tym bo studiowałem medycynę.
What ?
48 2014-06-12 12:42:49 Ostatnio edytowany przez Lexpar (2014-06-12 12:44:25)
- Lexpar
- Net-Facet
- Nieaktywny
Słuchaj bierz się rausem do roboty najlepiej dobry adwokat nie z urzędu (z urzędu w ostateczności). Pamiętaj ze faceci podziwiają i kochają zaradne dziewczyny a takie które pozwalają sobie wchodzić na głowę dostają przyciągają gnojków na własne życzenie. Pamiętaj że teraz ty na pierwszym miejscu na drugim reszta rodzina twoje otoczenie a na ostatnim ten gnojek co śmie nazywać się twoim mężem. Nie masz dzieci s sumie dobrze na pocieszenie dodam że po urodzeniu dziecka kobieta na 20 lat ma wyłączone połowę neuronów po to by znosić stres związany z wychowaniem dziecka. Co przekłada się na kompletny brak zainteresowań wiem o tym bo studiowałem medycynę. Poza tym kolejny plus to brak cierpienia dziecka co było by złe gdy doszłoby do zdrady. Kochanka to też człowiek więc powinna się zgodzić na bycie świadkiem na procesie.
A z ciebie cały czas jad się sączy (studencie medycyny) 
.
Wyrocznia się znalazła 
Ło matko, to tego uczą na medycynie 
- Darkness
- Net-facet
- Nieaktywny
A ty byś tak nie postąpił na jej miejscu ? 
porada dobra
Chcesz konkretów to masz wydziela się kortyzol który uodparnia kobietę na stres ale wszystko ma swoją cenę człowiek taki traci wszelkie zainteresowania poza dzieckiem. Co co neuronów to wykazały to badania rezonansu magnetycznego mózgu. To jest właśnie ten okres kiedy kobieta zaczyna stawiać potrzeby dziecka ponad swoje potrzeby i wymagać większej ilości kasy. Stąd mit że każda kobieta leci na kasę.
Lucy, ja właśnie chyba dlatego wystąpiłam tak szybko o rozwód, żeby się nie łudzić, że on wróci, pewnie żeby mniej bolało, przynajmniej pozornie.
Mam wrażenie, że nie masz co liczyć na jego powrót, a jeśli już to na jego absurdalnych warunkach.
Ja nie wiem, czy dobrze robię, więc i Tobie nic nie poradzę :-(
Mogę jedynie wesprzeć zwyczajnym ludzkim "Będzie dobrze, nie wiem kiedy, ale będzie". I tej wersji się trzymajmy :-)
Lucy, ja właśnie chyba dlatego wystąpiłam tak szybko o rozwód, żeby się nie łudzić, że on wróci, pewnie żeby mniej bolało, przynajmniej pozornie.
Mam wrażenie, że nie masz co liczyć na jego powrót, a jeśli już to na jego absurdalnych warunkach.Ja nie wiem, czy dobrze robię, więc i Tobie nic nie poradzę :-(
Mogę jedynie wesprzeć zwyczajnym ludzkim "Będzie dobrze, nie wiem kiedy, ale będzie". I tej wersji się trzymajmy :-)
Dojrzewam do rozwodu, powoli ale dojrzewam. Wiem, że będzie próbował zrzucić odpowiedzialność na mnie, bo przecież on ciągle absolutnie rozwodu nie chce, bo on "widzi szansę". I na tym "widzeniu" się kończą jego starania. A ja jeszcze trafiam na dowody, że romans trwa w najlepsze..I jeszcze wysłuchuję kłamstw. A ponieważ ostatnio znów złapałam dół- jak zawsze po rozmowie z nim, to doszłam do wniosku, że tak się nie da i faktycznie dopiero rozwód mnie od tego uwolni. Więc proces dojrzewania jakby przyspieszył.
Musi być dobrze, bo już gorzej być nie może
- batszeba
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
A ja jeszcze trafiam na dowody, że romans trwa w najlepsze..I jeszcze wysłuchuję kłamstw. A ponieważ ostatnio znów złapałam dół- jak zawsze po rozmowie z nim, to doszłam do wniosku, że tak się nie da i faktycznie dopiero rozwód mnie od tego uwolni. Więc proces dojrzewania jakby przyspieszył.
