Chorobliwa zazdrosc

Niska samoocena?
No i ponowię pytanie lena25 czy jakikolwiek facet cię zdradził, oszukał ? Bo to niestety zostawia na psychice .

Malak11- może psycholog? Może literatura? Nic samo nie przyjdzie, niestety.
Chodzi tu na bank o poczucie niskiej wartości. Nie ważne czy przez dzieciństwo, czy przez przykre doświadczenia, coś zaburzyło nasze ja.

Czekam na Twoje pomysły na podbudowanie siebie.

Przestałabyś być zazdrosna gdybyś miała wielu facetów i gdyby twój partner na całe życie też miał wcześniej wiele kobiet. Zorzumiałabyś, że ograniczenie wolności (= zazdrość) tylko niszczy związek. Zrozumiałabyś, że romansowanie na boku wcale nie jest taką cudowną bajką jaką sobie wyobrażasz.

Jak się dowartościować? Zadbaj o wygląd. Jak jesteś gruba to schudnij. Zapuść długie włosy, ładnie się ubieraj, naucz dobrego makijażu. Męskie spojrzenia na pewno Cię dowartościują. Potem staniesz się bardziej pewna, a jeśli taka będziesz to życie bardziej będzie Ci szczęścia przynosić. I taka maszyna się będzie rozpędzać i rozpędzać, aż w wieku 30 lat będziesz mega atrakcyjną i pewną siebie kobietą.

A jak radzić sobie z facetem... jak nie być zazdrosną? Hmmm... możesz się przetrenować sama z sobą... właśnie na imprezie niech rozmawia nawet pół nocy z koleżanką. NIech chodzi z kolegami na piwo. Niech realizuje swoje hobby samotnie. ALE zawsze jak on do Ciebie wraca, to znaczy, że jesteś super dziewczyną, on chce z Tobą być, chce z Tobą spędzać czas. Nigdy o tym nie zapominaj.

Jesteś leniwa? Jeśli nie jesteś, to przeczytaj książkę "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy".

Może prawił jej komplementy? Że ma ładne nogi? I że lubi z nią rozmawiać? Powspominali dawne czasy? I oboje myśleli jak by im było ze sobą w łóżku?

Nie martw się tym -- nieważne o czym rozmawiali. Ważne, czy on chce z Tobą spędzać czas.

Nie, nie. Kompletnie źle interpretujesz tę książkę.

W książce chodzi o kobietę, a nie o jej faceta. W książce jest pokazane, że kobieta powinna iść swoją drogą, a nie podporzadkowywać się pod faceta. Aby ona miała swoje szczęście, była szczęśliwa sama z siebie, a nie z tego powodu, że ma albo nie ma faceta, albo że on jest taki a nie inny.

Jeśli chodzi o zdradę, to masz 100% racji. I całkowicie rozumiem twoje obawy. Zdrada zaczyna się od spojrzenia, od takiego mikro-kontaktu... a na końcu ląduje się w łóżku.

Twój problem polega na tym:   "tym wieksza szansa ze pozna kogos lepszego od Was i odejdzie".

Musisz sobie wbić do głowy, że zawsze ktoś w czymś jest lepszy od Ciebie. Zawsze znajdziesz taką jedną rzecz, gdzie ta druga oosoba jest lepsza od Ciebie. Ale też na pewno masz taką jedną rzecz, która powoduje, że Ty jesteś lepsza od niej. Porównywanie się nie ma sensu. Sprawdź "desiderata.pl".

NIE dasz rady zamknąć go w klatce. NIE dasz rady chronić go od poznawania nowych kobiet. Za 20 lat dodatkowo będziesz starsza niż inne, które on może poznać.

W moim związku, gdybym pogadał z koleżanką 20 minut, a moja żona musiała w tym czasie się sama bawić, to byłaby trzecia wojna światowa. O flircie nie ma mowy -- zdrada. Kawa z koleżanką nie ma mowy -- zdrada. Można tak żyć, ale wtedy związek jest złotą klatką, z której dla zdrowia psychicznego trzeba się czasem wyrwać.

Zatem lepiej nie budować takiej klatki. Lepszy jest ptaszek, który wraca do klatki nawet jak drzwiczki są otwarte. A jak się klatkę zawsze szczelnie zamyka, to nigdy nie ma pewności, czy otwarcie drzwiczek nie spowoduje dramatu.

Jest potrzeba. Bez tego kobiety wydają się jak stwory z innej planety. A jak ma się kontakt, to do kobiet podchodzi się jak do normalnego człowieka. Ale o tej potrzebie to pewnie każdy facet powiedziałby inaczej.

Problem polega raczej na tym, że Ty nie masz potrzeby nic robić poza swoim facetem. A powinnaś mieć własne życie. Tak jak jest w książce "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy". Właśnie dlatego, że one są wolne, mają swoje życie.

Jeśli Ty uzależnisz swoje szczęście od twojego faceta, to automatycznie będziesz chciała bronić tego "swojego" szczęścia. Czyli będziesz musiała go zamknąć w klatce, aby Ci nie wyfrunął. Czyli staniesz się dla niego bardziej opresyjna. Czyli go unieszczęśliwisz. On się w sobie zamknie. Będzie Wam źle. Związek szlag trafi.

I teraz Ci powiem tak: sorki dziewczyno, ale ze swoją zazdrością musisz sobie sama poradzić. To twoje zadanie, aby sobie życia nie zchrzanić.

