Czy walczyć o nasze małżeństwo???

To bardzo niezdrowa sytuacja i nie dziwię się że Cię wyniszcza. Postaw na samodzielność (ewentualnie wsparcie rodziny), przyda się również psycholog. No i powoli, małymi krokami szukaj pracy. To bardzo ważne byś odzyskała własną wartość. Później zajmiesz się ewentualnym ratowaniem lub zaprzestaniem związku.

Wiem, że boli. Nie masz jednak wyjścia, on przestał Cię szanować.

Ale tu nie ma o co walczyć, skoro on twardo mówi, że nie chce i nie widzi dla Was szans. Starałaś się, ale teraz trzeba już z tym skończyć. Odpuść tę nierówną walką. Zawsze jest szansa, że jeszcze zmądrzeje, gdy zobaczy że jakoś sobie bez niego radzisz.

Jeżeli chcesz spróbować w miarę łagodnej metody zamiast go zostawić, to proponuję zdystansowanie się, ochłodzenie wobec niego. Jeżeli na to zareaguje tak jak trzeba - to dobrze. Jeśli nie - będziesz wiedziała na czym stoisz.
Nie chcę snuć dziwnych teorii, ale zastanów się, czy głowa rodziny, która kocha żonę i dziecko jest w stanie z dnia na dzień odwrócić swoje uczucia bez wpływu "z zewnątrz". Może między Ciebie a niego wkradła się szara eminencja w postaci innej kobiety. Może tak, a może nie. Znajomi, których wypytywałaś o potencjalną kochankę mogą nie powiedzieć prawdy ze względu na obustronną lojalność. Nie zdziwiłbym się, gdyby najzwyczajniej nie chcieli brać udziału w pośredniczeniu w całej sytuacji. Lepiej jest założyć, że jednak ktoś jest, bo w przypadku błędnego założenia miło się zaskoczysz. W przeciwnym razie możesz się bardzo niemiło rozczarować. Nie wiem jak jest w rzeczywistości, ale jak wspomniałem - sprawa jest bardzo dziwna. W dodatku - fikanie z inną kobietą to są koszty, które, jak sama wspomniałaś, znacząco wzrosły. Ale...to tylko moje luźne domysły, które mogą być błędne.

Cóż też nieraz myślę, że w grę wchodzi ta trzecia, ale długi są spowodowane jego imprezowym życiem tam za granicą. Ciężko mi jest do niego nie pisać, nie dzwonić, nie potrafię olać tego tak jak on to zrobił.
A zagranice nie było wyjścia musiał jechać, bo tu gdzie mieszkamy o pracę jest bardzo trudno. Rehabilitacja córki jest już zakończona, wszystko zakończyło się sukcesem W ciemno nie pojadę napewno tym bardziej z dzieckiem, a on sama nie wiem co on chce od życia. Raz odnoszę wrażenie, że mu zależy ale nie potrafi żyć na odległość, a za drugim razem myślę, że przyzwyczaił się do życia bez nas. Co do znajomych myślę, że by go nie kryli. Po drugie jak to często bywa za granicą są "dobrzy donosiciele" którzy jak najszybciek chcieli by pozbyć się kolegi rodaka z pracy.

Może ja poprostu nie chce dopuścić do siebie myśli, że jest ta inna, a może na tyle ile znam jego kolegów ich tryb i podejście do życia a także jak imprezują to myślę, że inna kobieta nie wchodzi w grę. To jest towarzystwo dla którego liczy się by był alkohol i coś do przypalenia.  Nie potrafie pogodzić się z tym, że mąż nie chce próbować, nie chce wyjaśniać, że wścieka się gdy oskarżam go o zdradę( może faktycznie nie zdradza a może mu to ciężko ukryć ). Nie potrafię nawet sprawdzić w inny sposób czy doszło do zdrady. Jedynie przez znajomych. Może gdybym dowiedziała się, że pojawiła sie inna. Przestałabym walczyć i odeszła.

Sama nie wiem co myśleć. Może rzeczywiście przechodzi fascynacje "nowościa" bo w naszym małżeństwie coś się wypaliło. Ale na tyle ile znam swojego męża on nigdy nie byl typem tego co zdradza, prędzej to ty faceta, który jest bardzo podatny na gadania kolegów. Bardziej woli przypodobać się koledze niż obcej kobiecie.

Sluu dziękuję za słowa otuchy. Ja jednak nie mam tego poczucia by czuć się ważną.

Twój mąż to dorosłe dziecko, poszedł na łatwiznę. Nie wiem czy Cię pocieszę ale bądź pewna, ze kiedyś zrozumie swój błąd. Jednak może być za późno dla niego i pewnego dnia usłyszy "to se ne wrati".
Wtedy stanie przed lustrem i nie będzie mógł patrzeć na swoje odbicie, zrozumie jaki jest gadem. To wcześniej czy później nastąpi.
Jesteś ważna i wyjątkowa bo masz odwagę walczyć. Masz kręgosłup moralny = masz wątpliwości. To normalne.
Twój mąż to zwykły tchórz.

niekoniecznie jest jakas kobieta. facet wyjechal za granice, ma kumpli, wolnosc, kase. prawdopodobnie nie chce wracac do kraju, ani do rodziny, tylko zostac za granica i zaczac tam od nowa. przykra prawda. niejeden tak zrobil.

Bullet za Ciebie również trzymam kciuki, skoro też walczysz. Oby się udało.