Lucy, ja Ci doradzam zachowywanie tych dowodów, na które trafiasz. Tak na wszelki wypadek, kiedy pan mąż zacznie z Ciebie robić przed sądem wredną sukę, która rozwaliła małżeństwo gdy on chciał naprawiać i budować wszystko od nowa
Dowody zbieram, chociaż każdy to dla mnie kolejny nóż w serce. Ale jednego nie moge zrozumiec- wiem o zdradzie, on wie że ja wiem, że to trwa. Po cholerę teraz te kłamstwa? Że on niby tam nie był- a dowody mówią że był, że nie opowiada o niej- a znajomi mówią że opowiada...
Nie powinnam w ogóle z nim rozmawiac, ale zwykle jest tak że po pewnym czasie mu sie przypomina że ma żonę. A ja sie jeszcze na gnoja nie uodporniłam (grrrr).
Ale będzie lepiej, bo musi być
- batszeba
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Ale jednego nie moge zrozumiec- wiem o zdradzie, on wie że ja wiem, że to trwa. Po cholerę teraz te kłamstwa?
Ponieważ każdy chce dobrze wyglądać we własnych oczach. Dlatego.
A dowody zbieraj - w trakcie rozprawy możesz ujrzeć oblicze Twojego męża, jakiego nigdy się nie spodziewałaś...
zrobiłabym to samo. zebrała dowody wzięła rozwód i zaczęła nowy etap w swoim życiu . wiem jaka to jest huśtawka emocji. najtrudniejsze, najbardziej przerażające chwile, jeżeli człowiekowi uda się stawić im czoło, zmieniają się w najbardziej odważne.Kiedy czujemy się najsłabsi, częstokroć okazujemy najwięcej siły.
Wsparcia mi potrzeba, albo kopa w tyłek...Błąd wielki popełniłam, miesiące pracy nad sobą szlag trafił, stoczyłam sie znowu na samo dno..swoją drogą- ile razy człowiek może spadać na dno i jeszcze sie mułem przykryć?? No więc, spędziłam z tym zdrajcą prawie cały dzień, nawet nie pytajcie czemu...Podałam sie pięknie na tacy...Oczywiście nie dostałam NIC wzamian, nawet ochłapu.. Po raz kolejny musze zabijać nadzieje, którą sama wskrzesiłam...Po raz kolejny czuje się jak śmieć, zero szacunku dla samej siebie, mam siebie dosyć, nawet chyba sie nienawidze, bo dałabym sie pokroić za jakis ochłap czułości z jego strony. Co ze mną jest nie tak???
Wsparcia mi potrzeba, albo kopa w tyłek...Błąd wielki popełniłam, miesiące pracy nad sobą szlag trafił, stoczyłam sie znowu na samo dno..swoją drogą- ile razy człowiek może spadać na dno i jeszcze sie mułem przykryć?? No więc, spędziłam z tym zdrajcą prawie cały dzień, nawet nie pytajcie czemu...Podałam sie pięknie na tacy...Oczywiście nie dostałam NIC wzamian, nawet ochłapu.. Po raz kolejny musze zabijać nadzieje, którą sama wskrzesiłam...Po raz kolejny czuje się jak śmieć, zero szacunku dla samej siebie, mam siebie dosyć, nawet chyba sie nienawidze, bo dałabym sie pokroić za jakis ochłap czułości z jego strony. Co ze mną jest nie tak???
Jak to przeczytałem, to mnie ruszyło aby napisać.
Kobieto co ty wypisujesz, weź no się w garść. Jak zauważyłem, to dzieci nie masz. To jest duży plus dla ciebie. Łatwiej jest znaleźć faceta, niż kobiecie z dzieckiem. Chyba, ze masz dzieci. Jak może mieć człowiek do ciebie uczucia, jeśli cię zdradza. On nie ma żadnych uczuć. Człowiek , który kocha, nie zrobi tego może w jednym przypadku, braku współżycia. Ale jak go brak, to wiadomo, brak miłości w związku. Więc, brać rozwód i nie marudzić.
A jak chcesz rady, to napisz do mnie, to ci podpowiem czy doradzę.