Czyli to co powinnam wywnioskowac to...
1. Jak bedzie chcial to i tak zdradzi
2. Jak bedzie chcial to i tak zostawi
3. Rozmowa nic nie znaczy
4. Jesli jest ze mna tzn ze mu sie podobam i chce ze mna byc
5. Zrozumiec ze sa ludzie ktorzy sa ode mnie w czyms lepsi ale ja tez jestem w czyms dobra i dlatego moj chlopak jest ze mna a nie z inna
6. W kazdym momencie ta druga osoba moze od nas odejsc i musimy byc na to przygotowani miec swoje zajecia, pasje, zainteresowania, nie opierac na tej srugiej polowce calego swojego zycia i istoty szczescia
Cos jeszcze? Bede to sobie za kazdym razem czytala jak bede stawala sie zazdrosna, moze pomoze

Gary wszystko co piszesz jest ok , ale przyczepię się ,jeśli można do paru rzeczy ;p Otóż, jeśli chodzi o zmianę dowartościowania się w kwestii ubioru , zgadzam się ,ale nie do końća , dlaczego? Dlatego że to jest ...chorobliwa zazdrość jest w psychice i to bardzo głęboko , nie pomogą ładne fatałaszki i te inne rzeczy. To trzeba zwalczyć w sobie a nie na zewnątrz .
Co do książki to podeszłabym do niej z przymróżeniem oka , jest super napisana ale raczej bym się nią nie kierowała

No pewnie że się przyczep. W końcu jesteś w tym temacie weteranką, która zwyciężyła?

Tzn ja pisałem o poprawie poczucia własnej wartości, a nie o przewalczeniu zazdrości. Chętnie usłyszę od Ciebie jak się przewalcza taką zazdrość. Ja nie jestem zazdrosny, ale może moją żonę lepiej bym zrozumiał...

Może zapytam na priv? Czy tutaj napiszemy?

Witam! Moim problemem jest zazdrość...wielka, rozdzierająca wszystko we mnie...Jestem ze swoim chłopakiem od ponad pół roku, wszystko było cudownie, aż do momentu kiedy zaczęłam być o niego tak chorobliwie zazdrosna. Męczę siebie i jego. Tyle dobrze, że trafiłam na faceta mega cierpliwego, który na moją złość, wytykanie innych kobiet i nie boję się użyć tego określenia - fochy i złośliwości potrafi odpowiedzieć żartem, uśmiechem, przytuli czy pocałuje...Z tym, że ja już nie chce być dla nas ciężarem, jak się zdenerwuje nie mogę spać, jeść, boli mnie brzuch, sama siebie nakręcam. Kiedyś byliśmy u znajomych i jego koleżanka opowiadała jak to ona sobie z nim nie jeździła po mieście i robiła zakupy. Od razu po wyjściu dostał solidny ochrzan, nie powinien tak robić ale z drugiej strony to jest jego kumpela od x lat więc nie mogę mu nic zabronić. Druga sytuacja, podejrzałam jego rozmowę z następną koleżanką ( z dziewczyną z którą kiedyś coś chciał) że jak ja go zsotawie to on będzie potrzebował pocieszenia i może to ich ślub będzie (rozmowa była o naszym ślubie) bo w życiu nic nigdy nie wiadomo...I znów awantura. On mnie zapewnia, że kocha, że odkąd się pojawiłam w jego życiu to żadna inna, że nie da mnie skrzywdzić i takie tam. Chce mu wierzyć, czasem wierze ale mam niską samoocenę i wydaje mi się że jak któraś z koleżanek zacznie się o niego starać to mnie zostawi bez mrugnięcia okiem. Pomimo jego zapewnień że nie. Wcześniej zostałam skrzywdzona, zostawił mnie chłopak, taka miłość życia, nie wiem, może dlatego się tak zachowuje. Albo mam jakieś problemy z psychiką, no nie wiem Wiem tyle, że jest to męczące i nie chce zepsuć swojego związku bo jest dobry...Już nie wiem co mam zrobić

Chorobliwa zazdrość to najgorsza rzecz jaka może w związku wystąpić. Sama kiedyś byłam strasznie zazdrosna i przez to kilka związków się rozleciało.

Pamiętaj,że nawet najbardziej cierpliwa osoba w końcu może stracić cierpliwość i wtedy już nie będzie tak kolorowo. Musisz zacząć pracować nad sobą. Przestać w każdej dziewczynie widzieć zagrożenie,bo się zamęczysz i jego także. Postaw się na jego miejscu czy chciałabyś być ciągle o coś podejrzewana. Znajdź hobby uwierz im mniej mamy czasu tym mniej myślimy i się zadręczamy tak naprawdę nic nie znaczącymi rzeczami.

Sama wiem po sobie gdy tylko pojawi mi się więcej wolnego czasu zaczynam rozmyślać o jakiś za przeproszeniem pierdołach i zaczynam sama siebie ganić za takie myśli. Chłopak nie jest Twoja własnością i ma prawo do swojego życia gdzie spotyka się z znajomymi jest to całkiem normalne i zdrowe dla związku.

Dzięki dziewczyny niby samemu się wie, ale jak ktoś powie to jakoś tak bardziej dochodzi do człowieka. Będę nad sobą pracować, bo szkoda mi mojego związku, bo jakby nie moje wymysły to było by cudownie. Z nadmiarem czasu, które wzmaga dziwne myśli też się zgodzę, właśnie to przeżywam Najgorsze jest to, że nie wiem co mam robić żeby się tak nie zachowywać, tłumić to w sobie? to w końcu wybuchnę...Na początku to chyba zacznę od rozmowy z moim wybrankiem, bo nic innego mi nie przychodzi do głowy

Folle_9 a jak u Ciebie wyglada sytuacja ? O co jestes zazdrosna?