zwiazek.. romans.. dziecko z kochankiem.. klamstwo.. :(

Powinnaś powiedzieć chłopakowi prawdę.
Ma prawo sam zdecydować, czy chce wychowywać cudze dziecko.

Dziwię się, że nie wiesz, co powinnaś zrobić. Przecież to jasne. Nie ma nic gorszego, niż życie w kłamstwie. A każda prawda, nawet ta najgorsza w końcu na jaw wyjdzie. I wtedy odwrócą się od Ciebie wszyscy, z dzieckiem włącznie.

No i co z tego?
Lepiej okłamywać, wrobić w ojcostwo faceta, którego..eee...napisałaś, że kochasz.
Ogarnij się i ponieś konsekwencje swojej głupoty.

Są domy samotnej matki. Poradzisz sobie. Poza tym, wcale nie wiesz, czy Twój facet nie da Wam drugiej szansy.

Tak, w zupełności się zgadzam z powyższymi postami. Za błędy trzeba płacić, a prawda zawsze wychodzi na jaw, czasem wcześniej, czasem później. Lepiej, żeby wyszła wcześniej, bo jeszcze masz szanse coś uratować. Bardzo trudno żyje się w kłamstwie, codziennie będzie Cię to nękać, a jak dziecko się urodzi, tym bardziej, zniszczysz życie swoje, bo w końcu się to na Tobie odbije, chłopaka, DZIECKA. Dokładnie, zostaniesz sama..

Twój post bardzo przypomina mi historię mojej przyszywanej cioci.
Ciocia mieszkała z mężem i wtedy 15letnią córką(dziś ma 21lat),z zewnątrz wyglądali na świetną rodzinę.
Starali się o drugie dziecko,nie wyszło bo wujek miał problemy(robili jakieś badania),po pewnym czasie okazało się że ciotka jest w ciąży,wszyscy happy.Dziecko urodziło się,wszyscy myśleli że to wujka(tylko mój tata mówił że nie ma takiej opcji,jak się okazało później miał rację).Mała miała jasne blond włoski(oni wszyscy ciemni szatyni).Ale cóż może ściemnieją,tak wtedy myśleli(czyt,wujek i ich starsza córka).Gdy dziecko skończyło dwa lata,ciotka pękła,nie wytrzymała psychicznie,wyznała że to dziecko jej GINEKOLOGA,no cóż bywa.Jak to się skończyło chyba nie trzeba pytać.Wyleciała z domu,zamieszkała u swojej matki.W pracy plotkowali(moja mama pracowała razem z tą "ciocią"),potem było z górki rozwód itd.Z tym że ten ginekolog później wziął odpowiedzialność za dziecko(sam miał żonę i 2 córki 16 i 18 lat),kupił dom obok siebie i tam zamieszkała ciotka  z małą,dziś po 6 latach ten ginekolog żeni się z ciotką(z własną żoną się rozstał).
Tu historia jakby nie patrzeć ma happy end,Twoja za pewne mieć nie będzie.
Trzeba było myśleć głową a nie picką.Nie wrabiaj faceta w dziecko,może znajdzie jeszcze szczęście przy innej kobiecie.
Gdybyś była na tyle mądra to byś nie miała problemu z mieszkaniem,chłopakiem,rodzicami i finansami,psychiki sobie tez byś nie psuła zagłuszając ciągłe wyrzuty sumienia.

Podejrzewam że standardowa. Mało jest facetów,którzy chcą wychowywać nie swoje dziecko.

Wiesz - ja bywałem w związkach z kobietami (matkami), ale nie z ich dziećmi.
Ponadto nie zakładam, ze Abizer jest pierwszym lepszym leszczem.
Zresztą dlatego zapytałem - jestem ciekaw jego stanowiska.

Nic dodać, nic ująć.

Ja w ogóle nie rozumiem i nie chcę rozumieć tego typu dylematów...
Jak można się przyznać do czegoś takiego tylko i wyłącznie ze strachu, że kiedyś się wyda?!

Mnie by żarły wyrzuty sumienia, nie mogłabym spać po nocach... Miałabym też na uwadze dobro innych, nie tylko moje. I z tych powodów bym się przyznała...

Reakcja?- Zdziwiłbym się lekko

Dobrze byłoby, abyś wiedziała czyje jest dziecko, bo jak sama napisałaś 1% jest szansy , ze to dziecko Twojego chłopaka. Przedstaw mu sprawę, po porodzie testy, zebyś się nie wydurniła i nie pozwala X o alimenty, jeśli zdarzył się cud i nie on jest ojcem. Jakoś wszystko z czasem się ułoży, ale nie możesz zaczynać od kłamstwa.