Droga Wiosno, Twoja walka przynosi teraz odwrotny skutek. Im bardziej mu się narzucasz, tym on bardziej będzie się oddalał. Ty już swoje zrobiłaś - przeprosiłaś za błędy, zapewniłaś o uczuciu, próbowałaś nawiązać porozumienie. Teraz jego kolej. Jeżeli zawalczy o Wasz związek to znaczy, że mu zależy. A jeżeli nie - to o co walczysz Ty? "Schowanie dumy do kieszeni" to teraz najgorsze, co możesz zrobić, bo nie dość, że pokazujesz mu, że wcale się nie musi starać o Waszą relację, gdyż Ty się starasz podwójnie, to jeszcze ryzykujesz szacunkiem do siebie samej dla faceta, który obecnie ma Cię gdzieś.

To, że nie czujesz się ważna sama dla siebie jest bardzo poważnym problemem. Tylko człowiek akceptujący siebie, szanujący siebie i siebie kochający (nie mylić z zadufaniem w sobie) może stworzyć zdrowy, szczęśliwy związek. Jeżeli nie kochasz siebie, to w pogoni za akceptacją (teraz akceptacją przez męża) możesz zupełnie zatracić siebie i wtedy, jeśli on odejdzie poczujesz, że nie zostało Ci nic. Że bez niego nic nie znaczysz.

Moja rada - przestań wydzwaniać do męża, skup się na sobie i na dziecku. To trudne, ale możliwe. Dopóki on będzie pewny, że Ty jesteś i czekasz bez względu na jego chamstwo, dopóty niczego z tym nie zrobi. A poza tym mąż ma być dla Ciebie partnerem, a nie sensem życia.

Wiosna, z doświadczenia oraz z tego co widzę na forum jestem w 100% przekonana, że na pewnym etapie TRZEBA zostawić, TRZEBA odpuścić, TRZEBA się wyciszyć i to jest JEDYNY niemalże argument, który MOŻE zadziałać.
Jeśli będziesz pisać, dzwonić, szukać kontaktu, przyniesie to dokładnie odwrotny do oczekiwanego skutek.

I tego Ci życzę....

Witam wszystkich ponownie. Dawno nie pisałam, troszkę sytuacja się zmieniła, tak jak doradzaliście póki co milcze, staram się nie być nachalna. Z tego co wiem On podobno sam zwątpił w rozwód i sam nie wie co czuje. Dało mi to najdzieję bo jeszcze parę dni wcześniej był pewien rozwodu i tego, że jego uczucia wygasły. Nie wiem co wpłynęło na taką zmianę postępowania. Boli mnie tylko to, że pomimo, że ma wątpliwość w swoim zachowaniu nie widzi błędów, które doprowadziły do sytuacji w jakiej się znaleźliśmy. Całą winą obarcza mnie bo nie pracuję. Wiem, że pisałam, że zrobię wszystko by ratować rodzinę, ale nie chce być na "pstryknięcie palcem" bo mam obawy, że sytuacja się powtórzy bo mąż nabierze pewności, że wybaczę mu wszytko. Uważacie, że facet może się zmienić zrozumieć również swoje błędy i starać sie je naprawić. Czy jeżeli on zdecyduje, że również chce naprawić mam pakować się i jechać do niego, czy poczekać aż i on udowodni, że mu zależy na to by być z rodziną. Ja mam mieszane myśli. Z jednej strony serce kieruje mną i głos serca powtarza by wybaczyć zapomnieć i probować odbudować rodzinę, a z kolei rozum podpowiada by w razie ewentualnego pogodzenia dać sobie czas by to mąż udowodnił, że chce się zmienić, że zależy mu na rodzinie i że rodzina jest ważniejsza niż rozrywkowe życie, kumple i auto. Chociaż może nie mam co się nastawiać na pogozenie, byc może to z jego str zwlekanie, że niby potrzebuje czasu. Nie rozumiem tego jak można nie wiedzieć czy się kocha czy nie kocha kogoś.

Droga Wiosno...
Jakkolwiek nie jestem dobrym doradcą w sprawie związków to Twój post aż ukłuł mnie w oczy. Rozwód po to, by przemyśleć i zastanowić się, co było jego powodem? Wy jesteście małżeństwem z dzieckiem, a nie parą nastolatków, gdzie jedna strona tupnie nogą i 'zrywa'! Jaka jest idea małżeństwa? Być ze sobą na dobre i na złe, a w razie niepowodzeń starać się to naprawić, a nie poddawać się bez walki. Ty się starałaś wystarczająco dużo, rozumiesz? Zrobiłaś absolutnie wszystko, aby ten związek uratować, a on tak po prostu chce narażać Ciebie, siebie, córkę, WAS WSZYSTKICH na emocjonalną huśtawkę związaną z papierkową bieganiną tylko dlatego, że sam zrobi w tył zwrot? On nie kiwnął palcem, aby zmienić Waszą sytuację, polepszyć ją, sama piszesz, że już dawno postawił na Was krzyżyk. Wybacz za szczerość, ale do tanga trzeba dwojga i widać, że on jest zwykłym tchórzem, a rozwód w jego przypadku oznacza jedno - KONIEC. Nie, nie ma powrotu po rozwodzie, on, jakimkolwiek dupkiem by nie był, w delikatniejszy (?) sposób daje Ci do zrozumienia, że finito. Ty za Was oboje tego nie uratujesz.
Mimo powagi wątku, odrobinę się ubawiłam.. jego myślenie jest tak nielogiczne, że słów brak.
Błagam - nie pozwól się tak traktować. Na pewno jesteś wspaniałą kobietą, tylko Twoje poczucie własnej wartości zostało chwilo stłamszone. Trzymam za Ciebie kciuki i proszę - nie poniżaj się więcej takim ślepym zawierzaniem jego słowom. Już chyba zrobiłaś wszystko, aby było dobrze, w brodę sobie pluć nie możesz. Powodzenia.

Po co walczycie o związek jeśli druga strona gdybyście to wy zbłądziły wyrzuciła za drzwi.