No muszę napisać- dla potomnych i dla samej siebie żeby nie zapomnieć, bo tekst od jeszcze- męża usłyszałam wart zapamiętania. Otóż jakies dwa miesiące temu się na urlop z kochanką wybrał. Miejsce wybrał dość popularne w okresie turystycznym. Pech chciał- zobaczyła ich znajoma moja. No i jakos w trakcie jednej z rozmów naszych ostatnich wspomniałam, że uczucie to niezbyt miłe sie dowiedzieć, że mąż plażing z kochanką uprawia.... Że to żonę zaboleć może. A na to mąż mój: "To do tej znajomej powinnaś żal mieć najwiekszy bo to ona Cie zraniła, nie ja. A Ty do mnie masz teraz pretensję? Przecież to nie ja cie skrzywdziłem". A ja głupia mężowi winę przypisuję....
No muszę napisać- dla potomnych i dla samej siebie żeby nie zapomnieć, bo tekst od jeszcze- męża usłyszałam wart zapamiętania. Otóż jakies dwa miesiące temu się na urlop z kochanką wybrał. Miejsce wybrał dość popularne w okresie turystycznym. Pech chciał- zobaczyła ich znajoma moja. No i jakos w trakcie jednej z rozmów naszych ostatnich wspomniałam, że uczucie to niezbyt miłe sie dowiedzieć, że mąż plażing z kochanką uprawia.... Że to żonę zaboleć może. A na to mąż mój: "To do tej znajomej powinnaś żal mieć najwiekszy bo to ona Cie zraniła, nie ja. A Ty do mnie masz teraz pretensję? Przecież to nie ja cie skrzywdziłem". A ja głupia mężowi winę przypisuję....
Jeszcze się z tym g...wnem męczysz, ręce opadają....
Lucy_Z napisał/a:No muszę napisać- dla potomnych i dla samej siebie żeby nie zapomnieć, bo tekst od jeszcze- męża usłyszałam wart zapamiętania. Otóż jakies dwa miesiące temu się na urlop z kochanką wybrał. Miejsce wybrał dość popularne w okresie turystycznym. Pech chciał- zobaczyła ich znajoma moja. No i jakos w trakcie jednej z rozmów naszych ostatnich wspomniałam, że uczucie to niezbyt miłe sie dowiedzieć, że mąż plażing z kochanką uprawia.... Że to żonę zaboleć może. A na to mąż mój: "To do tej znajomej powinnaś żal mieć najwiekszy bo to ona Cie zraniła, nie ja. A Ty do mnie masz teraz pretensję? Przecież to nie ja cie skrzywdziłem". A ja głupia mężowi winę przypisuję....
Jeszcze się z tym g...wnem męczysz, ręce opadają....
Niestety muszę się męczyć póki sąd nas nie rozłączy A to mam nadzieję wkrótce nastąpi.
Niestety muszę się męczyć póki sąd nas nie rozłączy
Termin chociaż już masz??
Lucy_Z napisał/a:Niestety muszę się męczyć póki sąd nas nie rozłączy
Termin chociaż już masz??
Z niecierpliwością oczekuję informacji z sądu..
63 2014-09-09 22:19:11 Ostatnio edytowany przez assassin (2014-09-09 22:25:18)
assassin napisał/a:Lucy_Z napisał/a:Niestety muszę się męczyć póki sąd nas nie rozłączy
Termin chociaż już masz??
Z niecierpliwością oczekuję informacji z sądu..
W każdym bądź razie życzę żeby poszło w miarę gładko i za pierwszym podejściem.
Minęło 5 lat i znowu jestem na forum " ROZSTANIE, FLIRT, ZDRADA, ROZWÓD". Niestety dopadła mnie brutalna prawda- jak ktoś zdradził raz to zdradzi kolejny raz...
W wielkim skrócie- nie rozwiodłam się z mężem 5 lat temu- kilka dni przed pierwszą rozprawą mieliśmy rozmowę i podjęliśmy decyzję, że spróbujemy być razem. Pierwsze dwa lata były bardzo ciężkie, ale potem wszystko się ułożyło. Często rozmawialiśmy, spędzaliśmy razem czas, ale każde z nas miało też swoje hobby- czas dla siebie. Podjęliśmy decyzję, że chcemy mieć dziecko. Obecnie jestem w 7 miesiącu ciąży. Mąż od początku tej ciąży jest na kontrakcie w innym mieście, przyjeżdżał na weekendy, ale coraz mniej obecny. Zaczęły się jakieś rozmowy, że może niepotrzebnie to dziecko, bo jemu żyło się wygodnie, że on potrzebuje przestrzeni....