Tak.

Jest na miejscu, bo ewentualna reakcja (w dorozumieniu decyzja), stanowi punkt wyjścia do rozważań co zrobić.

Mi chodziło o przewidywaną decyzję partnera w przypadku doinformowania.
Tak naprawdę, w obecnej chwili, nie można przewidziec skutków jakiejkolwiek jej decyzji.
Prawdopodobnie nigdy tej tej decyzji nie będzie można podwazyć (że było by lepiej inaczej).
Dlatego bez znaczenia jest, co autorka zrobi - władowała sią w sytuację wyboru między źle i źle.
Na własną prośbę.

Takich sytuacji nie jest tak mało. Zdarza się.  Nie ma idealnej rady. Uczciwie byłoby się przyznać do błędu.

Nie bd Cię oceniać, bo sama w dałam się w romans z żonatym... Więc...

Skoro zrozumiałaś, że kochasz chłopaka to te dziecko to może dla was szansa? szansa na nowe życie Może pomyślcie o przeprowadzce, a przede wszystkim zmień numer telefonu! Zero kontaktu...

owszem możesz zagrać va bang powiedzieć chłopakowi, żonie tamtego ale zobacz ile osób bd cierpieć, chyba lepiej wybrać mniejsze zło?

zobacz sama że pan X miał Ciebie gdzieś, nawet odpowiedzialności za własnego potomka nie chce wziąć... odpuść sobie i ,zyj dalej

Pozdrawiam, 3maj się

Dla mnie oczywistą rzeczą jest, że przyznać się trzeba. Było, minęło, ale konsekwencje swoich działań trzeba ponieść. Jakie by one nie były. Wiem, że w dzisiejszej dobie new age i nadchodzącego NWO ludziom się w dupach przewraca, ale apeluję, żeby jakieś strzępy podstawowych zasad moralnych jednak zostały zachowane.

Jakim prawem decydujecie za dziewczyne i ja obrazacie?! Wstydzcie sie, bo dupy z Was, nie ludzie!

A teraz do autorki - to, ze facet Cie zdradzal nie ma zwiazku ze sprawa. Skoro o tym wiedzialas, bylo go zostawic. Jesli mu przebaczylas - to klamka zapadla i slowo sie rzeklo.

Nie oceniam Cie, jako osoby. Postapilas jednak fatalnie. Jesli Twoj facet Cie zdradzal (liczba mnoga) to domyslam sie ze to byly jednorazowe przygody. Ty swiadoie go oklamywalas przez kilka miesiecy. Teraz mozesz:
- powiedziec mu. Jako czlowiek jestem zdecydowanie za ta opcja. zrobilas zle, to teraz ponies tego konsekwencje. Co zrobi on? Pewnie Cie zostawi, co sama przeczuwasz. Wystapisz do sadu po alimenty na dziecko, skoro sama sie uczysz to rodzice maja prawny obowiazek Cie utrzymac. Argument "co ludzie powiedza?" To farsa. Nie to jest najwazniejsze teraz.
- nie mowic mu, przez wiele lat zyc w klamstwie. Moze sie nie wyda. Ale codziennie budzac sie bedziesz musiala miec swiadomosc, ze to nie jest klamstwo ktore wybacza sie z dnia na dzien. Co ryzykujesz? Ze za kilkanascie lat, jak sie dowie, to sie rozstaniecie. Bedzie bolalo duzo bardziej, choc pewnie bedziecie juz samodzielni.

Wspolczuje Twojemu facetowi, naprawde.

Jakoś nie zauważyłem, żeby ktoś ją tu obraził. To, że ktoś powie, że ktoś inny robi głupią rzecz wcale nie oznacza, że ten pierwszy ma drugiego za głupca. A i wolałbym, żebyś nie nazywała mnie dupą, bo to mnie delikatnie obraża

No i oczywiście o dziecku należałoby wspomnieć. Dobro tego małego człowieka jest bardzo ważne, a i jemu w przyszłości należą się wyjaśnienia, w jakich okolicznościach się poczęło.

