Małżeństwo z terminem ważności.

Ja zdecydowanie jestem typem długodystansowca, i walczę! Zresztą to się odnosi nie tylko do związku, ale też do przyjaźni. Po prostu uważam, że wycofywanie się z czegoś, co się długo budowało, jest swego rodzaju tchórzostwem i słabością charakteru (oczywiście nie mówię tu o skrajnych przypadkach, jak przemoc domowa, notoryczna niewierność, nielojalność etc., tylko raczej o tej "niezgodności charakterów"). Docelowo na pewno chciałabym, aby mój pierwszy mąż był zarazem ostatnim, a wizja przejścia z kimś całego życia jest dla mnie zdecydowanie bardziej fascynująca niż przerażająca Zresztą wynika to zapewne w dużej mierze z faktu, że w moim odczuciu głębia każdego z nas jest niewyczerpana i dzięki temu o wiele bardziej interesująca od warstwy powierzchniowej, że tak to ujmę. Zagłębianie się w drugiego człowieka, obserwowanie jego rozwoju, metamorfoz jest dla mnie o wiele bardziej interesujące, wzbogacające i pouczające niż powierzchniowe poznawanie coraz to nowych osób.

Ja tez bardzo kochalam ale odeszlam, nie walczylam, dotarlo do mnie ze nie mam o co walczyc, ze bylo bardzo wiele zlego.Jestem jednak zdania ze jesli chodzi tylko o jakies roznice charakterow to powinno sie walczyc jesli obie strony tego chca.

Usłyszałam kiedyś zdanie, które od tamtego czasu wielokrotnie już powtórzyłam: nie pozwala się odejść partnerowi, kiedy z góry można założyć, że będziemy z zazdrością patrzeć jak układa sobie życie gdzieś indziej.

Moim zdaniem odpuścić należy wówczas, kiedy ludzi już niewiele łączy, a na pewno nie ma w związku wzajemnej miłości (ta musi być z obu stron) ani szacunku, a samo małżeństwo przysparza więcej łez i goryczy niż dobrych chwil. Nie warto tkwić w czymś na siłę, czując, że działa na nas destrukcyjnie. Czasem nawet jeśli się kocha, lepiej jest po prostu odejść i od nowa spróbować sobie wszystko poukładać, bo w ostatecznym rozrachunku i tak wyjdziemy na plus.

Jeśli jednak mi na czymś bardzo zależy, to absolutnie nie odpuszczam. Raz przyszło mi walczyć o własne małżeństwo, kiedy to przechodziliśmy naprawdę poważny kryzys - zapętliliśmy się wówczas tak bardzo, że ciężko nam było zacząć ze sobą normalnie rozmawiać. Niemniej nawet wtedy, i ani przez chwilę, nie pomyślałam, że nie chcę już być z tym mężczyzną, czyli moim mężem. Jak wyglądała moja walka? Dążyłam do tego, abyśmy zaczęli ze sobą jak dawniej rozmawiać, dopiero wtedy mogliśmy nawiązać szczery i głęboki dialog - powiedzieć co nam wzajemnie w sobie przeszkadza, co chcielibyśmy, aby się zmieniło. Powiedzieliśmy też sobie na ile jesteśmy w stanie te oczekiwania wzajemnie spełnić, a co na pewno się nie zmieni. Wtedy zrozumiałam, że oboje bardzo chcemy i nam na związku zależy, a tylko gdzieś po drodze zwyczajnie się pogubiliśmy i straciliśmy z oczu to, co ważne.
Od tamtego czasu minęło już kilka ładnych lat, nie było wcale łatwo, ale wiem, że była to słuszna decyzja i że było warto. Oboje się zmieniliśmy, oboje dotrzymaliśmy słowa i chyba znacznie bardziej doceniamy to, co mamy. Jasne, że czasem bywają zgrzyty, ale dziś potrafimy już sobie z nimi szybko radzić.

z małżeństwem to tak jak z hodowaniem roślinek trzeba czasu,pracy i pielęgnacji aby mieć efekty czyli jak dbasz tak masz.

Nie, nie przeraza mnie ta wizja, ale wole zyc dniem dzisiejszym i nie zakladac, ze to, co jest dzis - bedzie rowniez obowiazywac w przyszlosci. Tak wiele w zyciu kazdego z nas sie zmienia, ze tym bardziej w malzenstwie, ktore jest bardzo czułym detektorem zmian   trudno o jakas  przewidywalna stalosc.

Natomiast, jesli w malzenstwie decydujemy sie pozostac, warto po prostu o nie dbac, pielegnowac - tak jak o przyjaznie czy inne znajomosci. A w sytuacji kryzysowej walczyc. Rozwiazywac na biezaco problemy i byc uwaznym na partnera. I oczekiwac tego samego zwrotnie.

Zdecydowalabym sie zakonczyc malzenstwo, jesli czulabym sie w nim nieszczesliwa albo znudzona i, to najwazniejsze! - nie widziala szansy na naprawienie tego stanu rzeczy. Ale zanim to nastapi, mozliwosci do wykorzystania jest naprawde sporo.

I wogole - przekonuje mnie bardzo teoria, ze dopoki czlowiek nie "rozpracuje" swoich nieudanych zwiazkow, automatycznie wpada w nastepne bardzo podobne i popelnia te same bledy. Czyli warto najpierw probowac naprawic ten, w ktorym sie jest, a dopiero, kiedy to sie nie udaje ( bo np nie ma wystarczajacej woli i zaangazowania partnera w naprawe), zdecydowac sie powiedziec sobie adieu .

też się czasami tego boję, tym bardziej , że zanim poznałam męża byłam w takim poważnym związku , w prawdzie niezalegalizowanym, w którym partner znudził się mną, a był chyba z przyzwyczajenia. I to było okropne , siedzieć na wprost kogoś kto patrzy już obojętnym wzrokiem, awantury wszczyna bez powodu i nastawia rodzinę i znajomych przeciwko mnie.Dlatego uznałam , że więcej razy na to nie pozwolę.Kocham męża ale gdybym widziała, że on się dusi w związku ze mną , pewnie bym odpuściła.

my niestety myślimy innymi kategoriami niż faceci ... przecież okazji do flirtów zdrady nikomu nie brakuje tylko o dziwo kobietą częściej się włącza WSTECZNY a faceci z reguły idą na żywioł a konsekwencjach myśla później.

To ja moze powiem tak....zalozenie mam takie ze malzenstwo, slub i te inne sa na cale zycie i sie postaram zeby tak bylo.
Ale jednoczesnie pilnuje zebym w razie przymusu/potrzeby mogla sobie wyprowadzic sie sama i byla samodzielna finansowo i zyciowo.
Stad osobne konta, oddzielne inwestycje i zorientowanie co i jak.
Znacznie latwiej jest sobie radzic z problemem zwiazku jesli nie trzeba sie martwic o podstawowe sprawy jak wlasny kat, pieniadze i spokoj w celu przemyslenia co dalej.