A potem było już tylko gorzej- że on żałuje tych 5 lat, że powinniśmy się wtedy rozstać. Oczywiście domyślam się, że te jego wątpliwości to mają konkretne imię i nazwisko, ale nie mam na to dowodów. Zresztą nawet ich nie szukam. Ostatnio widzieliśmy się dwa tygodnie temu, mało interesuje się dzieckiem. Na ten moment to "chyba nie chce ze mną być", ale z ostateczną decyzją powinniśmy się wstrzymać aż urodzi się dziecko, żebym mogła w spokoju przeżyć te ostatnie miesiące ciąży....
A ja? Ja jestem na etapie odcięcia się od niego- nie odbieram telefonów, nie odpisuję na sms, żeby po raz kolejny nie dać się zmanipulować. I próbuję dojść do siebie- i drugi raz przeżywam żałobę po związku. Drugi raz nie znaczy że jest łatwiej, chyba boli nawet bardziej. Ale może chociaż będzie bolało krócej?
Próbuję skupić się na dziecku, które za moment się pojawi, natomiast jest we mnie też bardzo dużo strachu o przyszłość. Bo znów muszę budować swoje życie od nowa.
Oj Lucy_Z kochana...
Chciałabym powiedzieć Tobie, że pomimo wszystko, jesteś cudowną, mądrą i silną kobietą. Pięć lat temu postanowiłaś zawalczyć o swoje małżeństwo. Jaką siłę i miłość trzeba mieć w sobie, żeby potrafić wybaczyć to wszystko i strzępki własnego serca pozbierać w całość.
Teraz, z perspektywy zaszłych zdarzeń żałujesz, że nie rozeszłaś się z panem mężem wtedy i nie ochroniłaś siebie przed obecnym, potwornym bólem..
Na tamtą chwilę podjęłaś taką decyzję i na pewno przemyślałaś ją z milion razy. Wtedy wiedziałaś, że jest słuszna. I była.
Nigdy nie wiadomo , co nas w życiu spotka. Być może gdybyś wtedy zdecydowała inaczej Twoje życie potoczyłoby się inaczej. Może lepiej...? A może jeszcze gorzej...?
Za 2 miesiące zostaniesz Mamą. Na pewno już kochasz to maleństwo, ale nawet nie zdajesz sobie sprawy jak wielka miłość Cię ogarnie, gdy przytulisz je po raz pierwszy. Macierzyństwo daje kobiecie ogromne pokłady siły i inne spojrzenie na wiele spraw. Ja nie mówię, że zastąpi Ci miłość w związku, ale daje inną motywację do życia. Bądż teraz dla siebie dobra. I chociaż to bardzo trudne ,staraj się nie myśleć o tym co złe. Masz czas... na poukładanie swoich spraw, na konkretne decyzję, na walkę, ale dopiero po porodzie.
Jak kolwiek to nie zabrzmi musisz odłożyć to wszystko na póżniej. Teraz Ty jesteś najważniejsza.
Przyjdzie znów taki czas, że będziesz wiedziała co zrobić. Wiesz ? On ucieka od Ciebie, bo ma jakieś wyrzuty sumienia, a to boli, gdy widzi w Twoich oczach strach i niezrozumienie. Tak jest mu łatwiej...
Często jest tak, że po porodzie ojciec zakochuje się bez opamiętania w swoim dziecku, zaczyna inaczej patrzeć na kobietę i chce wrócić..ale to Ty zdecydujesz wtedy czy przebaczysz i czy Ty tego chcesz. Wszystkie ,najgorsze słowa świata to za mało, żeby określić człowieka z którym się związałaś. Dlatego życzę mu wszystkiego, na co zasługuje !
Pamiętaj, że jeszcze będzie dobrze. Nawet się nie spodziewasz jak bardzo