Ona nic nie musi.
Nie każdy mówił, że prawda wyjdzie.
Wcale niekoniecznie - ryzyko można wkalkulować.
Nie znam faceta - musiał bym go znać, by wiedzieć, czy warto mu mówić.
Nie każdy chciałby wiedzieć.
Nie kazdy ją odrzuci, gdy się dowie.
Niech sama decyduje.

A co z JEGO decyzją? Ma prawo chyba zadecydować, czy chce wychowywać cudze dziecko.

Mniejsze zło? Mniejszym złem, to byłoby jechać do Niemiec i za kilkaset euro zrobić "skrobankę" w zaprzyjaźnionej klinice. Wszyscy byliby happy. Problemu by nie było. Rzecz w tym, że autorka postu stwierdziła, że kocha dzidzie. Taki miała rozumiesz kaprys. Taki sam kaprys miała jak się puszczała bez zabezpieczenia. Teraz ma taki kaprys, że robi w majty na myśl, ze PRAWDA może wyjść na jaw. KAPRYS. K A P R Y S.

No pewnie, w ramach "suczej" solidarności wpakuj teraz tego potomka innemu, dojrzalszemu panu Y. W końcu skur... tak mają.

Nie, nie chciałam nikogo obrazić. Sami się wszyscy obrażacie żyjąc w taki, a nie inny sposób. Gdyby nie było samobiczowania, nie byłoby potem płaczu i robienia innych w chu.., by tylko utrzymać się na powierzchni.

Ano nic nie musi. Nawet pewne, że nic z tym nie zrobi.

A to akurat absurd. Każdy ma prawo znać prawdę. Szczególnie w tak delikatnej kwestii. Chciałbyś wychowywać dzieciaka, a potem się dowiedzieć, ze to bachor jakiegoś gnoja bo:
"Przepraszam kochanie, lecz 15 lutego 2006 roku o godzinie 16:50 rozstawiłam swą piczę przed przyrodzeniem Piotrka z Działu Bezpieczenstwa. Michałek to jego nasienie. Wrobiłam Cię, bo nie miałam jaj, by się przyznać, a poza tym Ty tak dobrze zarabiasz... Z Piotrkiem czasami się spotykamy... Michałek Cię kocha. "

? ;> (Opowieść fikcyjna, stworzona na potrzeby postu)

Hahaha, zawsze mawiałam, ze religia+bieda to wspaniała mieszanka. Tutaj miast (lub do) należy dodać (jeszcze) emocjonalną zdzirowatość i jest bosko. But why? Życie jest takie beznadziejne, przeważnie to ono włada nami, a nie na odwrót... Ale wydaje mi się (o ile to słowo "wydaje" nie jest tu kluczem), że są to kwestie nad którymi można panować. Albo przynajmniej brać odpowiedzialność za swoje decyzje, a nie kulić ogon i zachowywać się totalnie bez godności. Byłoby mi przykro, gdyby moi starzy nie mieli honoru, czy chociażby mniejszej jego opcji, a mianowicie "godności" .
W tym pojedynczym przypadku nie ma sensu, by ofiarę ponosił ten bogu-ducha (:]) winny facet, który czeka na przyjście nie-swojego dziecka. Nieistotne jaka będzie jego reakcja na wiadomość, że bobo wcale nie jest jego. Jeny, ale masło maślane.

Ty tak na poważnie?

Spokojnie, tylko zapytałem

Zapytałbym i drugi raz o to, czy zawsze masz takie nastawienie do ludzi, którzy pierwszy raz w życiu zadają Ci dość lakoniczne i neutralne pytanie, ale zważywszy na Twoją pierwszą odpowiedź z obawy o swoje życie się powstrzymam...:D

Nie wiem, jakie on ma prawo, a jakiego nie ma.
Nie zamierzam się wpuszczać w czyjeś jedynie słuszne prawidła moralizatorskie.
Staram się oszacować globalną ilość i ryzyko wyprodukowanego nieszczęścia na jednostkę czasu.
Z tych szacunków nie wynika mi nakaz opowiadania przez autorkę komukolwiek o czymkolwiek.
Cokolwiek ona zrobi, będzie źle i będzie można tą decyzję podważyć.
Rozchodzi sie jednak o to, by decydować optymalnie - wbrew pozorom również dla dobra jej partnera.
Rozumiem jednak, że dla Ciebie to wszystko zbyt skomplikowane jest, bo na wszystko masz już gotowe schemaciki postępowań, co czyni życie Twe prostszym.

Fakt - masz rację.

I właśnie przez takich ludzi później najbardziej cierpią te dzieci,które są oszukiwane od urodzenia.

Jak najbardziej bjo ma rację mniejsze zło to skrobanka,nie wrabianie faceta w utrzymywanie nie swojego dziecka.

Post edytowany ze względu na naruszenie regulaminu forum.

Tak was czytam i się zastanawiam...Załóżmy-rodzi się dziecko, nadal nic nie mówisz o prawdziwym ojcostwie, maluch dorasta, odpukać dochodzi do wypadku, niezbędna jest transfuzja krwi. Okazuje się,że dziecko posiada grupę krwi ojca-nie Twoją autorko. "Dotychczasowy" ojciec się o tym dowiaduje i??? Jakie wówczas byłoby Twoje tłumaczenie? Tak nawiązuję do tego, bo warto się zastanowić, czy nie ukrócić tych kłamstw "w zarodku", czy trwać w kłamstwie przez X lat, a następnie zafundować partnerowi, tudzież mężowi terapię szokową? Moim zdaniem każdy ma prawo wiedzieć, kogo wychowuje. Bo nie Ty masz prawo decydowania za życie dwóch osób-zarówno swojego dziecka, jak i "mianowanego" ojca. Nie masz niestety takiej mocy sprawczej, no chyba,że w grę wchodzi kłamstwo....ale to już zupełnie inna bajka.

Hah, rzeczywiście, nie zauważywszy Apologize W każdym razie myślimy podobnie.

No o tym samym właśnie pomyślałam-telepatia, czy co?

Możliwe,że istnieje taka możliwość

Prawdopodobnie prawdopodobieństwo wystąpienia wyżej wymienionego prawdopodobieństwa jest większe, niż ilość włosów na mojej czuprynie No i czar prysł, ah ci mężczyźni....Pozdrawiam kończąc tym samym off-top

Faktycznie,  słodko to nie wygląda.  Sama nie wiem, co bym w takiej sytuacji zrobiła Dla mnie zawsze dobro dzieci jest najważniejsze, ale też równie ważna jest prawda. Niemniej jednak uważam, że prawdziwy ojciec dziecka powinien również ponieść konsekwencje swojej głupoty. Ma już dziecko, więc chyba wie skąd się wzięło? Jeśli nie chciał kolejnego mógł chociaż on-starszy i bardziej doświadczony, pomyśleć o zabezpieczeniu.
Co niektórzy strasznie dziewczynie pomogli. Jest już i tak w niezłym dołku psychicznym, który został przez was zakopany. Nic dziwnego, że dziewczyna nie ma odwagi się odezwać.

My ją dołujemy? Nikt nie kazał jej się pchać żonatemu do "łóżka",a tym bardziej zachodzić z nim w ciążę i wrabiać w to obecnego partnera.No normalnie komedia jakaś...

Autorko posta - jest mi bardzo przykro z powodu Twojej sytuacji. Jestem w stanie zrozumieć to, jak Ci musiało być ciężko w związku, w którym nie czułaś masy rzeczy, które powinna czuć kobieta szczęśliwa i spełniona. Domyślam się też, że pewnie brałaś pod uwagę rozstanie, chociażby momentami, ale zakładam, że musiało to być dla Ciebie zbyt ciężkie. Wiem, że niektórym z nas i też w niektórych sytuacjach, z niektórymi facetami jest się bardzo ciężko rozstać. Sama oceniłaś swoje późniejsze decyzje jako błędne. Musi Ci być potwornie trudno żyć z konsekwencjami swoich decyzji, wiem o tym. Ale tak jak inne dziewczyny wspomniały - lepiej będzie powiedzieć prawdę. Będzie trudno, może być bardzo źle - ale życie w kłamstwie i strachu każdego dnia jest jeszcze potworniejsze. Z twojego posta czuć dużo smutku, zagubienia i strachu. Masz prawo to wszystko czuć. Ale weź też pod uwagę, że przed romansem szczęśliwa też nie byłaś. Może Twoje dziecko będzie teraz dobrym impulsem do tego, aby swoje życie zmienić? Samotne matko mają ciężko, ale czasami to jest dużo lepsza decyzja, niż codzienne życie w cierpieniu i strachu. Trzymam w każdym razie za Ciebie kciuki! Weź swoje życie w garść i zacznij odpowiedzialnie nim żyć. Sama zobaczysz, że pewnego dnia stwierdzisz, że było trudno, ale że to mogła być najlepsza decyzja jaką podjęłaś.